"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

12 Ιουλίου 2017

Το δικό μας μίλι

Μια πατρίδα, ένας λαός. Tek Vatan, tek halk.
  • Καθώς η Τουρκία «διέσωσε άθελά της την Κυπριακή Δημοκρατία» γι’ ακόμα μια φορά, σύμφωνα με τη φαιδρή και απόλυτα ηττοπαθή λογική του απορριπτικού χώρου, στη δικοινοτική Αριστερά φαίνεται να ανοίγεται ένας δρόμος δύσκολος μεν αλλά ελπιδοφόρος.
  • Ο «κυπριακός ελληνισμός» και η «Κυπριακή Δημοκρατία» έχουν αποκτήσει με τα χρόνια ένα νόημα πολύ διαφορετικό για τις δύο βασικές σχολές σκέψης, τη δεξιόστροφη-εθνικιστική και την αριστερόστροφη-κυπροκεντρική και διεθνιστική.
  • Η εθνική αφήγηση ταυτίζει τόσο την ελληνόφωνη κοινότητα όσο και το κράτος, ειδικά μετά το 63-64, με το ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς: Το ε/κυπριακό καθεστώς με τα γνωστά  φονταμενταλιστικά, αντιτουρκοκυπριακά και αντικομουνιστικά χαρακτηριστικά που έχει σαφώς υιοθετήσει την πολιτική της οριστικής διχοτόμησης. Ανάλογα επισυμβαίνουν φυσικά και στη τ/κυπριακή κοινότητα.
  • Για την Αριστερά από την άλλη, ο «κυπριακός ελληνισμός» δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη λαϊκή βάση της ελληνόφωνης κοινότητας του νησιού, που σε ενότητα με την τουρκόφωνη και κάθε άλλη κοινότητα της Κύπρου, μοιράζονται τους ίδιους αγώνες και οράματα για ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία.
  • «Κυπριακή Δημοκρατία» για την Αριστερά είναι το κοινό σπίτι όλων των Κυπρίων, τόπος ειρήνης και ισοτιμίας, και όχι αυτό που φαντάζονται οι εθνικιστές, ως μια «Ελλάδα του νότου» ή μια «μικρή Τουρκία».
  • Η αλήθεια που πρέπει να παραδεχθούν οι ε/κύπριοι δημοκράτες είναι πως πήραμε λάθος δρόμο ως ελληνόφωνοι αλλά και ως ε/κ Αριστερά από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.
  • Η Εκκλησία, η βασική οικονομική και κοινωνικοπολιτική δύναμη στον τόπο, παρέσυρε το λαό στον ελληνικό εθνικισμό και την ένωση για να διατηρήσει, να επανακτήσει ή και να διευρύνει τα καθεστωτικά της προνόμια πάνω στο «ποίμνιο».
  • Η Αριστερά δυστυχώς ενέκρινε και υιοθέτησε αυτό το ζητούμενο, θεωρώντας μετά το 1940 πως η βάση για την απελευθέρωση βρίσκεται στους ελληνοκεντρικούς «εθνικούς αγώνες» των Κυπρίων και πως η πρωτοπορία του κινήματος δεν θα μπορούσε να διαφοροποιηθεί από το στόχο της «εθνικής ολοκλήρωσης».
Διαλέξαμε, με λίγα λόγια, ένα λάθος εθνικισμό για να εκπληρώσουμε τις λενινιστικές θεωρίες
  • Σωστά θεωρείται πως οι εθνικοί αγώνες για απελευθέρωση λειτουργούν καταλυτικά για την ανάπτυξη των λαϊκών κινημάτων. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Στην Κύπρο όμως, αυτό που θα είχε μια πραγματικά επιστημονική και μαρξιστική-λενινιστική αξία θα ήταν η ανάπτυξη ενός κυπροκεντρικού «εθνικισμού» που θα υποβίβαζε τις διαφορές και θα αναδείκνυε την ενότητα του κυπριακού λαού.
  • Ακόμα και οι γενετικές έρευνες που γίνονται με στόχο την απόδειξη της ελληνικότητας του Κυπριακού πληθυσμού (η τελευταία δημοσιεύθηκε στο Plos1 τον περασμένο μήνα), καταδεικνύουν πως ε/κύπριοι και τ/κύπριοι διαθέτουν μια κοινή «γενετική δεξαμενή», μοναδική στον κόσμο και διαφοροποιημένη σημαντικά από την αντίστοιχη ελληνική ή τουρκική.
  • Είμαστε ένας λαός, είμαστε ένα έθνος ξεχωριστό, συγγενικό γενετικά με αρκετούς λαούς στην ανατολική ιδιαίτερα πλευρά της Μεσογείου, μα παρά ταύτα, ιδιαίτερο.
  • Ο κυπριακός γενετικός χαρακτήρας, η κυπριακή προσαρμογή των κυρίαρχων γλωσσών ανά τους αιώνες αλλά και οι κοινές πολιτισμικές παραδόσεις που έφτασαν σχεδόν αυτούσιες μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα (κοινές αγορές, κοινοί εορτασμοί, μικτά χωριά, κοινή παραδοσιακή μουσική), μας επιτρέπουν να αναζητούμε το δικό μας ξεχωριστό έθνος και την ιδεολογία του.
Αυτή η εθνική ιδεολογία, η «κυπροκουλτούρα» κατά μία έννοια, έρχεται από το περιθώριο για να ζητήσει μια γενναία αναθεώρηση  από την ιστορική κομμουνιστική Αριστερά και το λαϊκό κίνημα του τόπου. Η Κύπρος δεν είναι ελληνική και ούτε μια φυσιολογική προσάρτηση σε μια «μεγάλη Ελλάδα».
  • Είχαν δίκιο οι πρώτοι κομμουνιστές και λάθος οι επόμενοι. Το ενωτικό/διχοτομικό ζήτημα και ο ελληνικός/ τούρκικος εθνικισμός είναι εισαγόμενες θεωρίες που εξ αρχής αναγνωρίστηκαν ως τέτοιες από το νεαρό κομμουνιστικό κίνημα του τόπου.    
  • Τα ελαφρυντικά γι αυτή την προβληματική πορεία που κατέληξε στην ομηρία τόσο της δικοινοτικής Αριστεράς, όσο και του συνόλου του λαού μας ανάμεσα στα ακροδεξιά ΝΑΤΟϊκά καθεστώτα των «μητέρων  πατρίδων», είναι σίγουρα πολλά.
  • Η ταύτιση της κυπριακής Αριστεράς με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το ΕΑΜ  (σε ένα ενιαίο γεωπολιτικό σχεδιασμό που ίσως και να έφερε την έγκριση της Μόσχας, αν και δεν φαίνεται αυτό να τεκμηριώνεται απ όσα λίγα γνωρίζω), ήταν σίγουρα ένας σημαντικός παράγοντας.
  • Δεν πρέπει να υποτιμάται επίσης το γεγονός πως η ιστοριογραφία και η αρχαιολογία της εποχής οδήγησαν την ηγεσία του ΑΚΕΛ σε λάθος συμπεράσματα σχετικά με την εθνότητα των Κυπρίων, με κορυφαίο παράδειγμα το υπόμνημα που απέστειλε η ηγεσία του κόμματος στον ΟΗΕ περί της ελληνικότητας της Κύπρου στα τέλη της δεκαετίας του 40’.
  • Σε κάθε περίπτωση, η στάση του ΑΚΕΛ και ολόκληρης της δημοκρατικής συμπαράταξης απέναντι στο ζήτημα της αναθεώρησης και διόρθωσης του ζητήματος της εθνικής υπόθεσης των Κυπρίων, θα κρίνει και το κατά πόσο θα μπορέσει να ριζώσει και να μεγαλώσει το λαϊκό αίτημα για επανένωση και ειρήνη.
  • Δεν μπορούμε άλλωστε να απαιτούμε από τη Δεξιά και τους εθνικιστές να κάνουν τα αναγκαία βήματα «αριστερότερα» και να δουν με άλλο μάτι το κυπριακό πρόβλημα και την υπόσταση του λαού μας, αποφεύγοντας να διανύσουμε το δικό μας μίλι.
  • Το ενωτικό ζήτημα και η στροφή του κόμματος δεν μπορούν να συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται με το άλλοθι των «διαφορετικών συνθηκών και αντιλήψεων». Πρέπει επιτέλους να αναμετρηθούν με το κριτήριο της γνώσης και των εμπειριών που έχουμε αποκτήσει ένα σχεδόν αιώνα μετά και να διορθωθούν, ανοίγοντας το δρόμο για τις νέες γενιές. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...