"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

5 Φεβρουαρίου 2018

Γιατί χάσαμε (κι) αυτές τις εκλογές

Ο Σταύρος τίμησε την Αριστερά με την υποψήφιότητά του και εκπροσώπησε επάξια το επανενωτικό κίνημα
  • Ήταν φυσικά αναμενόμενο το αποτέλεσμα των προεδρικών. Ο Σταύρος μας, έδωσε δύο δύσκολες μάχες το 2013 και το 2018 απέναντι στο αφήγημα της «καταστροφικής κυβέρνησης Χριστόφια».
  • Παρόλα αυτά, κι αυτό είναι ιδιαίτερα πιο εμφανές σήμερα, ο βασικός λόγος που δεν καταφέρνει η υποψηφιότητα που στηρίζει το ΑΚΕΛ να κερδίσει το Νίκο Αναστασιάδη και το ΔΗΣΥ, είναι η συνέπειά της στο Κυπριακό.
  • Ο λεγόμενος «ενδιάμεσος» θεωρεί τη γραμμή του επανενωτικού κινήματος ως ζημιογόνα και «ενδοτική». Και στη βάση αυτής της θεώρησης, δεν μπόρεσαν ούτε τότε αλλά ούτε και τώρα να εκφράσουν προτίμηση ανάμεσα στους δύο μεγάλους πόλους.
  • Κάνοντας αυτή την ανάλυση, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα πως τα κόμματα που στήριξαν το Νικόλα Παπαδόπουλο, έθεσαν την «αντιδιζωνική» στην κορυφή της λίστας των κριτηρίων τους.
  • Άλλωστε, οι οικονομικές πολιτικές του Νίκου Αναστασιάδη έχουν ήδη τύχει της υποστήριξής τους κατά την προηγούμενη πενταετία, και δεν αναμένεται καμιά σοβαρή διαφοροποίηση σ’ αυτό το φαινόμενο το επόμενο διάστημα.
  • Τα κόμματα του «κέντρου» αποτελούν κατ’ ουσία και στην πράξη μια καιροσκοπική και εθνικιστική κομπανία, που δικαίως και λογικά έχουν την τάση να εμπιστεύονται περισσότερο το Συναγερμό παρά το ΑΚΕΛ.
Οι δύο μεγάλες παρατάξεις και οι τακτικές διεμβόλισης
  • Ο κόσμος που ψηφίζει τα μικρότερα κόμματα, δείχνει φυσικά τις δικές του προτιμήσεις όταν βρεθεί μπροστά στο «ιδεολογικό δίλημμα» του Β’ γύρου.
  • Κατά μία οπτική, οι παρόμοιες επιδόσεις των δύο υποψηφίων στις δεύτερες Κυριακές του 13’ και του 18’, δείχνουν να διαγράφουν και τα όρια των δύο ευρύτερων παρατάξεων: της εθνικοφροσύνης και της κεντροαριστεράς.
  • Οι ίσες αποστάσεις των ηγεσιών του «ενδιάμεσου», έδωσαν την ευκαιρία στο εκλογικό σώμα να πάρει θέση ανάμεσα στους δύο αυτούς πόλους, χωρίς παρεμβάσεις και κομματικές συμφωνίες.
  • Η εμβέλεια των δύο μεγάλων παρατάξεων έχει κατά κάποιο τρόπο «πιστοποιηθεί». Κάποιες αναλύσεις συγκρίνουν μάλιστα αυτές τις επιδόσεις με το αποτέλεσμα που έφερε ο Γιώργος Βασιλείου στον πρώτο γύρου των Προεδρικών του 1993 (44%).
  • Ως εκ τούτου, για να μπορεί το ΑΚΕΛ να ανατρέπει τη Δεξιά, πρέπει να καταφέρνει να δημιουργεί συμμαχίες με χώρους εντός της κυρίαρχης παράταξης και της άρχουσας τάξης.
  • Παλαιότερα και μέχρι πρόσφατα, αυτές οι συνεργασίες επιδιώκονταν με τα κόμματα του πρώην (πια) κέντρου. Αυτή η τακτική έχει φανεί εκ των πραγμάτων να μην μπορεί να εφαρμοστεί σήμερα.
  • Οι συμμαχίες της Αριστεράς, από το 2004 και μετά τουλάχιστον, μπορούν να αναζητηθούν μόνο ανάμεσα στους φιλελεύθερους-επανενωτικούς κύκλους που εκφράζονται σε όλα τα κόμματα, ακόμα και στο Δημοκρατικό Συναγερμό.
  • Μας ενδιαφέρει με λίγα λόγια η κεντροδεξιά με ξεκάθαρες ομοσπονδιακές θέσεις στο Κυπριακό και με την απαραίτητη ευαισθησία στα ζητήματα του εκδημοκρατισμού των θεσμών και των κοινωνικών εν γένει πολιτικών.
  • Χρειαζόμαστε μαζί μας τις αντικληρικαλιστικές και αντεθνικιστικές συνειδήσεις «απ’ όπου κι αν προέρχονται», και οφείλουμε να παρουσιάζουμε μαζί τους κι από κοινού, μια συναινετική πολιτικοοικονομική πρόταση που να αφορά μια εν δυνάμει πλειοψηφία.
  • Τούτων λεχθέντων, κρίνω πως η στρατηγική του ΑΚΕΛ να συμπτύσσει κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες με παράγοντες και ομάδες με αυτές τις προδιαγραφές, είναι η πλέον ενδεδειγμένη. Τόσο διαμέσου των «Νέων Δυνάμεων» και των βουλευτικών εκλογών, όσο και με τα μεγάλα δημοκρατικά και επανενωτικά μέτωπα των προεδρικών.
Γιατί χάσαμε (κι) αυτές τις εκλογές
  • Το αφήγημα του αντιπάλου μας ήταν ισχυρότερο και έπεισε περισσότερους. Το «όχι άλλο ΔΗΣΥ-Αναστασιάδη» ήταν λιγότερο δυνατό ως σύνθημα από το «όχι ξανά ΑΚΕΛ».
  • Δεν θα εξετάσω τώρα τον ορθολογισμό, την αλήθεια και την αξία του κάθε επιχειρήματος-αφηγήματος. Το ζήτημα είναι πως ουσιαστικά αυτά τέθηκαν μπροστά στο λαό κι αυτά είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του όταν ψήφιζε.
  • Για τους εθνικόφρονες, η εκλογή Μαλά δεν σήμαινε μόνο επιστροφή του ΑΚΕΛ στην διακυβέρνηση αλλά και μια «ανεξέλεγκτη διολίσθηση» στο Κυπριακό. Με τον Αναστασιάδη, οι απορριπτικοί εντός και εκτός ΔΗΣΥ, νιώθουν περισσότερη ασφάλεια.
  • Για να κερδίσει σήμερα ο Σταύρος, θα έπρεπε ίσως να κτίσει από την επόμενη των Προεδρικών του 2013 πάνω στο 43% που έλαβε υπό τις αντίξοες εκείνες συνθήκες. Εκείνο το ποσοστό, όπως και το σημερινό, οφείλεται κατά πολύ στην προσωπικότητα και το βάθος του ιδίου του υποψηφίου.
  • Αντί αυτού, το ΑΚΕΛ μπήκε σε μια εσωστρέφεια σε σχέση με τον επόμενο προεδρικό του υποψήφιο και σε καμία περίπτωση δεν θέλησε να δείξει προς τα έξω πως προόριζε το Μαλά και για τις φετινές εκλογές.
  • Ως συνέπεια, και ο ίδιος ο Σταύρος, έχοντας κατά νου να μην προσβάλει το κόμμα με ιδιωτικές πρωτοβουλίες, κράτησε μια στάση αναμονής που τελικά φαίνεται να μας στοίχησε.
  • Η στροφή του ΑΚΕΛ προς το Μιχάλη Σπανό, όπως έγραψα και σε ανάρτηση του Καλοκαιριού, ήταν βασισμένη στην ανάλυση που έκανα πιο πάνω και που θεωρώ πως είναι η ενδεδειγμένη και η ορθότερη στα ζητήματα των συνεργασιών και των μετώπων.
  • Ένας κεντροδεξιός αλλά στέρεα επανενωτικός υποψήφιος και μάλιστα προερχόμενος από τον πυρήνα του επιχειρηματικού κόσμου, θα είχε δυνητικά μεγαλύτερες πιθανότητες να διεμβολίσει την μεγάλη παράταξη της Δεξιάς.
  • Το ζήτημα είναι, όπως άλλωστε αποδείχθηκε, να διαθέτει τα επικοινωνιακά χαρίσματα και την πολιτική προπαίδεια για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις ανάγκες ενός προεκλογικού αγώνα.
  • Με τον κύριο Σπανό δεν υπήρχε μόνο πρόβλημα στην ισοπέδωση που εξέπεμψε απέναντι στις ιδεολογικοπολιτικές διαφοροποιήσεις. Ο άνθρωπος φάνηκε από μια-δυο παρουσιάσεις του, να μην μπορεί να «σουλουπωθεί» επικοινωνιακά και προγραμματικά με τίποτα!
  • Δεν αρκεί δηλαδή να συμπτύξεις συμμαχίες με τις δυνάμεις που βρίσκονται κατά κάποιο τρόπο στην άλλη πλευρά και στην βάση μιας αμοιβαίας θέλησης, εν προκειμένω για λύση του Κυπριακού. Πρέπει και το πρόσωπο που θα επιλεγεί να μπορεί να αρθρώσει καθαρό λόγο και να αντιμετωπίσει ικανοποιητικά τα εμπόδια.
  • Ο Μαλάς έδειξε από το 13’ πως μπορούσε. Είχε περάσει τους «ελέγχους καθαρότητας», αυτούς δηλαδή που θα πρέπει να αναμένονται πως θα γίνουν από τα καθεστωτικά ΜΜΕ σε κάθε πρόσωπο που συνεργάζεται με την Αριστερά.
  • Ο Σταύρος έχει χάρισμα, ένα «προεδρικό προφίλ» που δύσκολα βρίσκεις σε πρόσωπα, όσο και να θέλουν τα ίδια να παίξουν αυτό το ρόλο.
Συμπεράσματα και ευχαριστίες
  • Παρόλα τα θετικά του Μαλά, ως πολιτική προσωπικότητα είναι συνδεδεμένος στη συνείδηση της κοινωνίας με το ΑΚΕΛ. Το μέγιστο που μπορούσε υπό τις δεδομένες συνθήκες να πετύχει, ήταν «να μας περάσει» στο δεύτερο γύρο με σχετική άνεση και να «πιάσει» εντέλει τα ποσοστά της «μεγάλης κεντροαριστεράς».
  • Ειλικρινά, δεν ξέρω σε ποιο βαθμό αυτά τα ποσοστά θα διαφοροποιούνταν τελικά, αν ο Σταύρος και το ΑΚΕΛ ξεκινούσαν αυτή την προεκλογική από πολύ νωρίτερα και χωρίς το ενδιάμεσο «φιάσκο Σπανού» που σίγουρα στοίχησε ποικιλοτρόπως.
  • Μας λείπουν μέσα και δυνατότητες που προσφέρονται απλόχερα στις πολιτικές δυνάμεις του κατεστημένου. Η «μάχη του μηνύματος» είναι άνιση, και δεν είδα καμιά ιδιαίτερη κίνηση που να είχε ως στόχο να εξισορροπήσει αυτό το μειονέκτημα.
  • Μια κλασική προεκλογική μέθοδος, δεν είχε εξ αρχής πολλές πιθανότητες να ανατρέψει τον επικοινωνιακά παντοδύναμο Αναστασιάδη. Χρειαζόμασταν κάτι διαφορετικό και ανατρεπτικό στον τομέα της επικοινωνίας, και το οποίο δεν παρουσιάστηκε.  
  • Καταληχτικά, το πρώτο συμπέρασμα που νομίζω πως πρέπει να βγει, είναι πως θα πρέπει να «δουλευτεί» ένα πρόγραμμα προσέγγισης του ΑΚΕΛ-Αριστερά με τους φιλελεύθερους ανθρώπους που ψηφίσουν άλλα κόμματα, σε μια προσπάθεια να καλλιεργηθούν χώροι και δεξαμενές συνεργασιών για το μέλλον.
  • Το δεύτερο, είναι πως παρά τη μεγάλη σημασία που πρέπει να δίνεται στους χώρους και τις πολιτικές τους απόψεις, τα πρόσωπα που επιλέγονται και η επικοινωνιακή στρατηγική που κτίζεται πάνω και γύρω τους, δεν είναι δευτερεύουσα υπόθεση.
  • Δεν είναι εύκολο να βρεις και να παρουσιάσεις υποψήφιο με προεδρικό προφίλ, που να λαμβάνει εκτίμησης και αναγνώρισης από το σύνολο της κοινωνίας. Κι ο Σταύρος τίμησε την Αριστερά και τους αγώνες της δημοκρατικής Κύπρου, όσο λίγοι σ’ αυτές τις αναμετρήσεις.
  • Του αξίζουν συγχαρητήρια αλλά και η ευγνωμοσύνη μας για το ότι μας αντιπροσώπευσε και μας υπερασπίστηκε σε δύο συνεχόμενες εκλογικές μάχες, σε μια εποχή που η κυπριακή Αριστερά πέρασε και περνά τις δυσκολότερές της στιγμές μετά το 1974.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...