"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Δεκεμβρίου 2010

Η "ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ" κηρύσσει τον πόλεμο!

Του 'παν θα βάλεις το χακί
θα μπεις στην πρώτη τη γραμμή  
και ήρωας θα γίνεις...
  • Η οργάνωση «ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ» είναι ένα από τα πολλά «κλιμάκια» της συντονισμένης εξωκοινοβουλευτικής αντιομοσπονδιακής εθνικιστικής άκρας δεξιάς...
  • Η «Πρώτη Γραμμή» με δικά της λόγια...: "Η ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ αποσαφηνίζει πως στηρίζει απερίφραστα τις θέσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου στο εθνικό μας θέμα και συμμερίζεται τις ανησυχίες του για τις άδικες και δυσλειτουργικές πρόνοιες της επιδιωκόμενης λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Επίσης, προβάλλουμε εκ νέου την ανάγκη για άσκηση διαφώτισης για τις διεθνείς πτυχές του Κυπριακού και ιδιαίτερα της καταπάτησης των ανθρωπίνων μας δικαιωμάτων από την Τουρκία"
  • Στην ίδια εξωκοινοβουλευτική ακροδεξιά ομπρέλα ανήκει και το ΠΑΚ, το «Παγκύπριο Αντικατοχικό Κίνημα» του  Άρη Χατζηπαναγιώτου ( αδελφότεχνου του μακαρίτη Χρυσόστομου Α’ ) που αποτέλεσε στο παρελθόν την  πρώτη «σοβαρή» προσπάθεια της Αρχιεπισκοπής να εκφράσει πολιτικό αντιομοσπονδιακό λόγο με τον μανδύα του «αντικατοχικού»...
  • Με την δημιουργία των «Νέων Οριζόντων» στα μέσα της δεκαετίας του 90’ και την άσχημη υγεία του τέως (...), ο στόχος της ανάδειξης του ΠΑΚ σε πολιτικό εργαλείο της Αρχιεπισκοπής για τον αντιομοσπονδιακό της αγώνα εκφυλίστηκε σημαντικά...
  • Με την ανάληψη όμως των νέων του καθηκόντων, ο Χρυσόστομος Β’ πια, κατά τα φαινόμενα έθεσε ως ένα από τους κύριους στόχους  του την δημιουργία ισχυρότερου και μαζικότερου αντιομοσπονδιακού κινήματος, στηρίζοντας απροκάλυπτα ΟΛΕΣ τις οργανώσεις, πολιτικούς και κόμματα που εκφράζονται με τον ένα ή των άλλο τρόπο ενάντια στην διζωνική ομοσπονδία...
  • Στον «αρχιεπισκοπικό σχηματισμό» ανήκει το «Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης» του Κρίνου Ζ. Μακρίδη (ΚΕΑ, μετεξέλιξη (;) του ΕΜΕΘ), η «Κίνηση για τη Σωτηρία της Κύπρου» του Πέτρου Στυλιανού πρώην βουλευτή του ΔΗΚΟ και υπουργού και η «Κίνηση για Ελευθερία & Δικαιοσύνη» του Πάνου Ιωαννίδη, πρώην στελέχους του ΔΗΚΟ...
  • Κάτω από την «σκέπη» της Αρχιεπισκοπής είναι πλέον φανερό ότι λειτουργεί και το «ΕΛΑΜ»...
  • Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος παρακολουθώντας τις εκδηλώσεις όλων αυτών οργανώσεων που διοργανώνουν και συμμετέχουν από κοινού οι περισσότεροι προαναφερθέντες ανάλογη με τη περίσταση...(«Αντικατοχικές 2010», Πορεία 9ης Νοεμβρίου και επίθεση στο αντιρατσιστικό φεστιβαλ, Πορεία 28ης Δεκεμβρίου...) και οι οποίες στηρίζοντα έμμεσα ή άμεσα από την Αρχιεπισκοπή...
  • Μπορεί επίσης να το διαπιστώσει από την αλληλοϋποστήριξη του Αρχιεπισκόπου με αυτά τα «κινήματα» και οργανώσεις, «γερουσίας» και «νεολαίας», που εκφράστηκε με πολλούς τρόπους, από παρουσίες σε ιδρυτικές συνελεύσεις και εκδηλώσεις, χαιρετισμούς, μέχρι δηλώσεις και συνεντεύξεις...
  • Ο Ηλίας Σπύρου είναι (ήταν;) μέλος της «ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» με πρόεδρο τον Ανδρέα Παστελλά (δεν ξέρω αν δραστηριοποιείται ακόμα αυτή η οργάνωση, αν απορροφήθηκε ή μετεξελίχθηκε)....
  • Υπήρξε στο παρελθόν πρόεδρος της ΔΡΑΣΙΣ ΚΕΣ (δεν έχω βρει περιόδους και άλλα στοιχεία) ενώ συμμετείχε τον Φλεβάρη του 2010 ως ομιλητής σε εκδήλωση του ελλαδικού περιοδικού «Patria» μαζί με «σημαίνοντα» στελέχη του ΛΑΟΣ...
  • Ο Ηλίας Σπύρου αρθρογραφεί στον ιστότοπο της «Πρώτης Γραμμής» και με το τελευταίο του «πόνημα» κηρύσσει τον πόλεμο, ως άλλος Μεταξάς και «ωραίος έλληνας», στον Δημήτρη Χριστόφια και τους «συντρόφους του»...
  • Ο συγγραφεύς απαντά με τόλμη και παρρησία στον Δημήτρη Χριστόφια στην παραίνεσή του να εκφραστούν οι αντιομοσπονδιακές τάσεις αλλά όπως και οι ιδεολογικοί του πάτρωνες και σύμμαχοι, αποφεύγει να ασχοληθεί με το δεύτερο σκέλος της παραίνεσης: να προτείνουν μια άλλη φιλοσοφία για την λύση και επανένωση...
  • Αφού εκφράζει την ευχή του «Καλύτερα να μην μιλά. Δεν είναι απαραίτητο!» (για τον πρόεδρο...) χρεώνοντας του το κλίμα πόλωσης και διχασμού και αποδίδοντας του «ασυγκράτητα νεύρα», «δονκιχωτισμούς» και καλλιέργεια του αλληλοσπαραγμού...μπαίνει στο ζουμί...:
  • «Εμείς σηκωθήκαμε, Χριστόφια, εδώ και πολλά χρόνια, ΩΡΑΙΟΙ ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ και σας είπαμε: OXI ΣΤΗΝ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ. Εξηγήσαμε λεπτομερώς στο λαό για το τί περιέχει και για τους κινδύνους που εγκυμονεί το τουρκοφόρο και εκτρωματικό αυτό μοντέλο λύσης...»
  • Ο κ. Σπύρου, εκτός του ότι αποφεύγει να ασχοληθεί με την ουσία της δήλωσης Χριστόφια (όπως και όλο το πολιτικό σύμπαν μας...), αν δηλαδή υπάρχει άλλη εναλλακτική και πως αυτή υλοποιείται, αφήνει στο φλου και το «εμείς σηκωθήκαμε»...αφήνοντας να εννοηθεί ότι απευθύνεται εκ μέρους του διαχρονικού αντιομοσπονδιακού κινήματος...
  • «Στην αρχή βρήκαμε τείχη αφού όλοι μας αντιμετώπιζαν με καχυποψία μιας και η ενορχηστρωμένη ομοσπονδιακή πολιτική συγχορδία έκανε πολύ καλά τη δουλειά της. Αργότερα άρχισαν να ακούνε. Μετά πολλοί πείστηκαν. Και φτάσαμε στο δημοψήφισμα του 2004. Ηταν τότε, Χριστόφια, που «ωραίοι σαν Ελληνες» το 76% του κυπριακού λαού σηκώθηκε και έφτυσε τη λύση που απεργάζονται παλαιόθεν οι εχθροί της Ελληνικής μας μεγαλονήσου αλλά και οι εγχώριοι εφιάλτες»...
  • Ο αρθρογράφος κάνοντας μια σύντομη περιγραφή της πορείας του αντιομοσπονδιακού κινήματος, παρουσιάζει το «ΟΧΙ» στο σχέδιο του ΟΗΕ το 2004 ως τη μεγαλύτερη νίκη του, τοποθετώντας (αυθαίρετα...αλλά που καιρός για εξειδικεύσεις...) τα ¾ των Κυπρίων στην αντιομοσπονδιακή παράταξη, « καραμέλα» που δεν έπιασε ούτε στις προεδρικές του 2008 αλλά που με μεγάλη ευκολία ξαναπλασάρεται με μεγάλη συχνότητα και από πολλούς...
  • Και φθάνουμε στο προκείμενο (επιτέλους)...:
  • «Η πολιτική των εκβιασμών του Δ. Χριστόφια και των συντρόφων του στην «Εζεκία Παπαιωάννου» θα βρει αντιμέτωπους όλους όσους διψούν για Ελευθερία. Θα βρείτε μπροστά σας όλους τους ωραίους, περήφανους και όρθιους Ελληνες!
  • Και ενθυμούμαστε κάπου εδώ την απάντηση που έδωσε ο Ιωάννης Μεταξάς στον ιταλό πρεσβευτή: “Alors, c’ est la guerre!”
  • Ωστε λοιπόν, πόλεμος!»
  • Αφού το λετε "εσείς" (και το είπε και ο Ιωάννης...), έτσι θα’ ναι αγαπητέ κ. Σπύρου...
  • Έχουμε πόλεμο αγαπητέ Κύριε Σπύρου μας, ιδεολογικό και πολιτικοκοινωνικό πόλεμο, "εμείς" της Ειρήνης, εμείς της φιλίας, της ισότητας, της δημοκρατίας, της αριστεράς, του διεθνισμού...
  • Απέναντι σε σας του εθνικισμού, του μίσους, της εθνοκαπηλίας, της πατριδοκαπηλίας, του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας, του αυταρχισμού, του λαϊκισμού, του μιλιταρισμού, του φανατισμού...
  • Και τον πόλεμο μας εμείς τον κάνουμε δημοκρατικά, με επιχειρήματα, με τη γλώσσα του λαού αν χρειαστεί για να καυτηριάσουμε, να υπενθυμίσουμε, να κατανοήσουμε τη θέση μας και τις επιλογές μας, να παραδειγματιστούμε...
  • Αντίθετα εσείς (του αντιομοσπονδιακού μετώπου) κ. Σπύρου, τον πόλεμο αυτό έχετε τη τάση να τον βγάλετε έξω από τα κοινώς αποδεκτά δημοκρατικά πλαίσια και να του προσδώσετε άλλο χαρακτήρα, πιο «δυναμικό»...
  • Η τάση σας προς τον μιλιταρισμό, η ανοχή (για να μην πω κάτι περισσότερο) των επεισοδίων, η δημιουργία θερμού κλίματος ανά πάσα στιγμή και με κάθε ευκαιρία και η επίκληση του "ΠΟΛΕΜΟΥ", δείχνει με αρκετή σαφήνεια ποιοι πολώνουν το κλίμα και ποιοι το δυναμιτίζουν...
  • Είναι πραγματικά με μεγάλο ενδιαφέρον που παρακολουθώ τις εκρήξεις του αντιομοσπονδιακού μετώπου μόλις εκστομίσει ο πρόεδρος οποιαδήποτε λέξη προέρχεται από την αρχαιοελληνική ρίζα «ελ»...
  • Αυτό που προσδιορίζουν οι αντιομοσπονδιακοί (κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί) συμπυκνωμένα ως «προσβολή του ελληνικού συναισθήματος των Κυπρίων» ή ακόμα και μη αριστεροί επανενωτικοί ως «τα σωστά λόγια με λάθος τρόπο», εγώ να αξιολογώ ως χρήσιμα και τοποθετημένα ακριβώς «επί τον τύπο των ήλων» ...
  • Το γεγονός ότι υπάρχει αυτή η αντίδραση από όλα τα εθνικιστικά κέντρα, δείχνουν ότι οι δηλώσεις του προέδρου κτυπούν κέντρο...
  • Βάζουν αλάτι στη πληγή, ξεγυμνώνουν ταμπού, ανοίγουν θέματα σοβαρά...
  • Ανοίγουν την όρεξη του αντιομοσπονδιακού-μιλιταριστικού πια, κινήματος για δυναμικές κινήσεις, ελλείψει επιχειρημάτων αλλά κυρίως ελλείψει δυνατοτήτων νόμιμης ανατροπής της αριστερής μας κυβέρνησης για άλλα δύο χρόνια...περίοδος που είναι αρκετή για να φθάσουμε σε συμφωνία και δημοψηφίσματα...
  • Οπότε, καλό «ΠΟΛΕΜΟ» αγαπητέ Ηλία Σπύρου...
  • Με όπλα μας τα επιχειρήματα, την ιδεολογία μας και το γεγονός ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας εκλέχθηκε Δημοκρατικά και ξεκάθαρα και εκτελεί το καθήκον του,  με πατριωτική συνείδηση και ευθύνη, μέχρι τη λήξη αυτής της θητείας θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν μέσα στα πολιτικά πλαίσια, να φέρουμε λύση και να την υλοποιήσουμε!
  • Μόνο μ' αυτά τα όπλα «εμείς» οι δημοκράτες ξέρουμε να αγωνιζόμαστε και θα αγωνιστούμε...
  • Το ζήτημα είναι «εσείς» πια μέθοδο ακολουθείτε και θα ακολουθήσετε μπροστά στις εξελίξεις...
  • Τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής «σας» μπορούν μάλλον να μας προϊδεάσουν...

28 Δεκεμβρίου 2010

Το αντιομοσπονδιακό μέτωπο αποκαλύπτει το τελικό του...σχήμα...

Ο συντονιστής και αιμοδότης του εκφυλισμού
της πολιτικής αλλά και του φασισμού ήταν
και θα είναι πάντα το κεφάλαιο...
και ιδίως το εκκλησιαστικό...

  • Τις τελευταίες –γιορτινές κατά τ’ άλλα- μέρες, με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου και των νεοφασιστικών οργανώσεων, έχουν γίνει τα αποκαλυπτήρια του τελικού σχήματος του αντιομοσπονδιακού μετώπου...
  • Τα επεισόδια στη Λάρνακα στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, τα πρόσφατα στον καλαθοσφαιρικό αγώνα του ΑΠΟΕΛ με τουρκική ομάδα, η «Χριστουγενιάτικη» εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου και η πρόσφατη συνέντευξή του στην «Καθημερινή» με την οποία προωθεί ανοικτά πλέον τον ακροδεξιό νεοφασιστικό λόγο και τα έργα του, μας δίνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνεται ο αντιομοσπονδιακός «αγώνας» ενόψει της συνέχισης της πολιτικής Χριστόφια, ιδιαίτερα στο κυπριακό...
  • Θεωρείται αποδεκτό ότι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι εθνικιστές αποτελούν το βασικότερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει το προοδευτικό-διεθνιστικό κομμάτι της κοινωνίας μας στη προσπάθεια για την καλλιέργεια κουλτούρας ειρήνης, συνεργασίας και συναδέλφωσης...
  • Την ίδια ώρα, ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ με πρόσφατή του συνέντευξη, έριξε ουσιαστικά την ευθύνη στον πρόεδρο Χριστόφια για τη μη επίτευξη συμφωνίας μέσα στα δύο χρόνια που μας δόθηκε η εξαιρετική ευκαιρία να αντιπροσωπεύουν και τις δύο κοινότητες, ηγέτες που ανήκουν στο ομοσπονδιακό μέτωπο...
  • Την ίδια κατηγορία ενάντια στον Χριστόφια, έχουν διατυπώσει ιδιαίτερα μετά την νίκη Έρογλου αρκετοί ένθερμοι υποστηρικτές της λύσης και επανένωσης μέσα στην ελληνοκυπριακή κοινότητα...
  • Και η αιτιολόγηση αυτών των κατηγοριών συμπυκνώνεται στο εξής: «Ο Χριστόφιας φοβήθηκε τις αντιδράσεις του αντιομοσπονδιακού μετώπου»...
  • Ο Ταλάτ και η ευρύτερη τουρκοκυπριακή αριστερά και οι «προχωρημένοι» ελληνοκύπριοι επανενωτικοί, ουσιαστικά μέμφονται τον Χριστόφια για υποχωρητικότητα απέναντι στις πιέσεις που δέχεται από το ΔΗΚΟ ιδιαίτερα και για μη ειλικρινή προσέγγιση του ζητήματος της λύσης (προφανώς για να διατηρήσει την πολιτική συμμαχία και το δικό της στάτους κβο)...
  • Στον αντίποδα, σύσσωμο το ελληνοκυπριακό αντιομοσπονδιακό μέτωπο, κατηγορεί από τον Μάρτη του 2008 τον πρόεδρο Χριστόφια (και ολόκληρο το κίνημα λύσης) για ενδοτισμό, υποχωρητικότητα, προδοσία και...τουρκολαγνεία...
  • Μεγάλο τμήμα της ελληνοκυπριακής (καθεστωτικής) δεξιάς δεν κρύβει πλέον το πασιφανές: ότι δηλαδή ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΛΥΣΗ...
  • Επιθυμεί τη συνέχιση της ιστορίας του ελληνισμού στη Κύπρο στα 3/5 του εδάφους του νησιού μας και τη μη διαπραγμάτευση με την Τουρκία ή και τους τουρκοκύπριους, προτάσσοντας το ανομιμοποίητο της κατοχής, του σφετερισμού και του εποικισμού...
  • Οι τελευταίες αποφάσεις του ΕΔΑΔ, η νομιμοποίηση της τουρκοκυπριακής «επιτροπής αποζημιώσεων» και η αναγνώριση δικαιωμάτων στον πολυετή χρήστη (έστω και έποικο) δεν φαίνεται να συγκινούν το αντιμοσπονδιακό μέτωπο...
  • Όπως δεν το συγκινούν ούτε και οι τοποθετήσεις της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη μορφή της λύσης που επιθυμεί, ούτε και οι προσπάθειες της κομισσιόν για άνοιγμα του τουκοκυπριακού εμπορίου προς την ευρωπαϊκή και διεθνή αγορά...
  • Οι αντιμοσπονδιακοί εθνικιστές (Αρχιεπίσκοπος, «παπαδοπουλική» φράξια στο ΔΗΚΟ, ηγεσία της ΕΔΕΚ, στελέχη ΔΗΣΥ, ΕΥΡΩΚΟ, εθνικιστικές οργανώσεις...) κάνουν «γαργάρα» το γεγονός ότι η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ έγινε κυρίως με την υπόσχεση συμφωνίας στα διζωνικά πλαίσια που καθορίζονται από τον ΟΗΕ και τις γνωστές συμφωνίες κορυφής 77’ και 79’...
  • Βασική παράμετρος της ένταξης της Κύπρου, ακόμα και της διαδικασίας ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, ήταν η λύση του Κυπριακού...
  • Και αν ακόμα θεωρηθεί ότι το σχέδιο Ανάν ήταν ακατάλληλο, οι λεγόμενες «ευρωπαϊκές δυνάμεις» θα έπρεπε να συνεχίζουν να επιθυμούν μια καλύτερη λύση μέσα σε αυτά τα πλαίσια, προκειμένου να ικανοποιήσουν τους όρους της ίδιας της ένταξης μας στην ΕΕ...
  • Αντί αυτού όμως, εντελώς κουτοπόνηρα, καιροσκοπικά και ανεύθυνα, χρησιμοποιούν την ίδια την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ για να στηρίξουν τον αντιομοσπονδιακό τους λόγο...
  • Γι αυτό είχαμε την αντίδραση των Ευρωπαίων στη τακτική που χρησιμοποίησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και η ελληνοκυπριακή πλευρά το 2004 και που κράτησε μέχρι και την εκλογή Χριστόφια το 2008...
  • Γι αυτό έχουμε και τις κινήσεις της κομισσιόν και άλλων, τώρα που διαφαίνεται ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα δεν είναι έτοιμη για λύση, παρότι το ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ για να ενταχθεί στην ΕΕ...
  • Είναι αλήθεια ότι έχουμε «ξεγελάσει» την ΕΕ...Κληρίδης, Βασιλείου, Σημίτης, Κρανιδιώτης έπεισαν τότε τους ευρωπαίους συνομιλιτές τους, ότι ελέγχουν τους απορριπτικούς (Εκκλησία, Λυσσαρίδη, γριβικούς) και ότι είναι δυνατή μια επίλυση του Κυπριακού ταυτόχρονα με την ένταξή μας στην ΕΕ...
  • Το απορριπτικό μέτωπο, κατάφερε με την βοήθεια του ΑΚΕΛ να ανατρέψει την «κληριδοπασοκική» γραμμή στο παρά πέντε, τον Φεβράρη του 2003, 16 μήνες πριν την ένταξη και λύση...όπως τα κατάφερε με τη βοήθεια του ΔΗΣΥ να αποτρέψει τη διαδικασία λύσης του Μπούτρος Γκάλι δέκα χρόνια πριν...
  • Είναι κατανοητή η πικρία των συντρόφων της επανένωσης που είδαν το ΑΚΕΛ να συμμετέχει στην εκλογή Παπαδόπουλου το 2003, να ενώνει τις δυνάμεις του με τους αρνητές της λύσης το 2004 και να μην «επιδεικνύει την απαραίτητη αποφασιστικότητα» για λύση στη διετία 2008-2010...
  • Θα πρέπει όμως να πιστώσουν στο ΑΚΕΛ και κατ επέκταση στον Χριστόφια ότι παραμένουν σταθεροί (και πρωτοπόροι θα έλεγα) και στο στόχο της διζωνικής και στη πάλη ενάντια στον εθνικισμό...
  • Θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι το κυπριακό μένει ψηλά στην ατζέντα, ότι η διζωνική και οι παράμετροι της προωθούνται και υποστηρίζονται, ότι ο εθνικισμός βρίσκει αντιμέτωπη και την κυβέρνηση και το κόμμα...
  • Δεν είναι τυχαίο δηλαδή το γεγονός ότι το αντιομοσπονδιακό μέτωπο συγκεντρώνει τα πυρά του στο πρόσωπο του Χριστόφια, το ΑΚΕΛ, και την αριστερά γενικότερα...
  • Με προεξάρχοντα τον Αρχιεπίσκοπο, το εθνικιστικό μέτωπο, έχει προδιαγράψει ήδη τους στόχους του και τις τακτικές που θα ακολουθήσει μέσα στο 2011...:
1. Ο χαρακτηρισμός της διζωνικής ως «προδοτικής» και «αφελληνιστικής» και η ταυτόχρονη μετακύλιση αυτών των χαρακτηρισμών σε όσους την επιδιώκουν...
2. Η στοχοποίηση των ξένων ως εχθρών της ελληνικότητας του τόπου μας αλλά και της κοινωνικής μας ευημερίας...
3. Η δημιουργία εντάσεων με κάθε ευκαιρία που να «αποδεικνύουν» το ασύμβατο της συμβίωσης και συνεργασίας με τους Τουρκοκύπριους...
  • Σε αυτό το τρίπτυχο λοιπόν κινείται και θα συνεχίσει να κινείται το απορριπτικό – αντιομοσπονδιακό – εθνικιστικό μέτωπο το επόμενο διάστημα, με κορύφωση των ακραίων φαινομένων όσο πλησιάζουμε στα ορόσημα που θα θέσουν ΟΗΕ και ΕΕ μέσα στο 2011...
  • Η στάση του ΔΗΣΥ και σε ότι αφορά τη στήριξη του Χριστόφια στη διαδικασία λύσης αλλά και η έμμεση κάλυψη και συμπόρευση με τον εθνικισμό για προφανείς προεκλογικούς σκοπούς, αφήνει την Κυβέρνηση, το ΑΚΕΛ και την ευρύτερη δημοκρατική παράταξη, μόνους τους απέναντι στην επίθεση του εθνικιστικού και αντιομοσπονδιακού μετώπου...
  • Η δική μου εκτίμηση είναι πως ο πρόεδρος, η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ και ΜΠΟΡΟΥΝ και ΘΕΛΟΥΝ να αντιμετωπίσουν και τον αντιομοσπονδιακό και εθνικιστικό λόγο αλλά και να φέρουν τις συνομιλίες σε ακτίνα λύσης μέσα στο 2011...
  • Θεωρώ τη συμμετοχή (μέρους) του ΔΗΚΟ (και άλλων κεντρώων) στην κυβέρνηση, παρά τις αρνητικές επιπτώσεις που επιφέρει και στη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού αλλά και στην ευρύτερη διακυβέρνηση, ως εργαλείο για μια όσο πιο μεγάλη κεντροαριστερή παράταξη που θα στηρίζει τον βασικό μας στόχο, την συμφωνία για λύση και την ΥΠΕΡΨΗΦΙΣΗ της από την πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων σε ένα δημοψήφισμα...
  • Παράλληλα, θα πρέπει να είναι ανοικτές οι γραμμές επικοινωνίας με όσους έχουν παραμείνει στον ΔΗΣΥ να υποστηρίζουν τη διζωνική και να αντιτάσσονται στην εθνικιστική και ρατσιστική λαίλαπα...
  • Και κυρίως, η κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ, πρέπει να συντονιστούν και να προχωρήσουν ΜΑΖΙ με τους ανένταχτους επανενωτικούς, το αντιφασιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα καθώς και τις οργανώσεις της επαναπροσέγγισης και της φιλίας...
  • Το 2011 θα αποτελέσει κατά τη γνώμη μου ορόσημο σε ότι αφορά την διαχρονική πάλη της δημοκρατικής παράταξης απέναντι στον εθνικισμό – διχοτομισμό...
  • Ενωμένο, ισότιμα και δημοκρατικά, συναισθανόμενο της ευθύνη του, το ευρύτερο αντιεθνικιστικό και επανενωτικό μέτωπο πρέπει να σταθεί αποφασιστικά απέναντι στην αντίδραση, προσηλωμένο παράλληλα στην ισχυροποίηση της διαλεκτικής του για την επανένωση, ενισχύοντας την τάση για επίτευξη λύσης σύντομα...
  • Αντεπίθεση στην επίθεση των εθνικιστών αντιομοσπονδιακών...
  • Ενωμένοι στον ωραίο αγώνα μας απέναντι στον εθνικισμό, τον φασισμό, τον ρατσισμό, την διχοτόμηση...

26 Δεκεμβρίου 2010

Τα Χριστούγεννα της Ρωμιοσύνης...


Ο Προφήτης Ηλίας, ο Απόλλωνας του Ηλίου...και ο Σάντα Κλάους
  • Τα Χριστούγεννα όπως και όλες οι μεγάλες Χριστιανικές γιορτές –Ανάσταση, Δεκαπενταύγουστος, Απόκριες- έχουν άμεση και αδιαμφισβήτητη σχέση με πανάρχαιες θρησκευτικές γιορτές που έχουν τις ρίζες τους στον αιγυπτιακό και στον αρχαίο ελληνορωμαϊκό πολιτισμό αλλά και βαθύτερα, μέσα στις ευρύτερες ινδοευρωπαϊκές παραδόσεις που χάνονται στα βάθη της ιστορίας.
  • Μορφές όπως του Όσιρη, του Διόνυσου, του Κρόνου, του Άδωνη, του Μίθρα και του Απόλλωνα, είναι οι κυρίαρχες στη λατρευτική δραστηριότητα των αρχαίων, με πάρα πολλές από τις σχετικές δοξασίες που συνόδευαν αυτές τις γιορτές αλλά και τις εποχιακές και σημασιολογικές παραμέτρους τους, να επαναλαμβάνονται πατερναλιστικά από την νέα επίσημη πλέον θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον 4ο αιώνα μ.Χ. μέχρι και τις μέρες μας.
  • Αναδημοσιεύω πιο κάτω ένα άρθρο από το theinsider.gr, δημοσιευμένο χθες και με τίτλο «Τα Χριστούγεννα της Ρωμιοσύνης», το οποίο ιχνηλατεί σε συντομία τις καταβολές των Χριστουγέννων και περιγράφει με επιτυχία –κατά τη γνώμη μου- την μετάβαση από τις αρχαίες λατρευτικές συνήθειες στις Χριστιανικές...

«Τα Χριστούγεννα της Ρωμιοσύνης»

  • Τα Χριστούγεννα η εορτή της ανάμνησης της γεννήσεως του Ιησού Χριστού δηλαδή, αποτελούν την μεγαλύτερη γιορτή του Χριστιανισμού, αποτελώντας ημέρες χαράς για όλον τον Χριστιανικό κόσμο. Λόγω βέβαια της «οικονομικής εκμετάλλευσης» και του τεράστιου «οικονομικού τζίρου της εορτής» τα Χριστούγεννα εορτάζονται πλέον σχεδόν σε όλο τον κόσμο.
  • Ιχνηλατώντας την ιστορικότητα της εορτής ανακαλύπτουμε ενδιαφέροντα στοιχεία που αφορούν την ημερομηνία της εορτής, αλλά και συσχετίσεις με συνήθειες στον αρχαίο κόσμο. Αναζητώντας την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού ανακαλύπτουμε ότι αφενός στην καινή Διαθήκη δεν γίνεται αναφορά για την εορτή Χριστουγέννων και αφετέρου ότι κανείς από τους Αποστόλους δεν τήρησε την 25η Δεκεμβρίου ως γενέθλια ημέρα του. Στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Ιησούς Χριστός, (υπολογίζεται πως γεννήθηκε μεταξύ του 6 – 2 π. X.) Υπάρχουν όμως ενδείξεις που συνηγορούν στην Φθινοπωρινή γέννηση του, και όχι στην χειμερινή.
  • Το εδάφιο από το Ευαγγέλιο του Λουκά παραδείγματος χάριν αναφέρει: «Οι ποιμένες ήσαν κατά το αυτό μέρος διανυκτερεύοντες εν τοις αγροίς, και φυλάττοντες φύλακας της νυκτός επί το ποίμνιον αυτών» (2: 8). Η φράση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις πρακτικές των βοσκών καθώς τον χειμώνα λόγω του ψύχους οι ποιμένες δεν διανυκτερεύουν στους αγρούς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γέννηση του Ιησού δεν έγινε το Δεκέμβριο αλλά το Φθινόπωρο εφόσον τα κοπάδια δεν ήταν στις στάνες. Γνωρίζουμε επίσης ότι η γέννηση συνέπεσε, με την απογραφή, που συνήθως γινόταν μετά την συγκομιδή, κατά τις αρχές Οκτωβρίου. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επίσης συσχετίζει την γέννηση του Ιησού Χριστού με την εορτή της «Σκηνοπηγίας», η οποία γινόταν τον Οκτώβρη.
  • Στην Αγία Γραφή γενέθλιες και ονομαστικές εορτές δεν συνιστούνται. Στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν συμπεριλαμβάνοντα στις αρχαίες γιορτές της Χριστιανικής Εκκλησίας, και μάλιστα η τήρηση των γενεθλίων καταδικάζονταν σαν ένα αρχαίο Ελληνικό “ειδωλολατρικό” έθιμο απεχθές στους Χριστιανούς. Ημέρα μνήμης των αγίων και μαρτύρων όριζαν αυτή του θανάτου. Η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια αναφέρει σχετικά : «Τα Χριστούγεννα δεν ήταν ανάμεσα στις πρώτες εορτές της Εκκλησίας.
  • Ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός την παραλείπουν από τους καταλόγους των εορτών» Έτσι Τα Χριστούγεννα ως εορτή των γενεθλίων του δεν γιορτάζονταν τα πρώτα 300 χρόνια. Η καθιέρωση της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα των Χριστουγέννων έγινε στη Ρώμη από τον Πάπα Ιούλιο τον Α, τον 4ο μ.χ. αιώνα, μετά από έρευνα που έγινε στα αρχεία της Ρώμης για την χρονιά επί Αυγούστου απογραφής, και κατόπιν υπολογισμών βάση των Ευαγγελίων. Ένα στοιχείο που λήφθηκε υπόψιν είναι το η φράση από το κατ’ Ιωάννη γ’30«Εκέινον δει αυξάνειν, εμέ ελατούσθαι»
  • Στην πραγματικότητα όμως αυτό συνέβη διότι η συγκεκριμένη ημερομηνία συνέπεφτε με τις αρχαίες εορτές του Χειμερινού Ηλιοστασίου και την «Επιστροφή» του Ηλίου. Έκτοτε ο Χριστός όφειλε να είναι ο Ήλιος ο δίδων το φως εις τον κόσμο. Πριν εορταζόταν στις 6 Ιανουαρίου μαζί με τη βάπτιση του Ιησού (Θεοφάνεια). Αργότερα το έθιμο πιθανολογείται ότι μεταφέρθηκε στην Ανατολή, πιθανόν από τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό το 378-381 περίπου μ.Χ. Ο Ιωάννης Χρυσόστομος (345-407 μ.Χ.) σε ομιλία του για τη γέννηση του Χριστού, αναφέρει ότι είχε αρχίσει στην Αντιόχεια να γιορτάζονται τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου. Το σίγουρο είναι ότι την εποχή του Ιουστινιανού, τον 6ο αιώνα, ο εορτασμός των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είχε εξαπλωθεί σχεδόν σε όλη την Ανατολή.
Τι εόρταζαν οι Αρχαίοι Έλληνες την περίοδο των Χριστουγέννων;
  • Οι αρχαίοι Έλληνες κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου γιόρταζαν την γέννηση του Διονύσου. Ο Δiονυσος αποκαλούταν «σωτήρ» και θείο «βρέφος», το οποίο γεννήθηκε από την παρθένο Σέμελη. Ήταν ο καλός «Ποιμήν», του οποίου οι ιερείς κρατούν την ποιμενική ράβδο, όπως συνέβαινε και με τον Όσιρη. Τον χειμώνα θρηνούσαν το σκοτωμό του Διονύσου από τους Τιτάνες, αλλά στις 30 Δεκεμβρίου εόρταζαν την αναγέννησή του. Οι γυναίκες-ιέρειες ανέβαιναν στην κορυφή του ιερού βουνού και κρατώντας ένα νεογέννητο βρέφος φώναζαν «ο Διόνυσος ξαναγεννήθηκε. Ο Διόνυσος ζει» , ενώ σε επιγραφή αφιερωμένη στον Διόνυσο αναγράφεται:«Εγώ είμαι που σε προστατεύω και σε οδηγώ, εγώ είμαι το ‘Αλφα και το Ωμέγα».
  • Αυτή η αρχαία Ελληνική γιορτή, είχε επίσης ταυτιστεί και με την γιορτή του Ηλίου, τον οποίο οι αρχαίοι λαοί είχαν θεοποιήσει. Συγκεκριμένα στους Έλληνες, είχε ταυτιστεί με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα του Ηλίου, ο οποίος απεικονιζόταν πάνω στο ιπτάμενο άρμα του να μοιράζει το φως του Ηλίου. Οι αρχαίοι λαοί αναπαριστούσαν την κίνηση του ήλιου με την ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά την χειμερινή τροπή του ήλιου που μεγάλωνε βαθμιαία καθώς αυξάνονταν και οι ώρες που ο ήλιος φωταγωγούσε την Γη, και πέθαινε ή ανασταίνονταν τον Μάρτιο την ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, συμβολίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του φυτικού βασιλείου μέσα από την μήτρα της Γης. Το χειμερινό Ηλιοστάσιο 22-25 Δεκεμβρίου σημαίνει την αρχή του χειμώνα, και ο Ηλιος αρχίζει βαθμιαία να αυξάνει την ημέρα έως ότου εξισωθεί με την νύχτα, κατά την Ιση-μερία τον Μάρτιο. Τότε ο Ήλιος νικά το σκοτάδι, και έρχεται η άνοιξη, η εποχή της αναγέννησης για την φύση.
  • Η εορτή αυτή πέρασε και στην αρχαία Ρώμη με τις δημοφιλείς γιορτές των Σατουρνάλιων, προς τιμήν του Κρόνου τον Δεκέμβριο αλλά και της θεάς Δήμητρας, γι΄ αυτό και έκαναν θυσίες χοίρων για την ευφορία της γης . Τα Σατουρνάλια ήταν από τις σημαντικότερες και ονομάζονταν: « DIES INVICTI SOLIS », δηλαδή «Ημέρα του αήττητου ήλιου». Μια γιορτή που φυσικά την είχαν πάρει απο την γιορτή του Φωτοφόρου Απόλλωνα – Ηλίου!
  • Στην αρχαία Ρώμη, η εορτή άρχιζε στις 17 Δεκεμβρίου και διαρκούσε επτά ήμερες. Στην εορτή αυτή αντάλλασσαν δώρα, συνήθως λαμπάδες και στα παιδία έδιναν πήλινες κούκλες και γλυκά σε σχήμα βρέφους για να θυμίζουν το Κρόνο, που τρώει τα παιδιά του. Σταδιακά λοιπόν τα γενέθλια του θεού Ήλιου μετατράπηκαν σε γενέθλια του Υιού του Θεού. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι «εθνικοί» αποκαλούσαν την Πρώτη Ημέρα της εβδομάδας Ημέρα του θεού-Κυρίου Ήλιου, ορολογία την οποία αργότερα χρησιμοποίησαν και οι εκκλησιαστικοί Πατέρες για λόγους σκοπιμότητας ίσως. Κάτι που διασώζεται έως σήμερα στα Αγγλικά ως SUN-DAY, στα Γερμανικά SONN-TAG.
  • Ο Ιουστίνος ο μάρτυς (114-165 μ.Χ.) γράφει στη 2η απολογία του για τον Ιησού «…σταυρώθηκε, πριν το Σάββατο, ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ “ΚΡΟΝΟΥ” και την επόμενη ημέρα ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ (θεού) “ΗΛΙΟΥ” και η οποία μετονομάσθηκε σε ΚΥΡΙΑΚΗ, αναστήθηκε και εμφανίσθηκε στους μαθητές Του…»
  • Οι Αιγύπτιοι στις 25 Δεκεμβρίου εόρταζαν την γέννηση του θεού-ήλιου Όσιρη. Μετά την δολοφονία του ένα δένδρο ξεφύτρωσε στο οποίο ο Ίσις,σε κάθε επέτειο της γέννησης του στις 25 Δεκεμβρίου, άφηνε δώρα γύρω από το δένδρο. Οι Βαβυλώνιοι, και οι Φοίνικες ονόμαζαν το θεό-ήλιο Βαάλ , οι Πέρσες λάτρευαν τη γέννηση του Αήττητου-ήλιου και θεού Μίθρα Βασιλιά, ενώ οι Βραχμάνοι στην γέννηση του ψάλλουν: «Εγέρσου ω βασιλιά του κόσμου, έλα σε μας από τις σκηνές σου».
  • Εκτός όμως της ημέρας της γέννησης και πολλές από τις παραδόσεις που συνδέονται με τα Χριστούγεννα (ανταλλαγή δώρων, στολισμοί, κάλαντα, Χριστουγεννιάτικο δέντρο κλπ.) έχουν τις ρίζες τους σε παλαιότερες θρησκείες. Πιο συγκεκριμένα τα κάλαντα!
  • Πίσω από τα κάλαντα κρύβεται ένα αρχαίο Ελληνικό έθιμο με το όνομα Ειρεσιώνη, που αναφέρεται ήδη από τον Όμηρο, ο οποίος ευρισκόμενος στην Σάμο, σκάρωσε διάφορα τραγούδια τα οποία μαζί με μια ομάδα παιδιών τα τραγουδούσαν στα σπίτια των πλουσίων ευχόμενοι πλούτο, χαρά και ειρήνη. Συμβόλιζε την ευφορία και γονιμότητα της γης και εορτάζονταν δυο φορές το χρόνο, μια την άνοιξη με σκοπό την παράκληση των ανθρώπων προς τους θεούς κυρίως του Απόλλωνος-ήλιου και των Ωρών για προστασία της σποράς και μια το φθινόπωρο, για να τους ευχαριστήσουν για την συγκομιδή των καρπών. Ταυτόχρονα με τις ευχαριστίες προς τους θεούς, έδιναν ευχές και στους συνανθρώπους.
  • Τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι, κρατώντας ελιάς ή δάφνης στολισμένα με μαλλί (σύμβολο υγείας και ομορφιάς) και καρπούς κάθε λογής, τραγουδώντας για καλύτερη τύχη και γονιμότητα της γης. Πολλά από τα παιδιά έφεραν τον κλάδο σπίτι τους και τον κρεμούσαν στην πόρτα όπου έμενε όλο το έτος.(κάτι που συνηθίζουμε να κάνουμε σήμερα την Πρωτομαγιά).
  • Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Αποστόλου Αρβανιτόπουλου, σχετικό με τα έθιμα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και των καλάνδων, μας σώζει ο Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο του “Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των”. Σε αυτό το βιβλίο του ο Φίλιππος Βρετάκος μας λέει:
  • “Το χριστουγεννιάτικον δένδρον συμβολίζει την αιωνιότητα της ζωής, διότι δεν γηράσκει και δεν χάνει, επομένως, την νεότητά του. Το δένδρον όμως των Χριστουγέννων δεν το ευρίσκω, εγώ τουλάχιστον, ως ξενικήν συνήθειαν, ως νομίζεται γενικώς, αλλ’ εν μέρει ως αρχαίαν ελληνικήν. Είναι, δηλαδή, υπολείμματα της περιφήμου “ειρεσιώνης”, και της “ικετηρίας” των αρχαίων Ελλήνων, και μάλιστα των αρχαίων Αθηναίων. Ήσαν δε η μεν Ικετηρία κλάδος ελαίας, από του οποίου εκρέμων ποκάρια μαλλιού, και έφερον αυτόν όσοι ήθελον να ικετεύσουν τον Θεόν ομαδικώς, δια την απαλλαγήν του τόπου από δεινού τινός κακού, π.χ. από νοσήματος, πανώλους, χολέρας ή ομοίου. Ως επί το πολύ, όμως, εβάσταζε την Ικετηρίαν άνθρωπος, ο οποίος ήθελε να τεθή υπό την προστασίαν θεού και της ανωτέρας αρχής, για να προβή εις αποκαλύψεις εναντίον ισχυρών ανθρώπων ή αρχόντων.” (“Κληρονομία του αρχαίου κόσμου”, εφημερίς “Εθνος”, 31 Δεκεμ.1937)
  • Το χριστουγεννιάτικο δέντρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία στο τέλος του 16ου, αλλά έως τις αρχές του 19ου αιώνα δεν ήταν διαδεδομένο ευρέως – τοποθετούνταν μόνο στις εκκλησίες. Το δέντρο ως Χριστιανικό σύμβολο, συμβολίζει την ευτυχία που κρύβει για τον άνθρωπο η γέννηση του Χριστού. Σταδιακά το δένδρο άρχισε να γεμίζει με διάφορα χρήσιμα είδη- κυρίως φαγώσιμα κι αργότερα ρούχα κι άλλα είδη καθημερινής χρήσης, (κάτι που γινόταν στους αρχαίους Ελληνικούς ναούς) συμβολίζοντας την προσφορά των Θείων Δώρων. Στην σύγχρονη Ελλάδα το έθιμο το εισήγαγαν οι Βαυαροί με τον στολισμό στα ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Μετά τον το Β’ παγκόσμιο πόλεμο το δέντρο με τις πολύχρωμες μπάλες μπήκε σε όλα τα ελληνικά σπίτια.
  • Φυσικά μεγάλη εντύπωση προκαλεί και το μυθολογικό γεγονός του “Αγιοβασίλη” με το έλκηθρο του που το κινούν οι ιπτάμενοι τάρανδοι. Ούτε αυτό όπως καταλαβαίνετε, δεν θα μπορούσε να μην παρθεί απο την Αρχαία Ελλάδα. Όπως αναφέραμε πιο πρίν , τον μήνα Δεκέμβριο, οι Έλληνες γιόρταζαν τον Διόνυσο αλλά και τον Φωτοφόρο Απόλλωνα-Ηλίου παριστάνοντας τον πάνω στο ιπτάμενο άρμα του, να μοιράζει το φως. Το άρμα έγινε έλκηθρο, τα άλογα έγιναν τάρανδοι και το “δώρο” του φωτός που μοίραζε στους ανθρώπους …έγινε κυριολεκτικά “μοίρασμα δώρων”.
  • Τέλος το κόψιμο της βασιλόπιτας αποτελεί εξέλιξη του αρχαιοελληνικού εθίμου του εορταστικού άρτου, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες πρόσφεραν στους θεούς σε μεγάλες αγροτικές γιορτές, όπως τα Θαλύσια και τα Θεσμοφόρια.

24 Δεκεμβρίου 2010

«Στες 28 έχουμεν πορεία!»

Βγαίνοντας έξω από τη λαχαναγορά, με πλησιάζει ένας ψηλός κύριος, γκριζομάλλης με επιβλητικό μουστάκι και αθλητικές φόρμες...
«Είσαι δικός μας;» με ρωτά...
Η ματιά μου πέφτει με απορία στη στοίβα με τα φυλλάδια που κρατούσε...
«Ο υπουργός λαλεί μας πως εν μόνο χίλιοι στην πόλη μας!»
«Εν τους θωρείς τους ξένους; Εγεμώσαν τους τόπους!»
«Στες 28 έχουμε πορεία» συνεχίζει, απλώνοντας το χέρι του για να μου προσφέρει τη προκήρυξη του ΕΛΑΜ...
Εκοίταξα τον έντονα, κρατώντας σφιχτά τις τσάντες με τα λαχανικά και τα φρούτα..
Κρατώντας σφιχτά τα χείλη, κρατώντας μέσα τις ανάσες μου...
Να μεν του πω τι σκέφτουμε για λλόου του τζιαι την εργολαβία που ανάλαβε...
Να μεν του πω τούτα που λαλώ κάθε μέρα στη δουλειά...
Τούτα που γράφω κάθε μέρα μες το μπλογκ μου...τούτα που εκάμαν εισβολή με τη ζωή μου, με στη σκέψη μου, κάθε μέρα εδώ και μήνες...
«Εν είμαι δικός σας», του απαντώ...
«Εν είσαι κυπραίος λεβέντη μου;»
«Είμαι μάστρε, είμαι πρόσφυγας που το Βαρώσι»...
«Τζιαι θωρώ τους ξένους, εν μες τα σπίθκια μας τζιαι καθαρίζουν, εν με τα μωρά μας τζιαι προσέχουν τα, εν μες τα μαγαζιά μας τζιαι δουλεύκουν μας, εν μες τα χτίσματα τζιαι κτίζουν μας»...
«Εγεμώσαμεν μουσουλμάνους, ταΐζουμεν τους για να μας φάσιν» μου απαντά θυμωμένα και με μεγάλα βήματα κατευθύνεται προς την είσοδο της λαχαναγοράς...
«Εννά τουρτζιέψουμεν, εννά γεμώσουμεν μιναρέες», μονολογεί σχεδόν φωνάζοντας...
Πλησιάζει έναν απορημένο κύριο που μόλις βγήκε από την αγορά... «Είσαι δικός μας;»...και του χώνει αστραπιαία ένα φυλλάδιο στα ψώνια...
 «Εγεμώσαμεν λαθρομετανάστες...εν τους θωρείς;»
«Στες 28 έχουμεν πορεία!»

21 Δεκεμβρίου 2010

21 Δεκεμβρίου 1963...Σύγκρουση ελληνοκυπριακού και τουρκοκυπριακού εθνικισμού...

1ον Στάδιον: Προσβολή των αρνητικών 
σημείων του Συντ/τος.
2ον Στάδιον: Καταγγελία της 
Συνθήκης εγγυήσεως.
3ον Στάδιον: Αυτοδιάθεσις
4ον Στάδιον: Υποβολή αιτήσεως 
προς την Ελλην. Κυβέρνησιν...."


  • Σαν σήμερα, 47 χρόνια πριν, ξεκίνησε και εξελίχθηκε στην Κύπρο η δεύτερη μεγάλη σύγκρουση του ελληνοκυπριακού και τουρκοκυπριακού εθνικισμού μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του καλοκαιριού του 1958...
  • Τα γεγονότα αυτά των Χριστουγέννων του 63’ αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία κτίστηκε η χωριστική πορεία των δύο κοινοτήτων στη Κύπρο...
  • Σε αυτά τα γεγονότα αναφέρεται η επίσημη ελληνοκυπριακή πλευρά ως «Τουρκοκυπριακή ανταρσία», θέλοντας να εξηγήσει και να αιτιολογήσει τη στάση της μέχρι και το 74’...
  • Στα ίδια γεγονότα αλλά με εντελώς αντίθετες ερμηνείες και στοχοθετήσεις, αναφέρεται η τουρκοκυπριακή πλευρά για να εξηγήσει και να αιτιολογήσει τη δική της στάση μέχρι και σήμερα...
  • Αναδημοσιεύω πιο κάτω άρθρο του Μακάριου Δρουσιώτη που δημοσιεύθηκε στον «Πολίτη» στις 25/1/2009 ως απάντηση σε τοποθέτηση της ΟΕΛΜΕΚ απέναντι σε μήνυμα του Υπουργού Παιδείας για τις δικοινοτικές ταραχές τη περίοδο 1963-64...:
Ανεξεταστέα στην Ιστορία η ΟΕΛΜΕΚ
  • Η αναφορά του υπουργού Παιδείας Αντρέα Δημητρίου, σε εγκύκλιό του προς τα σχολεία με αφορμή την ονομαστική εορτή του Μακαρίου, ότι τις διακοινοτικές συγκρούσεις στην Κύπρο "προκάλεσαν παράνομες και εξτρεμιστικές ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές οργανώσεις", προκάλεσε άλλο ένα γύρο αντιπαραθέσεων για την ιστορία και τη διδασκαλία της. Από όλες τις αντιδράσεις, η πιο ενδιαφέρουσα είναι εκείνη της οργάνωσης των καθηγητών, ΟΕΛΜΕΚ, η οποία εξέδωσε δική της εγκύκλιο και την έστειλε στα σχολεία, για να αποκαταστήσει, όπως δήλωσε η πρόεδρος της Ελένη Σεμελίδου, την "ιστορική αλήθεια".
  • Σύμφωνα με την ΟΕΛΜΕΚ τα γεγονότα του 1963-64 εξελίχθηκαν ως ακολούθως:
  • Η Τουρκία "εξόπλισε την εξτρεμιστική οργάνωση των Τ/Κ, ΤΜΤ, η οποία έθεσε κάτω από τον πλήρη έλεγχό της την τ/κ κοινότητα".
  • Στις 20/12/1963 οι Τουρκοκύπριοι "επιχείρησαν να καταλάβουν στρατηγικά σημεία σε όλη την Κύπρο για τη μεθόδευση της διχοτόμησης".
  • Με "παρέμβαση του ΟΗΕ τερματίστηκαν οι διακοινοτικές συγκρούσεις μεταξύ των νόμιμων αρχών της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ΤΜΤ".
  • Οι συγκρούσεις "οδήγησαν στην αποχώρηση των Τ/Κ από όλα τα όργανα και τους θεσμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον αυτοεγκλωβισμό των Τ/Κ σε θύλακες".
  • Η ΟΕΛΜΕΚ επιρρίπτει το 100% της ευθύνης για ό,τι έχει συμβεί στην Κύπρο, από το 1960 μέχρι το 1964, στην άλλη πλευρά. Η ηγεσία των Ελληνοκυπρίων ήταν, κατά την ΟΕΛΜΕΚ, το απόλυτο θύμα της δολιότητας των Τούρκων και των ξένων δυνάμεων. Πόσο αληθινή είναι όμως η "ιστορική αλήθεια" της ΟΕΛΜΕΚ; Ας εξετάσουμε έναν προς έναν τους τέσσερις σταθμούς που περιγράφει η οργάνωση των καθηγητών, για να δούμε πόσο ταιριάζουν με τα πραγματικά γεγονότα:
1. Οι παρακρατικές οργανώσεις
  •  Είναι, πράγματι, γεγονός ότι η Τουρκία εξόπλισε την ΤΜΤ και συνέχιζε να το κάνει και μετά την υπογραφή των συμφωνιών, το 1959. Η ύπαρξη της ΤΜΤ και ο εξοπλισμός των Τουρκοκυπρίων είναι μόνο η μισή αλήθεια της ιστορίας. Σύμφωνα με την άλλη μισή που αποσιωπάται οι Ελληνοκύπριοι εθνικιστές ίδρυσαν όχι μία, αλλά 15 τουλάχιστον οργανώσεις. (Η λίστα με όλα τα ονόματα σε διπλανή στήλη).
  • Μερικές από τις οργανώσεις αυτές ήταν ολιγομελείς, άλλες αποδείχθηκαν φαιδρές και ορισμένες δραστηριοποιήθηκαν μόνο με τη ρήξη φυλλαδίων. Όμως, τουλάχιστον έξι από αυτές ανέπτυξαν πολύ σοβαρή τρομοκρατική δράση, περιλαμβανομένων φόνων και εκβιασμών, αρχικά εναντίον των Ελληνοκυπρίων και το 1963 -64 εναντίον Τουρκοκυπρίων.
  • Όλες ανεξαίρετα οι οργανώσεις διακήρυξαν σαν σκοπό τους τον αγώνα για την Ένωση. ΚΑΜΙΑ από τις οργανώσεις αυτές δε διακήρυξε πίστη στην Κυπριακή Δημοκρατία (Κ.Δ.), την οποία αναγνώριζαν μόνο σαν σταθμό προς την Ένωση. Αυτή ήταν και η θέση του Μακαρίου. "Ουδ' επί στιγμήν όμως επίστευσα ότι αι Συμφωνίαι θα απετέλουν μόνιμον καθεστώς", ανέφερε σε γράμμα του προς τον Γ. Παπανδρέου (1/3/1964).
  • Όπλα στην Κύπρο έστειλε την ίδια περίοδο και το ελληνικό βαθύ κράτος, που είχε για ηγέτες του τους μετέπειτα δικτάτορες Γεώργιο Παπαδόπουλο και Δημήτριο Ιωαννίδη. Ο Παπαδόπουλος επισκέφθηκε μυστικά την Κύπρο τουλάχιστον δύο φορές με σκοπό την ίδρυση και τον εξοπλισμό παράνομων οργανώσεων. Ο Παπαδόπουλος συμφώνησε με τον Γιωρκάτζη να εξοπλίσει την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων (Γνωστή σαν Οργάνωση ή Ακρίτας), εν αγνοία της ελληνικής κυβέρνησης. Κατά τη μυστική αποστολή του στην Κύπρο ο Παπαδόπουλος είχε επαφές και με τον Βάσο Λυσσαρίδη, ο οποίος υπήρξε αρχηγός ενόπλων ομάδων το 1963. Ο Δ. Ιωαννίδης, ο οποίος υπηρετούσε τότε στην ΕΛΔΥΚ, ήταν ο στρατιωτικός καθοδηγητής της Οργάνωσης, ενώ εξόπλισε και τους λόχους του Ν. Σαμψών, οι οποίοι έδρασαν ανεξάρτητα από την Οργάνωση.
  • Όλα αυτά είναι πια επιστημονικά τεκμηριωμένα, ενώ τα παραδέχθηκε ο Μακάριος στην επιστολή του προς τον Γ. Παπανδρέου: "Διαθέτομεν μίαν δυναμικήν Οργάνωσιν, την οποίας τα εκπαιδευθέντα μέλη ανέρχονται εις πέραν των 5.000 άνδρες". Στην ίδια επιστολή γράφει πως χρησιμοποιήθηκε η πείρα των Ελλήνων αξιωματικών της ΕΛΔΥΚ (με πρώτο και καλύτερο το Δ. Ιωαννίδη), καθώς και στον "εφοδιασμό δι' υλικού εξ Ελλάδος" (με συντονιστή τον Γ. Παπαδόπουλο).
2. Ποιος ξεκίνησε
  • Η ΟΕΛΜΕΚ αναφέρει ότι στις 20 Δεκεμβρίου οι Τούρκοι επιχείρησαν να καταλάβουν στρατηγικά σημεία σε όλη την Κύπρο για να επιφέρουν τη διχοτόμηση. Τέτοια πληροφορία πρώτη φορά δημοσιεύεται. Η 20ή Δεκεμβρίου 1963 ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες της εποχής!
  • Οι συγκρούσεις ξέσπασαν στις 23 Δεκεμβρίου, αφού προηγήθηκε ένα περιστατικό τα χαράματα της 21ης Δεκεμβρίου. Η ΤΜΤ δεν ανέλαβε πρωτοβουλία για να προκαλέσει τη σύγκρουση, όχι επειδή δεν το επιδίωκε, αλλά διότι οι Τούρκοι εκτιμούσαν πως οι Ελληνοκύπριοι ήταν τόσο επιπόλαιοι που θα τα έκαναν όλα γι' αυτούς. (Υπάρχει πληθώρα αναφορών σε πρωτογενείς πηγές).
  • Για την ακρίβεια κανένας δεν ανέλαβε στρατιωτική πρωτοβουλία το 1963. Όλα ξεκίνησαν από ένα τυχαίο περιστατικό και ξέφυγε από τον έλεγχο, λόγω του φορτισμένου πολιτικού κλίματος. Η αλήθεια είναι ότι ο Μακάριος δεν πίστεψε στην ανεξαρτησία και είχε πρόθεση να καταργήσει την Κ. Δ. πριν ριζώσει το ανεξάρτητο κράτος και να καταστεί η Ένωση ανέφικτη. "Σκοπός μας, κύριε Πρόεδρε, είναι η κατάργησις των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου", έγραφε με πλήρη ειλικρίνεια ο Μακάριος στον Γ. Παπανδρέου.
  • Η καταγγελία των Συμφωνιών, δηλαδή η διάλυση της Κ. Δ., συζητείτο πριν καν ανακηρυχθεί το κυπριακό κράτος. Όπως πληροφορούμαστε από σημείωμα της ελληνικής ΚΥΠ που ήταν παρούσα στην Κύπρο πριν από την ανακήρυξη της Δημοκρατίας (όπως βεβαίως και η ΜΙΤ), στις 26 Μαΐου του '60 ο Μακάριος μάζεψε τους τομεάρχες και αποπειράθηκε να επανιδρύσει την ΕΟΚΑ, με σκοπό να καταγγείλει τις συμφωνίες πριν την επίσημη ανακήρυξη της Κ.Δ.. Τελικά, δεν το αποτόλμησε φοβούμενος τις επιπτώσεις. Όμως ουδέποτε το έβγαλε αυτό από το μυαλό του. "Είναι ο υπογράψας τας Συμφωνίας αυτάς (...) ουδ' επί στιγμήν όμως επίστευσα ότι αι Συμφωνία θα αποτέλουν μόνιμον καθεστώς", έγραφε ο Μακάριος. Οι Τούρκοι ανίχνευσαν τις προθέσεις του, εξοπλίστηκαν, σχεδίασαν τη στρατηγική τους για τη διχοτόμηση, τον προβοκάραν όσο μπορούσαν και τον περίμεναν να κάνει εκείνος το λάθος βήμα.
  • Ο Μακάριος πρότεινε το 1963 την τροποποίηση του Συντάγματος με τη δικαιολογία ότι δεν ήταν λειτουργικό. Παρά τα προβλήματα που όντως υπήρχαν, η μη λειτουργικότητα ήταν το πρόσχημα για να καταργήσει τις Συμφωνίες, να διαλύσει την Κ.Δ. και να επιφέρει την Ένωση. Χάραξε στρατηγική και έκανε συμμαχίες με τα ακραία εθνικιστικά στοιχεία του ελληνικού στρατού, εν αγνοία της ελληνικής κυβέρνησης.
  • Στο περιβόητο σχέδιο Ακρίτας που περιγράφει τη στρατηγική κατάργησης των συμφωνιών, υπάρχει και η εξής περικοπή:
  • "Εν περιπτώσει γενικωτέρας και γενικεύσεως της συγκρούσεως πρέπει να είμεθα έτοιμοι να προχωρήσωμεν αμέσως εις τας ενεργείας από α - δ περιλαμβανομένης και της αμέσου κηρύξεως της Ενώσεως". Οι ενέργειες α-δ είναι τα τέσσερα στάδια ενός σχεδίου που επινόησε ο Μακάριος για να καταργήσει το Σύνταγμα. Το σχέδιο αυτό που φέρει τον τίτλο "Σχέδιο Μακαρίου" το περιέγραψε σε ένα "Άκρως Απόρρητο" έγγραφό του, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας, Ι. Πιπιλής (δες φωτοτυπία):
"α. 1ον Στάδιον: Προσβολή των αρνητικών Σημείων του Συντ/τος.
β. 2ον Στάδιον: Καταγγελία της Συνθήκης εγγυήσεως.
γ. 3ον Στάδιον: Αυτοδιάθεσις
δ. 4ον Στάδιον: Υποβολή αιτήσεως προς την Ελλην. Κυβέρνησιν εάν δέχεται την ΚΥΠΡOΝ να ενωθή μετά του λοιπού Ελληνικού Κορμού."
  • Το έγγραφο Πιπιλή έχει ημερομηνία 6 Δεκεμβρίου, όμως το "σχέδιο Μακαρίου" είχε προηγηθεί πολλών μηνών των συγκρούσεων. Άρχισε να εφαρμόζεται από τις 30 Νοεμβρίου, όταν υπέβαλε τις εισηγήσεις για δήθεν τροποποίηση του Συντάγματος, ενώ οι συγκρούσεις άρχισαν τα Χριστούγεννα του 1963.
  • Συνεπώς, δεν είναι αληθής ο ισχυρισμός που αποτελεί πάγια θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς ότι οι Τουρκοκύπριοι στασίασαν κατά της Κ. Δ. Την πρωτοβουλία των κινήσεων για διάλυση της Κ. Δ. την είχε ευθύς εξαρχής ο Μακάριος. 
3. Ποιος τους σταμάτησε
  • Η ΟΕΛΜΕΚ αποδίδει τον τερματισμό των συγκρούσεων σε... επέμβαση του ΟΗΕ. Δεν υπήρχε το 1963 ο ΟΗΕ στην Κύπρο! Η Ουνφικύπ αφίχθη τον Μάρτιο του 1964, αφού οι συγκρούσεις είχαν ήδη κοπάσει και ο διαχωρισμός είχε επιτευχθεί.
  • Αν και το "σχέδιο Μακαρίου" προέβλεπε αντίσταση με τη βοήθεια εθελοντών από την Ελλάδα και από αραβικά κράτη (!) αυτός που επενέβη ήταν οι Βρετανοί από τις βάσεις (δες φωτό), ύστερα από αγωνιώδη έκκληση του Μακαρίου, λόγω του κινδύνου τουρκικής εισβολής. Οι Βρετανοί ανέλαβαν την εσωτερική ασφάλεια και παρατάχθηκαν μεταξύ των δύο πλευρών. Μόλις η κατάσταση σταθεροποιήθηκε ο Μακάριος αποπειράθηκε να εφαρμόσει το δεύτερο στάδιο του σχεδίου του, καταγγέλλοντας τις Συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας, αποστέλλοντας επιστολές στα κράτη μέλη του ΟΗΕ. Όταν οι Βρετανοί τον προειδοποίησαν ότι θα αποσύρονταν στις βάσεις, ανακάλεσε τις επιστολές και έκανε δήλωση ότι επρόκειτο για... παρεξήγηση.
  • Οι συγκρούσεις δεν ήταν μεταξύ της ΤΜΤ και των νόμιμων αρχών της Κ. Δ., αλλά μεταξύ της ΤΜΤ και των αντίστοιχων ελληνοκυπριακών οργανώσεων (Γιωρκάτζη, Σαμψών, Λυσσαρίδη). Δεν υπάρχει στο Σύνταγμα της Κ. Δ. καμιά αναφορά σε ιδιωτικούς στρατούς, ούτε η σύγκρουση γινόταν στο όνομα της Κ. Δ. Αυτό που συγκρούστηκε ήταν ο ελληνικός με τον τουρκικό εθνικισμό με στόχο αφενός την ένωση και αφετέρου τη διχοτόμηση και κατέληξε στο μέσο όρο: στο ντε φάκτο διαμελισμό της Κύπρου.
4. Αποσύρθηκαν ή εκδιώχθηκαν;
  • Στο τέταρτο σημείο της "ιστορικής αλήθειας" της ΟΕΛΜΕΚ αναφέρεται ότι οι Τουρκοκύπριοι αποσύρθηκαν από την Κ. Δ. βάσει σχεδίου. Και πάλι πρόκειται για τη μισή αλήθεια. Η ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, κτίζοντας στα απανωτά λάθη του Μακαρίου και της λοιπής ηγεσίας, πίεσε τους Τουρκοκύπριους να φύγουν από τα σπίτια τους και να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους. Όμως, δεν ήταν όλοι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους, να αποκοπούν από τις ρίζες τους και να ζήσουν σε συνθήκες εξαθλίωσης σε καταυλισμούς.
  • Σύμφωνα με το υπόλοιπο μισό της αλήθειας κανένας δεν προσπάθησε να τους συγκρατήσει. Αντίθετα, τους εξώθησαν να φύγουν διά του φόβου. Συνολικά 230 Τουρκοκύπριοι - πολίτες και όχι μάχιμοι της ΤΜΤ - χάθηκαν. Είναι αυτοί που βρίσκονται σήμερα στα πηγάδια. Μια ματιά στη λίστα των αγνοουμένων του 1963-64 καταδεικνύει ότι εξαφανίστηκαν από αστυνομικούς σταθμούς, στις φυλακές, στο νοσοκομείο, σε αγρούς και σε διάφορους δρόμους. Κανονικές απαγωγές και εκτελέσεις των πρώτων τυχόντων.
  • Την ίδια τύχη είχαν και οι περιουσίες τους. Σύμφωνα με έρευνα που έκαναν τα Η.Ε. και καταγράφεται σε έκθεση του γενικού γραμματέα (10/9/64, S5950, παρ. 180), σε 103 τουρκοκυπριακά ή μεικτά χωριά κατεδαφίστηκαν 527 σπίτια και άλλα 2.000 λεηλατήθηκαν (υπάρχοντα, πόρτες, παράθυρα, κεραμίδια). Ποτέ κανένας δε διαμαρτυρήθηκε, ούτε διαχώρισε τη θέση του...
Ιστορική αλήθεια ή εθνική τύφλα;
  • Η εγκύκλιος της ΟΕΛΜΕΚ βρίθει τέτοιων ανακριβειών που υποδηλώνει άγνοια και διαστρέβλωση γεγονότων που έχουν ξεκαθαρίσει εδώ και δεκαετίες. Η ερμηνεία ιστορικών γεγονότων είναι από τη φύση της υποκειμενική. Ωστόσο, αυτός που διατυπώνει έντιμη άποψη πρέπει να τη στηρίζει σε πραγματικά γεγονότα. Η στρέβλωση, η απόκρυψη και η κατασκευή γεγονότων, με σκοπό τη διατύπωση θέσεων που εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες και ιδεολογήματα ονομάζεται προπαγάνδα.
  • Στην προκειμένη περίπτωση η "ιστορική αλήθεια" της ΟΕΛΜΕΚ είναι εξόφθαλμη προπαγάνδα που δυστυχώς διδάσκεται στα σχολεία για δεκαετίες και έχει διαμορφώσει στρεβλή ιστορική συνείδηση σε ολόκληρες γενιές. Η Ιστορία αντί εργαλείο για προβληματισμό και παραδειγματισμό χρησιμοποιείται από το εκπαιδευτικό σύστημα σαν βιομηχανία παραγωγής φόβου και μισαλλοδοξίας. Οι ιστορικοί μας μύθοι έγιναν μέρος των "ιερών και των οσίων" μας, που όποιος τους αμφισβητήσει "εξυπηρετεί τους Τούρκους" και "υποσκάπτει" την εθνική υπόθεση. Στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει υπονομεύσει περισσότερο την "εθνική υπόθεση" από την εθνική μας τύφλωση...
Ο Μακάριος στο απυρόβλητο
  • Η κριτική που θα έπρεπε να γίνει στον Υπουργό Παιδείας είναι ότι εξαίρεσε τον Μακάριο από όλα αυτά και τον παρουσίασε σαν θύμα των εθνικιστικών οργανώσεων. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Μακάριος ήταν ο δημιουργός και ο κύριος πρωταγωνιστής των εξελίξεων που οδήγησαν στην κατάρρευση της Κ. Δ. ως ενιαίου δικοινοτικού κράτους.
  • Ο Αντρέας Δημητρίου στη συζήτηση που ακολούθησε προβληματίστηκε δημόσια γιατί πρέπει να εκδίδονται εγκύκλιοι στην ονομαστική εορτή του Μακαρίου και είπε πως και αυτός, όπως όλοι οι ηγέτες, πρέπει να είναι υπό κρίση.
4 χρόνια, 15 οργανώσεις
  • Ο κατάλογος οργανώσεων που έδρασαν στην ελληνοκυπριακή κοινότητα από το 1959 μέχρι το 1963 έχει ως ακολούθως:
  • 1. ΜΕΑΚ: Μέτωπον Αλληλεγγύης Ελλήνων Κυπρίων
  • 2. ΚΕΜ: Κυπριακόν Ενωτικόν Μέτωπον
  • 3. Κ.Σ.Δ.: Κύπρος Σκλάβα Διχοτομημένη
  • 4. ΕΜΕΑΚ: Ενιαίον Μέτωπον Αντιμετωπίσεως Εθνικού Κινδύνου
  • 5. ΕΚΑΣ: Ελληνικός Κυπριακός Απελευθερωτικός Στρατός
  • 6. ΝΟΕΜ: Νέα Οργάνωσις Ελλήνων Μαχητών
  • 7. ΕΜΑ: Ενιαίον Μέτωπον Αγωνιστών.
  • 8. ΑΕΝ: Άλκιμος Εθνική Νεολαία
  • 9. ΠΕΣ: Παγκύπριος Εθνικός Συναγερμός
  • 10. ΟΠΕΚ: Οργάνωση Προστασίας Ελλήνων Κυπρίων
  • 11. ΕΠΕ: Εθνική Πνευματική Εστία
  • 12. ΑΣΕΝ: Αντικομμουνιστικός Σύνδεσμος Εθνικής Νεολαίας
  • 13. ΕΟΚ: Εθνική Οργάνωση Κυπρίων (γνωστή και ως Ακρίτας)
  • 14. Λόχοι Νίκου Σαμψών
  • 15. Ομάδες Βάσου Λυσσαρίδη

19 Δεκεμβρίου 2010

Οι "αρχές" στη λύση του Κυπριακού...

...το στρουθοκαμηλίζειν
βλάπτει σοβαρά το Κυπριακό... 

  • Πολλές φορές ακούμε τους διάφορους υποστηρικτές του απορριπτικού μετώπου να κάνουν λόγο για «αρχές» σε ότι αφορά τη Λύση του Κυπριακού και φυσικά αναφέρονται στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, το Ευρωπαϊκό κεκτημένο και τα ανθρώπινα δικαιώματα...
  • Ας μιλήσουμε λοιπόν για "αρχές"...
  • Για να συνομιλήσουμε για το Κυπριακό (με τους Τουρκοκύπριους για τα εσωτερικά μας) κανονικά πρέπει πρώτα να αποχωρήσουν όλα τα στρατεύματα κατοχής, να επιστραφεί η Αμμόχωστος, να εφαρμοστεί η συμφωνία της 3ης Βιέννης για τους εγκλωβισμένους...και να μετακινηθούν οι κατοχικές αρχές από τα Στροβίλια!
  • Όλα αυτά περιέχονται σε ψηφίσματα του ΟΗΕ...όπως επίσης, στα ψηφίσματα του ΟΗΕ γίνεται λόγος για λύση διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα, παράμετρο στην οποία συμφώνησε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος το 2006 στη συμφωνία της 8ης του Ιούλη...
  • Φυσικά, παρότι τα ίδια ψηφίσματα επαναλαμβάνονται κάθε φορά που ανανεώνεται η παρουσία της ούνφικυπ (κάθε εξάμηνο), η Τουρκία και οι Νατοϊκοί της πάτρωνες καθώς και το Σ.Α. του οποίου προεδρεύει(...) δεν έχουν διάθεση να την πιέσουν (για διάφορους λόγους) να τα εφαρμόσει...
  • Πάνε λοιπόν περίπατο και οι αρχές και τα ψηφίσματα με την ανοχή και τη στήριξη πολλές φορές και την "μαμάς" Ευρώπης (ΕΕ) της οποίας είμαστε μέλη, και μεις και η Ελλάδα από το 1981.
  • Οπότε, το να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε την κατάσταση (χρειάζονται πραγματικά...ειδικές ικανότητες για να το καταφέρει κάποιος...) μάλλον δεν μας εξυπηρετεί...
  • Αυτό που θα εξυπηρετούσε (αλλά είναι μάλλον ουτοπικό) είναι το να είχαμε όλοι οι ελληνοκύπριοι ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ, το οποίο παράλληλα και να είναι εφικτό εννοείται...
  • Αν όλοι στηρίζαμε την ομόσπονδη δημοκρατία μας πριν την εισβολή... ή και μετά την εισβολή αν η Τουρκία (και όλη η διεθνής κοινότητα) είχαν μπροστά τους έναν ενωμένο και αποφασισμένο λαό για συμβιβασμό με τους τουρκοκύπριους και διαμοιρασμό της πολιτικής ισότητας, τότε τα επιχειρήματα της νατοϊκής Τουρκίας για την κατοχή θα ήταν στηριγμένα στο κενό...
  • Αντίθετα, η άρνηση μεγάλης μερίδας ελληνοκυπρίων να δουν πέρα από τη μύτη τους, δίνει στην Τουρκία τα φοβερά άλλοθι να συνεχίζει την αδιάλλακτη στάση της...
  • Δεν είναι δηλαδή οι διαπραγματεύσεις (και οι λεγόμενες υποχωρήσεις) που ευκολύνουν τη Τουρκία (και το ΝΑΤΟ) αλλά το εσωτερικό μας απορριπτικό μέτωπο.
  • Και η μέθοδος και λογική που αντικρίζει το απορριπτικό μετώπου το Κυπριακό, είναι το βούτυρο στο ψωμί της Τουρκίας και του τούρκικου και τουρκοκυπριακού εθνικισμού - διχοτομισμού...

18 Δεκεμβρίου 2010

Οικονομική και ιδεολογική κρίση...

 Η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι δανεισμοί
όταν αποτυγχάνει ο φιλελευθερισμός,
τη σκυτάλη παίρνει ο εθνικοσοσιαλισμός...

  • Εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον και με αφορμή την κατάρρευση τραπεζικών κολοσσών και διάφορων άλλων επενδυτικών ταμείων στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι λαοί βιώνουν μια νέα οικονομική πραγματικότητα, την λεγόμενη «οικονομική κρίση»...
  • Η περίοδος των εύκολων στεγαστικών και γενικά καταναλωτικών δανείων έχει περάσει κατά τα φαινόμενα ανεπιστρεπτί...
  • Η φάκα που έστησε το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στους αφελείς ή και παράτολμους καταναλωτές –όπως η αφεντιά μου- με τις «προσιτές» προσωπικές, οικογενειακές και επιχειρηματικές πιστώσεις τύπου «σκέψου το, γίνεται»...έχει δεκάδες εκατομμύρια θύματα...
  • Η πτώση της αξίας των ακινήτων σε συνδυασμό με την αδυναμία αποπληρωμής των δανείων και το ευρύτερο κύμα απολύσεων λόγω της «κρίσης», δημιούργησε στους λαούς μια τεράστια οικονομική και επαγγελματική αβεβαιότητα η οποία είναι η καλύτερη ευκαιρία για τα καπιταλιστικά διευθυντήρια να εξαπολύσουν την τελική τους επίθεση ενάντια στις εργατικές κατακτήσεις...
  • Δεν είναι μυστικό πως τους αφερέγγυους δανεισμούς που εξελίχθηκαν σε «τοξικούς», όχι μόνο τους επέτρεψαν αλλά τους εκμαίευσαν τα ψηλά ιστάμενα στελέχη των χρηματοοικονομικών οργανισμών παγκοσμίως με διάφορους τρόπους...
  • Τα στελέχη αυτά, χαρακτηριζόμενα και ως "Golden Boys” για μια περίοδο, σε συνδυασμό με τις τεχνητές ομολογουμένως ανάγκες που δημιουργεί το σύγχρονο καπιταλιστικό "Life Style", πούλησαν πιστωτικά προϊόντα τεράστιας συνολικά αξίας χωρίς την αναγκαία φερεγγυότητα (με δάνεια που έφθαναν ακόμα και το 100% της αξίας του υποθηκευόμενου αποκτήματος) και αυτό είχε ως αποτέλεσμα και την οικονομική κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων αλλά και των πελατών τους...
  • Τη μοίρα των «αφερέγγυων» δανειοληπτών δεν αποφεύγουν και τα «αφερέγγυα» κράτη όπως είδαμε να γίνεται και στην Ελλάδα αλλά και στην Ιρλανδία και την Ισλανδία...
  • Την ίδια στιγμή όμως που είδαμε από σπιτικά και εταιρίες μέχρι και ολάκερες οικονομίες να μπαίνουν σε διαδικασίες «επιτήρησης» και «ελεγχόμενης χρεοκοπίας», είδαμε και τα «χρυσά παιδιά» να φεύγουν με ελικόπτερα από τις ταράτσες των πολυώροφων ιδρυμάτων τους, κουβαλώντας αμύθητες περιουσίες ως «μπόνους» των «τοξικών» πωλήσεων...
  • Και το χειρότερο ακόμα; Την ίδια ώρα που βλέπαμε να καταρρέουν ιδιωτικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί με ιστορία και εκτόπισμα, βλέπαμε κυβερνήσεις που τάσσονταν ξεκάθαρα ενάντια σε οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση ελέγχου της αγοράς (όπως οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία) να αγοράζουν –με τα λεφτά του λαού-  τα χρεοκοπημένα ιδρύματα, για να σώσουν ουσιαστικά την ίδια την φερεγγυότητα του καπιταλιστικού συστήματος...
  • Εκεί που για δεκαετίες οι νεοφιλελεύθεροι μας «πήραν τ’ αυτιά» με την «ελεύθερη αγορά», το «λιγότερο κράτος» και τις «μηδενικές κρατικές παρεμβάσεις», ήρθαν τα δύο τελευταία χρόνια να αναιρέσουν όλη την κοινωνικοοικονομική τους αντίληψη (εκεί και όπου τους συμφέρει) και να παρέμβουν, κρατικοποιώντας, άκουσον-άκουσον!, τράπεζες κολοσσούς...
  • Το ντόμινο οικονομικής κρίσης στη δύση, φυσιολογικά μεταφέρεται στους πιο «αδύναμους κρίκους» της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, τις αδύναμες και υπερχρεωμένες οικονομίες, όπως αναλογικά συμβαίνει σε τοπικές κρίσεις να την πληρώνουν πρώτα οι πιο αδύναμοι...
  • Οι εθνικές οικονομίες -οι οποίες στα πλαίσια του παγκοσμιοποιημένου εμπορείου και με προτροπή αλλά και ...επιχορήγηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πολλές περιπτώσεις, κατέστρεψαν τις περισσότερες παραγωγικές δυνατότητές τους (βλέπε αγροτική παραγωγή της Ελλάδας, καπνά, βαμβάκι κλπ), είδαν την ανισότητα μεταξύ των εισαγωγών και εξαγωγών τους να καλπάζει με αρνητικούς ρυθμούς και αναγκάστηκαν εκ των πραγμάτων να μπουν, εδώ και δεκαετίες, στο παιχνίδι του ατέρμονου δανεισμού...
  • Οι σπεκουλαδόροι δανειστές των φτωχών οικονομιών με τη σειρά τους–σαν κοράκια πάνω από τα πτώματά τους- ξεκίνησαν με αφορμή την γενικότερη κρίση και την υποτίμηση των εθνικών οικονομιών, ένα ανελέητο παζάρι στα επιτόκια με αποτέλεσμα η μισή Ευρώπη να έχει μπει ή να κινδυνεύει να μπει κάτω από την αυστηρή επιτήρηση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου το οποίο ενοποιεί τις παλιές υποχρεώσεις των κρατών με νέες συμφωνίες, με αντάλλαγμα την ίδια την οικονομική διεύθυνση της χώρας!
  • Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η κρίση είναι μια κρίση του συστήματος, μια καπιταλιστική κρίση και ότι χρησιμοποιείται σαν εργαλείο και όχημα από το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα για περαιτέρω κλιμάκωση των αντιεργατικών μέτρων και μεθόδων...
 Η καπιταλιστική-καταναλωτική πλάνη
  • Πρέπει όμως παράλληλα να αποδεχθούμε ότι ο λαός πέφτει εύκολα θύμα του «American dream», του ονείρου δηλαδή για εύκολο και διαρκή πλουτισμό...
  • Όπως συνέβηκε και με την χρηματιστηριακή κρίση στη Κύπρο πριν από 10-12 χρόνια, ο απλός κόσμος παρουσιάζει τη τάση να επιζητεί τον εύκολο και γρήγορο πλουτισμό, ευκολόπιστα και καιροσκοπικά...
  • Οι εργαζόμενοι δηλαδή και με λίγα λόγια, δέχονται εύκολα τα «κερδοφόρα κελεύσματα» που του κάνει το σύστημα, πέφτουν θύματα των ΜΜΕ αλλά και των φιλελεύθερων ιδεολογημάτων που πλασάρουν τον μύθο του εύκολου πλουτισμού και στο τέλος μετρούν απώλειες και περιορισμό της οικονομικής τους δυνατότητας...
  • Και το φαινόμενο του χρηματιστηρίου στην Κύπρο και οι δυσανάλογοι δανεισμοί και όλες οι διάφορες οικονομικές «φούσκες» που βιώσαμε και στις οποίες λίγο ως πολύ συμμετείχαμε όλοι, έχουν φυσικά τη ρίζα τους στην τάση της «ελεύθερης αγοράς» να εξαπατά αλλά και την τάση των λαών να εξαπατώνται...
  • Γι αυτό αν θέλετε, είναι αναγκαίο και χρήσιμο το ανθρωπιστικό ειρηνιστικό κίνημα, το πραγματικά σοσιαλιστικό κίνημα, αυτό που αποκαλύπτει τις πλάνες του καπιταλισμού, αυτό που ανοίγει τα μάτια του λαού, αυτό που αναλύει, αποκωδικοποιεί και απομυθοποιεί το «κεφάλαιο»...
Ο καπιταλισμός και η φασιστική εμπροσθοφυλακή του
  • Δεν είναι την ίδια στιγμή τυχαία η επανεμφάνιση των ακροδεξιών-φασιστικών κινημάτων πανευρωπαϊκά και παγκόσμια...
  • Σαν τελευταία του άμυνα (πριν από τον γενικευμένο πόλεμο), το καπιταλιστικό σύστημα δημιουργεί και χρησιμοποιεί τον εθνικισμό-φασισμό για να διασπάσει τον κάθε λαό ξεχωριστά και την διεθνή αλληλεγγύη γενικότερα...
  • Προσπαθώντας να κρύψει τις πραγματικές αιτίες των καπιταλιστικών κρίσεων και την πλάνη με την οποία έχει γαλουχήσει γενιές εργατών-καταναλωτών, το σύστημα βγάζει μπροστά τον φασισμό ο οποίος αποπροσανατολίζει και διχάζει τις μάζες, χρησιμοποιώντας εθνοφυλετικά, φονταμενταλιστικά αλλά και αντικομουνιστικά συνθήματα και ιδεολογήματα...
  • Η χειρότερη δε εκδοχή και εφαρμογή του φασισμού –της εμπροσθοφυλακής δηλαδή του καπιταλισμού- είναι ο εθνικοσοσιαλισμός, η «σπαρτιάτικη» εκδοχή του συστήματος εκμετάλλευσης, με ηγέτες που «προέρχονται από τον λαό», με «θρησκεία» το ίδιο το κράτος-έθνος και την «ιδεολογία» του...
  • Η αναβίωση του φασισμού σε όλες του τις μορφές (ακροδεξιά, εθνικιστικά, ρατσιστικά κινήματα) αποτελεί ένδειξη της στροφής του συστήματος σε «εναλλακτικές» μορφές «πάλης» ενάντια στο σοσιαλιστικό-διεθνιστικό κίνημα όταν και εφόσον η παραδοσιακή «ήπια» νεοφιλελεύθερη (και ταυτόχρονα ήπια εθνικιστική και φονταμενταλιστική) παράταξη δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί τις κρίσεις που η ίδια δημιουργεί συντηρώντας το σύστημα...
  • Η άνοδος των ακροδεξιών κινημάτων και πολιτικών σχηματισμών στην Ευρώπη είναι ενδεικτική ως προς αυτό...
  • Ομάδες «παραδοσιακών» συντηρητικών, αποσπούνται από τις πολιτικές παρατάξεις τους (βλέπε ΔΗΣΥ, ΝΔ, Δεξιά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα κλπ) και δημιουργούν «εμπροσθοφυλακές» του συστήματος (βλ. ΛΑΟΣ, «Χρυσή Αυγή», ΕΛΑΜ, ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη), συχνά ντυμένες ακόμα και με σοσιαλιστικό ή θρησκευτικό μανδύα, για μια ολομέτωπη επίθεση στο εργατικό και διεθνιστικό κίνημα, το κίνημα δηλαδή που εναντιώνεται στον καπιταλισμό...
  • Από το Jungle-Report...ΛΑ.Ο.Σ και Οικονομία

13 Δεκεμβρίου 2010

Κύπρος ενωμένη, πάνω και πρώτα απ όλα!

Πάμε γι άλλες πολιτείες...
  • H Κύπρος δεν είναι ελληνική, η Κύπρος είναι μια Ελλάδα που μόνη της!
  • Η Κύπρος εν Ελλάδα τζιαι την βρίσκεις παντού μες την Ελλάδα, όπως βρίσκεις την Ελλάδα παντού μες την Κύπρο...
  • Υπάρχει και η Κύπρος της αρχαιότητας που είναι ακόμα εν μέρει ανεξερεύνητη όσο αφορά τη γλώσσα της, τις "συγγένειες της" και που αν τις βρούμε και αυτές μπορεί να είναι ακόμα μια απόδειξη της "ελληνικότητας" του νησιού (μπορεί να ήταν "πελασγοί" ας πούμε)...
  • Η Κύπρος ήταν κομμάτι του ευρύτερου ελληνισμού (και αργότερα του ρωμαίικου) αλλά πάντα είχε την ικανότητα να επικοινωνεί και με την ανατολή (αλλά και τη δύση και τον νότο) και να παρουσιάζει τα δικά της χαρακτηριστικά, τα κυπριακά της χαρακτηριστικά και για τα οποία είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ!
  • Οι εθνικιστές, όταν λεν "Η Κύπρος είναι Ελληνική" εννοούν πολλά διαφορετικά πράγματα που τούτο που λαλούμεν εμείς, είναι καθαρά εξουσιαστικό το ζήτημα για τους εθνικιστές αλλά και ρατσιστικό, φυλετικό.
  • Κάμνουν δηλαδη ένα metathinking πάνω σε τούντο σύνθημα, και στη προσπάθειά τους να το εφαρμόσουν, καταλήγουν αναπόφευκτα στον εθνικιστικό φανατισμό, τον φασισμό.
  • Γι αυτό και οι προοδευτικοί ανθρώποι, οι διεθνιστές, οι ανθρωπιστές-οικουμενικοί, που ξέρουν τι κρύβεται πίσω που τούντο σύνθημα, πρέπει να του αφαιρούν την όποιαν ιστορικότητα και να αποκαλύπτουν τον διχοτομισμό που επιφέρει ανάμεσα στο λαό μας, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους. 
  • Το Κόμμα του Κουτσιούκ (του πρώτου αντιπροέδρου), διάβαζα τις προάλλες, ελεγόταν "Η Κύπρος είναι Τουρκική"... 
  • Με έναν πρόεδρο της "Ένωσης" και ένα αντιπρόεδρο ...της άλλης "Ένωσης", μάλλον δεν είναι παράξενο που καταλήξαμε στη διχοτόμηση και με τους εθνικιστές στις δύο πλευρές να τη θεωρούν ως την καλύτερη λύση!

7 Δεκεμβρίου 2010

Κύπρος...ελληνική ή δικοινοτική;

Αντιστεκόμαστε στον γριβισμό...
Μαξιμαλισμός=Διχοτόμηση

  • Βάζω τούτο το ερώτημα γιατί νομίζω είναι το κυρίαρχο σήμερα, μέρα που τιμούμε την Αντίσταση στον γριβισμό...
  • Οι δύο σχολές σκέψης για λύση του Κυπριακού ουσιαστικά έχουν ανάμεσά τους τούτο το τεράστιο ερώτημα, το οποίο και απαντούν διαφορετικά...
  • Όταν –για παράδειγμα- συμπατριώτες μας πολίτες και πολιτικοί απορρίπτουν κατηγορηματικά και χωρίς συζήτηση την εκ περιτροπής προεδρία ή τη σταθμισμένη ψήφο, τι ακριβώς τους ενοχλεί και τους προβληματίζει;
  • Μια δημοκρατία μονίμως προεδρευόμενη από τα 4/5 του λαού, τους ελληνοκύπριους, και που απαγορεύει συνταγματικά την ανάληψη της προεδρίας από οποιονδήποτε ανήκει στην τουρκοκυπριακή κοινότητα...που παραπέμπει; Σε μια ελληνική δημοκρατία με μουσουλμανική μειονότητα ή σε ένα δικοινοτικό κράτος;
  • Η απαίτηση των ελληνοκυπρίων να εξουσιάζουν της τύχες και των τουρκοκύπριων, μη αναγνωρίζοντας τους το δικαίωμα λόγου για το μέλλον της Κύπρου, εκφράστηκε απόλυτα με την έναρξη της δράσης της ΕΟΚΑ...
  • Η ΕΟΚΑ (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών) ήταν πρώτα και πάνω απ  όλα «Εθνική» και θεωρούσε την Κύπρο Ελληνική...
  • Η πολιτική της «Ένωσης», ακόμη και σαν σύνθημα, ήταν ικανή να δημιουργήσει χάσμα μεταξύ των δύο κοινοτήτων και να ενσπείρει την καχυποψία και την εχθρότητα...
  • Η «Ένωση» σαν πολιτική –και του ΑΚΕΛ μέχρι το 1967-, εγκαταλείφθηκε οριστικά από όλες τις πολιτικές δυνάμεις με τα γεγονότα της εισβολής και κατοχής...
  • Η πεποίθηση όμως ότι η Κύπρος είναι Ελληνική, δεν έχει αφαιρεθεί σαν ιδέα και πίστη από την «εθνική» παράταξη...
  • Και αυτή η πεποίθηση είναι που κατευθύνει την πολιτική δράση και τις πολιτικές θέσεις των απορριπτικών...
  • Η θυσία των ηρώων της Αντίστασης ενάντια στην ΕΟΚΑ Β’ και το πραξικόπημα αλλά και όλοι οι πεσόντες και τα θύματα της εισβολής της Τουρκίας, δεν θα δικαιωθούν για όσο η δικοινοτική-πολυφυλετική μας Κύπρος, δηλητηριάζεται από τον εθνικισμό και τον μαξιμαλισμό, τον καταστροφικό γριβισμό...
  • Η Κύπρος είναι δικοινοτική!
  • ΝΑΙ στη διζωνική, ΝΑΙ στην επανένωση.
  • Τερματίζουμε την κατοχή και τον εποικισμό με ΛΥΣΗ! 

4 Δεκεμβρίου 2010

Wikileaks Vs Downerleaks...

Περισσότερος φόρτος εργασίας για τη Κυπριακή Βουλή...

  • Σύμφωνα με άρθρο του Φιλελευθέρου, 1200 εμπιστευτικά και άκρως απόρρητα έγγραφα των ΗΠΑ, σχετικά με τη Κύπρο, θα δουν το φως της δημοσιότητας από το Wikileaks
  • Είμαι πολύ περίεργος και φαντάζομαι πως όλοι είμαστε, να δω τι εμπιστευτικά και απόρρητα ανταλλάσσουν οι αμερικάνοι μεταξύ τους και πόσες διαφορές αυτά θα έχουν με τις υποκλεμμένες σημειώσεις Downer
  • Και όταν ...με το καλό... διαβάσουμε τις εκθέσεις των αξιωματούχων των ΗΠΑ και δούμε παρόμοιες αναλύσεις για τον ρόλο των πολιτικών δυνάμεων και των ΜΜΕ (όπως ο Φιλελεύθερος για παράδειγμα) για την διατήρηση του status quo, θα περιμένω και νέα εξεταστική πρωτοβουλία εκ μέρους της βουλής για να ελεγχθεί κατά πόσο η κυβέρνηση έκανε καλά τη δουλειά της, αποτρέποντας ή όχι τις αμερικανονατοϊκές μεθοδεύσεις...
  • Οι αποκαλύψεις του Wikileaks για τη Κύπρο–κατά διαβολική σύμπτωση ταυτόχρονα με την πρεμούρα των Κυπριακών κομμάτων πλην ΑΚΕΛ για κοινοβουλευτική έρευνα σχετικά με τις πληροφορίες που περιέχονται στις σημειώσεις Downer- προβλέπω ότι θα βρίσκονται στις ίδιες περιοχές με τις αναλύσεις του ΟΗΕ αλλά και των Βρετανών...
  • Αυτό όμως που με εξιτάρει περισσότερο είναι η αναμονή των αντιδράσεων από τους αναφερόμενους σε αυτές και τον ρόλο τους όπως εκτιμάται από τους Αμερικάνους...
  • Η βουλή ας αναμένει και αυτές τις διαρροές πριν μπει στη διαδικασία έρευνας για τις σημειώσεις Downer, αποφεύγοντας τον επιπλέον εξεταστικό φόρτο και μόχθο...
  • Ας καλέσει επιπρόσθετα για να καταθέσει τις απόψεις του (χωρίς να κατονομάζει τις πηγές ή και τη μέθοδο διαρροής που χρησιμοποίησε) και τον ιδρυτή του Wikileaks, μαζί με τον κύριο Αιμιλιανίδη, ιδρυτή του Downerleaks...
  • http://www.philenews.com/main/1,1,22,0,53027-.aspx

3 Δεκεμβρίου 2010

Στον ΔΗΣΥ μεταφέρεται η τελική μάχη για ΛΥΣΗ ή ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ

Σωτήρης Σαμψών...επί το έργον!
  • Στο δημοψήφισμα του 2004 -που ας ελπίσουμε να μην είναι και το τελευταίο- η κομματική δομή του ΔΗΣΥ είχε σειστεί συθέμελα, με μια μεγάλη ομάδα πρωτοκλασάτων στελεχών να αποστασιοποιούνται από την επίσημη Κληριδική γραμμή...
  • Η βάση των υποστηρικτών του κόμματος –σε ποσοστό 66% σύμφωνα με τις σχετικές δημοσκοπήσεις- γύρισε τη πλάτη στον ιστορικό ηγέτη του Συναγερμού και στην κομματική ηγεσία του αλλά παρόλα αυτά, δεν παρέλειψε στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες να δηλώσει παρόν και να διατηρήσει την ετερόκλητη αυτή παράταξη σε ισχυρή θέση...   
  • Είναι γνωστές οι ιδεολογικές καταβολές της «βάσης» του ΔΗΣΥ και σε ποια «φόρμα» έχουν καλουπωθεί, τόσο οι νεολαίοι της παράταξης αυτής διαχρονικά όσο και η κομματική βάση της υπαίθρου, των αστικών κέντρων, των αθλητικών σωματείων της δεξιάς και όλων των πολιτικών ή παραπολιτικών φορέων και οργανώσεων που πρόσκεινται στην παραδοσιακή κυπριακή δεξιά...
  • Ο Γριβισμός, η μισαλλοδοξία, η εχθρότητα προς τους Τουρκοκύπριους και ο εθνικιστικός λόγος ήταν –και είναι ακόμη σε αρκετά ικανό βαθμό- τα κύρια χαρακτηριστικά των περιβαλλόντων στα οποία κοινωνικοποιούνταν και πολιτικοποιούνταν οι «Συναγερμικοί»...
  • Τα παραδείγματα γριβισμού και πολιτικής κάλυψης του πραξικοπήματος καθώς και της άκριτης «θεοποίησης» της ΕΟΚΑ είναι πολλά, τόσο μέσα στη δεκαετία του 80’ όσο και αργότερα κατά τη διάρκεια –ιδίως- της πρώτης πενταετίας του ΔΗΣΥ στην εξουσία...
  • Το παράξενο θα ήταν αν οι ψηφοφόροι του ΔΗΣΥ ακολουθούσαν την πολιτική ηγεσία του και υπερψήφιζαν την αποδοχή του σχεδίου λύσης του ΟΗΕ το 2004...
  • Στην ουσία, η Συναγερμική εξουσία είναι αυτή που πήγε κόντρα στα «ιδεολογικά υλικά» με τα οποία η ίδια έκτιζε τη κομματική της βάση για δεκαετίες...
  • Η διάσπαση που συντελέστηκε πριν και μετά το δημοψήφισμα στην ηγεσία και τη βάση του ΔΗΣΥ, ήταν μια μικρογραφία του οριστικού σχίσματος που θα επακολουθήσει μια ενδεχόμενη υποστήριξη της ηγεσίας του κόμματος σε ένα πιθανό σχέδιο λύσης την άνοιξη του 11’...
  • Στον Συναγερμό, αν θέλουν να διατηρήσουν ενωμένη τη παράταξή τους και ιδίως πριν από τις βουλευτικές του Μάη αλλά και τις προεδρικές του 13’, λογικό είναι να εύχονται την παταγώδη αποτυχία των συνομιλιών ή στη καλύτερη περίπτωση την καθυστέρηση του αποτελέσματός τους για μετά το 13’...
  • Αν από την άλλη ενδιαφέρονται πραγματικά για λύση σύντομα, θα πρέπει να αρχίσουν να προετοιμάζουν τη βάση του κόμματος για την «δύσκολη» απόφαση αποδοχής ενός πιθανού σχεδίου λύσης...
  • Ποιο από αυτά τα δύο σενάρια είναι το επικρατέστερο και το εφαρμοστέο αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι σαφές...
  • Παρόλα αυτά, ο Συναγερμός δεν είναι σε θέση να καθορίσει ή να ελέγξει έστω και κατά ελάχιστο τις διεθνείς εξελίξεις και τη ροή των γεγονότων σε ότι αφορά το κυπριακό...
  • Αν πραγματικά ωρίμασε τόσο το κυπριακό πρόβλημα, αν όντως η Τουρκία είναι έτοιμη για σημαντικές κινήσεις και με δεδομένη την αποφασιστικότητα Χριστόφια και ΑΚΕΛ για συμφωνία, θα είναι πολύ δύσκολο για τον Συναγερμό να αποφύγει τη σοβαρότερη κρίση στην ιστορία του....

28 Νοεμβρίου 2010

Ελληνοκύπριοι ως Ρωμιοί και το ζήτημα της εθνικής ονομασίας...

...στο κενό για άλλη μια φορά οι ανιστόρητοι  εθνικιστές...

  • Στα ελληνικά, η Γαλλία είναι οι χώρα των Γαλατών (Κελτών) που προϋπήρχαν στον χώρο αυτό πριν από την εισβολή των Φράγκων, που ονόμασαν τη νέα χώρα τους «Φραγκία», France
  • Με την ίδια περίπου λογική ονομάζεται στα ελληνικά αλλά και σε πολλές άλλες γλώσσες η Γερμανία ως χώρα των Γερμανών ενώ στα ίδια τα γερμανικά αναφέρεται ως χώρα των Ντόιτς, «Deutschland»...
  • Δεκάδες άλλων παραδειγμάτων: Ελβετία στα ελληνικά και τα λατινικά αποκαλείται η χώρα των αυτοαποκαλούμενων Σουίςς (Suisse), η Ολλανδία σε άλλες γλώσσες και στην ίδια τη χώρα αποκαλείται «Κάτω Χώρα» (Netherlands), η χώρα των Ούννων (Hungary) στα ουγγρικά είναι η χώρα των «Magyar»  κ.ο.κ....
  • Κλασσικό παράδειγμα οι «ινδιάνοι» της Αμερικής που ονομάστηκαν έτσι γιατί οι εξερευνητές πίστεψαν ότι βρέθηκαν στις Ινδίες...
  • Οι ονομασίες που προσδίδουν τα έθνη σε άλλα έθνη (ή και στα δικά τους), προέρχονται από ζυμώσεις αιώνων και έχουν να κάνουν κυρίως με τις πρώτες εντυπώσεις και πληροφορίες που καταφθάνουν σε ένα έθνος ή όντως με προσπάθειες πολιτικών αλληγορικών συνομωσιών...
  • Η Ελλάδα για τους δυτικούς είναι η χώρα των Γραικών (Greece) γιατί ακριβώς οι φράγκοι, καπηλευόμενοι τον προσδιορισμό «Ρωμανία» και «Ρωμιός» για τη δική τους αυτοκρατορία, ήθελαν να υποδείξουν ότι η υπόλοιπη (ανατολική) ρωμαϊκή αυτοκρατορία δεν είναι ρωμαϊκή αλλά απλά ελληνική (Γραικική) και άρα ξένη και εχθρική...
  • Στην ανατολή αντίθετα -και όχι μόνο στην Τουρκία αλλά μέχρι και την Ινδονησία- οι Έλληνες προσδιορίζονται με την λέξη Γιουνάν που παραπέμπει στους Ίωνες κατά μία εκδοχή και στον βιβλικό Ιαυάν κατά μία άλλη (γιο του Νώε, του οποίου οι γιοι αποίκησαν τη Μεσόγειο, οι «λαοί της θάλασσας»)...
  • Και φθάνουμε στο προκείμενο...
  • Οι Μωαμεθανοί Τούρκοι, φθάνοντας και κατακτώντας και την Κωνσταντινούπολη, την Νέα Ρώμη -πρωτεύουσα της «Ρωμανίας», αλλά και την Κύπρο αργότερα, βρήκαν απέναντι τους, τους «Ρωμιούς», που σε αντιδιαστολή με τους Φράγκους ήταν οι συνεχιστές του ελληνορωμαϊκού, προχριστιανικού και μεταχριστιανικού πολιτισμού και οι οποίοι μιλούσαν ελληνικά...
  • «Ρωμαίικο πατριαρχείο» αποκαλούν ακόμη (και από τότε) το Οικουμενικό Πατριαρχείο οι Οθωμανοί Τούρκοι, «Ρωμιούς-Ρουμ» αποκαλούν και τους ελληνόφωνους Κύπριους ανέκαθεν...
  • Τώρα, γιατί θα έπρεπε να μας αποκαλούν ή να μας αποκαλούσαν εξ αρχής «Ιωνοκύπριους» ή «Ιαυανοκύπριους» αντί για Ρωμιούς και «Ρωμιοκύπριους», μόνο σε κάποια πολυσπούδαστα και υπερεθνικά μυαλά όπως του Νεοκλή Σαρρή και του Λάζαρου Μαύρου θα μπορούσε να αποτελεί αφορμή για προπαγάνδα...
  • Θα ήταν ιστορικά σωστό να αποκαλεστούν οι ελληνοκύπριοι, που σύμφωνα με τις αναφορές κατάγονται από τους Μυκηναίους (Αχαιούς, Αρκάδες), ως Ίωνες;
  • Δεν ικανοποιούν οι όροι «ρωμιοί» και «Ρωμιοσύνη» τον Σαρρή, το Ευρωκό και τον Λάζαρο Μαύρο;
  • Τον αριστερό Ρίτσο «της Ρωμιοσύνης» μπορεί να μην έχουν κανένα δισταγμό οι εν λόγω παραπολιτικοί να τον αφορίσουν αλλά θα ρίξουν στην πυρρά και το «Η ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιερη του κόσμου» του εθνικού, κατά τ’ άλλα, μας ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη;
  • Κάποιοι προσπαθούν διαχρονικά και εναγωνίως να περιορίσουν την οπτική των Κυπρίων, να την βάλουν σε άλλα ιστορικά πλαίσια από τα πραγματικά και να την κατευθύνουν σε εθνικιστικούς-εξτρεμιστικούς τρόπους σκέψης...
  • Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί στον αντίποδα και απαντώντας στον Ν. Σαρρή ότι είναι τιμή μας και καμάρι μας να αποτελούμε σαν ελληνόφωνοι Κύπριοι –και κατά την τουρκική γλώσσα και παράδοση- κομμάτι της Ρωμιοσύνης, της πρώην δηλαδή ελληνόφωνης αυτοκρατορίας της Ρωμανίας (του λεγόμενου από τους δυτικούς «Βυζαντίου»)...
  • Πως αντιδρά η φέρουσα τον ρωμανικό (ούτω καλούμενο «Βυζαντινό») «δικέφαλο αετό» Εκκλησία της Κύπρου σε αυτή την «αντιρωμαίικη» λύσσα των υπερεθνικιστών της φίλων;
  • Είμαστε ή δεν είμαστε λαός της Ρωμιοσύνης και τι εστί Ρωμιοσύνη τελικά για την δήθεν οικουμενική και δήθεν καθολική, Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου;
  • Θα περίμενα τους εκκλησιαστικούς κύκλους, να διαχωρίζουν τη θέση τους από τους ιδεολογικούς τους συμμάχους και να ξεκαθαρίσουν, τουλάχιστον στο ποίμνιό τους, ότι Ρωμιοσύνη είναι η μια πιο οικουμενική και πιο πνευματική «Ελλάδα», αυτή που ξεπερνά και τα σύνορα και τις φυλές και φτάνει όπου τη πάει το πνεύμα της, η γλώσσα της και η πίστη της...
  • Ότι ακριβώς φέρουμε τον δικέφαλο σαν προπατορική Εκκλησία και πενθούμε τη «πόλη εάλω» γιατί ακριβώς υποθέτουμε ότι είμαστε «Ρωμιοί» και ρωμιός είναι ο ορθόδοξος χριστιανός ή και ο ελληνόφωνος ορθόδοξος χριστιανός...
  • Με ποια λογική κάποιοι οραματίζονται (τάχα μου) απελευθέρωση και αυτής ακόμα της Κωνσταντινούπολης; Ήταν ποτέ η Κωνσταντινούπολη πρωτεύουσα της Ελλάδας ή έστω της Μακεδονίας ή της Ιωνίας;
  • Με ποια λογική αναπολούμε και ιστοριολογούμε υποκριτικά για «Ιουστινιανούς» και «Παλαιολόγους»  όταν ούτε τους αυτοπροσδιορισμούς τους ως «Ρωμιούς» δεν είμαστε πρόθυμοι να αποδεχθούμε...
  • Οι αντιφάσεις των εθνικιστών δεν έχουν τέλος...
  • Η διαλεκτική που μεθόδευσε την «απόσχιση» του ελληνισμού από την ευρύτερη Ρωμιοσύνη είναι συγκεκριμένη και έχει ιστορικό βάθος που ανάγεται στην Ελληνική επανάσταση του 1821 και την εισαγωγή του εθνικισμού ως μέρος του δυτικού διαφωτισμού στην Ελλάδα...
  • Ο ιδεολογικός πόλεμος για την εθνική ονομασία (Έλλην ή Ρωμιός) ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα τα πρώτα 70 χρόνια του «Βασιλείου των Γραικών»...
  • Οι έλληνες διαφωτιστές, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής, σαφώς επηρεασμένοι από τα ευρωπαϊκά εθνικιστικά ρεύματα της εποχής και συμμαχώντας με τους ευρωπαίους που «απελευθέρωσαν» ουσιαστικά την Ελλάδα και δημιούργησαν το πρώτο βασίλειο-προτεκτοράτο, εισήγαγαν μέσω του συντάγματος τις ονομασίες «Έλληνας και Ελλάδα» στα ελληνικά και «Γραικοί-Γραικία» στις άλλες γλώσσες, ακριβώς για να περιορίσουν την στόχευση των ορθοδόξων Ρωμιών για απελευθέρωση ολόκληρης της Ρωμανίας-ρωμιοσύνης από τον οθωμανικό (ή και άλλο;) ζυγό...
  • Δεν είναι τυχαίο που την εποχή εκείνη, το κράτος-προτεκτοράτο της κατά τ’ άλλα κατακαημένης Ρούμελης προσπάθησε λυσσαλέα και τα κατάφερε, να ξεριζώσει τον προσδιορισμό «Ρωμιός» αποδίδοντάς του προπαγανδιστικά αρνητική χροιά, συνώνυμη του «ραγιά» ή του οπισθοδρομικού και του αμόρφωτου...
  • Ο Κωστής Παλαμάς, μέχρι την τελευταία του πνοή «Ρωμιός», αφιέρωσε μεγάλο μέρος του έργου του για να καταδείξει την πραγματική συνομωσία των δυτικών αλλά και των τούρκων εις βάρος της Ρωμιοσύνης. Ενδεικτικό το έργο του «Ρωμιοί και Ρωμιοσύνη»...
  • Γράφει ο Παλαμάς...: «Οι όροι Ρωμιός και Ρωμιοσύνη επειδή δε μας έρχουνται, ίσα ολόισα, από την εποχή του Περικλή, παραμερίστηκαν αγάλια αγάλια, από την επίσημη γλώσσα. «Έλληνες», για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου, πραγματικά Ρωμιοί... Το όνομα κάθε άλλο είναι παρά για ντροπή. Αν δεν το περιζώνει αγριλιάς στεφάνι από την Ολυμπία, το ανυψώνει στέμμα ακάνθινο μαρτυρικό και θυμάρι μοσκοβολά και μπαρούτη"...
  • Οπότε ναι, υπήρξε μια συνομωσία αγαπητέ Νεοκλή Σαρρή, μέντωρ του διαφημιστή σου Λάζαρου Μαύρου και των λοιπών «ελληνόψυχων»...
  • Συντελέστηκε 180 χρόνια πριν με ένα δυτικό δοτό σύνταγμα και την ξενόφερτη  εθνικιστική προπαγάνδα στην οποία αντιστάθηκαν και αντιστέκονται ακόμη πολλοί...
  • Μονόπλευρους σας βρίσκουμε για άλλη μια φορά συμπατριώτες εθνικιστές αλλά και αδιάλειπτα συνεπείς στις αλλοπρόσαλλες διχοτομικές σας υστερίες, την συντήρηση και την οπισθοδρόμηση...
  • Σας προτείνω τους ακόλουθους τρεις συνδέσμους για μια πρώτη (...) γνωριμία με το «ζήτημα της εθνικής ονομασίας» και τη Ρωμιοσύνη...:
  • Κωστής Παλαμάς και Ρωμηοσύνη
  • Ρωμηοσύνη ή βαρβαρότητα
  • http://www.ordoromanorum.org/

25 Νοεμβρίου 2010

Ας αποκηρύξουμε επιτέλους τον σοβιετισμό...

Πρόλογος
Ο Σταλινισμός είναι η αιτία της μη εξάπλωσης
 του Κομμουνιστικού κινήματος
  • Γράφω εδώ και αρκετές μέρες ένα σημείωμα με την ευκαιρία επετείου της Οκτωβριανής επανάστασης των Μπολσεβίκων ενάντια στο μόλις κάποιων μηνών κοινοβουλευτικό καθεστώς της Ρωσίας το 1917 και ενόψει του 21ου συνεδρίου του τοπικού μας Μαρξιστικού-Λενινιστικού κόμματος, του ΑΚΕΛ, που ειρήσθω εν παρόδω, για πρώτη φορά στην ιστορία του δεν δημοσίευσε ανακοίνωση για την εν λόγω επέτειο...
  • Στο σημείωμα αυτό προσπαθώ να ανιχνεύσω τόσο τη φύση της Οκτωβριανής επανάστασης όσο και του σοβιετικού συστήματος καθώς και τη σχέση τους με το ΑΚΕΛ...
  • Επιπλέον, προσπαθώ να αναλύσω τους στόχους και τις προοπτικές της διεθνιστικής αριστεράς σήμερα και ειδικά απέναντι στον μόνιμο και διαχρονικό εχθρό της, τον εθνικισμό σε όλες του τις παραλλαγές που αποτελεί και την εμπροσθοφυλακή της συντήρησης των αστικών και μονοπωλιακών κατεστημένων ... 
Το Σοσιαλιστικό κίνημα στη Ρωσία
  • Ιστορικά, θα πρέπει να αναφερθεί ότι της επανάστασης του 17’ προηγήθηκε η Ρωσική Επανάσταση του 1905 με στρατιωτικές ανταρσίες και παναπεργίες στα μεγάλα αστικά-βιομηχανικά κέντρα, που οδήγησαν σε ελάχιστες μεταρρυθμίσεις και υποχωρήσεις του τσαρικού καθεστώτος αλλά ανέδειξαν ταυτόχρονα τα δημοκρατικά λαϊκά τοπικά συμβούλια, τα σοβιέτ και το σοσιαλδημοκρατικό επαναστατικό κίνημα...
  • Η επαναστατική και μαχητική αντιπολίτευση αποτελούνταν κυρίως από το μεγάλο κόμμα των Εσέρων (Σοσιαλεπαναστατών) και το μικρότερο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα στο οποίο λειτουργούσαν δύο φράξιες:
  • Οι Μπολσεβίκοι με αρχηγό τον Λένιν, που ήταν η ελαφρώς πλειοψηφούσα  μαξιμαλιστική τάση (μπόλσιε: πολύ-πλειοψηφία) απέναντι στους πιο διαλλακτικούς και μετριοπαθείς Μενσεβίκους (μένσιε: λίγο, μειοψηφία)...
  • Από το 1903 ο Λένιν πρότεινε στο κόμμα τον «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό», την δημιουργία δηλαδή κομματικών μελών «δύο ταχυτήτων», γιατί προφανώς αυτό θα επέτρεπε στο κίνημα να προχωρεί στο στόχο της επανάστασης και του σοσιαλισμού με τις λιγότερες δυνατές καθυστερήσεις που επιφέρει η άμεση δημοκρατία, ο παρατεταμένος διάλογος και η πολυφωνία, ειδικά προς τα έξω...
  • Αυτή η πρόταση έφερε την πρώτη διάσπαση στους κόλπους του κόμματος και στα  χρόνια που ακολούθησαν και μέχρι το 1912, οι δύο σχετικά ισοδύναμες φράξιες των σοσιαλδημοκρατών διασπάστηκαν ολοκληρωτικά, στους «σκληρούς» Μπολσεβίκους που αντιτίθονταν σε όποια συνεργασία με τα αστικά κόμματα και τους «μαλακούς» Μενσεβίκους που ευελπιστούσαν σε μια πιο ομαλή πορεία προς τη λαϊκή κυριαρχία, με πιο «ανοικτό» το κόμμα προς τα μέλη του και με πολιτικές συνεργασίες...
Η επανάσταση του 1917
  • Η επανάσταση του 17’ ξεκίνησε στα τέλη Φλεβάρη από την Αγία Πετρούπολη με τοπικό ηγέτη των επαναστατών των Λέων Τρότσκι (ο οποίος λειτουργούσε ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των διαφόρων φραξιών των επαναστατών) και οδήγησε μαζί με άλλα γεγονότα στην ανατροπή του Τσάρου Νικόλαου Β’ και φυλάκισή του καθώς και σε αλλαγή αρκετών πολιτικών του κράτους, ιδίως σε ότι αφορά τις διώξεις εναντίων των εβραίων, την ανεξαρτησία της Φιλανδίας κ.α....
  • Εσέροι και Μενσεβίκοι συμμετείχαν στις νέες διαδικασίες και τη διανομή της εξουσίας μαζί με τα αστικά κόμματα και σε συνεργασία με το κατεστημένο αλλά η λαϊκή απαίτηση για «Ειρήνη, γη, ψωμί» δεν ικανοποιείται από τη νέα τάξη πραγμάτων...
  • Μέχρι τον Ιούλιο του 1917, η Ρωσία μετεξελίχθηκε σε πλήρη κοινοβουλευτική δημοκρατία (από συνταγματική μοναρχία) ενώ προκηρύχθηκαν εκλογές για τον Νοέμβριο του σημαδιακού αυτού έτους...
  • Ο λαός όμως, οι εργάτες, οι αγρότες και οι άκληροι καθώς και ένα μεγάλο μέρος του στρατού και του πολεμικού ναυτικού, συνέχιζαν να βρίσκονται σε κατάσταση εξέγερσης, απαιτώντας να απονεμηθεί «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», αναδιανομή της γης, μα κυριότερα ειρήνη για τον εξουθενωμένο στρατό (προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου, ο Ρωσο-τουρκικός και Ρωσο-ιαπωνικός ενώ μέχρι το Φθινόπωρο του 1916 είχαν χαθεί μισό εκατομμύριο ρώσοι στρατιώτες στον Μεγάλο Πόλεμο)...
  • Η ξεκάθαρη στάση των Μπολσεβίκων για άμεση απεμπλοκή της Ρωσίας από τον πόλεμο καθώς και η ανυποχώρητη στάση τους στο θέμα της αναδιανομής της γης, τους κατέστησε μέσα στους οκτώ μήνες που μεσολάβησαν από το τέλος Φεβρουαρίου μέχρι και το Οκτώβρη του 17’, από περιθωριακή, ακραία και ανατρεπτική φράξια, σε κυρίαρχο του παιχνιδιού, με μεγάλη υποστήριξη από τις αριστερές πτέρυγες των υπολοίπων επαναστατικών κομμάτων αλλά και ενός πολύ μεγάλου μέρους του στρατού...
  • Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα των Μπολσεβίκων λοιπόν, με όχημα την εξαθλίωση του λαού και του στρατού που αξίωναν επιτατικά ειρήνη αλλά και τις επαναστατικές και πολιτικές νίκες του 17’ που προηγήθηκαν (αποτροπή στρατιωτικού πραξικοπήματος στα τέλη Αυγούστου, εκλογή του Τρότσκι στην ηγεσία των σοβιέτ της Πετρούπολης), αποφάσισε στις 10 Οκτωβρίου την ένοπλη ανατροπή της αστικής κυβέρνησης με πρόταση του Λένιν και πλειοψηφία δέκα προς δύο μέσα στη κεντρική επιτροπή... 
  • Η συνέχεια είναι λίγο ως πολύ γνωστή: απαλλοτρίωση της γης των γαιοκτημόνων χωρίς αποζημίωση, κήρυξη ως παράνομων όλων των πολιτικών κομμάτων εκτός του μπολσεβικού σοσιαλδημοκρατικού και ένας σφοδρός και αιματηρός εμφύλιος πόλεμος...
  • Στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, οι Μπολσεβίκοι του Λένιν διακήρυσσαν πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της Οκτωβριανής επανάστασης και των πρώτων μηνών της ότι έβλεπαν τον πόλεμο ως ευκαιρία του σοσιαλιστικού κινήματος να ανατρέψει πανευρωπαϊκά τον καπιταλισμό...
  • Διέβλεπαν μια επανάσταση στη Ρωσία αλλά παράλληλα και πολλαπλές επαναστάσεις λαού και στρατού σε όλα τα μεγάλα κράτη που συμμετείχαν στον πόλεμο έτσι ώστε να είναι δυνατή η δημιουργία των «Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» που θα προχωρούσαν στον σοσιαλισμό απαλλαγμένες από τον καπιταλισμό αλλά και τον εθνικισμό-ιμπεριαλισμό που αποτελούν, σύμφωνα με τον Μαρξισμό και σωστά, την απόλυτη έκφραση του καπιταλισμού...
  • Με τα σοσιαλιστικά κινήματα να αποτυγχάνουν στην Γερμανία και την Ουγγαρία, οι Μπλοσεβίκοι έμειναν μόνοι τους προς υπεράσπιση της πανευρωπαϊκής σοσιαλιστικής επανάστασης και αναγκάστηκαν σε συνθηκολόγηση και τερματισμό του πολέμου, χάνοντας το δυτικό μέρος της επικράτειας (Πολωνία, Ουκρανία) σε μια συμφωνία που δίχασε και το κόμμα αλλά και τον λαό...
Η «δικτατορία του προλεταριάτου»
  • Οι Μπολσεβίκοι, χρησιμοποιώντας κυρίως τους επαναστατημένους στρατιώτες και τους οπλισμένους εργάτες και άκληρους, έλεγξαν με στρατιωτική πυγμή αλλά και διάφορες σκευωρίες και δολοπλοκίες τα πρώτα επαναστατικά σοβιέτ και τα μετέτρεψαν στη συνέχεια σε φερέφωνα της δικτατορίας του δήθεν προλεταριάτου από τα πρώτα κιόλας χρόνια της επανάστασης και μεσούσης ενός ανελέητου εμφυλίου...
  • Το νεοφώτιστο Σοβιετικό καθεστώς στηρίχθηκε κυρίως στην απόσπαση μέρους του στρατού προς το μέρος των επαναστατών και στη προϋπάρχουσα γραφειοκρατία που βλέποντας την ισχύ των Μπολσεβίκων, συντάχθηκε με το μέρος τους, διατηρώντας τις προσβάσεις της στην εξουσία...
  • Η στρατιωτική ισχύς των Μπολσεβίκων ουσιαστικά έγειρε τη πλάστιγγα προς τη τελική επικράτησή τους μετά από τον σφοδρό εμφύλιο μεταξύ Κόκκινου και Λευκού στρατού που κράτησε για μια πενταετία συνολικά και τις επιθέσεις από τα δυτικά κράτη που έβλεπαν τα συμφέροντά τους στη Ρωσία να εξανεμίζονται στο νέο αυτό επαναστατικό περιβάλλον και συμμάχησαν με τους αντεπαναστάτες...
  • Από το 21’ ο Λένιν και οι ισχυροί κομματικοί Μπολσεβίκοι αφαίρεσαν το δικαίωμα της φράξιας στο κόμμα και ουσιαστικά φίμωσαν κάθε αντίθετη άποψη χρησιμοποιώντας τις πολιτικές του λενινιστικού «Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού» και της μαρξιστικής επινόησης «Δικτατορίας του προλεταριάτου»...
  • Τα σοβιέτ ουσιαστικά έχασαν το ρόλο και την ισχύ τους και παρέμειναν κατά κύριο λόγο διακοσμητικά μέχρι την κατάρρευση του καθεστώτος εβδομήντα χρόνια μετά. Η γραφειοκρατία πήρε την εξουσία κάτω από τη μύτη των επαναστατών και στις δύο δεκαετίες που ακολούθησαν τον θάνατο του Λένιν το 24’ και με την άνοδο του ανθρώπινου τέρατος Ιωσήφ Στάλιν στη εξουσία το 27’, ο Τρότσκι και πιονιέροι της επανάστασης έγιναν στόχοι του κόμματος...
Ο σταλινισμός
  • Ο Τρότσκι είδε από νωρίς την ανάγκη για «διαρκή επανάσταση» στο εσωτερικό, με πόλεμο ενάντια στη γραφειοκρατία και κοινωνικοοικονομικές μεταρρυθμίσεις και για την ανάγκη ενίσχυσης όλων των επαναστατικών κινημάτων πανευρωπαϊκά έτσι ώστε η επανάσταση να στηριχθεί από όλους τους λαούς και να επιβιώσει...
  • Ο Τρότσκι, ηγέτης της «αριστερής αντιπολίτευσης» στο κόμμα (προπομπού της ανανεωτικής αριστεράς και του διεθνιστικού σοσιαλιστικού αντισταλινικού κινήματος) προείδε ότι η γραφειοκρατία και το ελλειμματικό δημοκρατικά καθεστώς που επικράτησε στην Σοβιετική Ένωση δεν ήταν γνήσιος σοσιαλισμός...
  • Προείδε ότι ο σταλινισμός (ο μπολσεβικισμός όπως τον αποκαλούσε) θα έστρεφε τη χώρα προς στήριξη του καπιταλισμού και του φασισμού σε δεδομένες στιγμές της ιστορίας (όπως και έγινε από το 1938 μέχρι και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου) και ότι στο τέλος θα κατάρρεε, με την γραφειοκρατία να καρπούται τον πλούτο του κράτους όπως επίσης έχει ήδη γίνει…
  • Ο Τρότσκι δολοφονήθηκε μετά από 12 χρόνια εξορίας, το 1940 στο Μεξικό ενώ η χώρα είχε περάσει σε καθεστώς τρόμου από το 1927 μέχρι και τον θάνατο του Στάλιν το 1953...
  • Χαρακτηριστικές υπήρξαν οι «δίκες της Μόσχας» που οδήγησαν στην καταδίκη και την εκτέλεση εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων από το 1936 μέχρι το 1938. Μεταξύ των καταδικασθέντων ήταν και παλιοί μπολσεβίκοι, ήρωες του εμφυλίου, κορυφαία στελέχη του Κομμουνιστικού κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και ανώτεροι αξιωματικοί του σοβιετικού στρατού...
  • Συνολικά και με βάση επίσημη σοβιετική έκθεση του 1956, την πενταετία 1935-1940 έγιναν 1.920.635 συλλήψεις και 688.503 εκτελέσεις για πολιτικά φρονήματα...
  • Η ομιλία του Χρουστσόφ, του επόμενου ΓΓ του ΚΚΣΕ (αφού «τακτοποίησε» όλους τους εσωκομματικούς αντιπάλους) στο 20ο συνέδριο της «αποσταλινοποίησης», ήταν αποκαλυπτική για το καθεστώς που επικρατούσε για τρεις δεκαετίες...
  • Ο Χρουστσόφ κατηγόρησε τον Στάλιν για κτηνώδη συμπεριφορά, για κατάχρηση εξουσίας, για αμέτρητα, φρικαλέα και αδικαιολόγητα εγκλήματα και για την προσωπολατρία που είχε καλλιεργήσει και επιβάλει γύρω από το άτομό του...
  • Η κομμουνιστική επανάσταση πέθανε στη πράξη μέσα στα εγκλήματα που διέπραξε πρώτα κατά των ίδιων των επαναστατών αλλά και ενάντια στις εκατοντάδες χιλιάδες των αντιφρονούντων που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στις εξορίες-στρατόπεδα συγκέντρωσης για αύξηση της παραγωγικότητας, τις κατασκευές σιδηροδρόμων, τα μεταλλωρυχεία κλπ…
  • Στο όνομα της εργατικής τάξης διαπράχθηκε ο βιασμός της, κτίσθηκε η προσωπολατρεία και η «σοβιετολατρεία», σύρθηκαν ολόκληρες γενιές σε μια ατέρμονη ψεύτικη διαμάχη με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό…αντιτάσσοντας την σοβιετική παραγωγή και ανάπτυξη στην δυτική ιδιωτική και κρατική, τον σοβιετικό επεκτατισμό στον δυτικό, την προσωπολατρεία και τον κομματικό «πατριωτισμό» απέναντι στις παραδοσιακές θρησκείες…
  • Ο Σταλινισμός πρώτα απ όλα σκότωσε το γνήσιο αριστερό σοσιαλιστικό πνεύμα στην ίδια τη Ρωσία και κατόπιν στα κατεχόμενα ανατολικοευρωπαϊκά προτεκτοράτα και προκάλεσε τη διάσπαση ολόκληρου του κομμουνιστικού κινήματος παγκόσμια…
Ελλάδα και Κύπρος επί σταλινισμού
  • Στην Ελλάδα, αφού ο Στάλιν συμφώνησε με τους δυτικούς για παραμονή της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο, έσπρωξε το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας σε ένα εμφύλιο που απ ότι διαφαίνεται, έγινε κυρίως για να μειωθεί η επιρροή του ΚΚΕ στο 10%, ποσοστό που συμφωνήθηκε στη Γιάλτα και που εκτελέστηκε με τη προσφυγοποίηση δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων Κομμουνιστών στις ανατολικές χώρες, τις διώξεις που ακολούθησαν του εμφυλίου και την μαζική μετανάστευση στην Γερμανία…
  • Στην Κύπρο, το ΚΚΚ-ΑΚΕΛ, παρά τα αγνά κίνητρα και τα ανθρώπινα ιδανικά των ιδρυτών του, δημιουργημένο μέσα στη καρδιά του σταλινισμού και εν μέρη επηρεαζόμενο από το ελλαδικό ΚΚ, ακολούθησε μια πορεία πειθαρχίας προς το «μητρικό» σοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα και δεν απέφυγε την διαγραφή ακόμα και ιδρυτικών του μελών με την κατηγορία του «ρεβιζιονισμού» και του «οπορτουνισμού»…
ΑΚΕΛ και σοβιετισμός
  • Θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι το ΑΚΕΛ έχει γενικά μια πολύ θετική παρουσία στα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου σε ότι αφορά τη στήριξη και την οργάνωση του λαϊκού κινήματος και χαρακτηριζόταν πάντα από μια λιγότερο δογματική στάση απέναντι στα θέματα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» σε σχέση για παράδειγμα με το ΚΚΕ…
  • Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό της θέσης του ΑΚΕΛ υπέρ της επέμβασης των σοβιετικών στρατευμάτων στην Τσεχία κατά την «άνοιξη της Πράγας» το 1968 και την διαφωνία που παρατηρήθηκε στην Κεντρική Επιτροπή και το πολιτικό γραφείο του κόμματος...
  • Το περιστατικό αυτό (που αναγνωρίστηκε από το κόμμα ως ιστορικό λάθος) δείχνει από τη μία την πρακτική του κόμματος ως προς την συμπόρευση με τον σοβιετισμό αλλά παράλληλα και την ανοχή που παρουσίαζε στις «βουβές» φράξιες του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο»…
  • Παρόλη τη θετική συνεισφορά του ΑΚΕΛ ως προς τη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεωδών, ως προς τη συνδικαλιστική οργάνωση, τη διεκδίκηση και τις εργατικές κατακτήσεις, τη αντίσταση στον φασισμό, τον σοβινισμό και την τρομοκρατία του Γρίβα αλλά και μετά προς υπεράσπιση την Κυπριακής Δημοκρατίας και του δικοινοτισμού, δεν απέφυγε την σοβιετολατρεία και την στήριξη του σταλινισμού και του «ήπιου σταλινισμού» που ακολούθησε (περίοδος Μπρεζνιεφ 1964-82)…
  • Ελαφρυντικό για τη στάση του ΑΚΕΛ απέναντι στην Σοβιετική Ένωση και τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» μπορεί κάποιος να θεωρήσει την σταθερή θετική θέση του παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος και των χωρών του ανατολικού μπλοκ υπέρ των δικαίων του Κυπριακού Λαού αλλά και τις μεθόδους παραπληροφόρησης, προπαγάνδας και ωραιοποίησης στις οποίες είχαν καταστεί ειδήμονες οι σοβιετικοί...
  • Επίσης ελαφρυντικό μπορεί να θεωρηθεί ότι από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου τουλάχιστον, η κυπριακή κομμουνιστική αριστερά έβαλε ως κύριο στόχο της την ανόρθωση του εργαζόμενου λαού, τη βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου και την πολιτική του ελευθερία και αυτοδιάθεση...και όχι την σοσιαλιστική επανάσταση που θα προϋπόθετε και ενεργότερη ανάμιξη του σοβιετικού ΚΚ στα κομματικά ή κοινωνικά δρώμενα της πατρίδας μας...
  • Η Κυπριακή αριστερά, παρά την αυταπόδεικτη ιστορικά πιο «δεξιόστροφη» πολιτική από άλλα Κομμουνιστικά Κόμματα διαχρονικά, φοβήθηκε να μείνει ουσιαστικά μόνη της στην Κύπρο των τριών στρατών του ΝΑΤΟ και της «πέμπτης φάλαγγας», της ΕΟΚΑ, του γιωρκατζικού παρακράτους και της ΕΟΚΑ Β’ στη συνέχεια...
  • Με μια πιθανή αποκήρυξη του σοβιετισμού  αλλά με ταυτόχρονη προσήλωση στον σοσιαλιστικό, απελευθερωτικό, διεθνιστικό και αντιγριβικό τοπικό αγώνα, ίσως να οδηγιόταν –χωρίς διεθνείς προστάτες και ιδεολογικούς συμμάχους- σε ένα διαρκές πογκρόμ, ισχυρότερο ίσως από αυτό που βίωσε επί γριβισμού...
  • Το ΑΚΕΛ προσκολλήθηκε στον μπολσεβικισμό, κλείνοντας τα μάτια στις καταφανέστατες αντιδημοκρατικές και απάνθρωπες πολιτικές του σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ουσιαστικά για να επιβιώσει πολιτικά αλλά και φυσικά, με μια παράλληλη «μενσεβική» πολιτική συνεργασιών σε τοπικό επίπεδο που αφαιρούσε προσχήματα από τους εχθρούς του σοσιαλισμού και του διεθνισμού...
  • Μπορώ να ισχυριστώ ότι η Κυπριακή αριστερά και το ΑΚΕΛ είδαν με ανακούφιση τόσο την «περεστρόικα» του Γκορπάτσιεφ , του τελευταίου ΓΓ του ΚΚΣΕ, όσο και την ίδια την κατάρρευση του σοβιετισμού που ουσιαστικά έλυσε τα χέρια του τοπικού ΚΚ το οποίο δεν είχε πλέον να απολογείται για το ολοκληρωτικό καθεστώς στις ανατολικές χώρες...
Η κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού»
  • Στον αντίποδα, μπορώ επίσης να ισχυριστώ ότι η κατάρρευση του σοβιετισμού, έτσι όπως επιτεύχθηκε, δεν αποτέλεσε ούτε για τους λαούς της ανατολικής Ευρώπης αλλά ούτε και για τους υπόλοιπους, βήμα προς τα μπρος...
  • Ο κρατικός πλούτος και οι παραγωγικές μονάδες των ανατολικών κρατών πέρασε με συνοπτικές διαδικασίες στην νομενκλατούρα και τους πρώην καθεστωτικούς ενώ η πολιτική εξουσία διαμοιράστηκε ουσιαστικά ανάμεσα στους υψηλόβαθμα πρώην μέλη των Κομμουνιστικών Κομμάτων και των υπηρεσιών ασφάλειας των χωρών αυτών. Το παράδειγμα Πούτιν, πρώην διευθυντή της KGB αλλά και τα «ρώσικα κεφάλαια» που γυροφέρνουν στις παγκόσμιες τράπεζες, είναι πιστεύω ενδεικτικά...
  • Επιπλέον, η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού μπλοκ γενικότερα, έλυσε τα χέρια και άνοιξε τις ορέξεις για το μεγάλο κεφάλαιο, τις πολυεθνικές και τους εμπόρους του πολέμου. Από το 1990 παρατηρούμε έξαρση των πολεμικών συρράξεων παγκόσμια αλλά και μια ταυτόχρονη επίθεση ενάντια στα εργατικά κεκτημένα...
  • Σήμερα, 20 χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», βιώνουμε την μαζικότερη επίθεση και ενάντια στην κυριαρχία πολλών κρατών αλλά και –με αφορμή την καπιταλιστική κρίση- την έντονη υποχώρηση των εργατικών δικαιωμάτων παγκόσμια...
  • Η απολυταρχική ηγεμονία των Μπολσεβίκων, στο όνομα της εργατικής τάξης, μπορεί να αποδείχθηκε ανελεύθερη, απάνθρωπη και αντιδημοκρατική για τους λαούς που την είχαν υποστεί αλλά την ίδια ώρα αποτελούσε για τους υπόλοιπους λαούς και το διεθνές προλεταριάτο, ανάχωμα προς υπεράσπιση των εθνικών τους και εργατικών τους δικαιωμάτων...
  • Δεν είναι μυστικό ότι τα «σοσιαλδημοκρατικά» κράτη πρόνοιας που κυριάρχησαν στην δυτική Ευρώπη αλλά και στην ίδια την Αμερική και τον Καναδά την περίοδο 1960-1990 και που οδήγησαν σε κάποια δικαίωση των εργατικών διεκδικήσεων, έγιναν υπό το φόβο και το δέος μιας κομμουνιστικής επέκτασης «προς δυσμάς»...
Η κυπριακή αριστερά σήμερα
  • Έχω την ισχυρή πεποίθηση ότι η εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στο ανώτερο αξίωμα της Δημοκρατίας μας αποτελεί την κορυφαία κατάκτηση του εργαζόμενου λαού και ότι αποτελεί μια θετικότατη συγκυρία και εν μέσω της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης αλλά και σε ότι αφορά τις προοπτικές επίλυσης του Κυπριακού...
  • Η Κυπριακή Κομμουνιστική αριστερά αποτελούσε πάντα και αποτελεί και στις μέρες μας την πλέον αξιόλογη και συνεπή πολιτική δύναμη του τόπου παρά τις αδυναμίες και τα λάθη της και ένα άξιο υπερασπιστή και των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων αλλά και των δικαίων του Κυπριακού λαού...
  • Ας βρει τη δύναμη λοιπόν να αποκηρύξει μια για πάντα τον σοβιετισμό αλλά και την «δικτατορία του προλεταριάτου» και ας επαναπροσδιορίσει τις ιδεολογικές βάσεις για το μέλλον.
  • Ιδεολογία μας παραμένει ο Σοσιαλισμός και η μαρξιστική θεώρηση και ανάλυση της πάλης των τάξεων και του κεφαλαίου. Η σοσιαλιστική όμως επανάσταση πρέπει να γίνεται πάντα με δημοκρατικές διαδικασίες, χωρίς επιβολή και δικτατόρευση στο όνομα κανενός, έστω και αν πρόσκαιρα το επιτρέπουν οι συνθήκες και τα ισοζύγια...
  • Οι συνεχείς εργατικές κατακτήσεις, το αποτελεσματικό κράτος πρόνοιας και η συνεχής βελτίωσή του, η σωστή και στοχευμένη κρατική επιχειρηματικότητα και ο συνεργατισμός, ανάμεσα σε άλλα, αποτελούν μικρές σοσιαλιστικές «επαναστάσεις» που αν αθροιστούν ίσως να αποτελούν κάθε φορά και ένα βήμα, προς το στόχο της αταξικής και αναρχικής κοινωνίας του μέλλοντος...
  • Ζούμε σε ένα κράτος που η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών είτε εκτιμούν τη δουλειά τους στο δημόσιο και ημικρατικό τομέα –ανορθωμένοι κοινωνικά και εργασιακά μέσω αυτής- ή θα ήθελαν να απολαύσουν αυτήν την εργασιακή κατάκτηση. Ζούμε παράλληλα σε μια δημοκρατία που ο Συνεργατικός τραπεζικός τομέας έχει μεγαλύτερο εργασιακό κύκλο από τους ιδιώτες τραπεζίτες.
  • Το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον της Κύπρου δηλαδή και με βάση τα δύο πιο πάνω παραδείγματα, δεν είναι απαγορευτικό ως προς την περαιτέρω ανάπτυξη σοσιαλιστικών εφαρμογών και τη διεύρυνση των κρατικών υπηρεσιών με ταυτόχρονη αύξηση της παραγωγικότητας και του εμπορικού μας ισοζυγίου...
  • Η Σοσιαλιστική επανάσταση πρέπει να είναι διαρκής, αέναα ανανεωτική και μεταρρυθμιστική, να κατακτά συνεχώς νέα ωφελήματα για την εργατική τάξη και να περιορίζει διαρκώς τα μονοπώλια, τα ιδιωτικά υπερκέρδη, την αναξιοκρατία, την ελλειμματική δημοκρατία...
  • Η Σοσιαλιστική επανάσταση δεν γίνεται απέναντι στους «άλλους» αλλά μαζί και μόνο με τους «άλλους», όταν δηλαδή πείσεις με δημοκρατικές μεθόδους σε συμπόρευση ή σε συνεργασία όλο και περισσότερων με το λαϊκό σοσιαλιστικό κίνημα...
Ο εθνικισμός, η γάγγραινα της εργατικής τάξης
  • Μεγάλος εχθρός για τον σοσιαλισμό έχει αποδειχθεί όχι τόσο ο συντηρητικός ή ο νεοφιλελέφθερος πολιτικός λόγος όσο ο εθνικιστικός και ρατσιστικός.
  • Σε περιόδους που η «χρησιμότητα» των σοσιαλιστικών επιλογών είναι πασιφανής, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη πρόταση νόμου της Κυβέρνησης για αύξηση του φόρου επί των κερδών των επιχειρήσεων και η αύξηση της φορολογίας των μεγάλων κτηματικών περιουσιών ή ακόμα και η σκέψη για επιπλέον φορολόγηση των τραπεζών, τα αστικά κόμματα τολμούν να απορρίπτουν τις προτάσεις αυτές χωρίς να υπολογίζουν ένα οποιοδήποτε πολιτικό κόστος από τα χαμηλά και μεσαία στρώματα που τους ψηφίζουν και τους τοποθετούν στα έδρανα της Βουλής...
  • Η μέθοδος που και η ΣΕΚ, η ΕΟΚΑ αλλά και τα αστικά κόμματα διαχρονικά τολμούν να αντιτίθενται σε λαϊκές πολιτικές αλλά και να στηρίζουν τις αντιλαϊκές, έχει αναχθεί από τις απεργίες του 1948 μέχρι και τις μέρες μας, σε ...επιστήμη! Και η «επιστήμη» αυτή δεν είναι άλλη από την εθνικιστική ρητορική, την «εθνικοφροσύνη», τον ψευδοαγωνιστικό λόγο και τον μιλιταρισμό...
  • Τα αστικά κόμματα, κρυμμένα κάτω από τον μανδύα του εθνικού (ή και θρησκευτικού) υπερ-φρονήματος, αποκτούν λαϊκό έρεισμα και περιορίζουν ταυτόχρονα την ανάπτυξη του σοσιαλιστικού-διεθνιστικού κινήματος. Μέσα στον κουρνιαχτό της σκόνης που δημιουργούν με τα εύπεπτα και «αγωνιστικά» του συνθήματα, μπορούν και επιτυγχάνουν να στηρίζουν το κεφάλαιο και ταυτόχρονα να διατηρούνται σε περίοπτες πολιτικές θέσεις...
  • Είμαστε αντιμέτωποι διαχρονικά, ως παγκόσμιο σοσιαλιστικό κίνημα, με έναν θρασύ κλέφτη της εργατικής ισχύς, τον εθνικισμό. Ο εθνικισμός σε όλες του τις εκφάνσεις και μεταμφιέσεις, κρατάει σε ομηρία μέρος της εργατικής τάξης μέσα στις ακραίες του ρητορικές και την εμποδίζει από το να συνταχθεί με το λαϊκό κίνημα για ένα πιο ισχυρό, πιο μαζικό και πιο αποτελεσματικό στις διεκδικήσεις του εργατικό μέτωπο, ενάντια στις ολιγαρχίες του κεφαλαίου...
  • Στην Κύπρο ειδικά, η εθνικιστική παράταξη και των δύο κοινοτήτων αποτέλεσε την δύναμη εκείνη που προκάλεσε την διχοτόμηση του λαού φυλετικά και που επέτρεψε στους ξένους να εξασκήσουν τις επεκτατικές και διχοτομικές τους πολιτικές ακόμα και επί του εδάφους...
Επίλογος
  • Θεωρώ όλες τα απολυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα, με οποιαδήποτε αφετηρία και οποιεσδήποτε θεωρήσεις, είναι το ίδιο φασιστικά, το ίδιο απάνθρωπα και αντιδημοκρατικά...
  • Δεν μπορούσα ποτέ να κατανοήσω πως μπορεί ένα μονοκομματικό σύστημα που διώκει κάθε αντίθετη διαλεκτική, να θεωρείται καλύτερο και πιο ανθρωποκεντρικό από ένα πολυκομματικό που επιτρέπει την εργασιακή και πολιτική διεκδίκηση ολοένα και περισσότερων ελευθεριών και προνομίων... 
  • Σίγουρα, οι αστικές δημοκρατίες δεν είναι οι ιδανικές και συνήθως η ελευθερία που παρέχεται στους πολίτες είναι πλασματική και αποπροσανατολιστική. Από την άλλη, η συγκέντρωση των εξουσιών σε ένα φορέα, σε μια κλειστή και ολιγομελή κάστα, δεν μπορεί να αποτελεί το σοσιαλιστικό όραμα…
  • Η σοσιαλιστική επανάσταση πρέπει να είναι πάντα δημοκρατική και ειρηνική, όπλο της η συμμετοχή και η μαζικότητα, η καθαρή σκέψη και η κοινωνική δράση...
  • Να ζήσει για πάντα το ενωμένο παγκόσμιο διεθνιστικό, σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, οικολογικό και ειρηνιστικό κίνημα. Να ζήσει για πάντα το κομμουνιστικό πνεύμα της δικαιοσύνης και του ανθρωπισμού...
Πηγές:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...