"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

16 Φεβρουαρίου 2017

Νεκρανάσταση της «εθναρχίας»

  • Αναβίωση του ηγεμονικού πολιτικού ρόλου της Εκκλησίας μέσα από την εθνικιστική συμμαχία για την οριστική διχοτόμηση επιδιώκει η «Ιερά Σύνοδος».
  • Απηυδισμένος με την πολυδιάσπαση και τον ηγεμονισμό στο χώρο του «ενδιάμεσου», παίζει το χαρτί του «μετώπου του ΟΧΙ» ο Χρυσόστομος.
  • Με εργαλείο το ΕΛΑΜ ωθεί το πολιτικό σκηνικό στα άκρα ενισχύοντας τις φοβίες της κοινωνίας για τη λύση.
Του Στέλιου Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 3/2/017
  • Η εισήγηση του Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιου στην Ιερά Σύνοδο της 13ης Δεκεμβρίου 2016 για το Κυπριακό, έχει μείνει στην ιστορία για «το πάθος του Προέδρου» και τον υποκριτικό τρόπο που έχει αναφερθεί σ’ αυτό, αποπροσανατολίζοντας την κοινωνία από το πραγματικό της περιεχόμενο.
  • Ξεκάθαρα και χωρίς πολλές εξηγήσεις, ο Πάφου, εκφράζοντας απόλυτα τις επιδιώξεις και τους γνωστούς τακτικισμούς του Χρυσοστόμου, εισηγείται στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο την δημιουργία μετώπου που θα αγκαλιάσει και θα εκφράσει τις κατακερματισμένες πολιτικές δυνάμεις της απόρριψης της ομοσπονδιακής λύσης.
  • Ο Μητροπολίτης Γεώργιος δεν είναι φυσικά ένας τυχαίος εισηγητής του «εθνικού μετώπου». Τα ποσοστά του ΕΛΑΜ στην επαρχία της Πάφου ήταν τέτοια που έσπρωξαν το εθνικιστικό κίνημα στο παγκύπριο εκλογικό όριο, με την προεκλογική του καμπάνια να τυγχάνει της αμέριστης στήριξης των εκκλησιαστικών κύκλων της Μητρόπολης, όπως αποκάλυπτε το Μάρτη του 2016 η ΓΝΩΜΗ.
  • Ο Προκαθήμενος και άλλα μέλη της «Ιεράς Συνόδου» νιώθουν πως τους έχουν ξεπεράσει οι εξελίξεις στο Κυπριακό, ενώ δεν βλέπουν για την ώρα να σχηματίζεται ένα στέρεο πολιτικό μέτωπο που θα αναλάβει να υπερασπιστεί την επ’ αόριστον διχοτόμηση.
  • Οι παλινωδίες των αρχηγών των κομμάτων του «ενδιάμεσου» και οι αποτυχημένες τους προβλέψεις σε σχέση με την υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, έχουν δώσει ένα ψυχολογικό αβαντάζ στο χώρο των υποστηρικτών της επανένωσης. Και είναι αυτό το αβαντάζ, μαζί φυσικά με το γεγονός πως τα δύο μεγάλα κόμματα υποστηρίζουν τις συνομιλίες, που θέλει να προφτάσει η εκκλησιαστική ηγεσία.
  • Οι ιεράρχες θα προσπαθήσουν το αμέσως επόμενο διάστημα να παρουσιαστούν ως η «νέα εθναρχία» που θα συνενώνει και θα γεφυρώνει τις πολιτικές παρατάξεις της απόρριψης, χρησιμοποιώντας παράλληλα κάθε μέσο προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες εθνικιστικές εξάρσεις που θα εμποδίσουν τη πορεία της κοινωνίας προς την ειρήνη και τη συμφιλίωση.
  • Το ΕΛΑΜ έχει να παίξει ακριβώς αυτό το ρόλο, τραβώντας τις θέσεις του αντιομοσπονδιακού στρατοπέδου στα άκρα ή ακόμα και δημιουργώντας προϋποθέσεις για θερμά επεισόδια που θα αποτρέψουν τις όποιες θετικές εξελίξεις.  
 Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΣΤΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΚΡΕΜΕΙ
  • Η Κύπρος δεν έχει ουσιαστικά ολοκληρώσει ποτέ την αστικοδημοκρατική της επανάσταση. Η μετάβαση σε ένα δυτικού τύπου πολίτευμα, όπου η εκκλησία και η παλιά φεουδαρχική οικονομία θα έδιναν τη θέση τους στα αστικά κόμματα και τις καπιταλιστικές σχέσεις, έχει μείνει πρακτικά στη μέση. Που λόγος για άλλα, πιο προχωρημένα πράγματα.
  • Τα τεκμήρια που αποδεικνύουν σήμερα το γεγονός της μη ολοκληρωμένης μετάβασης της κυπριακής πολιτικής ζωής στα φιλελεύθερα πρότυπα, βρίσκονται στην ετσιθελική επιρροή και παρέμβαση του εκκλησιαστικού οργανισμού στα θέματα της παιδείας, της οικονομίας και της πολιτικής κατεύθυνσης του λαού και του κράτους.
  • Η ισχυρή αυτή παρέμβαση και η χειραγώγηση που υπόκεινται κοινωνία και πολιτεία από τους θρησκευτικούς θεσμούς, στη γλώσσα της αστικής δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού λέγεται ακραίος συντηρητισμός, φονταμενταλισμός και θεοκρατία.  
  • Σε ποιο άλλο ευρωπαϊκό κράτος το ιερατείο θεωρεί τσιφλίκι του την εκπαίδευση των παιδιών; Που αλλού γίνονται «εξομολογήσεις» εν ώρα μαθημάτων και εκκλησιασμοί;  Που αλλού στον πολιτισμένο κόσμο η εκκλησία διεκδικεί εν έτει 2017, εθναρχικό ρόλο στα οικονομικά και τα πολιτικά ζητήματα του τόπου;  Και σε ποιά άλλη «ιερά σύνοδο» ο αρμόδιος κληρικός εισηγητής προτείνει τη δημιουργία πολιτικού μετώπου για την αποτροπή της μιας ή της άλλης πορείας;
  • Είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχτούμε πως αυτά τα τριτοκοσμικά φαινόμενα που συνεχίζουν να επενεργούν δραστικά, καθυστερώντας την κυπριακή κοινωνία και τον αστικό της πολιτισμό, δεν μας επιτρέπουν να μιλούμε ακόμα για αποφασιστική μετάβαση της Κύπρου στα πολιτειακά πρότυπα που οφείλαμε όλοι, φιλελεύθεροι και σοσιαλιστές, να διαφυλάττουμε και να ενισχύουμε.
  • Η λύση του Κυπριακού και η επανένωση του τόπου και του λαού στη βάση της ομοσπονδίας και της πολιτικής ισότητας, η συνεργασία μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε όλα τα επίπεδα, η κοινή δικοινοτική παρουσία και εκπροσώπηση της Κύπρου, φέρνει σε αμυντική θέση όσους επενδύουν στη χωριστή κατάσταση και τη διαφορετικότητα. Αφαιρεί δυνάμεις από τους υπερσυντηρητικούς και εθνικιστικούς κύκλους που στο όνομα της θρησκείας και του έθνους εξυπηρετούν την αστάθεια και φέρνουν τελικά την καταστροφή.
  • Η νίκη των δυνάμεων της επανένωσης και της ειρήνης σε ένα δημοψήφισμα για επικύρωση της ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, μπορεί να παίξει το ρόλο της εκκρεμούσας αστικοδημοκρατικής κυπριακής επανάστασης. Μιας επανάστασης ενάντια στο ρατσισμό και τις διακρίσεις, ενάντια στα συμφέροντα που μας θέλουν χωριστά, κάτω από την μπότα του κατακτητή και με τη διεθνή κοινότητα απέναντι.          
ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ «ΕΘΝΑΡΧΙΑΣ» ΚΑΙ Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ
  • Η κυρίαρχη αιτία για το σκάλωμα της κυπριακής πολιτικής ιστορίας στο ημιθεοκρατικό σύστημα που γνωρίζουμε και ζούμε, είναι ο ιστορικός ρόλος του ορθόδοξου ιερατείου επί Οθωμανών ως αντιπρόσωπος της ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας. Ένας ρόλος που μεταφέρθηκε σχεδόν αυτούσιος στον 20ο αιώνα ως «εθναρχικός».
  • Η ηγεσία της Εκκλησίας λειτουργούσε για τέσσερις αιώνες ως η τοπική διοίκηση των κύπριων ρωμιών εξ ονόματος του Σουλτάνου, ως φοροεισπράκτορας και επιτηρητής για λογαριασμό των κατακτητών και των μεγάλων τοπικών συμφερόντων.
  • Τα μυθεύματα περί αντίστασης των εκκλησιαστικών κύκλων κατά των Οθωμανών και γενικά για το δήθεν ηγετικό τους ρόλο για την απελευθέρωση με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης ή και νωρίτερα, καταρρίπτονται σχετικά εύκολα από την επιστημονική κοινότητα.
  • Αντίθετα, η σύγχρονη έρευνα καταδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας πως ειδικά η αυτοκέφαλη Κυπριακή Εκκλησία μεγαλούργησε επί λεγόμενης τουρκοκρατίας, συνεργαζόμενη σχεδόν άψογα με την Υψηλή Πύλη και τους εδώ υπεργολάβους της, συσσωρεύοντας πλούτο, περιουσίες και δύναμη για όλο αυτό το διάστημα. 
  • Φτάνοντας στην Αγγλοκρατία, έχοντας ήδη περάσει στα χέρια τους τις πλέον ουσιώδεις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου αλλά και τον έλεγχο των τοπικών κοινωνιών, το ιερατείο, οι μητροπόλεις και τα μοναστήρια βρίσκονται πλέον απέναντι στον καπιταλιστικό σχεδιασμό και το οικονομικό πνεύμα των Βρετανών. Ένα πνεύμα που σίγουρα δεν ήταν συμβατό με τα εκκλησιαστικά υπερπρονόμια και τις ειδικές φορολογίες που συνέχιζαν να απαιτούνται από τους Κύπριους, παρά την αποχώρηση Οθωμανών.
  • Η Κυπριακή Εκκλησία κινδύνευε μετά από 400 και πλέον χρόνια επικυριαρχίας της πάνω στον τοπικό πληθυσμό, να υπερκεραστεί από την αγγλική διοίκηση και την στροφή της οικονομίας του τόπου προς τη δύση, την άνοδο της αστικής και εμπορικής τάξης αλλά και την ανάπτυξη των πρώτων πολιτικών σχηματισμών που διεκδικούσαν να αντιπροσωπεύσουν το λαό παραμερίζοντας σταδιακά το φεουδαρχικό-θεοκρατικό εκκλησιαστικό σύστημα.
  • Ως αντίδραση, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι προέταξαν με ισχυρή επιμονή το ζήτημα της ένωσης με την Ελλάδα, καλλιεργώντας παράλληλα τον ελληνικό εθνικισμό μέσα στην καθημερινότητα των μαζών. Χαρακτηριστική είναι η ίδρυση του ΑΠΟΕΛ το 1926 με τις ευλογίες και την έμπρακτη συνδρομή της Αρχιεπισκοπής. Ενός αθλητικού ομίλου που προοριζόταν «μόνο για Έλληνες», σε αντίθεση με τον Τραστ και άλλα σωματεία της εποχής που ήταν ανοιχτά σε Κυπρίους όλων των κοινοτήτων.
  • Το ιερατείο θεώρησε πως με ένταξη της ε/κ κοινότητας στον «εθνικό κορμό» θα μπορούσε πιο εύκολα να διατηρήσει τη θέση και τα κεκτημένα του, ενώ η πρωτοπορία της Εκκλησίας στον πολιτικό αγώνα για την ολοκλήρωση αυτού του στόχου θα υποχρέωνε τις αστικές δυνάμεις σε ρόλο ακόλουθου και συμπαραστάτη.
  • Η εθνική και η θρησκευτική πρόταξη είχε παρόλα αυτά, όπως διαφάνηκε και στη συνέχεια, ως ιδιαίτερο στόχο της την απομόνωση και το κτύπημα του διεθνιστικού εργατικού κινήματος, που με την ίδρυση του ΑΚΕΛ το 1941 και τη μαζικότητα που επέδειξε, αμφισβητούσε έμπρακτα τον ηγεμονικό ρόλο της εκκλησίας στα ζητήματα του λαού.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...