"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

31 Μαΐου 2011

Η οριζόντια ψήφος, οι «κοινωνικές πλειοψηφίες» και η κατάσταση στο ΔΗΚΟ

    Και ξαφνικά...οριζόντια...
  • Έχω την εντύπωση πως οι Οικολόγοι δεν επέλεξαν τυχαία την πρόταξη του ζητήματος της οριζόντιας ψηφοφορίας για να διαπραγματευτούν τη ψήφο τους για την εκλογή του προέδρου της Βουλής.
  • Και δεν είναι τυχαίο που βρέθηκαν να προτάσσουν αυτό τους το αίτημα στα γραφεία των δύο μεγάλων κομμάτων, λίγες ώρες πριν πάρουν τη τελική τους απόφαση.
  • Η οριζόντια ψηφοφορία ΔΕΝ ήταν θέμα που απασχόλησε την προεκλογική περίοδο που προηγήθηκε, δεν συζητήθηκε, δεν απαιτήθηκε, δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην απόφαση των ψηφοφόρων...
  • Παρόλα αυτά, περιχαρής ο Νίκος Αναστασιάδης, δήλωσε σήμερα μετά τη συνάντησή του με τους Οικολόγους ότι αισθάνεται ιδιαίτερα χαρούμενος «για το γεγονός ότι μέσα από αυτή τη διαβούλευση δημιουργείται ένα πλειοψηφικό ρεύμα για να υιοθετηθεί κάτι που ο λαός επιζητούσε για χρόνια», το αίτημα δηλαδή για την οριζόντια...
  • Ότι θυμούνται χαίρονται Οικολόγοι – Συναγερμικοί (και υπόλοιποι) ή στη προσπάθειά τους να στοιχειοθετήσουν και να δικαιολογήσουν τη συμμαχία τους, βγάζουν από το συρτάρι ένα ζήτημα στο οποίο υπάρχει η σοβαρή διαφοροποίηση της αριστεράς;
  • Όπως και με το ζήτημα της ένταξης στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη», έτσι και στο ζήτημα της οριζόντιας ψηφοφορίας, το ΑΚΕΛ, διατηρεί για πολιτικο-ιδεολογικούς λόγους τις αντιρρήσεις και τις επιφυλάξεις του.
  • Το ΑΚΕΛ είναι κόμμα, δεν είναι ούτε προσωποπαγές και αρχηγικό πολιτικό στέγαστρο, ούτε συμμαχία προσωπικοτήτων.
  • Επιπλέον, το κόμμα της αριστεράς δίνει περισσότερη σημασία στο πρόγραμμα και τους στόχους που συλλογικά υλοποιούνται και λιγότερο στα άτομα που συμμετέχουν στην άσκηση πολιτικής.
  • Είναι δηλαδή, φύσει και θέσει αντίθετο με τέτοιες ρυθμίσεις, που όπως και να το κάνουμε οδηγούν σε περαιτέρω αποπολιτικοποίηση και προσωποποίηση της πολιτικής ζωής.
  • Έχω και εγώ τις προσωπικές μου επιφυλάξεις για το ζήτημα της οριζόντιας ψηφοφορίας, και σαν αριστερός που πιστεύει στη συλλογικότητα και την οργάνωση, αλλά και αναλογιζόμενος τα πρακτικά θέματα που απορρέουν από μια τέτοια διαδικασία...
  • Ακόμα σκέφτομαι πως η οριζόντια ψηφοφορία δίνει την ευκαιρία στο σύνολο των ψηφοφόρων που δεν θα ψηφίσουν ένα κόμμα, να επέμβουν με τους σταυρούς προτίμησής τους στην σύνθεση της κοινοβουλευτικής του ομάδας! Πόσο δίκαιο ή δημοκρατικό σας ακούγεται αυτό;
  • Καθόλου τυχαία λοιπόν δεν ξέθαψαν ένα οποιοδήποτε θέμα από τις ελληνικές καλένδες, οι φίλοι μας οι Οικολόγοι!
  • Προτάσσουν ένα συγκεκριμένο θέμα με το οποίο ξέρουν ότι το ΑΚΕΛ διαφωνεί και δεν θα μπορούσε με τίποτα να υποσχεθεί με τον ξεκάθαρο τρόπο που το κάνουν οι υπόλοιποι, τη συγκατάθεση και τη στήριξή του.
  • Επέλεξαν το ζήτημα της οριζόντιας για να δικαιολογήσουν την αυριανή επιλογή τους να συνταχθούν, μέσω της υποψηφιότητας Ομήρου, με την «κοινωνική πλειοψηφία» του Δημοκρατικού Συναγερμού.
  • Επιχειρούν δηλαδή να καμουφλάρουν τη λυκοφιλία τους με τον ΔΗΣΥ, με άρωμα «αρχών» και «δημοκρατικών πεποιθήσεων», εστιάζοντας σε ένα ζήτημα που δεν τέθηκε ποτέ στα σοβαρά και δεν αποτέλεσε ποτέ ζήτημα κοινωνικού διαλόγου! 
Οι αποστασίες, οι διαγραφές και ο Νικόλας
  • Παρόλα αυτά, η εκλογή Ομήρου δεν εξαρτάται μόνο από τις είκοσι ψήφους του ΔΗΣΥ, τις πέντε της ΕΔΕΚ, τις δύο του Ευρωκό και την ΜΙΑ των ευφυών Οικολόγων...
  • Χρειάζεται και η μία ψήφος του Ζαχαρία Κουλία για να εκφραστεί για πρώτη φορά η «κοινωνική πλειοψηφία» που οραματίζεται ο ΔΗΣΥ από τη μια, και η «απορριπτική ισχύς» που σχεδιάζει ο αρχιεπίσκοπος από την άλλη...
  • Η ανατροπή θα ήταν αν ο Ζαχαρίας Κουλίας υπέκυπτε στα κελεύσματα του Νικόλα Παπαδόπουλου και παρέμενε ενός κομματικής γραμμής, με αντάλλαγμα φυσικά την μη διαγραφή τόσο του ίδιου όσο και του Γ. Κολοκασίδη, αλλά και με μια σαφή υπόσχεση από την ηγεσία του κόμματος για μια ενδελεχή συζήτηση-απόφαση μέσα στο ΔΗΚΟ για το μέλλον της συνεργασίας με το ΑΚΕΛ και τη πορεία του Κυπριακού.
  • Αυτή η εξέλιξη θα παρέτεινε το πρόβλημα με τα «δύο» ΔΗΚΟ, θα βάθαινε το χάσμα και θα μεγιστοποιούσε τις συνέπειες της σύγκρουσης, κι αυτό το ξέρει πάρα πολύ καλά η «κυπριανική» φράξια που βλέπει την ΜΗ ΕΚΛΟΓΗ Κάρογιαν ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξεφορτωθεί μια και καλή τα δύο από τα τέσσερα αγκάθια στο πλευρό της...
  • Μπορεί να χαθεί δηλαδή η προεδρία της Βουλής, αλλά αυτό θα δώσει την ευκαιρία στο «επίσημο» ΔΗΚΟ να ελαχιστοποιήσει τις εσωτερικές αντιδράσεις...και τις αρχιεπισκοπικές παρεμβάσεις...
  • Κι αυτό φαίνεται να το κατανοεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος που πασχίζει να παρεμποδίσει αυτή την εξέλιξη, η οποία ουσιαστικά θα τον απομονώσει και θα τον αποδυναμώσει μέσα στο κόμμα που στεγάζει τη πολιτική ομάδα του πατέρα του...

Το νέο πολιτικό σκηνικό: η βάσιμη αισιοδοξία πίσω από τα πολιτικά παρατράγουδα

Το πλαίσιο των ημερών
Νέες ελπίδες για λύση δείχνουν
οι υστερίες των απορριπτικών

  • Ο Αρχιεπίσκοπος πυκνώνει τις επαφές, διεκδικεί υπόγειο ηγετικό, ενωτικό και ρυθμιστικό ρόλο ανάμεσα στις δυνάμεις του απορριπτισμού.
  • Με τις τοποθετήσεις του προσπαθεί να ξεκαθαρίσει το τοπίο σε σχέση με την αντίθεση στη διζωνική και καλεί... «όσους πιστούς να προσέλθουν»...
  • Την ίδια στιγμή και στο ίδιο πλαίσιο ενεργειών, ο Ομήρου και η ΕΔΕΚ κάνουν μια ύστατη έκκληση προς το ΔΗΚΟ και στα άλλα μικρότερα και απορριπτικά κόμματα, για συνένωση του λεγόμενου «ενδιάμεσου χώρου»...
  • Άμεσα και χωρίς δεύτερες σκέψεις το Ευρωκό ανταποκρίνεται θετικά στην υποψηφιότητα Ομήρου για τη προεδρία της βουλής...
  • Καθόλου τυχαία και με εμφανή τη διασύνδεση, το χαμένο εκλογικά «ανεπίσημο» ΔΗΚΟ επιχειρεί μια «ηρωική» έξοδο που θα του επιτρέψει να συνευρεθεί πολιτικά με τους υπόλοιπους απορριπτικούς...
Η τελευταία ευκαιρία των απορριπτικών
  • Πριν ασχοληθώ με τη σημασία της χθεσινής ανακοίνωσης του αναπληρωτή προέδρου του ΔΗΚΟ Γιώργου Κολοκασίδη για την αντίθεσή του στη συνέχιση της συνεργασίας με το ΑΚΕΛ και άρα τη μη στήριξη της υποψηφιότητας του προέδρου του κόμματος του για τη προεδρία της Βουλής, θέλω να βάλω ένα ρητορικό ερώτημα για τους λόγους που οδηγούν το απορριπτικό μέτωπο σ’ αυτές τις τακτικές...:
  • Ποια είναι λοιπόν η βασική στρατηγική των «ανένδοτων» και που αποσκοπεί;
  • Η στρατηγική είναι απλή στην ουσία της με μια όμως πολυπλοκότητα σε ότι αφορά την υλοποίησή της:
  • Η ενοποίηση των αντιομοσπονδιακών κάτω από μια πολιτική ομπρέλα, με σαφή διασύνδεση με την αρχιεπισκοπή (στα πρότυπα της συμμαχίας υπό τον Τ. Παπαδόπουλλο το 2008), η οποία να αποτελέσει και πόλο έλξης των Συναγερμικών εθνικιστών.
  • Αυτή η πολιτική ομπρέλα θα έχει ως βασικό στόχο τη μονιμοποίηση της διχοτόμησης και ως δεύτερο την διατήρηση του ελληνοκυπριακού βαθέως κράτους με τις γνωστές του παραμέτρους.
  • Κι αυτή είναι μια προοπτική που μπορεί να ενώσει την έτσι κι αλλιώς διαχρονικά αντιομοσπονδιακή εθνικιστική δεξιά, και εδώ είναι ακριβώς που ποντάρουν οι αρχιτέκτονες αυτής της στρατηγικής.
  • Ο Συναγερμός από την άλλη, επιδεικνύοντας «ενωτικά» χαρακτηριστικά και επενδύοντας στο δέσιμό του με τον κόσμο της δεξιάς, κατάφερε και στις προεδρικές του 08’ αλλά και στις πρόσφατες βουλευτικές, να αντισταθεί με επιτυχία αλλά και να προχωρήσει στην αντεπίθεση...
  • Με δεδομένη την αποτυχία των απορριπτικών να εξαργυρώσουν τον αρνητισμό και τον διχοτομισμό τους σε περισσότερη επιρροή μέσα από την κάλπη, και με καταγραμμένες τις ανόδους τόσο του ΔΗΣΥ όσο και του ΑΚΕΛ, το «διευθυντήριο» άρχισε να σκέφτεται ότι ο χρόνος κυλά εναντίων του και ότι η «ανοχή» σε ότι αφορά το Κυπριακό πρέπει να τερματιστεί άμεσα...
Αν δεν επίκειται λύση, προς τι ο σαματάς;
  • Διαβάζοντας την ανακοίνωση του Γιώργου Κολοκασίδη και τη σημασία που ο ίδιος προσδίδει στην συνέχιση της συνεργασίας του ΔΗΚΟ με το ΑΚΕΛ, μου δημιουργήθηκε αυτή η βασική απορία:
  • Σε βάση ποιας ανάλυσης τόσο ο Ζαχαρίας Κουλίας, όσο και ο Κολοκασίδης –με τον αρχιεπίσκοπο να κρατά το ίσον- , θεωρούν ότι ήρθε η στιγμή της οριστικής ρήξης με το «κυπριανικό» ΔΗΚΟ με βασική ένσταση τη πορεία του Κυπριακού;
  • Προφανώς πρέπει να θεωρούν ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που επιτρέπουν τη προοπτική συμφωνίας στο Κυπριακό και ότι σύντομα οι εξελίξεις θα απαιτούν ένα νέο «ΟΧΙ»...
  • Τον Φλεβάρη του 2010, η παραπολιτική επικαιρότητα έδειχνε παραμονή του ΔΗΚΟ στη κυβέρνηση στη βάση της επερχόμενης νίκης του Έρογλου και άρα της υπολογιζόμενης στασιμότητας στο Κυπριακό...
  • Παρόλα αυτά, και παρά τις συνεχόμενες δηλώσεις τόσο του Χριστόφια, όσο και του Μάρκου Κυπριανού, όσο και του ΑΚΕΛ για ίση απόσταση από τη λύση και τη μη λύση στο επόμενο διάστημα, αυτή τη στιγμή, το «ανεπίσημο» ΔΗΚΟ θεωρεί ότι τα πράγματα είναι μη ανατρέψιμα και ότι η παρουσία του ΔΗΚΟ στη κυβέρνηση δεν είναι αρκετή για να αποτρέψει τη πορεία για μια συνολική συμφωνία.
Ο Κολοκασίδης ξεπληρώνει τα οφειλόμενα
  • Καταρχάς να σημειώσω μια συνέπεια στην όλη επικοινωνιακή τακτική και στρατηγική του Γιώργου Κολοκασίδη και των συνοδοιπόρων του όλο αυτό το διάστημα της προεδρίας Χριστόφια και της συμμετοχής του ΔΗΚΟ στη συγκυβέρνηση.
  • Η ομάδα αυτή, όπως και η ΕΔΕΚ, επιθυμούν όπως ανάφερα πιο πάνω τη δημιουργία ενός ενιαίου αντιομοσπονδιακού και παράλληλα συντηρητικού μετώπου το οποίο να κοντράρει στα ίσια τόσο το ΑΚΕΛ, όσο και τον ΔΗΣΥ.
  • Θεωρώ επιπλέον πως πρώτος στόχος τους είναι (ήταν;) η απαγκίστρωση των εθνικιστών-αντιομοσπονδιακών από το μεγάλο κόμμα της δεξιάς, έτσι ώστε να βάλουν στο περιθώριο και όσα στοιχεία ανάμεσα στη παραδοσιακή δεξιά καλοβλέπουν τη λύση.
  • Βάση αυτού του σχεδιασμού, επέλεξαν το «λιγότερο κακό» ΑΚΕΛ στον δεύτερο γύρο των προεδρικών του 08’, παρά μια συγκυβέρνηση με τον χώρο από τον οποίο προσδοκούσαν να έρθουν σε αντιπαράθεση και να έχουν εκλογικά οφέλη.
  • Τόσο οι προεκλογικές μεταλλάξεις του Συναγερμού, όσο και το κυβερνητικό έργο και η επιτυχία των δηκοϊκών υπουργών (όπως και των υπόλοιπων κεντρώων), δεν επέτρεψαν στο «ανεπίσημο» ΔΗΚΟ να ανατρέψει τον Κάρογιαν και τη συγκυβέρνηση, αλλά ούτε και στα υπόλοιπα κόμματα του απορριπτισμού να αυξήσουν τη επιρροή τους και να προχωρήσουν επιτέλους σε ενοποίηση του αντιομοσπονδιακού μετώπου...
  • Το αποτέλεσμα των εκλογών υπήρξε αν όχι κόλαφος για το απορριπτικό διευθυντήριο, ένα ηχηρότατο μήνυμα για ανασύνταξη και αντεπίθεση!
  • Στο πλαίσιο αυτών των ενεργειών εντάσσεται τόσο η στάση Κουλία όσο και η σημερινή ανακοίνωση Κολοκασίδη: Είναι η ελάχιστη ένδειξη υποταγής και πειθαρχίας στη «κεντρική διεύθυνση» του «ανένδοτου αγώνα»...
Παρενθετικά: Γιατί κλαιν τον Τάσσο...
  • Ο Τάσσος ήταν στη δύση της καριέρας του και άφηνε ανοικτές τις υποθέσεις διαδοχής του στην ηγεσία του «μακροχρόνιου». Με αυτό ως βασικό προτέρημα, κατάφερνε να ενοποιεί τον απορριπτικό χώρο αλλά και να κατασκευάζει νέους και φιλόδοξους απορριπτικούς (δες Λιλλήκας, Συλλούρης).
  • Ήταν μια προσωπικότητα που ενσάρκωνε και την ΕΟΚΑ και την μετάΕΟΚΑ, αποδειγμένος «φίλος» του Μακαρίου, μέρος της ελίτ του πολιτικοοικονομικού και νομικού κατεστημένου, εθνικιστής, με προσβάσεις στα ΜΜΕ και στο παραπολιτικό και εκκλησιαστικό περιβάλλον...  
  • Ήταν μια μορφή που θα μπορούσε να συμβάλει αποφασιστικά και να ηγηθεί –ακόμα και μετά την ήττα του στις προεδρικές- της υλοποίησης του βασικού σχεδιασμού για ενοποίηση του απορριπτικού χώρου...
  • Το πρόβλημα ενότητας της Κυπριακής δεξιάς, ή μάλλον το πρόβλημα πολυδιάσπασης της Κυπριακής δεξιάς, είναι η βασική αιτία που καθυστερεί την υλοποίηση αυτού του στόχου...
  • Πολιτικά και μιλιταριστικά καπετανάτα στους κόλπους της δεξιάς, φιλόδοξοι ηγέτες, πότε αριστερίζοντες και πότε στη καρδιά του φασισμού, συνεπαρμένοι από τη δίψα τους για εξουσία, αδυνατώντας να λειτουργήσουν συλλογικά και στοχοπροσηλωμένα και στερούμενοι δημοκρατικών καταβολών και πεποιθήσεων, βρίσκονται διαχρονικά μπροστά σ’ αυτή τη πολυδιάσπαση και τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα που δεν τους επιτρέπουν να ομονοήσουν και να συμμαχήσουν...
  • Η εθνικιστική παράταξη, η ΕΟΚΑ, κουβαλά στη πλάτη της τόσα κρυφά και φανερά παιχνίδια εξουσίας, φέρνει μαζί της τόσα πάθη και τόσες συγκρούσεις, που είναι αδύνατον –όπως αποδεικνύεται- να προσδιορίσει τον ηγέτη της, να τον επιλέξει και να τον στηρίξει...
  • Κι αυτή ακριβώς τη προοπτική πρόσφερε στο εθνικιστικό στρατόπεδο ο Τάσσος Παπαδόπουλος, μια προοπτική που καλούνται να υπερασπίσουν ως οι ύστατοι «θεματοφύλακες» του ελληνοκυπριακού –ας είναι και μισού- κράτους μας, οι αντιομοσπονδιακοί εκκλησιαστικοί και πολιτικοί κύκλοι.
Ή ταν ή επί τας!
  • Ελλείψει ενωτικού ηγέτη –και μάλλον με τον Λυσσαρίδη να προαλείφεται παρά τα χρονάκια του, σε ρόλο «αγωνιστικού» συμβόλου- ο αρχιεπίσκοπος, με την οικονομική και άλλη δύναμη που συγκεντρώνει στα χέρια του, ανέλαβε εργολαβικά εδώ και μήνες να διαφοροποιήσει τον πολιτικό χάρτη, πρώτα αλώνοντας εκ των έσω την ΕΔΕΚ και το Ευρωκό και στη συνέχεια προωθώντας την ανατροπή του Κάρογιαν και των «κυπριανικών» στο ΔΗΚΟ με ταυτόχρονη καταγγελία της συγκυβέρνησης και των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού...
  • Την ίδια στιγμή, πυκνώνει τις αντιδιζωνικές του αναφορές, υπερασπίζεται με μανία οποιοδήποτε αντιομοσπονδιακό και ρατσιστικό κίνημα, διχάζει τον λαό, τον εκφοβίζει και τον προτρέπει να δεχθεί την διχοτόμηση ως της καλύτερης υπό τις περιστάσεις προοπτικής.
  • Και παρά την ετυμηγορία του λαού, τόσο το 2008, όσο και τώρα, επιμένει να οδηγεί τα πράγματα στα άκρα, θεωρώντας ότι εκπροσωπεί τόσο τα εθνικά ζητούμενα των ελληνοκυπρίων, όσο κι αυτά της ίδιας της Ελλάδας!
  • Οι κινήσεις του, που αντικατοπτρίζονται στην πολιτική συμπεριφορά τόσο της ΕΔΕΚ και του Ευρωκό, όσο και του «ανεπίσημου» ΔΗΚΟ, και συγκεκριμένα τα τελευταία γεγονότα γύρω από το θέμα της προεδρίας της Βουλής, δείχνουν ότι το απορριπτικό «διευθυντήριο» θα τα παίξει όλα για όλα μέσα στους επόμενους μήνες...
  • Κι αυτό φυσικά θα πρέπει να μας προϊδεάζει για το μέγεθος του πανικού τους, που είναι άμεσα συναρτούμενος με τις εξελίξεις στο Κυπριακό...
Η στάση του Συναγερμού
  • Ο Νίκος Αναστασιάδης φυσικά και ξέρει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς που εποφθαλμιούν κομμάτια από τον χώρο του αλλά και αποκλεισμό του από την εξουσία, και αντιλαμβάνεται την ίδια στιγμή πως συνεργασία με τα «αρχιεπισκοπικά» κόμματα δεν εξασφαλίζει την μελλοντική τους υποστήριξη στο πρόσωπό του για το ύπατο αξίωμα...
  • Η καχυποψία είναι αμοιβαία και δεδομένη και παρά τον κοινό εθνικισμό-αντιακελισμό που μοιράζονται οι δύο παρατάξεις της δεξιάς και τις βασικές τους συμφωνίες στα κοινωνικοοικονομικά, οι απόψεις και οι σχεδιασμοί τους για το Κυπριακό, τους εμποδίζουν από το να συνάψουν μια μακροχρόνια και σταθερή συνεργασία...
  • Οποιαδήποτε σύζευξη έστω και μεσοπρόθεσμων στόχων από τις δύο παρατάξεις της δεξιάς, θα οδηγήσει στην διάσπαση της μίας ή της άλλης παράταξης, προς όφελος αυτής που θα έχει τη συγκεκριμένη στιγμή το πάνω χέρι...
  • Και σ’ αυτό ακριβώς το παρακινδυνευμένο σενάριο, έχτισε τη προεδρική του θητεία και ο Κληρίδης, προσπάθησε να διεμβολίσει τον Συναγερμό ο Παπαδόπουλος, ενώ χτίζει την «κοινωνική του πλειοψηφία» και ο Αναστασιάδης...
  • Σε αυτό το πλαίσιο, ο ΔΗΣΥ, από τη μια καλεί όλα τα κόμματα να απομονώσουν το ΑΚΕΛ, προτείνει στον Κάρογιαν να εγκαταλείψει την συγκυβέρνηση, τάσσει την προεδρία της Βουλής στην ΕΔΕΚ...και από την άλλη... «σύρνει όφτζιερα, να πιάσει γεμάτα» προς τη μεριά του ΑΚΕΛ με την «ως μη γενόμενη» πρόταση για διαμοιρασμό του οφίτσιου...
  • Προφανώς, δεν έχει καταλήξει ακόμα αν η συνεργασία με την ΕΔΕΚ –και άρα όλη την αρχιεπισκοπική «συνοπαρτζιά»- θα είναι τελικά προς όφελος ή του κόμματός του, είτε του ιδίου, με δεδομένους τους σχεδιασμούς των απορριπτικών για δημιουργία τρίτου πόλου πριν τις επόμενες προεδρικές ή και πριν ένα νέο δημοψήφισμα...
Η αριστερά μέσα σε όλα αυτά
  • Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί άνετη η θέση του ΑΚΕΛ, ειδικά μετά την αποστασία που φαίνεται να επισυμβαίνει στο ΔΗΚΟ και τον κίνδυνο απώλειας της προεδρίας της βουλής από τους συνεργάτες του στην Κυβέρνηση...
  • Σίγουρα όμως βρίσκεται στην πιο άνετη θέση από όλους τους εμπλεκόμενους!
  • Ακόμα και αν χαθεί η θέση του προέδρου της Βουλής, η πρόθεση Κάρογιαν και «κυπριανικών» να αδράξουν την ευκαιρία και να «αποκεφαλίσουν» Κολοκασίδη και Κουλία, σίγουρα σταθεροποιεί την κυβερνητική θέση και λύνει αρκετά προβλήματα με την πάλαι ποτέ δηκοϊκή αντιπολίτευση...
  • Μια ενδεχόμενη σύμπλευση του αποστάτη από το ΔΗΚΟ Κουλία, του ΔΗΣΥ, της ΕΔΕΚ, του Ευρωκό αλλά και των οικολόγων, είναι από τη φύση της ικανή να δυναμώσει και να πεισμώσει τη συγκυβέρνηση, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις επι μέρους διαφωνίες.
  • Αναμένω δηλαδή ένα πιο θαρραλέο ΔΗΚΟ σε σχέση με το Κυπριακό μετά την απομάκρυνση συγκεκριμένων στοιχείων, καθώς και μια πιο ξεκάθαρη και παθιασμένη στήριξη του κυβερνητικού έργου και όλων των ενεργειών της συγκυβέρνησης ΑΚΕΛ – Αριστεράς – ΔΗΚΟ - προοδευτικού κέντρου.
  • Επιπλέον, η συγκυρία αυτή μπορεί να οδηγήσει και τον ΔΗΣΥ σε μια πιο συγκαταβατική και ορθολογιστική στάση, ειδικά στο Κυπριακό, εάν απολέσει την γνωστή καραμέλα της δηκοϊκής αντιπολίτευσης και η οποία του έδινε άλλοθι για τις αντιλαϊκές πολιτικές του στην οικονομία και για την παρδαλή του ρητορική στο Κυπριακό.
  • Κι αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να προσδώσει ένα αίσθημα «άνεσης» και αισιοδοξίας στο ΑΚΕΛ, τον κόσμο της αριστεράς και του δημοκρατικού κέντρου, όσους ελπίζουν και παλεύουν για την λύση και την επανένωση.  

29 Μαΐου 2011

Τα κέρδη των τραπεζών και οι υποβαθμίσεις της κυπριακής οικονομίας...

Πάνω τα κέρδη...κάτω οι εκθέσεις...
  • Η Τράπεζα Κύπρου έκανε σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση, 70 εκατομμύρια Ευρώ κέρδος το πρώτο τρίμηνο του 2011...
  • Υπολογίζεται δηλαδή να πλησιάσει τα 300 εκατομμύρια κέρδος μέσα στο έτος που διανύουμε!
  • Αν συνυπολογίσουμε και τα κέρδη των υπόλοιπων τραπεζών, μπορούμε να φανταστούμε ένα ποσό που ίσως και να ξεπερνά το 1,5 δις μέσα σε ένα μόνο χρόνο...
  • Την ίδια ώρα, ο ένας «οίκος» μετά τον άλλο, υποβαθμίζουν τη Κυπριακή οικονομία γιατί οι κυπριακές τράπεζες είναι εκτεθειμένες στον κίνδυνο της χρεοκοπίας της Ελλάδας, τα ομόλογα της οποίας αγόραζαν σαν τρελές, αντί να σπρώξουν τα κεφάλαια στην τοπική αγορά...  
  • Δεν είμαι οικονομολόγος και οι εντυπώσεις μου στα οικονομικά θέματα περιορίζονται τοπικά στις ειδήσεις, ανακοινώσεις και αρθρογραφία στον τύπο, και παγκόσμια σε αρθρογραφία και αναλύσεις ιδεολογικού-αντικαπιταλιστικού περιεχομένου.
  • Δεν έχω τη δυνατότητα δηλαδή να αναλύσω πειστικά και σε βάθος τα μικροοικονομικά και τα μακροοικονομικά της χώρας μου (όχι πως την έχω δηλαδή σε άλλα θέματα)...
  • Αλλά σίγουρα κάποια φαινόμενα και γεγονότα είναι τόσο εξόφθαλμα, που είναι να απορεί κανείς για το ποιοι τελικά είναι οι «κολλημένοι» και οι «αγκυλωμένοι», ποιοι εκφράζουν «ιδεοληψίες του παρελθόντος που καταδίκασε η ιστορία» ή για το ποιοι επιτέλους αδυνατούν να αναγνώσουν τις πραγματικότητες!

28 Μαΐου 2011

Η σημασία της σύγκρουσης στο ΔΗΚΟ

Αναπόφευκτη η τελική σύγκρουση
  • Ήταν μάλλον αναμενόμενο ότι η επόμενη μέρα των εκλογών θα ήταν αρκετά δύσκολη για το Δημοκρατικό Κόμμα, ιδιαίτερα αν η πτώση των ποσοστών του ήταν τέτοια που θα επέτρεπε την ευθεία αμφισβήτηση του προέδρου του ή αν η σύνθεση της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας «έδειχνε» την αποχώρηση του κόμματος από τη κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια...
  • Ούτε το ένα έχει συμβεί, ούτε και το άλλο, αλλά σίγουρα οι εντάσεις, οι διαφωνίες και οι ενστάσεις παραμένουν και κορυφώνονται!
  • Η ομάδα που συγκροτεί το λεγόμενο «ανεπίσημο» ΔΗΚΟ, μπήκε με θέρμη σ’ αυτές τις εκλογές για να ισχυροποιήσει τη θέση της μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος, έτσι ώστε να μπορέσει να ανατρέψει τις ισορροπίες που οδηγούν στη συγκυβέρνηση με το ΑΚΕΛ και την «ανοχή» της διαδικασίας για λύση του Κυπριακού...
  • Μια τέτοια εξέλιξη θα ισχυροποιούσε τους σχεδιασμούς της αρχιεπισκοπής και των συνοδοιπόρων της και επιπλέον θα ανάγκαζε τον ΔΗΣΥ σε «άτακτη» υποχώρηση στα ζητήματα που αφορούν την λύση σαν στόχο και προοπτική, εν όψει των προεδρικών.
  • Τα αποτελέσματα αυτής της πίεσης ήταν εμφανέστατα στην ρητορική τουλάχιστον του ΔΗΣΥ το τελευταίο διάστημα και μπορούμε εύκολα να φανταστούμε ποια πορεία θα χάραζε ο Νίκος Αναστασιάδης και το κόμμα του αν το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα έδειχνε ισχυροποίηση αυτών των τάσεων.
  • Ευτυχώς, τα αποτελέσματα της κάλπης δεν έδειξαν κάτι τέτοιο: Ο Γιώργος Κολοκασίδης, ο δεύτερος στην ηγετική πυραμίδα του ΔΗΚΟ, και ο τρίτος ιεραρχικά Κυριάκος Κενεβέζος, Γενικός Γραμματέας του κόμματος, αμφότεροι βασικοί εκφραστές της «εθναρχικής» γραμμής στο ΔΗΚΟ, απέτυχαν να εκλεγούν παρότι δέχθηκαν τις «ευλογίες» εκκλησιαστικού και απορριπτικού κατεστημένου και παρά το γεγονός ότι ξόδεψαν (ειδικά ο πρώτος) τεράστια ποσά σ’ αυτή τη προεκλογική εκστρατεία.
  • Επιπλέον, τα εκλογικά αποτελέσματα τόσο της ΕΔΕΚ, όσο και του Ευρωκό αλλά και των Οικολόγων, δεν επιτρέπουν σε αυτά τα κόμματα αλλά ούτε και στο «ιερό» διευθυντήριο που τα συντονίζει, να ελπίζουν βάσιμα σε ραγδαίες αλλαγές, απομόνωση του ΑΚΕΛ και του Χριστόφια και ως εκ τούτου σε ναυάγιο των συνομιλιών πριν αυτές οδηγήσουν σε χειροπιαστά αποτελέσματα.
  • Η μη εκλογή Κολοκασίδη αποτελεί ίσως το πιο ηχηρό χαστούκι στα μούτρα της απόρριψης μετά την αποτυχία του Τάσσου Παπαδόπουλου να περάσει στον Β’ γύρο των προεδρικών του 08’ και σίγουρα δεν μπορεί να αντισταθμιστεί με την επιτυχία του συνοδοιπόρου του Νικόλα Παπαδόπουλου.   
  • Η ήττα των απορριπτικών αποκτά περισσότερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς ότι το «ανεπίσημο» ΔΗΚΟ στη Λεμεσό έχασε κατά κράτος από την «προεδρική φράξια» του κόμματος που πέτυχε να εκλέξει και στις δύο βουλευτικές θέσεις την Αθηνά Κυριακίδου και τον Άγγελο Βότση, αντί του Κυριάκου Κενεβέζου.
  • Παρατηρώντας τις αντιδράσεις τόσο του Κολοκασίδη όσο και του Κουλία, οι οποίοι έχουν φθάσει στο σημείο να μην παρευρίσκονται στις συνεδριάσεις του εκτελεστικού γραφείου του κόμματος και που εξτρεμιστικά και αποσχιστικά προαναγγέλλουν (ο δεύτερος ανοιχτά) καταψήφιση της υποψηφιότητας του προέδρου του κόμματός τους για τη προεδρία της Βουλής...μπορεί εύκολα να εξαγάγει κάποιος το συμπέρασμα ότι αυτή η διαμάχη δεν θα μπορέσει να κρυφτεί κάτω από το χαλί για πολύ ακόμα...
  • Έστω κι αν ο Ζαχαρίας Κουλίας τελικά αποφασίσει να συνταχθεί με την υπόλοιπη κοινοβουλευτική ομάδα του ΔΗΚΟ, ψηφίζοντας τον πρόεδρο του κόμματος για το δεύτερο αξίωμα του κράτους ή αν ακόμα οι Κολοκασίδης - Κενεβέζος ξεπεράσουν τη ψυχρολουσία και παραμείνουν στο πλευρό του Νικόλα ροκανίζοντας τόσο τον Κάρογιαν, όσο και τον Χριστόφια, η τελική σύγκρουση φαίνεται πια να είναι αναπόφευκτη...
  • Και είναι αυτή η σύγκρουση που θα εξελιχθεί και στον Συναγερμό αν εισακουστούν οι ευχές και οι εκκλήσεις των επανενωτικών και στις δύο κοινότητες, για μια ραγδαία αλλαγή του σκηνικού και για μια θαρραλέα πορεία για λύση και επανένωση πριν το καλοκαίρι του 2013!
  • Μια επιτάχυνση των συνομιλιών σε συνδυασμό με επίδειξη πιο ανοικτού πνεύματος από όλες τις πλευρές και ειδικά την Τουρκία, θα οδηγήσει και στην μεγάλη σύγκρουση των αντίθετων ως προς το Κυπριακό τάσεων και μέσα στον Συναγερμό, και θα ξεκαθαρίσει το τοπίο ως προς τη τελική μάχη για τη λύση του Κυπριακού.
  • Αυτές τις εσωκομματικές συγκρούσεις μέσα στη δεξιά και ειδικά μέσα στη καρδιά της πολιτικής έκφρασης του εθναρχικού «μακροχρόνιου», δεν πρέπει να μας αφήνουν ασυγκίνητους και ούτε πρέπει να τις αντικρίζουμε με πνεύμα επικριτικό ή και βλέμμα υπεράνω...
  • Είναι η έκφραση της διαπάλης ανάμεσα στην φιλελεύθερη δεξιά και την εθνικιστική και απορριπτική δεξιά και είναι η αναγκαία προϋπόθεση για την προετοιμασία της λύσης και της επανένωσης.

23 Μαΐου 2011

Η υστερία με την αποχή!

Πιας τον ποτζιεί ρεεεε...

  • Το άκρον άωτο της υστερικής αντίδρασης για την αποχή είναι να ακούς ένα διχοτομικό πολιτικό να ισχυρίζεται ότι η κατοχή από μόνη της θα έπρεπε να συγκινεί τους νέους και να τους ωθεί σε συμμετοχή!
  • Και ποιοι το λένε αυτό παρακαλώ; Αυτοί που διατυμπανίζουν ανοιχτά ότι η διχοτόμηση –η διαιώνιση δηλαδή της κατοχής- είναι η καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση!
  • Ο κόσμος απέχει από τις εκλογές για μια σειρά από λόγους για τους οποίους ελάχιστα μπορεί να κάνει ο συντηρητισμός.
  • Ο πολίτης που απέχει, δεν νιώθει ότι επηρεάζεται από το αποτέλεσμα και τους συσχετισμούς δυνάμεων. Δεν βλέπει τα αποτελέσματα της πολιτικής και της διακυβέρνησης να φτάνουν ίσα με τη πόρτα του, δεν τον αφορά η θεματολογία, το ύφος, τα ζητούμενα.
  • Είναι στην «απέξω», συνειδητά ή ασυνείδητα, ηθελημένα ή άθελα, κάποτε και «φυσιολογικά» σε σχέση με το περιβάλλον του, τις ασχολίες του, τα ενδιαφέροντα του.
  • Δεν κατανοεί ή δεν αντιλαμβάνεται την δύναμη της επιλογής ή απλά δεν πιστεύει ότι η επιλογή του θα έχει «απόδοση».
  • Δεν εμπιστεύεται την πολιτική και τους πολιτικούς, θεωρεί ότι δεν αξίζουν εμπιστοσύνης ή ότι εξυπηρετούν πρώτα και πάνω απ όλα τα δικά τους συμφέροντα.
  • Οι προτεινόμενες πολιτικές στα διάφορα θέματα είναι γενικόλογες και ασαφείς ενώ υπάρχουν πολλαπλές διασταυρούμενες συμφωνίες και διαφωνίες μεταξύ όλων των κομμάτων...
  • Τα μηνύματα είναι άλλες φορές εκ διαμέτρου αντίθετα, απουσιάζει ο ορθολογισμός και το μέτρο και αυτό οδηγεί πολλούς στην αναποφασιστικότητα και τον δισταγμό.   
  • Από την άλλη, οι ρυθμοί ζωής, η νέα τεχνολογική κουλτούρα που αναπτύσσεται στη νεολαία, η απάθεια ή και η άκριτη αντίδραση στο σύστημα και αλλαγές στους οικογενειακούς και κοινωνικούς δεσμούς, δημιουργούν μια ολοένα αυξανόμενη απόσταση μεταξύ παραδοσιακών πολιτικών εκφράσεων και των νέων γενιών.
  • Υπάρχει με λίγα λόγια ένα κενό επικοινωνίας μεταξύ της πολιτικής και μιας μεγάλης μερίδας πολιτών. Και το κενό αυτό θα ήταν ακόμα μεγαλύτερο αν τα κόμματα δεν έκαναν διαχρονικά τις ακατάπαυστες προσπάθειες συσπείρωσης, χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα.
  • Το ποσοστό της πραγματικής αποχής με άλλα λόγια, δεν είναι μόνο 25% αλλά αρκετά μεγαλύτερο. Φανταστείτε μόνο πόσο μεγαλύτερα θα ήταν τα ποσοστά της αποχής αν τα κόμματα περιορίζονταν για παράδειγμα σε απλές εμφανίσεις και διακηρύξεις σε δημόσια θέα και δεν επιστράτευαν κάθε συνδετικό κρίκο και επικοινωνιακή στρατηγική για να περάσουν τις αγωνιώδες τους εκκλήσεις για συμμετοχή!
  • Αναλογιστείτε ακόμα αν δεν χρησιμοποιούνταν οι δυνατότητες των πολιτικών για διευθέτηση και λύση αιτημάτων σε μεμονωμένους ή οργανωμένους πολίτες, ποια πραγματικά θα ήταν τα ποσοστά της αποχής.
  • Η πραγματική πρόθεση αποχής είναι αρκετά μεγαλύτερη από αυτή που φαίνεται στη κάλπη και αυτό αποδεικνύεται στις ευρωεκλογές όπου το διακύβευμα είναι απόμακρο και ακατανόητο. 
  • Η αποχή είναι αναπόφευκτη και φυσιολογική, είναι απόλυτα φυσιολογικό να μην μπορούν να φτάσουν τα μηνύματα ή το έργο των πολιτικών σε όλους, ειδικά σε μια εποχή που είναι έντονη η εξατομίκευση και που έχει υποχωρήσει η συλλογικότητα και η κοινωνική επαφή.
  • Τα κόμματα από μόνα τους, δεν μπορούν να πείσουν το σύνολο των πολιτών για την αναγκαιότητα της συμμετοχής και για την αξία της δημοκρατίας, των στόχων, της προοπτικής. Τα αστικά κόμματα, δεν αφορούν ολόκληρη τη κοινωνία και η κοινωνία δεν χρειάζεται να κομματικοποιείται για να υπάρχει.
  • Η συμμετοχή και η δράση δεν είναι ανάγκη να φιλτράρεται πάντα από τον κομματισμό και ούτε ο κομματισμός είναι σε θέση να λύσει όλα τα προβλήματα της κοινωνίας.
  • Ας σταματήσουν λοιπόν οι φοβικές αντιδράσεις, οι υστερίες και τα κροκοδείλια δάκρυα για την αποχή!
  • Είναι σαφώς πιο κρίσιμο να απαντηθεί το ερώτημα πως είναι δυνατόν οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ –που δεν απείχαν- να επιλέγουν να αντιπροσωπεύονται από ένα ποδοσφαιροντιβέλοπερ αντί του ηγέτη της ομοσπονδίας εργατών της αριστεράς ή μια νεοφώτιστη αριστερή παρουσιάστρια αντί του γενικού της ένωσης των αριστερών αγροτών!
  • Όπως είναι πολύ πιο κρίσιμο να απαντηθεί πως είναι δυνατόν κάποιος υποψήφιος εν ονόματι ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΑΜΨΩΝ, παρόλο που διευκρινίζει σαφώς ότι είναι του (ΝΙΚΟΥ), να εκλέγεται από πρόσφυγες ψηφοφόρους –που επίσης δεν απείχαν- για τρίτη συνεχόμενη θητεία!

22 Μαΐου 2011

Η αποχή....έχει μέσον;

Το τέλος της πολιτικής ή των πελατειακών σχέσεων;

  • Ο καθ ένας το μακρύ και το κοντό του με την αποχή!
  • Ο ξύλινος λόγος, οι υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται, η αδυναμία των κομμάτων να μιλήσουν στη γλώσσα των νέων, οι «κοκορομαχίες» και άλλα πολλά, ακούγονται ως οι βασικοί λόγοι της αποχής...
  • Ε λοιπόν, κανένας πολιτικός ή αναλυτής δεν έχει την τόλμη να αναφέρει τον βασικότερο λόγο:
  • Η κυβερνητική και ευρύτερη δημόσια υπηρεσία ΔΕΝ προσφέρονται πλέον για υποσχέσεις και ρουσφέτι, όπως γινόταν στο παρελθόν.
  • Οι νέοι και οι οικογένειές τους δεν ελπίζουν πλέον σε «σάσματα», στο βαθμό που το έκαναν μέχρι και πρόσφατα!
  • Είναι κοινό μυστικό ότι οι συσπειρώσεις της τελευταίας στιγμής που επιτύγχαναν τα κόμματα τις τελευταίες μέρες των προεδρικών και των βουλευτικών, στηριζόταν κυρίως στη...συτζιά του μαύρου της κυπριακής κομματικής πελατείας: τη δημόσια υπηρεσία!
  • Λόγω της κρίσης και του ελέγχου στα κρατικά έξοδα, τις θέσεις εργασίας και τη παραγωγικότητα της κυβερνητικής μηχανής, οι πολιτικοί δεν έχουν την ευχέρεια να «τάξουν» και επακόλουθα να φέρουν τον αδιάφορο κόσμο στη κάλπη.

15 Μαΐου 2011

Αριστερός Τ/Κ Vs Δεξιός Ε/Κ...

Αυτό είναι που φοβάστε,
το ενωμένο αριστερό δικοινοτικό κίνημα. 

  • Η δήλωση του ΓΓ του ΑΚΕΛ άντρου Κυπριανού στο ραδιόφωνο του Πολίτη ξεσήκωσε και πάλι την εθνικιστική σκόνη...
  • Ο Άντρος είπε κάτι προφανές και αδιαμφισβήτητα δημοκρατικό: Σαν αριστεροί, στα πλαίσια της νέας Κύπρου, θα έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη σε ένα Τ/Κ αριστερό, έναν ΚΥΠΡΙΟ δηλαδή αριστερό ως πρόεδρο της χώρας παρά ένα δεξιό ελληνοκύπριο (τύπου Φούλλη για παράδειγμα...;)
  • Είναι γεγονός, κι ας μην ξαφνιάζεται η εθνικιστική παράταξη, πως οι αριστεροί ξέροντας τη διαχρονική δράση και τη στάση των Ε/Κ και Τ/Κ ακροδεξιών και εθνικιστών, νιώθουν ότι ένας Τ/Κ αριστερός αποτελεί σίγουρα μια πιο πατριωτική, λαϊκή και δημοκρατική επιλογή (όπως ο Ιζέτ Ιζτζάν λόγου χάρη...)
  • Ή μήπως είναι πολλοί Ε/Κ δεξιοί που μπορούν να αναχθούν στο ύψος ενός Οζγκιέρ Οζγκιούρ ή ενός Καβάζογλου;
  • Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ εξέφρασε το αυτονόητο για την αριστερά: ο αγώνας είναι ταξικός και όχι εθνικός, σύντροφοί μας στο αγώνα είναι οι μαρξιστές και οι δημοκράτες, οι ΚΥΠΡΙΟΙ οποιαδήποτε καταγωγής.
  • Ναι, έτσι οραματίζεται η αριστερά τη νέα Κύπρο και έτσι θεωρούσε πάντα τους Τ/Κ συντρόφους της, ως ικανότερους και πιο άξιους από τους Ε/Κ δεξιούς εθνικιστές.
  • Και είναι γι αυτό τον λόγο που η εθνικιστική παράταξη αντιδρά με τον τρόπο που αντιδρά στο ενδεχόμενο ανάληψης της προεδρίας από Τ/Κ με τη διαδικασία της εκ περιτροπής προεδρίας όπως αυτή προτάθηκε από τον Χριστόφια και συμφωνήθηκε με τον Ταλάτ.
  • Τα εθνικιστικά κόμματα (όλα πλην ΑΚΕΛ), νιώθουν ότι στο πολιτικό περιβάλλον μιας ενωμένης και ομόσπονδης Κύπρου με ισχυρή κεντρική διοίκηση η οποία να είναι αποτέλεσμα συνεργασίας και συναντίληψης με τα Τ/Κ κόμματα, ο ρόλος τους θα περιοριστεί και θα υπονομευτεί.
  • Η εθνικιστική τους καραμέλα θα χαλάσει, η πολωτική και συγκρουσιακή τους πολιτική θα ξεφτίσει, και την εξουσία θα διαχειρίζονται αυτοί που αποδεδειγμένα μπορούν να συνεργάζονται και να επικοινωνούν ιδεολογικά.
  • Λογικά –θα ισχυριζόταν κάποιος- ούτε οι «φιλελεύθεροι» δεξιοί των δύο κοινοτήτων και οι οποίοι λειτουργούν ως υπερασπιστές τόσο του κεφαλαίου όσο και του ΝΑΤΟ, δεν θα ήταν δύσκολο να δημιουργήσουν επίσης μια κοινή πλατφόρμα με την οποία από κοινού να χαράζουν τις στρατηγικές τους!
  • Αυτό γίνεται σε όλη την Ευρώπη αλλά και μέσα στις ίδιες τις χώρες που λειτουργούν ομοσπονδιακά: Από τη κάθε χώρα ή το κάθε κρατίδιο, τα τοπικά κόμματα συνασπίζονται με τα συγγενικά ή ταυτόσημα ιδεολογικά κόμματα των υπόλοιπων περιφερειών ή χωρών για να εφαρμόσουν τις πολιτικές τους.
  • Φυσικά, αυτά είναι ψηλά γράμματα για τους Κύπριους "ευρωπαϊστές" που δεν θα δίσταζαν, από τα φαινόμενα, να αποδεχτούν με πανηγυρισμούς την οριστική διχοτόμηση προκειμένου να διατηρήσουν το ελληνικό, ας είναι και μισό, εξουσιαστικό τους παραμάγαζο.

ΑΚΕΛ για Επανένωση

Ψηφίζω, για να συνεχίσω να ελπίζω...

  • Αρκετά αισιόδοξα μηνύματα στέλνει τελευταία ο Χριστόφιας σε σχέση με το Κυπριακό και εύκολα μπορεί να υποψιαστεί κάποιος τη χρησιμότητά τους και στο προεκλογικό παιχνίδι...
  • Το ΑΚΕΛ έχει επιλέξει ως ένα από τα κύρια συνθήματά του την «Επανένωση» και από την αρχή της προεκλογικής το προωθεί ισόποσα αν όχι περισσότερο από όλα τα άλλα συνθήματα.
  • Θέλει να πείσει με αυτή τη τακτική τους επανενωτικούς για την αναγκαιότητα στήριξής του, προκειμένου να συνεχίσει να επιδιώκει τη λύση με όσο το δυνατό μεγαλύτερη υποστήριξη.
  • Είναι ειλικρινής αυτή η στάση του ΑΚΕΛ και του Χριστόφια; Υπάρχει όντως ανοιχτό παράθυρο για λύση και επανένωση μέσα στο 2012;
  • Στις προεδρικές του 2008, το ΑΚΕΛ επέλεξε το σύνθημα της λύσης, δίνοντας ελπίδες ότι με την διαπραγμάτευση με τον Ταλάτ θα επιτυγχάναμε γρήγορα κάποια θετικά αποτελέσματα.
  • Το σύνθημα αυτό -της δίκαιης λύσης- χρησιμοποιείται ειρωνικά ιδίως μετά την εκλογή Έρογλου από Συναγερμικούς αλλά και από επανενωτικούς όπως ο Μακάριος Δρουσιώτης, για να καταδείξουν την «κρυφή απροθυμία» του προέδρου και του ΑΚΕΛ για λύση ή και την «ανικανότητά» τους να παίξουν σωστά τα χαρτιά τους και να φτάσουν σε συμφωνία για όσο είναι ζεστό το σίδερο:
  • Για όσο δηλαδή ο Ταλάτ και το ΡΤΚ ήταν στην ηγεσία των Τ/Κ και ο κόσμος στην Ε/Κ κοινότητα ήταν κάπως αισιόδοξος ενώ παράλληλα και η κυβέρνηση τύγχανε στήριξης από την αξιωματική αντιπολίτευση...
  • Σίγουρα, οι συνθήκες για το διάστημα μέχρι και την εκλογή Έρογλου ήταν οι ιδανικές υπό τις περιστάσεις για λύση του Κυπριακού και είναι φυσιολογικό οι προσδοκίες να ψηλώσουν σε τέτοιο σημείο.
  • Ο Χριστόφιας παρόλα αυτά ποτέ δεν έκρυψε την δυσκολία και ούτε υποσχέθηκε μια λύση όπως να ναι. Από την άλλη έβαλε νέες θέσεις, συμφώνησε σε αρκετά, άνοιξε θέματα συζήτησης, προετοίμασε τον κόσμο για τις παραμέτρους της λύσης.
  • Στο κάτω-κάτω, η λύση μπορεί να έρθει μόνο με υπεράσπιση της διζωνικής και αντιμετώπιση των «λυσοφοβικών» και ρατσιστικών νοοτροπιών, και το ΑΚΕΛ όπως και ο Χριστόφιας, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτού του ιδεολογικού πολέμου.
  • Η υπεράσπιση της λύσης και της επανένωσης, προϋποθέτει την υπεράσπιση της συμφωνίας για τη διζωνική και πολιτική ισότητα απέναντι σε όποιον την πριονίζει.
  • Προϋποθέτει την ρήξη με το εθνικιστικό κατεστημένο, την καθημερινή απάντηση σε κάθε αντιμοσπονδιακό, όποτε κι αν ανοίξει το «χρυσόστομά» του, και ακριβώς αυτό είναι που υπενθυμίζει το ΑΚΕΛ με τη καμπάνια του σε όλους τους επανενωτικούς:
  • Το ΑΚΕΛ γνήσια υπερασπίζεται την υπόθεση της λύσης και με ειλικρίνεια προσπαθεί να δημιουργήσει συνθήκες επανένωσης.  
  • Η λύση είναι συνάρτηση των υποχωρήσεων που μπορεί να κάνει η Τουρκία, είναι όμως και άμεσα συναρτημένη με τη προθυμία ή των ελληνοκυπρίων να αποδεχτούν τον συμβιβασμό και να τον στηρίξουν στα πρώτα του βήματα.
  • Και από τη μεριά του ΑΚΕΛ και της αριστεράς υπάρχει εκτιμώ και η θέληση και το πείσμα για λύση και επανένωση.
  • Στην αντίπερά όχθη, το χάος! Ο Συναγερμός προωθεί ανοιχτά πλέον την «καλή γειτονία» με τους Τ/Κ ενώ οι υπόλοιποι αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να σκοτώσουν εν τη γενέσει τους τις όποιες ελπίδες επανένωσης, χαρακτηρίζοντας «προδοτικές» και «ανθελληνικές» όλες τις προτάσεις και τις θέσεις της Ε/Κ πλευράς....
  • Παρ όλη λοιπόν την απογοήτευση και τη πικρία γιατί δεν επιτεύχθηκε η λύση στο διάστημα 2008/10, υπάρχει παράθυρο λύσης μέχρι το καλοκαίρι του 2012 και υπάρχει και μια κυβέρνηση που θέλει πραγματικά να επανενώσει το νησί και τον λαό του, επιμένοντας παράλληλα ότι η οριστική διχοτόμηση είναι η χειρότερη προοπτική.
  • Υπάρχει ένα κόμμα το οποίο έχει διάθεση, και το αποδεικνύει καθημερινά, να συγκρουστεί με τους διχοτομικούς που κρύβονται πίσω από την εθνοκαπηλεία τους αλλά και με το εκκλησιαστικό κατεστημένο που στηρίζει κάθε αντιδραστική κίνηση.
  • Υπάρχει ψήφος ελπίδας για τους επανενωτικούς κι αυτή δεν είναι άλλη από τη ψήφο στο ΑΚΕΛ-Αριστερά και τις Νέες Δυνάμεις που συμπαρατάσσονται.
  • Ενδυναμωμένο ΑΚΕΛ σημαίνει αποφασιστικότερη και πιο τολμηρή διαπραγμάτευση, σημαίνει ήττα των απορριπτικών και των εθνικιστών, και αυτά είναι τα πλέον σημαντικά σ’ αυτή τη φάση για το επανενωτικό κίνημα.

10 Μαΐου 2011

1930: Η πρώτη συμμετοχή του Κ.Κ.Κ. σε "βουλευτικές"

Όλα τριγύρω αλλάζουνε,
κι όλα τα ίδια μένουν...
  • Οκτώβρης 1930: Σκληρές αναμετρήσεις στις βουλευτικές εκλογές καθώς το εσωτερικό μέτωπο διχάζεται. Οι υποψήφιοι σκορπούν χιλιάδες λίρες για να εξασφαλίσουν μια έδρα στη βουλή. Στη μάχη των Εκλογών και το Κ.Κ.Κ. (Πηγή: Αρχείο Παναγιώτη Παπαδημήτρη)
  • Με τα καταπιεστικά μέτρα του Κυβερνήτη Σερ Ρόναλντ Στορρς ιδιαίτερα  με τις φορολογίες που επέβαλε σε αντικατάσταση των εσόδων του από την κατάργηση της δεκάτης ή δεκατίας, αλλά και τη διεθνή οικονομική κρίση που ξέσπασε, ο κυπριακός λαός περνούσε δύσκολες ημέρες και αναζητούσε τρόπους εξόδου από την κρίση.
  • Γι' αυτό αισθανόταν ή πίστευε ότι για όλα έφταιε το αποικιακό καθεστώς κι έτσι με το παραμικρό ξεσπούσε εναντίον του καθεστώτος. Ακόμα πολλοί πίστευαν όλα τα προβλήματά τους θα λύονταν ως διά μαγείας με την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
  • Ανάμεσα στους Έλληνες είχαν αρχίσει να διαφαίνονται παράλληλα διαφορές στην τακτική του αγώνα. Οι πλειοψηφία επέμενε στο αίτημα της ένωσης που το θεωρούσε ως τη λυδία λίθο που θα τους έλυε όλα τα προβλήματά τους, ενώ ορισμένοι άλλοι, προφανώς επηρεασμένοι από την τακτική που ακολουθούσε το νεο-ιδρυθέν Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου, τάσσονταν ανοικτά εναντίον της ένωσης και υπέρ της παροχής συνταγματικών ελευθεριών και συνεργασίας με τους οθωμανούς -και σε κάποιο βαθμό και με την αποικιοκρατία- μέχρι την επίτευξη  μιας ανεξάρτητης Κύπρου.
  • Ακόμα και ανάμεσα στους παλαιοπολιτικούς και τους γνωστούς εθνικιστές άρχισαν να διαφαίνονται τάσεις ανεξαρτητοποίησης από την Εκκλησία.
  • Ορισμένοι ήθελαν να συνεχίσει το καθεστώς να βρίσκονται κάτω από την ηγεσία της Εκκλησίας και του Αρχιεπισκόπου που έλεγχε όλα τα πόστα, έστω κι αν δεν ήταν βουλευτής (Πρόεδρος Iεράς Συνόδου, Πρόεδρος Εθνικής Οργάνωσης και Εθνάρχης) και άλλοι ήθελαν όπως οι βουλευτές καταστούν πιο ανεξάρτητο σώμα και να δρα με δική του πρωτοβουλία μια και ήσαν εκλελεγμένοι και κατά συνέπεια ήσαν υπόλογοι έναντι του λαού και όχι στην Εθνάρχη και τους διάφορους παράγοντες που νέμονταν την όση εξουσία υπήρχε.
  • Από την άλλη ο κυβερνήτης Σερ Ρόναλντ Στορρς συνέχιζε να λαμβάνει σκληρά μέτρα πλήττοντας δυο σημαντικά κάστρα των Ελλήνων Κυπρίων Χριστιανών: Την Παιδεία και τον Κυπριακό Τύπο.
  • Με νόμο που ενέκρινε στις 7 Μαΐου 1930 έθεσε ως όρο ότι όσοι θα εξέδιδαν εφημερίδα έπρεπε να παρέχουν εγγύηση 200 λίρες- ποσό τεράστιο για την εποχή. Η πρόνοια αυτή θεωρήθηκε σαν ενέργεια ελέγχου ουσιαστικά του Τύπου.
  • Με μια άλλη απόφαση του Στορρς στα τέλη του 1929 ήταν όπως οι εκπαιδευτικοί, που ελέγχονταν από τις κοινότητες μετατρέπονταν τώρα σε δημόσιους υπαλλήλους πράγμα που σήμαινε απόλυτο έλεγχο της Παιδείας, ενός πολύ σημαντικού κάστρου των Κυπρίων που επέμεναν στην ελληνική Παιδεία.
  • Ακόμα αυτή την περίοδο οι Χριστιανοί, σε μια σπασμωδική ενέργεια τους στα μέσα του 1929, απέστειλαν πρεσβεία στο Λονδίνο για προώθηση του ενωτικού αιτήματος υπό τον βουλευτή- Μητροπολίτη Κιτίου Νικόδημο Μυλωνά και τον βουλευτή Στέλιο Σταυρινάκη.
  • Ωστόσο η αποστολή βρήκε τις πόρτες κλειστές και ουσιαστικά επέστρεψε στην Κύπρο χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
  • Ετσι την περίοδο αυτή άρχισαν να κορυφώνονται οι αξιώσεις για δημιουργία μιας πραγματικής Εθνικής Οργάνωσης που να αναλάμβανε το συντονισμό των ενεργειών όλων αυτών των τάσεων, εξαιρουμένων των Κομμουνιστών, που είχαν αρχίσει να βγαίνουν για καλά στην επιφάνεια, οργανωμένα και με αξιώσεις.
  • Όταν τα πράγματα είχαν ωριμάσει για καλά, ο Αρχιεπίσκοπος συγκάλεσε ευρεία σύσκεψη στην Αρχιεπισκοπή τον Απρίλη του 1929 για να διαπιστώσει τις προθέσεις των βουλευτών κυρίως.
  • Το συμπέρασμα της σύσκεψης αυτής και των διεργασιών που ακολούθησαν ήταν η επιθυμία για ίδρυση μιας νέας οργάνωσης. Και αυτό δεν καθυστέρησε να' ρθει.
  • Η οργάνωση, που θα τελούσε και πάλι κάτω από την Εθναρχία, συστάθηκε και επισημοποιήθηκε στις 23 Iανουαρίου 1930 με τη δημοσίευση του καταστατικού της στον "Απόστολο Βαρνάβα", εκφραστικό όργανο της Εκκλησίας της Κύπρου.
  • Μια από τις άλλες πρωτοβουλίες που είχε αναλάβει η Οργάνωση ήταν και η οργάνωση στις 25 Μαρτίου 1930 Παγκυπρίου Δημοψηφίσματος υπέρ της Ένωσης.
  • Η Οργάνωση (Εθνική Οργάνωσις Κύπρου) είχε ως σκοπό την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και σ' αυτήν θα μπορούσαν να γίνουν μέλη όλοι οι ενήλικες άρρενες στην Κύπρο, ως και οι ‘Ελληνες Κύπριοι του εξωτερικού.
  • Στην εκτελεστική Επιτροπή της οργάνωσης εξελέγησαν άνθρωποι της Εθναρχίας (Μητροπολίτης Κερύνειας Μακάριος Μυριανθέας και Ν.  Κλ. Λανίτης, πρώην βουλευτής, από τη Λεμεσό) οι οποίοι και ανέλαβαν δράση και ίδρυσαν μάλιστα γραφείο στο Λονδίνο με υπεύθυνο τον Ζήνωνα Ρωσσίδη.
  • Όμως η ζωή της οργάνωσης δεν ήταν μεγάλη γιατί αμέσως ενεφιλοχώρησαν διαφορές μεταξύ των ηγετικών παραγόντων, όπως ήταν ο Σάββας Λοϊζίδης, φίλος του Μητροπολίτη Κερύνειας Μακαρίου, και των βουλευτών που κατηγορούνταν ότι τους ενδιέφερε περισσότερο το αξίωμα παρά η εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού.
  • Τελικά η οργάνωση περιέπεσε σε αδράνεια ενώ μια άλλη, πιο δυναμική και ριζοσπαστική, θα έκανε την εμφάνιση της σε λίγο καιρό, η Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση με βάση τη Μητρόπολη της Κερύνειας.
  • Μέσα σ' αυτή την κρίση προκηρύχθηκαν τον Οκτώβρη του 1930 οι νέες βουλευτικές εκλογές.
  • Οι διεργασίες και τα παρασκήνια για τις εκλογές άρχισαν αμέσως και οι πρώτοι υποψήφιοι δεν άργησαν να κάμουν την εμφάνιση τους στις πιο δυναμικές εκλογές που είχαν γίνει μέχρι τότε στην Κύπρο και στις οποίες οι υποψήφιοι σκόρπισαν αφειδώλευτα χρήματα (20.000 στοίχισαν κατά το στέλεχος της Πολιτικής Οργάνωσης Σάββα Λοϊζίδη).
  • Ένα χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών ήταν ότι η μάχη δεν δινόταν πια μεταξύ παλαιοπολιτικών και νεοπολιτικών ή μεταξύ ανθρώπων μόνο της Εθναρχίας και του Λαϊκού Κόμματος του Χατζηπαύλου αλλά στη μάχη τώρα έπεφταν και οι κομμουνιστές του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου, παρά το μικρό της δύναμης τους και παρά το γεγονός ότι κατατρύχονταν από το Ρόναλντ Στορρς και οι εθνικιστές τους αρνούνταν κάθε δικαίωμα να μετέχουν στα κοινά ή μάλλον τους κατεδίωκαν σαν εθνικούς λεπρούς.
  • Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου που είχε διακλαδωθεί αρκετά μετά από τέσσερα (επίσημα τουλάχιστον) χρόνια ζωής κατήλθε με δικούς τους υποψηφίους στα διαμερίσματα Λευκάρων, Λεμεσού και Πάφου.
  • Μόλις προκηρύχθηκαν οι εκλογές οι υποψήφιοι του Κομμουνιστικού Κόμματος βγήκαν στον προεκλογικό αγώνα.  Μετέδιδε ο "Γουάϊτσον", ανταποκριτής της εφημερίδας "Ελευθερία" από τη Λάρνακα στις 30 Σεπτεμβρίου 1930:
  • «Η διάλυσις του Νομοθετικού Συμβουλίου και η προκήρυξις βουλευτικών εκλογών έθεσαν εις κίνησιν τους υποψηφίους βουλευτάς των δύο διαμερισμάτων της επαρχίας μας (Λάρνακας και Λευκάρων).
  • Εις το δυτικόν διαμέρισμα υποψήφιοι φέρονται ο Π. Μητροπολίτης Κιτίου, (Νικόδημος Μυλωνάς), ο δικηγόρος κ. Γεώργιος Βασιλειάδης και ο Κομμουνιστής Βασίλης Τάγκας, εκ Περιβολιών.
  • Εις το ανατολικόν διαμέρισμα, υποψήφιοι φέρονται οι δικηγόροι κ.κ. Μιχ. Γ. Νικολαϊδης και Γεώργιος Αραδιππιώτης. Ο τελευταίος ωμίλησε την παρελθούσαν Κυριακήν εις Λειβάδια και Αραδίππου αναπτύξας το πρόγραμμα του και το οποίον συνοψίζεται εις πολιτικάς ελευθερίας και τελικόν σταθμόν του Κυπριακού αγώνος την Ένωσιν.
  • Εις Περιβόλια οι φίλοι του υποψηφίου Τάγκα ωμίλησαν διά τον κ. Ευάνθ. Σ. Νικολαϊδη, ο οποίος ανέπτυξε το πρόγραμμα του Κομμουνιστικού Κόμματος.
  • Εις Κίτιον όμως, τα πράγματα έλαβον οξυτέραν μορφήν. Ενώ ελειτούργει ο Π. Μητροπολίτης Κιτίου κατέφθασαν εκεί κομμουνισταί μεταβάινοντες εις Περιβόλια.
  • Εν τω μεταξύ δε κατέφθασε και ο κ. Χατζηϊωάννου, όστις εξεφώνησε λόγον κατά της πλουτοκρατίας, παρώτρυνε δε τους χωρικούς να εκδιώξουν τους κομμουνιστάς ως οι Κιτιείς, άλλοτε τους Εβραίους.
  • Επηκολούθησαν δε κατόπιν τούτου συζητήσεις και αντεγκλήσεις και η αστυνομία ένοπλος διέταξε να διαλυθεί η συγκέντρωσις καταστήσασα υπευθύνους τους κομμουνιστάς διά τα συμβησόμενα».
--------------------------------------

9η Μάη: Η αντιφασιστική νίκη που έγινε «μέρα της Ευρώπης»

Κι όμως, εφτάψυχοι αποδεικνύονται
 και η Γερμανία, και ο ιμπεριαλισμός,
και ο φασισμός...
  • 1η Μάη 1945: Η σημαία της Σοβιετικής Ένωσης υψώθηκε στη Ράιχσταγκ μια μέρα μετά την αυτοκτονία του «Φύρερ»και μια εβδομάδα πριν την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας στις 9 Μαΐου.
  • Είναι αδιαμφισβήτητος από όλους τους αντικειμενικούς αναλυτές, ο ρόλος και της Σοβιετικής Ένωσης αλλά και όλων των κομμουνιστικών κινημάτων του δυτικού κόσμου, στη τελική ήττα του φασιστικού άξονα...
  • Ένας πόλεμος που κράτησε έξι χρόνια και που στοίχισε τη ζωή πάνω από 80 εκατομμυρίων ανθρώπων, έφτασε επιτέλους στο τέλος του μετά από τη κατάρρευση της ναζιστικής πολεμικής μηχανής στο ανατολικό μέτωπο.
  • Η αντίσταση του σοβιετικού λαού αλλά και η δολιοφθορά που είχε υποστεί από τα παρτιζάνικα αντιστασιακά κινήματα στη κατεχόμενη Ευρώπη, έγειραν τη πλάστιγγα αποφασιστικά υπέρ της νίκης του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας.
  • Τα τελευταία χρόνια, άρχισε να καθιερώνεται η 9η Μαϊου ως «Μέρα της Ευρώπης» από το διευθυντήριο της ΕΕ, του 4ου ράιχ σύμφωνα με ορισμένους «αιρετικούς»...
  • Επέλεξα και παραθέτω πιο κάτω ένα απόσπασμα από ένα κατατοπιστικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στον «Ριζοσπάστη» στις 7 του τρέχοντος και που αναφέρεται στην αντιφασιστική νίκη αλλά και στην ιμπεριαλιστική μεθόδευση του «καπελώματος» της επετείου από την λεγόμενη «μέρα της Ευρώπης»
  • Στο τέλος παραθέτω συνδέσμους σε άλλα δύο πολύ ενδιαφέροντα ελλαδικά ιστολόγια, που κάνουν χρήσιμες και εμπεριστατωμένες αναλύσεις για τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, την αντιφασιστική πάλη και τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα:


Η γνωστή αθλιότητα της μετατροπής της 9 Μάη από μέρα Αντιφασιστικής Νίκης σε ...εργαλείο για την προπαγάνδιση της ΕΕ.
  • Μαύρη προπαγάνδα της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμορίας των μονοπωλίων, με τίτλο - «βιτρίνα» και «πολιτιστικές» εκδηλώσεις, συνδιοργανώνουν η ΕΕ, η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το «Γραφείο Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου» στην Ελλάδα, σε συνεργασία με την κυβέρνηση (στο πλαίσιο της «Εταιρικής Σχέσης Διαχείρισης» μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας), ...«εξειδικευμένες» Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (σ.σ. λείπει ο Μάρτης απ' τη Σαρακοστή;) και το «Δίκτυο Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης "Europe Direct"», με εκθέσεις, προβολή ταινιών και παρεμβάσεις στα σχολεία.
  • Η επίθεση αυτή γίνεται με αφορμή την καραμπινάτη αθλιότητα της «μετατροπής», από την ΕΕ, της 9ης Μάη (σ.σ. την ερχόμενη Δευτέρα) από Ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών ...σε «Ημέρα της Ευρώπης»! Εκείνη τη μέρα, λοιπόν, η ΕΕ δε γιορτάζει την 9 Μάη του 1945 που τσακίστηκε ο φασισμός, αλλά την 9 Μάη του 1950 και ...τη «Δήλωση Schuman»! Του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών που στις 9 Μάη 1950 διάβασε στο διεθνή Τύπο μια δήλωση που καλούσε τη Γαλλία, τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες ...«να ενώσουν την παραγωγή τους σε άνθρακα και χάλυβα, ως "πρώτο συγκεκριμένο θεμέλιο μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας"»! Αυτό, σήμερα, θεωρεί η ΕΕ «ως την απαρχή γένεσης της οντότητας που εξελίχθηκε στη σημερινή "Ευρωπαϊκή Ένωση"»!
  • Αυτή η αθλιότητα υπηρετεί δύο στόχους: Το «πλασάρισμα» της ΕΕ ως ...«αγγέλου» στις συνειδήσεις των λαών, ειδικά της νεολαίας, μέσω της πλήρους εξαφάνισης της Ιστορίας, αφού είναι φανερό ότι αν γιόρταζαν στις 9 Μάη την Αντιφασιστική Νίκη, πώς θα «εξηγούσαν» στα σημερινά παιδιά ότι ο ...«ολοκληρωτισμός», ο «σταλινισμός» και οι «κακοί κόκκινοι» πρωτοστάτησαν και έδωσαν το βαρύτερο φόρο αίματος σε αυτή τη Νίκη;
……………………………………
Οι σύνδεσμοι που λέγαμε...:


7 Μαΐου 2011

Νέος Ελληνοκύπριος, νέος Κύπριος, νέος άνθρωπος.

Μία πατρίδα, ένας λαός ενωμένος στον αγώνα,
απέναντι στον εθνικισμό και τη διχοτόμηση.
  • Ο νέος Κύπριος δεν θεωρεί τη γλώσσα του και τον πολιτισμό του ως τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του, ως αυτά που θα πρέπει να τον προσδιορίζουν και να τον διαφοροποιούν από τους υπόλοιπους Κύπριους.
  • Οι νέοι Κύπριοι ξέρουν πως η αλήθεια είναι μια και αδιαίρετη, πως ο άνθρωπος είναι πάνω από τη φυλή του και τις παραδόσεις του.
  • Η Κύπρος ανήκει στο λαό της, σε όλους τους Κύπριους, οι οποίοι θα πρέπει να υπερασπίζονται την ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ απέναντι σε όποιους την διχοτομούν και την εκμεταλλεύονται.
  • Οι νέοι άνθρωποι αγωνίζονται για την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανεξαρτησία, την ενότητα και την αλληλεγγύη. Ξέρουν πως ο πόλεμος και ο καπιταλισμός συντηρούνται από τους εθνικιστές και την δεξιά, ξέρουν ποιοι ευθύνονται για τη διχοτόμηση και ποιοι στέκονται εμπόδιο στην ειρήνη και τη συνεργασία.
  • Και γνωρίζουν επίσης πως ο μόνος πραγματικά επαναστατικός και πατριωτικός δρόμος είναι το κοινό μέτωπο ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων απέναντι στους εθνικιστές των δύο κοινοτήτων, τις διχοτομικές επεμβάσεις και τις εισβολές.
  • Οι νέοι Κύπριοι κάνουν πράξη αυτό που για μισό και πλέον αιώνα προσπαθούν οι μεγάλες δυνάμεις, οι μητέρες πατρίδες και οι Κύπριοι εθνικιστές να εμποδίσουν και να καταστρέψουν: το κοινό δικοινοτικό πολιτικό κίνημα.
  • Ένα κοινό δημοκρατικό μέτωπο Ε/Κ και Τ/Κ που θα βάζει τις εθνικές παρατάξεις των δύο κοινοτήτων στο πολιτικό περιθώριο λόγο της μαζικότητας και της πολυσυλλεκτικότητάς του, και που θα οργανώσει την κοινωνία και την οικονομία υπέρ των εργαζόμενων.
  • Ένα κίνημα που ξεπερνά τους φυλετικούς φραγμούς μέσα στη ταξική του πάλη και τους κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς του αγώνες.
  • Και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο τόσο οι δυτικοί όσο και οι εθνικιστές στην Κύπρο, απεργάστηκαν τη πολιτική διαίρεση του νησιού από το 55’ και την επιπλέον γεωγραφική διαίρεση από το 74’: Για να αποκλείσουν ακριβώς αυτό το ενδεχόμενο που θα αποτελούσε κίνδυνο επέκτασης του ανατολικού μπλοκ στη Μεσόγειο.  
  • Είναι αυτή τη προοπτική που οι ακροδεξιοί και οι «εθναρχίες» και στις δύο κοινότητες, ταυτόχρονα και συντονισμένα πολεμούν και περιορίζουν με τη βία και τη συκοφαντία, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι και τις μέρες μας.
  • Τόσο η ΕΟΚΑ και η Εκκλησία, όσο και η ΤΜΤ, η Ελλάδα και η Τουρκία, συνέβαλαν ηθελημένα στη πολιτική διαίρεση Ε/Κ και Τ/Κ και στην δίωξη του αριστερού, διεθνιστικού και ειρηνιστικού κινήματος.
  • Μέχρι κι αυτή τη στιγμή, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι εθνικιστές, μαζί με τους έποικους και την κατοχική Τουρκία, κρατούν με νύχια και με δόντια όρθιες τις διαχωριστικές γραμμές και εντείνουν την εθνικιστική τους δράση ανάμεσα στους Κυπρίους.
  • Θέλουν πάση θυσία να διατηρήσουν την χωριστή διοίκηση και δαιμονοποιούν πρόνοιες όπως η διασταυρούμενη ψήφος και η εκ περιτροπής προεδρία που ακριβώς φιλοδοξεί να αποτελέσει εφαλτήριο για κοινές πολιτικές και δράσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες.
  • Αρνούνται την παραμονή 50.000 Τούρκων εποίκων που παντρεύτηκαν με Κύπριους ή γεννήθηκαν στο νησί, κλείνοντας τα μάτια στον συνεχιζόμενο εποικισμό που απειλή την ύπαρξη των τουρκοκυπρίων και δυνητικά θα απειλήσει και την ελληνοκυπριακή κοινότητα.
  • Ζητούν επίμονα να τερματιστούν οι συνομιλίες, να κλείσουν τα οδοφράγματα, αναπτύσσουν ρατσιστική και μιλιταριστική ρητορική και δεν διστάζουν να υπερασπιστούν τη διχοτόμηση μπροστά στο ενδεχόμενο μια διζωνικής ομοσπονδίας.
  • Το ζητούμενο για τους εθνικιστές είναι ακριβώς η διατήρηση αυτού για το οποίο αγωνίζονται και ανταγωνίζονται για δεκαετίες: Τον πολιτικό και γεωγραφικό διαχωρισμό Ε/Κ και Τ/Κ από τη στιγμή που είναι αδύνατη η ολοκληρωτική καθυπόταξη της μιας κοινότητας πάνω στην άλλη, μέχρι να διαφανούν οι συνθήκες και οι συγκυρίες που θα την επιτρέψουν.
  • Η εκκλησία και η καθεστωτική δεξιά θέλουν να διατηρήσουν το ελληνοκυπριακό παραεκκλησιαστικό και εθνικιστικό σύστημα που επέβαλαν, αποκλείοντας την αριστερά και τους τουρκοκύπριους από τη διαχείρισή του. Γι αυτούς, η απώλεια της μισής σχεδόν πατρίδας μας είναι ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσει ο Κυπριακός λαός προκειμένου να διατηρήσει τον φυλετικό του διαχωρισμό.
  • Όπως και η Τουρκία, έτσι και οι Κύπριοι εθνικιστές, θεωρούν πως η ειρήνη στο νησί μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την διχοτόμηση και την ανάπτυξη δύο ξεχωριστών πραγματικοτήτων.
  • Και είναι ακριβώς σε αυτή την θεωρία που θα απαντήσει πειστικά το νέο Κυπριακό δικοινοτικό και δημοκρατικό κίνημα, οι νέοι Ελληνοκύπριοι και οι νέοι Τουρκοκύπριοι, οι Αρμένιοι, οι Μαρωνίτες και οι Λατίνοι της Κύπρου, που δεν θεωρούν την εθνική τους υπόσταση, το θρήσκευμα ή τη γλώσσα τους ως εμπόδια μπροστά στο μεγαλείο της ειρηνικής, ανεξάρτητης και αδιαίρετης Κύπρου, της πατρίδας και της μάνας όλων των Κυπρίων.

Πολιτικό και ιδεολογικό «DNA test»

Το κυπριακό μου πολιτικό προφίλ: χωριό που φαίνεται...
Χμμ, στο κέντρο σχεδόν της ελευθεριακής αριστερας, καθόλου άσχημα!

  • Στο διαδίκτυο υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα εφαρμογή, η «Εκλογική Πυξίδα Κύπρου» http://cyprusvotecompass.org, στην οποία μπορούμε να απαντήσουμε σε 30 ερωτήσεις που αφορούν τα κυρίαρχα πολιτικά θέματα που απασχολούν την Κυπριακή πολιτική πραγματικότητα με πολύ εύκολο και γρήγορο τρόπο.
  • Στα ίδια ερωτήματα έχουν ήδη απαντήσει τα κόμματα και η εφαρμογή «αναλαμβάνει» να συγκρίνει τις απαντήσεις μας με τις απαντήσεις των κομμάτων και να δημιουργήσει μια γραφική παράσταση που ανταποκρίνεται στις δικές μας πολιτικές τάσεις.
  • Η ερευνητική αυτή εφαρμογή σχεδιάστηκε από μια κοινοπραξία του «Ευρωπαϊκού πανεπιστημίου» Κύπρου, του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης.
  • Έχω κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με αυτή την εφαρμογή:
  • Απαιτείται ο χρήστης/ συνεντευξιαζόμενος να γνωρίζει σχετικά καλά τα πολιτικά θέματα του τόπου για να απαντήσει στα περισσότερα ερωτήματα. Απευθύνεται δηλαδή σε πολιτικά ενημερωμένους πολίτες που έχουν αποκρυσταλλώσει με ένα συγκεκριμένο τρόπο την πολιτική πραγματικότητα.
  • Η δεύτερή που παρατήρηση έχει να κάνει με το ότι η έρευνα ουσιαστικά μελετά περισσότερο τον βαθμό διείσδυσης των θέσεων των κομμάτων μέσα στη πολιτική μας συνείδηση:
  • Για παράδειγμα εάν κάποιος έχει πεισθεί από την προπαγάνδα ενάντια στους ξένους που γίνεται από συγκεκριμένα πολιτικά κέντρα ή από την άλλη μεριά, αν θεωρεί το ΝΑΤΟ ως πηγή κακών, θεωρία που αναπτύσσει η αριστερά διαχρονικά, θα το αποτυπώσει ακριβώς σε αυτή την έρευνα.
  • Υπάρχει στο διαδίκτυο μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα έρευνα παρόμοιου τύπου στο http://www.politicalcompass.org που βγάζει τα κόμματα αλλά και τα κράτη από την εικόνα, και στη θέση τους βάζει ιδεολογικές τάσεις όπως ο «κομμουνισμός», ο «νεοφιλελευθερισμός», ο «φασισμός-απολυταρχία», η «αναρχία» και η «ελευθεριακή αριστερά».   
  • Σε αυτή την έρευνα και στην οποία απαιτείται καλή γνώση της Αγγλικής, οι ερωτήσεις είναι πιο διερευνητικές και αφορούν παγκόσμια ιδεολογικά, κοινωνικά, θρησκευτικά και ηθικά ζητήματα, και νομίζω πως καταφέρνει να αποτυπώσει με επιτυχία τις ιδεολογικές τάσεις των χρηστών.
  • Επισκεφτείτε και τις δύο ...και ανακαλύψτε το πολιτικό σας «DNA»!
  • Που ξέρετε, μπορεί και να μην είστε αυτοί που νομίζετε;-)

6 Μαΐου 2011

Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια...το 2011

  • Σε μια γύρα μου στα κυπριακά ενημερωτικά σάιτς, έπεσα στην είδηση για το «νέο» υπο έγκριση καταστατικό της Ανόρθωσης Αμμοχώστου που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Σωματείου...
  • Τα μέλη του σωματείου αυτού θα πρέπει να μελετήσουν το έγγραφο και να εκφράσουν τις απόψεις τους γι αυτό στην καταστατική συνέλευση που ακολουθεί...
  • Στις πρώτες παραγράφους του εγγράφου, όπως και σε κάθε καταστατικό, αναφέρονται οι βασικές ιδιότητες του Σωματείου και οι σκοποί του (όλο το καταστατικό)...
  • Και να λοιπόν ποιοι είναι οι βασικοί σκοποί της Ανορθώσεως και πως αυτοί επιτυγχάνονται!

Τα χριστιανόπουλα...
  

3 Μαΐου 2011

Το δικέφαλο δόγμα των διχοτομικών

Το ένα κεφάλι στη δύση του ΝΑΤΟ και των μονοπωλίων
Το άλλο στη "κόκκινη μιλιά"
και το "πάλι με χρόνια με καιρούς"

  • «Σύσσωμα τα ΜΜΕ της Τουρκίας προβάλλουν σήμερα πανηγυρικά τη δήλωση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, για να γίνει μέλος της ΕΕ, εξαπάτησε τους Ευρωπαίους με την υπόσχεση ότι θα λύσει το κυπριακό στη βάση του σχεδίου Ανάν.
  • Αναφέρουν παράλληλα ότι με αυτή τη δήλωση επιβεβαιώνονται οι καταγγελίες που έκανε εδώ και χρόνια η Τουρκία διεθνώς ότι οι Ελληνοκύπριοι εξαπάτησαν τους Ευρωπαίους.
  • Στην Άγκυρα εκτιμούν ότι η δήλωση του Κύπρου Χρυσόστομου θα αξιοποιηθεί πλήρως από την τουρκική διπλωματία.» (Άρθρο, άρθρο στη Zougla)
  • Τι έχεις Γιάννη; Τι είχα πάντα...
  • Η τελευταία φορά που εκμεταλλεύθηκαν άγρια τις «ελληνοκυπριακές αλήθειες» και πραγματικότητες οι Τούρκοι, ήταν τα επεισόδια που έκαναν οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ ενάντια σε τούρκικη ομάδα στον περίφημο αγώνα καλαθόσφαιρας...
  • Δεν θα άφηναν φυσικά ανεκμετάλλευτη αυτή τη δήλωση του «εθνάρχη με το 8%» που ομολογουμένως περιγράφει ένα μέρος της πραγματικότητας: Ο Παπαδόπουλος, που ήταν τότε ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ξεγέλασε όχι μόνο την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον ΟΗΕ αλλά και όλο τον Κυπριακό λαό, λέγοντας ότι θεωρεί το Ανάν ως βάση για διαπραγμάτευση και αποδεχόμενος επίσημα το Ανάν 3.
  • Στη πραγματικότητα, οι εθνικιστές και οι απορριπτικοί λειτούργησαν όπως ακριβώς περιγράφει ο ανεκδιήγητος ιεράρχης.
  • Θέλησαν να ενταχθούμε στην ΕΕ όχι για να λύσουμε το πρόβλημα αλλά για να έχουμε το πάνω χέρι σε ένα ανανεωμένο μακροχρόνιο...
  • Η διαλεκτική των ημερών του δημοψηφίσματος σχετικά με την «θέση» της Κύπρου στην Ευρώπη και την φιλολογία περί κατεχόμενου ευρωπαϊκού εδάφους από τη Τουρκία, την «Ευρωπαϊκή λύση» που ηχεί μέχρι και τις μέρες μας και άλλοι πολλοί μεγαλοϊδεατισμοί που λέγονταν και λέγονται, είναι ενδεικτικοί ως προς τούτη τη πραγματικότητα:
  • Οι εθνικιστές-απορριπτικοί ξεγέλασαν την ΕΕ, επιδεικνύοντας από τη μία την ευρωλαγνεία τους και τον δυτικό-νεοφιλελεύθερο προσανατολισμό τους και από την άλλη τον μαξιμαλισμό και τον μεγαλοϊδεατισμό τους.
  • Αυτός ο ιδιότυπος ελληνοκυπριακός «δικέφαλος», με το ένα κεφάλι να βλέπει προς τη δύση, το ΝΑΤΟ και τον  νεοφιλελευθερισμό και το άλλο κεφάλι να βλέπει προς τη παραεκκλησιαστική «εσχατολογία του τουρκισμού» και το «πάλι με χρόνια και καιρούς», είναι αυτό που περιγράφει ο απίστευτος προκαθήμενος ως το «ξεγέλασμα της ΕΕ»...
  • Έχει λεχθεί κατά κόρον και είναι πέρα για πέρα αληθινό: Οι ελληνοκύπριοι εθνικιστές είναι πιο διχοτομικοί από τους τουρκοκύπριους εθνικιστές και την Τουρκία, και αποτελούν τον πιο αξιόπιστο σύμμαχό τους στη προσπάθειά για δημιουργία δύο κρατών στο νησί.

1 Μαΐου 2011

Κύπρος Ενωμένη Σοσιαλιστική!

Εμπρός, για ένα μαζικό δικοινοτικό,
επανενωτικό και σοσιαλιστικό κίνημα!
  • Μερικές φωτογραφίες από τον πρωτομαγιάτικο εορτασμό των τουρκοκυπριακών συνδικάτων, με συμμετοχή και χαιρετισμό εκ μέρους της ΠΕΟ αλλά και της ΣΕΚ, στη Πύλη Κερύνειας στη κατεχόμενη Λευκωσία…
  • Η παρουσία των ελληνοκύπριων, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν ίσως η μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά…
  • Ο παλμός αγωνιστικός, επανενωτικός, αντι-ιμπεριαλιστικός, αντι-καπιταλιστικός, σοσιαλιστικός…
  • Ενάντια στις διακρίσεις και τους διαχωρισμούς, υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.
  • Οι εργαζόμενοι δεν θα πληρώσουν την καπιταλιστική κρίση!
  • Όχι στους πολέμους των αφεντικών...
  • Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την Ειρήνη στη Κύπρο!
  • Κύπρος Ενωμένη και Σοσιαλιστική!




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...