"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Ιουνίου 2011

Το δάκτυλο του φίλου ματατζή


Καρφωμένος για ώρες τζιαι  γω, όπως τα  απανταχού «πολιτικά junkies», μπροστά στα κανάλια τζιαι το ίντερνετ, βλέποντας τις μάχες στο Σύνταγμα τζιαι αποσπάσματα που τες διεργασίες στη βουλή τζιαι την υπερψήφιση του λεγόμενου μεσοπρόθεσμου.
Καλά, το ότι οι κουκουλοφόροι, ή έστω κάποιοι κουκουλοφόροι, εν σε διατεταγμένη υπηρεσία τζιαι η δουλειά τους εν ακριβώς τούτη, η διάλυση των κινημάτων τζιαι των διεκδικήσεων, εν λλίο πολλά γνωστό τζιαι αποδεκτόν πλέον.
Εψές όμως, κατά τες έντεκα, εσυνέβηκε ένα περιστατικό που με κάμνει να σηκώννω πλέον τα σιέρκα ψηλά…
Μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης έσκασε στα χέρια ματατζή της ώρα της «μάχης» τζιαι ξαφνικά λαλεί, με την κυκλοφορία της είδησης  ότι «μπάτσος ψάχνει δάκτυλο» μεταξύ ταγματασφαλιτών τζιαι κουκουλοφόρων…οι συμπλοκές λέει εσταμάτησαν…τζιαι τα αντίπαλα στρατόπεδα εμπήκαν σε μια διαδικασία ψαξίματος του μοιραίου δακτύλου…
Τελικά το δάκτυλο εντόπισε «διαδηλωτής» τζιαι το παρέδωσε στις αρχές…για να συνεχίσει ακολούθως η «μάχη» που είχε διακοπεί λόγω του άτυχου αυτού γεγονότος!
Τζιαι ύστερα λαλούν μου έννεν συνάδελφοι…
Άγια ολάν!


27 Ιουνίου 2011

Η αντίθεση στην εκ περιτροπής: Πίσω από τις λέξεις

Ομήρου: είναι καταστροφικό να επιμένουμε 
σε προτάσεις που υπονομεύουν την δημοκρατία 
και υποβαθμίσουν τους Έλληνες Κύπριους 
πολίτες σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας...

  • Η πρόταση για εκ περιτροπής προεδρία και διασταυρούμενη-σταθμισμένη ψήφο, έτσι όπως προτάθηκε από τον Δημήτρη Χριστόφια στις απευθείας συνομιλίες και έγινε αποδεκτή από τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, τον προηγούμενο τουρκοκύπριο συνομιλητή, περιέχει παραμέτρους που προκαλούν τις έντονες αντιδράσεις τόσο της άκρας δεξιάς, των εθνικιστών και των απορριπτικών, όσο και της «φιλελεύθερης» δεξιάς και στις δύο κοινότητες...
  • Η συγκεκριμένη πρόταση προνοεί τη χωριστή μεν εκλογή του Ελληνοκύπριου και του  Τουρκοκύπριου προέδρου των αντιστοίχων συνιστωσών πολιτειών (και όχι σε ενιαία λίστα που θα ήταν η απόλυτα επανενωτική πρόταση και για την οποία προσανατολιζόταν αρχικά η δική μας διαπραγματευτική ομάδα) αλλά επιτρέπει παράλληλα την συμμετοχή ολόκληρου του Κυπριακού λαού και στις δύο διαδικασίες.
  • Σύμφωνα με τη πρόταση, οι τουρκοκύπριοι θα συμμετέχουν στην ολότητα τους στην εκλογή του ελληνοκύπριου προέδρου, με τη κάθε ψήφο τους να υπολογίζεται ως ισόποση με τη ψήφο των ελληνοκυπρίων και αντίστοιχα οι ελληνοκύπριοι θα συμμετέχουν στην εκλογή του τουρκοκύπριου προέδρου, με τη ψήφο τους να επιδέχεται ποσόστωση, ίση με το ποσοστό των Τ/Κ ψηφοφόρων.
  • Αν για παράδειγμα, οι τουρκοκύπριοι ψηφοφόροι θα αποτελούν το ένα πέμπτο του συνολικού εκλογικού σώματος, οι ελληνοκυπριακές ψήφοι για τον τουρκοκύπριο πρόεδρο θα διαιρούνται διά του πέντε.
  • Οι εκλεγμένοι πρόεδροι, σύμφωνα με τη πρόταση, θα προεδρεύουν της κεντρικής-ομόσπονδης κυβέρνησης εκ περιτροπής, τέσσερα χρόνια ο ελληνοκύπριος και δύο ο τουρκοκύπριος...
  • Η πρόνοια για την εκ περιτροπής και όλο το πακέτο ιδεών που την συνοδεύει, αποτελούν την πρώτη συνταγματική πρόταση από τις απαρχές του Κυπριακού, που ενοποιεί σε ένα σημαντικό βαθμό το εκλογικό σώμα ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων και που προετοιμάζει το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον της χώρας για την ανάγκη συναίνεσης και συνυπευθυνότητας που πρέπει να επιδεικνύουν οι δύο κοινότητες.
  • Όπως προανέφερα, η πρόταση αυτή έγινε τελικά αποδεκτή από τον προηγούμενο συνομιλητή, παρά το ότι οι διπλωματικές φήμες παρουσίαζαν την Τουρκία να αντιδρά έντονα σε αυτή τη προοπτική αλλά και να πείθεται στο τέλος, δεχόμενη τις διευκρινίσεις και τις αιτιάσεις του Ταλάτ.
Ο Έρογλου ενάντια στην εκ περιτροπής
  • Ο τωρινός συνομιλητής, ο Ντερβίς Έρογλου, εκτόπισε τον Ταλάτ και το αριστερό Ρεπουμπλικάνικο Κόμμα από την ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας, «κραδαίνοντας» -όπως θα έλεγε και ο διαγραμμένος Κολοκασίδης- μεταξύ άλλων και την αντίθεσή του στο «πακέτο» της εκ περιτροπής προεδρίας και σταθμισμένης ψήφου...
  • Η συμφωνία για την εκ περιτροπής και τη σταθμισμένη ψήφο είναι ένα από τα σημεία που ο Έρογλου επίμονα θέλει να επαναδιαπραγματευτεί, όχι για επικοινωνιακούς λόγους και για να διασκεδάσει τις ανησυχίες των εθνικιστών αλλά για ουσιαστικούς λόγους που αφορούν την ίδια την ιστορία αλλά και το πολιτικό μέλλον της τουρκοκυπριακής διχοτομικής δεξιάς.
  • Και οι ουσιαστικοί λόγοι που ο Έρογλου θα προσπαθήσει μέχρι την υστάτη να «χαλάσει» τη συμφωνημένη αυτή συνταγματική πρόνοια, έχουν να κάνουν κυρίως με την επιρροή των ελληνοκυπρίων στην εκλογή του τουρκοκύπριου ηγέτη και όχι τόσο με την εκ περιτροπής προεδρία σαν ιδέα και πρακτική, που έτσι κι αλλιώς είναι στο «τραπέζι» από το 89’ και υπήρχε σαν σύστημα εναλλαγής και στο προεδρικό συμβούλιο του σχεδίου Ανάν.
  • Ο Έρογλου θέλει να αποφύγει το φυσιολογικό αποτέλεσμα μιας τέτοιας εκλογικής ρύθμισης, αφού φαντάζει αναμενόμενο οι ελληνοκύπριοι να επιλέγουν για πρόεδρο της τουρκοκυπριακής πολιτείας και άρα τον εκ περιτροπής πρόεδρο της Ενωμένης Κύπρου, τον τουρκοκύπριο υποψήφιο με τα πιο έντονα «κυπριακά» και ενωτικά χαρακτηριστικά, τον πλέον μετριοπαθή, και αυτόν που σε τελική ανάλυση θα υπόσχεται ότι θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα ολόκληρης της χώρας και όχι τα συμφέροντα της Τουρκίας ή των διχοτομικών και των εθνικιστών.
  • Μια τέτοια συνταγματική πρόνοια, είναι φυσικό να προβληματίζει έντονα τους εθνικιστές στα κατεχόμενα...μα όχι μόνο αυτούς...
Η ελληνοκυπριακή δεξιά: μία από τα ίδια!
  • Με το άκουσμα το καλοκαίρι του 2009 των προτάσεων Χριστόφια για την εκ περιτροπής προεδρία του ενωμένου ομόσπονδου κράτους, η ελληνοκυπριακή δεξιά κράτησε μια αμήχανη στάση, περιμένοντας προφανώς τις αντιδράσεις της τουρκοκυπριακής πλευράς και ευχόμενη πιθανότατα την απόρριψή τους από την ίδια την Τουρκία.
  • Οι εξελίξεις και η τελική συμφωνία Χριστόφια-Ταλάτ στο συγκεκριμένο πακέτο διακυβέρνησης κάποιους μήνες μετά, σήμανε και την «κατά μέτωπο» επίθεση εκ μέρους των συγκυβερνώντων τότε ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ που είχαν σαν αποτέλεσμα την κρίση στις σχέσεις ΑΚΕΛ-ΔΗΚΟ που κρατάει μέχρι και τις μέρες μας, και την αποχώρηση της ΕΔΕΚ από τη συγκυβέρνηση στις αρχές του 2010.
  • Μαζί με το θέμα τη αποδοχής εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς της παραμονής 50.000 εποίκων –για ανθρωπιστικούς λόγους- μετά τη λύση του Κυπριακού, η εκ περιτροπής προεδρία και η σταθμισμένη ψήφος έγιναν οι «σημαίες» των απορριπτικών και των εθνικιστών μέσα σε όλα τα κόμματα της δεξιάς, τα ΜΜΕ και την εκκλησία της Κύπρου!
  • Ο «επίσημος» ΔΗΣΥ, παρότι αρχικά αντέδρασε μουδιασμένα στην επίτευξη συμφωνίας στο ακανθώδες αυτό θέμα, ελπίζοντας σε μια ταχύτερη διαδικασία πάρε-δώσε και επιβολή της λύσης από το εξωτερικό, άρχισε από την εκλογή Έρογλου και μετά να διαφοροποιεί σημαντικά τη ρητορική του, με αποκορύφωμα τις προεκλογικές και μετεκλογικές παλινωδίες του.
  • Ειδικότερα, στο θέμα της εκ περιτροπής –εκτελεστικής- προεδρίας αλλά κυρίως στη προοπτική της συμμετοχής των τουρκοκύπριων στην εκλογή του ελληνοκύπριου προέδρου, ο ΔΗΣΥ φαίνεται να βάζει –και φυσιολογικά, σαν αναπόσπαστο μέρος της εθνικιστικής δεξιάς- το μεγαλύτερό του «βέτο»...
  • Ο ΔΗΣΥ δια του προέδρου του έχει ήδη ανακοινώσει πως θα ξεκινήσει από τον Σεπτέμβρη μια προσπάθεια «συζήτησης» των βασικών πτυχών του Κυπριακού σε ένα διευρυμένο κοινωνικό διάλογο, προτάσσοντας τη διαφωνία του ειδικά στο θέμα της εκ περιτροπής και της σταθμισμένης ψήφου, προφανώς γιατί νιώθει –χωρίς να το ομολογεί ανοιχτά- ότι μια τέτοια προοπτική είναι δυνατόν να θέσει την ευρύτερη εθνικιστική δεξιά στο περιθώριο...
  • Επιπλέον, ο Νίκος Αναστασιάδης προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί δεν αποδέχεται τις πρόνοιες για εκ περιτροπής προεδρίας, από τη στιγμή που αποδέχτηκε το σχέδιο Ανάν που περιείχε σύστημα εναλλαγής στη προεδρία με αρκετά πιο πολύπλοκη διαδικασία, απαντά πως η βασική του αντίρρηση έγκειται στο γεγονός ότι ο ελληνοκύπριος και ο τουρκοκύπριος εναλλασσόμενος πρόεδρος, στη βάση των συμφωνημένων προτάσεων για τη διακυβέρνηση, θα εξασκούν εκτελεστική εξουσία και δεν θα είναι «διακοσμητικοί», όπως ακριβώς προνοούσε το σχέδιο του 2004...
Πίσω από τις λέξεις
  • Η εικόνα της αδυναμίας της δεξιάς να συναινέσει σε μια διακυβερνητική πρόταση με τα στοιχεία της σταθμισμένης-διασταυρούμενης ψήφου και της εκτελεστικής εναλλασσόμενης προεδρίας, συμπληρώνεται με τις δηλώσεις σε ανύποπτο χρόνο του δεύτερου τη τάξει στον Συναγερμό Αβέρωφ Νεοφύτου, και που αφορούσαν τη μορφή του ομόσπονδου κράτους...
  • Ο αναπληρωτής του ΔΗΣΥ, δήλωνε τον περασμένο χειμώνα σε σχετική ερώτηση που αφορούσε την εκ περιτροπής και την γενικότερη μορφή του ομόσπονδου κράτους, πως «ο κυπριακός λαός θέλει αποκεντρωμένες τις ομόσπονδες πολιτείες», εννοώντας ούτε λίγο ούτε πολύ πως η «επανένωση» που οραματίζεται το κόμμα του δεν προϋποθέτει την συνέργια των δύο κοινοτήτων σε εκλογικό ή μετεκλογικό διακυβερνητικό επίπεδο αλλά ούτε και την στενή διασύνδεση των ομόσπονδων πολιτειών...
  • Με λίγα λόγια, και με ότι μπορώ να συμπεράνω από τα συμφραζόμενα, η λύση που προκρίνει η συναγερμική δεξιά, προϋποθέτει την «συμβολική» και όχι την εκτελεστική συνέργια και σύμπραξη ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων και τη μη πραγματική επανένωση τόσο της χώρας, όσο και του λαού της, σε θεσμική αλλά και κοινωνικοπολιτική βάση.
  • Ο Συναγερμός, είναι έτοιμος να δεχθεί μια λύση –διευθέτηση- που θα αφήνει άθιχτες τις πολιτικές ισορροπίες στο ελληνοκυπριακό βαθύ κράτος που δημιούργησε η ΕΟΚΑ και την συνέχιση της πολιτικής διχοτόμησης που επέβαλε στον κυπριακό λαό το σύνταγμα της Ζυρίχης.
  • Ολόκληρη η ελληνοκυπριακή δεξιά, δεν επιθυμεί με κανένα τρόπο την εμπλοκή των τουρκοκυπρίων στην εκλογή του ελληνοκύπριου προέδρου για προφανείς λόγους, αλλά προχωρά και ένα βήμα πιο πέρα, προτείνοντας τεχνηέντως είτε την αποδοχή της διχοτόμησης μέσω της επ αόριστο ανανέωσης του «μακροχρόνιου» (απορριπτικοί), είτε την αποδοχή ενός σχεδίου που θα έχει έντονα χαρακτηριστικά συνομοσπονδίας με διακοσμητικές-συμβολικές «ενωτικές» διαδικασίες (ΔΗΣΥ).
  • Και στις δύο περιπτώσεις, το ζητούμενο της κυπριακής δεξιάς είναι η συνέχιση της πολιτικής διχοτόμησης ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων και η ελαχιστοποίηση της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων σε οποιοδήποτε επίπεδο.
Ο διχοτομικός χαρακτήρας της δεξιάς
  • Οι αντιδράσεις των εθνικιστών, ιδίως απέναντι σε προτάσεις που έχουν ως στόχο τη στενότερη συνεργασία των δύο κοινοτήτων και τη συνδιαχείριση της κοινής μας πατρίδας, αν και αγγίζουν τα όρια της πολιτικής υστερίας, πρέπει να θεωρούνται αναμενόμενες και αναπόφευκτες.
  • Η δεξιά –και στις δύο κοινότητες- φοβάται όπως ο διάολος το λιβάνι τη διασταυρούμενη ψήφο αλλά και την συγκυβέρνηση ουσιαστικά ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων γιατί ακριβώς αναιρεί την ίδια τη φιλοσοφία και τα ζητούμενα πάνω στα οποία δημιουργήθηκαν και έδρασαν τόσο η ΕΟΚΑ, όσο και η ΤΜΤ.
  • Οι εθνικιστικές παρατάξεις των δύο κοινοτήτων, ανέπτυξαν την πολιτική, μιλιταριστική και παρακρατική δράση τους με ένα ξεκάθαρο στόχο: την πολιτική και διοικητική αυτοτέλεια των δύο κοινοτήτων και την παράλληλη απομόνωση και τον περιορισμό της αριστεράς μέσα σ’ αυτές.
  • Με το σύνταγμα του 60’, αποκλειόταν η εκλογική συνεύρεση ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων και επακόλουθα, περιοριζόταν σημαντικά η έκφραση ενιαίας αριστερής παρουσίας.
  • Ακόμα και τώρα, ο φόβος της θεσμικής συνεργασίας ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους που θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε «αριστερές» συμπράξεις και πολιτικές συνέργιες, κατευθύνει τόσο τη σκέψη όσο και τις στρατηγικές της δεξιάς και στις δύο κοινότητες.
  • Σε ένα ενοποιημένο πολιτικά και διοικητικά κράτος, που προϋποθέτει παράλληλα και την προσπάθεια εκ μέρους όλων για συγκλείσεις και συμφωνίες, είναι «φυσιολογικό» η εθνικιστική δεξιά και στις δύο κοινότητες να καταστεί πολιτικά «αχρείαστη» και «εκτός κλίματος».
  • Αυτό είναι το νόημα που κατά τη γνώμη μου κρύβεται πίσω από τη ρητορική απόρριψης της εκ περιτροπής προεδρίας και της σταθμισμένης ψήφου, που αποτελεί για σύσσωμη την εθνικιστική παράταξη κι από τις δύο πλευρές του συρματοπλέγματος, τη «πέτρα του σκανδάλου» και την «μέγιστη εθνική οπισθοχώρηση».
  • Η διασταυρούμενη ψήφος, η επιρροή δηλαδή ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων στην εκλογή του ηγέτη της άλλης κοινότητας, είναι μια προοπτική που ακυρώνει σε μεγάλο βαθμό τους εθνικιστικούς-μαξιμαλιστικούς και διχοτομικούς «αγώνες» της δεξιάς πάνω στους οποίους έχουν οικοδομήσει τη διαχρονική στάση και προπαγάνδα τους σε ότι αφορά τη λύση του Κυπριακού: τον φυλετικό διαχωρισμό και την ελαχιστοποίηση της συνεργασίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων.    

26 Ιουνίου 2011

ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΗΔΗΚΕΚ – ΠΕΟ - BES

  • 2o ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ- 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2011 και ΩΡΑ 19:00 Μ.Μ.
  • Τ/Κ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
  • ΩΡΑ ΚΑΙ ΧΩΡΟΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ: 18:30 Μ.Μ.. ΛΗΔΡΑ ΠΑΛΑΣ
  • ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ: ΝΙΚΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΠΕΟ, AYSA SOYGUN CIVALI  ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ BES
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  • 19:00 ΕΝΑΡΞΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΑΠΟ AYSA SOYGUN CIVALI  ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ BES ΚΑΙ ΑΝΤΩΝΗ ΝΕΟΦΥΤΟΥ Γ.Γ. ΣΗΔΗΚΕΚ-ΠΕΟ
  • 19:10 ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑ: ΠΙΕΡΗΣ ΠΙΕΡΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΠΕΟ ΚΑΙ Γ.Γ. ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΠΕΟ
  • 19:15 ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ Τ/Κ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ: MURAT OBENLER ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ BES
  • 19:20 ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΜΕΣΩ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ: ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΣΕΡΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΜΕΛΟΣ ΚΛΑΔΙΚΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΗΔΗΚΕΚ-ΠΕΟ
  • 19:25 ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΩΝ:  BORTE CIHANGIRLI ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ BES
  • 19:30 ΕΝΑΡΞΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ
  • 20:00 ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ , Γ.Γ. ΚΛΑΔΙΚΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΗΔΗΚΕΚ-ΠΕΟ
  • 20:05 ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ- ΚΟΚΤΕΙΛ

23 Ιουνίου 2011

Η ενότητα της αριστεράς στην Ελλάδα: το αντικειμενικό ζητούμενο για την ανατροπή

...η κόκκινη μπάρα μπορεί να ξεπεράσει
 και την μπλε και την πράσινη...  

  • Σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση που αλίευσα από το πολύ χρήσιμο ελλαδικό συντροφικό ιστολόγιο Erodotos, μπορεί κάποιος εύκολα να παρατηρήσει ότι η ευρύτερη αριστερά έχει και την δυναμική αλλά και την αναγκαία λαϊκή βάση για να κάνει επιτέλους την ανατροπή του δικομματισμού και να οικοδομήσει την πραγματική αλλαγή και μέσα στην ίδια την χώρα αλλά και στις σχέσεις της με τις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες αγορές, την ίδια την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.
  • Τα πέντε κόμματα και σχηματισμοί που κατά τη γνώμη μου αποτελούν την ευρύτερη αντιμονοπωλιακή-αντιμνημονιακή αριστερά, το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι Οικολόγοι (;), εκτιμάται από αυτή τη δημοσκόπηση ότι συναθροίζουν υποστήριξη που φτάνει το 28%, λίγο δηλαδή πιο πάνω από το ΠΑΣΟΚ και λίγο πιο κάτω από τη Νέα Δημοκρατία.
  • Θεωρώ ακόμα πως με τη σύμπτυξη ενός τέτοιου μετώπου, με ξεκάθαρη πρόταση εξουσίας και διασαφηνισμένα ζητούμενα με ορίζοντα τετραετίας, είναι δυνατόν να διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ με ένα σημαντικό μέρος του να καταλήγει στο ενωτικό μέτωπο της αριστεράς.
  • Η συνεργασία των αριστερών κινημάτων δεν μπορεί και δεν πρέπει να αλλοιώνει την ιδεολογική βάση και τα τελικά ζητούμενα του κάθε κινήματος ξεχωριστά. Η πάλη των τάσεων μέσα στην αριστερά είναι και διαχρονική και χρήσιμη! Είναι μια διαπάλη που λειτουργεί ευεργετικά σε ότι αφορά την μεταφορά του μαρξισμού στις επόμενες γενιές γιατί ακριβώς τον απενοχοποιεί και τον αποστασιοποιεί από τις εφαρμογές.
  • Το ζητούμενο στη παρούσα φάση είναι η ανατροπή και η πραγματική αλλαγή στα εσωτερικά και εξωτερικά ισοζύγια, η ανάδειξη της αριστεράς ως της ενωτικής δύναμης που θέλει και μπορεί να αναλάβει την ευθύνη και να οδηγήσει τη χώρα και το λαό της πέρα από τα τεχνητά αδιέξοδα και τους μονόδρομους των κερδοσκόπων.
Η κομμουνιστική επανάσταση δεν μπορεί να είναι τοπική
  • Η αριστερά που συμμετέχει στην διακυβέρνηση μιας χώρας, δεν μπορεί φυσικά να προχωρήσει με γοργά βήματα προς τον σοσιαλισμό, χωρίς να υπολογίζει τη παγκόσμια κατάσταση και χωρίς να συναλλάσσεται με τον καπιταλισμό.
  • Η δύναμη των κομμουνιστών σε μια χώρα είναι η μάζα τους, και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή η μάζα, τόσο πιο πολύ μπορεί μια διακυβέρνηση να προχωρεί σε σοσιαλιστική οικοδόμηση.
  • Η δύναμη της χώρας είναι ο πλούτος της, και όσο καλύτερη είναι η διαχείριση του πλούτου και των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας, τόσο μια διακυβέρνηση μπορεί να αντιστέκεται στις καπιταλιστικές/ ιμπεριαλιστικές μεθοδεύσεις.
  • Και η δύναμη, τέλος, του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος είναι οι τοπικές αριστερές διακυβερνήσεις και τα εργατικά-μαρξιστικά κόμματα που συμμετέχουν στην ομπρέλα της ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής αριστεράς και τους διάφορους άλλους διεθνείς σχηματισμούς που φιλοδοξούν να ενοποιήσουν και να συντονίσουν τη παγκόσμια σοσιαλιστική-αντικαπιταλιστική δράση.
  • Μία ενδεχόμενη πολιτική νίκη της αριστεράς στην Ελλάδα και αλλαγή πορείας της χώρας, θα αποτελέσει ίσως και τη πραγματική παγκόσμια σπίθα που θα ανάψει μια και καλή τη φωτιά που συντηρούν με παραδείγματα λαϊκής εξουσίας τα λατινοαμερικάνικα κινήματα.
Μας ενώνει ο αντικαπιταλισμός
  • Αυτή τη στιγμή, στέκοντας δύο κιόλας δεκαετίες μακριά από την καπιταλιστική παλινόρθωση στις πρώην ανατολικές χώρες, και βλέποντας τη πορεία του ιμπεριαλιστικού επεκτατισμού, μας δίνονται οι ευκαιρίες να αμφισβητήσουμε με ανανεωμένη ελπίδα τον καπιταλισμό και να ξαναενωθούμε κάτω από τον πάντα επίκαιρο μαρξισμό, κτίζοντας τις βάσεις για τη νέα σοσιαλιστική επανάσταση.
  • Οι καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές δομές είναι οι ίδιες, οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν ταυτόσημες, τα αποτελέσματα αυτής της τάξης πραγμάτων τα έχουν ζήσει επαναλαμβανόμενα οι λαοί στο πετσί τους για διακόσια και πλέον χρόνια.
  • Η συσσώρευση κεφαλαίου και στρατιωτικής ισχύς, λειτουργεί επεκτατικά και σαρώνει λαούς και οικονομίες, τον πλούτο και τα φυσικά αποθέματα κάθε ανυπεράσπιστης χώρας.  Ο καπιταλισμός, σε κάθε του μορφή, είναι συνώνυμος με τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο και έχει μόνο μια πειστική απάντηση: τον λαοκρατικό σοσιαλισμό των παγκόσμιων κινημάτων.
  • Τα κομμουνιστικά κόμματα, βρισκόμενα στη πρωτοπορία του εργατικού-λαϊκού κινήματος, δεν μπορεί να αναμένονται να αποτελούν εξ αρχής τη πλειοψηφούσα ιδεολογική τάση ανάμεσα στις κοινωνίες.
  • Οι κομμουνιστές θα πρέπει να έχουν ως βασικό τους στόχο την ενότητα και την καθοδήγηση του εργατικού κινήματος, την θεωρητική υποστήριξη τόσο της ανατροπής, όσο και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
  • Οι προτάσεις λαϊκής εξουσίας από τα κομμουνιστικά κόμματα, οφείλουν να γίνονται στο σύνολο των προοδευτικών δυνάμεων, ακόμα και στα τμήματα αυτά που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα την βαθιά αντιεργατική δομή των αγορών αλλά επιθυμούν να περιορίσουν την αποθράσυνση του κεφαλαίου και την υποθήκευση της χώρας,
  • Πρέπει να απευθύνονται σε όσους επιζητούν τον εκσυγχρονισμό και την αποτελεσματικότητα του κράτους, σε όσους συνάσσονται απερίφραστα ενάντια στην αναβίωση του εθνικισμού και των φασιστικών παραγώγων του και σε όσους ζητούν την εμβάθυνση της δημοκρατίας, την αποκέντρωση, την απλή και ουσιαστική ζωή, τους ανθρώπους του πνεύματος και της διανόησης.
  • Το περιεχόμενο της λαϊκής εξουσίας είναι άμεσα συναρτούμενο με την δυναμική των τάσεων μέσα στο λαϊκό κίνημα και της παραγωγικής δυναμικής που μπορεί να αναπτύξει η κάθε χώρα ξεχωριστά, σε σχέση πάντα με τις διεθνείς ισορροπίες και τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στην περιοχή.
  • Η συνεργασία και ο συντονισμός των εργατικών-μαρξιστικών κινημάτων παγκόσμια μπορεί παράλληλα να ενδυναμώνει τη θέση του κινήματος ξεχωριστά απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς συσχετισμούς και να τους μεταφέρει τις συλλογικές εμπειρίες.
  • Είναι πρωταρχικής σημασίας και θα αποτελεί μια πραγματική αναβάθμιση του παγκόσμιου αντικαπιταλιστικού-σοσιαλιστικού αγώνα, η διεθνιστική οργάνωση του κινήματος κάτω από μια νέα και ενωτική κομμουνιστική διεθνή.

20 Ιουνίου 2011

Η πολυδιάσπαση της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα. Τέταρτο μέρος/ τελευταίο: Η κατάρρευση του υπαρκτού και η επέλαση του ιμπεριαλισμού

Η λατινική δείχνει τον δρόμο...
  • Ξεκίνησα πριν από μέρες να μελετώ τις διασπάσεις της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς –και να αναρτώ τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης- με βασικό σκοπό να ξεκαθαρίσω πρώτα απ όλα τις δικές μου θολές ιστορικές αποτυπώσεις, και τα ερωτηματικά που είχα για τις αιτίες και τις αφορμές αυτής της πολυδιάσπασης.
  • Το αδιαμφισβήτητο «πόρισμα» από τη μέχρι τώρα μελέτη, είναι το γεγονός ότι οι πολιτικές της Σοβιετικής Ένωσης και η επικράτηση της μιας ή της άλλης φράξιας μέσα στο ΚΚΣΕ, επηρέαζαν στο μέγιστο βαθμό τη συνοχή και την ενότητα των κομμουνιστικών κομμάτων παγκόσμια.
  • Πόσο μάλλον ενός κόμματος όπως του Ελληνικού κομμουνιστικού, που πέρασε από πολυετείς πολεμικές συγκρούσεις με τραγικά για το ίδιο και για τη χώρα αποτελέσματα, ένα κόμμα που βρισκόταν υπό καθεστώς παρανομίας και διώξεων από την ίδρυσή του το 1918 μέχρι και το 74’ και που παράλληλα αντιμετώπιζε διαχρονικά, σαν συνέπεια όλων αυτών, το φαινόμενο των διασπάσεων και των εσωκομματικών αντιπαλοτήτων.
  • Επιπλέον, μετά την ήττα στον εμφύλιο πόλεμο και την προσφυγιά σημαντικού μέρους της κομμουνιστικής αριστεράς στις ανατολικές χώρες (Ουγγαρία, Ρουμανία, Σοβιετική Ένωση και ειδικότερα Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν), η ηγεσία αλλά και μεγάλο μέρος της βάσης του κόμματος, πέρασαν στον απόλυτο έλεγχο του ΚΚΣΕ και έχουν υποστεί και τις προσταλινικές και τις μετασταλινικές μεθοδεύσεις αλλά και «εσωτερικές» εντάσεις που είχαν την σφραγίδα της ήττας στον εμφύλιο, της απόδοσης ευθυνών και της υπεράσπισης των αποφάσεων.
  • Χαρακτηριστικό αυτής της σχέσης είναι το γεγονός ότι το ΚΚΕ από την ίδρυσή του και μέχρι τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η πρώτη και μόνη φορά που αμφισβήτησε τις επιλογές του ΚΚΣΕ ήταν στο 28ο και τελευταίο συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1990, στο οποίο ουσιαστικά αποφασίστηκε η παλινόρθωση της «αγοράς» και η παραίτηση από την εξουσία.
  • Σημαντικός επίσης λόγος διάσπασης, είναι η αδυναμία των Ελλήνων αριστερών-κομμουνιστών, να αποδεχτούν την αέναη εσωκομματική πάλη μεταξύ της ανανεωτικής πτέρυγας και των «δογματικών» και να την χρησιμοποιήσουν υπομονετικά και διαλεκτικά, αντιστεκόμενοι τόσο στις διασπαστικές τάσεις, όσο και στις διαγραφές.
  • Οι ελλαδίτες αδελφοί και σύντροφοι, έχουν τέλος και ένα «ειδικό πρόβλημα» σε ότι έχει να κάνει με την «ιδεολογική καθαρότητα» των πολιτικών τους δράσεων και αποφάσεων που δημιουργεί κατ’ επέκταση και πρόβλημα στις συνεργασίες των ευρύτερων προοδευτικών δυνάμεων που είναι αναγκαίες για την δημιουργία αποτελεσματικών λαϊκών μετώπων.
1991 - Το «νέο» ΚΚΕ
  • Οι ραγδαίες εξελίξεις στη Σοβιετική Ένωση, βρήκαν το ΚΚΕ στους κόλπους του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, της πρώτης μεγάλης προσπάθειας ενοποίησης του αριστερού-κομμουνιστικού μετώπου.
  • Το 1991, σε συνθήκες έντονης ιδεολογικής και πολιτικής διαπάλης, στο 13ο Συνέδριο η ομάδα των «ανανεωτών» μειοψήφησε απέναντι στους «σκληροπυρηνικούς».
  • Έτσι, το ΚΚΕ αποχώρησε από τον Συνασπισμό με την απώλεια –για άλλη μια φορά- ενός μεγάλου αριθμού στελεχών και μελών του, μεταξύ των οποίων 39 μέλη της κεντρικής επιτροπής και 5 βουλευτές. Ανάμεσα στους αποχωρήσαντες ήταν ο πρώην ΓΓ του κόμματος, Γρηγόρης Φαράκος και η Μαρία Δαμανάκη, τότε πρόεδρος του Συνασπισμού.
  • Η ανανεωτική τάση τάχθηκε ανοιχτά υπέρ της άρνησης θεμελιακών στοιχείων της ιδεολογίας και της κομμουνιστικής φυσιογνωμίας του κόμματος και επιχείρησε την διάλυση του ΚΚΕ στα πλαίσια του ενιαίου Συνασπισμού, με στόχο τη μετατροπή του τελευταίου σε ενιαίο κόμμα, στόχο που όπως είδαμε στο προηγούμενος μέρος δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα να επιτύχουν στην εναπομείνασα ΕΑΡ του Λεωνίδα Κύρκου.
  • Το 1992, με τη διάλυση του σοβιετικού κράτους και τη παλινόρθωση του καπιταλισμού στις ανατολικές χώρες, ξεκίνησε και στην Ελλάδα η περίοδος της ανασυγκρότησης του ΚΚΕ, με έντονη τη σφραγίδα της Αλέκας Παπαρήγα.
  • Το ΚΚΕ επανέκτησε μέσα στον χρόνο την επιρροή του και την δύναμή του στον λαό, με κύριο όπλο του την σωστή ανάγνωση των συνθηκών από τη μια, και την στοχευμένη παρέμβαση από την άλλη.
  • Διπλασίασε σχεδόν ψήφους και ποσοστά και αποτελεί για μια εικοσαετία τώρα την πιο αξιόπιστη ελπίδα ανατροπής για τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό και μια μόνιμη «ενοχλητική» σφήνα στα μάτια των μονοπωλίων και των πολυεθνικών.
 Οι τελευταίες διασπάσεις και το σκηνικό όπως διαμορφώθηκε
  • Οι τελευταίοι που βρέθηκαν εκτός ΚΚΕ ήταν οι Μήτσος Κωστόπουλος και Γιάννης Θεωνάς που ίδρυσαν μαζί με άλλα πρώην στελέχη την Κίνηση Ενότητας Δράσης της Αριστεράς (ΚΕΔΑ, www.edromos.gr)  και η οποία συνεργάζεται από το 2001 με τις υπόλοιπες συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.
  • Στον Συνασπισμό από την άλλη, είχαμε την αποστασιοποίηση του πρώην προέδρου του Αλέκου Αλαβάνου το 2009 και την αποχώρηση και τη δημιουργία ακόμα ενός νέου κόμματος από τον Φώτη Κουβέλη, της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ), το 2010.
  • Η Δημοκρατική Αριστερά κινείται στα όρια μεταξύ «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο» και του ευρωπαϊσμού, με θέσεις που έχουν να κάνουν με το φαινόμενο του «δημοσιουπαλληλισμού» και του υδροκέφαλου κράτους, της γενικότερης πολιτικής ηθικής και του ρόλου της αριστεράς μέσα στο ευρύτερο καπιταλιστικό πλαίσιο.
  • Συνολικά, σε αυτή τη χρονική συγκυρία παρουσιάζονται τρεις βασικές συνιστώσες στην ελληνική αντικαπιταλιστική αριστερά, ανάμεσα σε ένα «σύννεφο» κομμάτων, οργανώσεων και πρωτοβουλιών: Η ηγετική παρουσία του ΚΚΕ, η ανανεωτική παράταξη του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ και η συμμαχία της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
  • Θα μπορούσα ίσως να τοποθετήσω την ανανεωτική παράταξη στα δεξιά του κινήματος, το ΚΚΕ στο κέντρο και τις κινηματικές συσπειρώσεις στα αριστερά.
  • Και τα δύο «άκρα», κατά τη ταπεινή μου πάντα γνώμη, ακροβατούν στο σημείο που βρισκόμαστε και έχουν μεγάλες πιθανότητες να πέσουν στο δίχτυ του «μεταρρυθμιστικού» δικομματισμού ή ακόμα και να υποκύψουν στη «γοητεία» της εθνικιστικής «αριστεράς».
  • Από την άλλη, υπάρχουν στοιχεία από την αριστερά και τη δεξιά του κινήματος, που θα μπορούσαν από τη μία να συμμετέχουν στην παραγωγή διακυβερνητικής πρότασης και από την άλλη να αναπτύξουν το λαϊκό μέτωπο σε όλες τις κατευθύνσεις.
  • Μόνο έτσι άλλωστε μπορεί να αναχαιτιστεί ή να μετριασθεί το επερχόμενο τελικό κτύπημα ενάντια στα συμφέροντα των λαϊκών μαζών.    
  • Όσοι οραματίζονται ένα ισχυρό ελληνικό αριστερό κίνημα το οποίο να είναι ικανό να αποκρούσει τις επιθέσεις των αγορών, θα πρέπει να δουν πρώτα αυτές τις συνιστώσες –επιτέλους- να συγκλίνουν και να διεκδικούν λόγο και ρόλο στην εξουσία.
  • Το πρώτο καθήκον των αριστερών, και τώρα και πάντα, είναι η ενότητα του λαϊκού-δημοκρατικού κινήματος και οι κοινοί αγώνες των εργατών και των μικρομεσαίων και αυτό το φαίνεται να το συνειδητοποιούν και να το διακηρύττουν όλο και περισσότεροι στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων, ξεκάθαρα, και το ΚΚΕ.
 Η πρόταση λαϊκής εξουσίας – η μόνη πραγματική επιλογή
  • Η αποφασιστική και καθοριστική συμμετοχή του λαϊκού κινήματος στην εξουσία, δεν είναι κατ ανάγκη και μια απόλυτα σοσιαλιστική προοπτική, ειδικά στα πρώτα της στάδια. Μπορεί όμως να υπερασπίσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό τα λαϊκά συμφέροντα και να οικοδομεί προοδευτικά τις συνθήκες για το επόμενο βήμα.
  • Οι συνθήκες, τα εσωτερικά και τα εξωτερικά ισοζύγια, ορίζουν ανά πάσα στιγμή τα όρια του εργατικού-σοσιαλιστικού κινήματος.
  • Η συνεργασία με τα τμήματα της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης μέσα στη σοσιαλδημοκρατία και όχι μόνο, είναι το όχημα μέσα από το οποίο μπορεί να επιτευχθούν οι στόχοι για συμμετοχή στην εξουσία και ανατροπή του σκηνικού. Και ο μόνος τρόπος έλκυσης των δημοκρατικών μαζών σε ένα αριστερό μέτωπο είναι η ενότητα του κομματικού-μετωπικού πυρήνα και η ξεκάθαρη πρόταση διακυβέρνησης.
  • Το κίνημα, για να έχει ελπίδες να ανατρέψει την κατάσταση και να βγάλει την χώρα και τον λαό από την κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί, πρέπει να ενοποιηθεί κάτω από μια έκφραση και ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα με ορίζοντα τετραετίας.
  • Ένα μέτωπο, το οποίο θα κάνει μία ανάγνωση των πραγματικοτήτων και θα έχει μία συγκεκριμένη και τεκμηριωμένη πρόταση εξουσίας, έχει τις δυνατότητες να αποτελέσει την εναλλακτική λύση στον πιθανά επερχόμενο νεοφασισμό της αποπολιτικοποίησης και της «αγανάκτησης», και στην ληστρική επιδρομή των νεοαποικιοκρατών.
  • Αντίθετα, με την ελληνική αριστερά διασπασμένη και το ΚΚΕ και τα άλλα μικρότερα κόμματα να αδυνατούν να επικοινωνήσουν είτε μεταξύ τους, είτε με την ευρύτερη προοδευτική  παράταξη, η πολιτική και η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα επιδεινώνεται και μαζί της παρασέρνει τον λαό στην ανέχεια, στον φασισμό και σε διάφορους αυτόκλητους σωτήρες με μαγικά ραβδιά...
Το κίνημα των αγανακτισμένων και οι πρόσφατες εξελίξεις
  • Είναι ξεκάθαρο πως το κίνημα των «αγανακτισμένων» και ο κόσμος στις πλατείες, δεν είναι πολιτικό κίνημα. Μπορεί όμως υπό ορισμένες προϋποθέσεις να θεωρηθεί εν δυνάμει κοινωνικό κίνημα και να αποτελέσει τη κρίσιμη μάζα που είτε θα βάλει την αριστερά σε θέση ουσιαστικής παρέμβασης, είτε θα στηρίξει τον νεοφασισμό και τις διάφορες απολίτικες και «εθνεγερτικές» εκφράσεις, όπως αυτές των διάφορων «αιθεροβατούντων ζουράρηδων», των «σοφών» πανεπιστημιακών και των διάφορων νομικιστών και εθνικοσοσιαλιστών με ή χωρίς εισαγωγικά.
  • Διάφοροι παράγοντες, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν αυτή τη κρίσιμη μάζα και να την τοποθετήσουν παρά τη θέλησή της σ’ αυτούς που θα αφήσουν άθικτα τα μονοπώλια και τα διεθνή κερδοσκοπικά συμφέροντα.
  • Κάποιοι προσπαθούν να στρέψουν τις μάζες απέναντι σε όλα τα κόμματα και κατά συνέπεια την απαξίωση ακόμα και του κοινοβουλευτισμού, οδηγώντας τον λαό σε εξωθεσμικές επιλογές, λύσεις «ανάγκης» και πλαστά διλήμματα.
  • Είναι πολλοί, που προσπαθούν να αναμασήσουν εθνικιστικά ιδεώδη και να τα πλασάρουν ως λύση, για άλλη μια φορά, αλλά θα επιτρέψουν όπως πάντα την αφαίμαξη χώρας και λαού.
  • Το σύστημα εξαπολύει τις τελευταίες του εφεδρείες: τους παρακρατικούς «γνωστούς-άγνωστους», τους νεοναζί, το ιερατείο, την αποϊδεολογικοποίηση...και δεν θα αργήσει με τη φόρα που έχει πάρει να επαναφέρει τον «γύψο» και τον «κομμουνιστικό κίνδυνο»...
  • Η αριστερά από την άλλη –ενωμένη- πρέπει να βρίσκεται στη καρδιά των κινημάτων και να περνά τη σαφή πρόταση εξουσίας της, περιφρουρώντας την ίδια όμως ώρα το λαϊκό-εργατικό κίνημα από τον οπορτουνισμό και την δολιοφθορά.
Η αντίπερα όχθη
  • Αναλώθηκα σε αυτή τη μεγάλη για τα δικά μου μέτρα μελέτη, στις διασπάσεις της ελληνικής αριστεράς, χωρίς να αναφερθώ έστω και λίγο στην αντίπερα όχθη, την παράταξη του λαϊκίστικου και ανεύθυνου ΠΑΣΟΚ, της οικογενειοκρατίας και των πελατειακών σχέσεων, της νεοφιλελεύθερης στροφής, των σκανδάλων και της κακοδιαχείρισης, του ΠΑΣΟΚ των «πακέτων», της διασπάθισης, των μεγάλων ελλειμμάτων και της καμένης γης.
  • Αυτό το ΠΑΣΟΚ λοιπόν, υπήρξε ο πόλος έλξης για πολλά πρώην στελέχη της κομμουνιστικής αριστεράς επιφανέστερα των οποίων είναι σίγουρα ο Μίμης Ανδρουλάκης, πρώην στενός συνεργάτης του Χαρίλαου Φλωράκη μέσα στο ΚΚΕ, αλλά και η Μαρία Δαμανάκη, πρώην στέλεχος του ΚΚΕ και προέδρου του ενιαίου Συνασπισμού στις αρχές του 90’.
  • Η «αφαίμαξη» της ελληνικής αριστεράς και της νεολαίας της –ακόμα και της πιο επαναστατικής- από το «συγγενικό» ΠΑΣΟΚ, είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της μεταπολίτευσης που έφτασε αισίως στο τέλος της.
  • Πολλοί αριστεροί και δημοκράτες, στις αντικειμενικές συνθήκες που δημιούργησε ο δικομματισμός και τα ψεύτικά του διλήμματα, στήριξαν με πολλές δυνάμεις διαχρονικά το ΠΑΣΟΚ, και με τη ψήφο τους, και με αριστερή στελέχωση του αποτυχημένου αυτού κεντρώου μετώπου εξουσίας, προσδίδοντάς του μια πλασματική ειλικρίνεια και αληθοφάνεια σε ότι αφορά τις πραγματικές δυνατότητες και προθέσεις του.
  • Αυτούς τους αριστερούς και δημοκράτες είναι που πρέπει να ελκύσει η νέα ενωμένη αριστερά και η κύρια συνιστώσα της, το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η πρόταση εξουσίας του λαϊκού κινήματος πρέπει να απευθύνεται και πρέπει να αφορά και την κεντροαριστερά, τα μεσαία και δημοσιοϋπαλληλικά στρώματα, τους μικροκαταστηματάρχες και τους βιοτέχνες, τους κατόχους μικρών παραγωγικών εκμεταλλεύσεων, τους συνεταιρισμούς, τα οργανωμένα δημοκρατικά σύνολα, τους συνδικαλιστές, τους οικολόγους, τους ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού, την επιστημονική κοινότητα. 
Η παρούσα συγκυρία - Η λατινική δείχνει τον δρόμο
  • Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η «μνημονιακή» κατάσταση όπως εξελίσσεται, αποτελεί μια σπουδαία ευκαιρία για το εργατικό-λαϊκό κίνημα, τους κομμουνιστές και την ευρύτερη αριστερά, μια ευκαιρία ανατροπής αλλά και ευθύνης.
  • Σίγουρα θα πρέπει να αναζητηθούν λύσεις εκτός του ΔΝΤ, με τα παραδείγματα της Αργεντινής αλλά και της Τουρκίας να δημιουργούν ένα λογικό πλαίσιο σκέψης και έχοντας πάντα υπόψη τις «αναδυόμενες» σοσιαλιστικές προοπτικές που εκφράζουν τα λατινοαμερικάνικα κινήματα εξουσίας, όπως αυτό της Βενεζουέλας του Ούγκο Τσάβεζ. Είναι χαρακτηριστικό για παράδειγμα ότι η μόνη πηγή δανεισμού για την Αργεντινή που βρίσκεται πια εκτός αγορών, είναι η πετρελαιοπαραγωγός Βενεζουέλα. 
  • Από την άλλη, είναι την ίδια ώρα απαραίτητος και ο επανασχεδιασμός της χώρας, η πραγματική δηλαδή «αλλαγή» στις δομές και τις λειτουργίες της κρατικής μηχανής, η δικαιότερη κατανομή του πλούτου, η επανάκαμψη της παραγωγής, η απελευθέρωση των φυσικών πόρων της επικράτειας, η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, η χαλιναγώγηση των κερδοσκόπων και των μονοπωλίων.
  • Σίγουρα, το σοσιαλιστικό-αντικαπιταλιστικό όραμα είναι εκεί, το επεξεργαζόμαστε και το αναλύουμε, το εφαρμόζουμε και το αξιολογούμε. Σε συνεργασία με τα διεθνή κινήματα, την ευρωπαϊκή αριστερά και την λατινοαμερικάνικη πρωτοπορία, μπορούμε να σχεδιάσουμε τα διεθνιστικά και επαναστατικά μας βήματα.
  • Πρέπει όμως παράλληλα να υπερασπιζόμαστε τον λαό και τη χώρα μας σε πραγματικό χρόνο, να βάζουμε νερό στο κρασί μας και να συμπτύσσουμε ενωτικά μέτωπα αντίστασης, με ξεκάθαρες προτάσεις εξουσίας, με άμεσα ζητούμενα και βραχυπρόθεσμες επιδιώξεις.
  • Θεωρώ, κλείνοντας, πως μια ενωμένη αριστερά, με συγκεκριμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης και ξεκάθαρη πολιτική, είναι σε θέση να παίξει τον ρόλο που της αναλογεί ιστορικά και να απεγκλωβίσει τις μάζες των εργαζόμενων και των μικρομεσαίων που βρίσκονται μεταξύ ΠΑΣΟΚ και «αγανάκτησης».
  • Οι πραγματικές μάχες για τα συμφέροντα του λαού, χάνονται τις ώρες της διάσπασης και της προάσπισης της ιδεολογικής καθαρότητας. Το εργατικό-λαϊκό σοσιαλιστικό διεθνιστικό κίνημα είναι ενιαίο, και ενωμένο πρέπει να διεκδικεί αλλά και να εφαρμόζει τις πολιτικές και κοινωνικές του μεταρρυθμίσεις και ανατροπές.
  • Παρόλα αυτά, η ελλαδική πολιτική πραγματικότητα των τελευταίων τριάντα τουλάχιστον χρόνων, και ειδικότερα η πολυδιάσπαση της αριστεράς που αποτέλεσε και το θέμα αυτής της μελέτης, δημιουργούν αναχώματα στη μαζικοποίηση του κινήματος, αποπροσανατολίζουν και αποθαρρύνουν τα πλατιά λαϊκά στρώματα και κατακερματίζουν τις δυνατότητες αντίστασης, αντικαπιταλιστικής ανατροπής και οικοδόμησης της σοσιαλιστικής προοπτικής.
  • Οι κομμουνιστές, δεν μπορούν να πείσουν διασπασμένοι και περιχαρακωμένοι, αλλά ούτε και ως δεκανίκια του ξοφλημένου δικομματικού συστήματος. Είναι πάντα η σωστή ώρα για την ενότητα της αριστεράς και την λαϊκή πρόταση εξουσίας που απευθύνεται στις μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες. 
  • Μόνο μέσα από την εξουσία των αστικών δημοκρατιών μπορούμε να επέμβουμε στις ισορροπίες και τις πολιτικές, βήμα προς βήμα, μέχρι να μας δοθούν οι ευκαιρίες περιφερειακά και παγκόσμια να αλλάξουμε τα ισοζύγια και να βρεθούμε σταδιακά -ως κράτη και λαοί- απέναντι στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.
  • Μόνο με εφικτές και ελπιδοφόρες προτάσεις εξουσίας μπορούμε να πείσουμε τους εργαζόμενους και τις πλατιές μάζες να συνταχθούν με το ενωμένο σοσιαλιστικό κίνημα και μόνο μ' αυτές τις πλατιές μάζες μπορούμε να αντισταθούμε αποτελεσματικά στην επίθεση των μονοπωλίων.  
...................................................................................................

    15 Ιουνίου 2011

    Η πολυδιάσπαση της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα. Τρίτο μέρος: Οι ευρωκομμουνιστικές και ανανεωτικές διασπάσεις

    ...Ο άλλος δρόμος
    για τον Σοσιαλισμό...
    • Στις περασμένες δύο αναρτήσεις κατέγραψα τις δύο πρώτες μεγάλες διασπάσεις του Ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, τη πρώτη διάσπαση προπολεμικά με τους τροτσκιστές να δημιουργούν τα δικά τους κινήματα αντιτιθέμενοι με την επικράτηση του Σταλινισμού, και τη δεύτερη διάσπαση που ακολούθησε την αποσταλινοποίηση που εφάρμοσαν οι Σοβιετικοί και που έβαλε τις βάσεις γι αυτό που επικράτησε να λέγεται μαοϊκός ή Μαρξιστικός-Λενινιστικός (Μ-Λ) χώρος.
    • Και οι δύο αυτές διασπάσεις υπήρξαν αντανακλάσεις της διαπάλης μέσα στο ίδιο το ΚΚΣΕ και την Σοβιετική Ένωση, μια μεταφορά δηλαδή των φραξιονιστικών, εξουσιαστικών αλλά και ιδεολογικών-φιλοσοφικών συγκρούσεων από τον πυρήνα του «υπαρκτού».
    • Σε αυτή την ανάρτηση, το τρίτο μέρος της μελέτης μου, θα αναφερθώ τη μεγάλη διάσπαση του 68’ που είχε ως αιτία την ολοένα αυξανόμενη αμφισβήτηση του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της Σοβιετικής Ένωσης, τις διασπάσεις του ανανεωτικού χώρου, καθώς και την επίσης μεγάλη διάσπαση του 89’ –ειδικά μέσα στη ΚΝΕ- που και πάλι είχε σαφείς αναφορές στις εξελίξεις της περιόδου εκείνης μέσα στο ανατολικό μπλοκ που οδήγησαν στη τελική κατάρρευση του «υπαρκτού».
    Η αποσταλινοποίηση που δεν έγινε ποτέ
    • Παρά την φαινομενική και συμβολική θα λέγαμε διαφοροποίηση και τις επιφανειακές αλλαγές που επέφερε η νέα ηγεσία του ΚΚΣΕ μετά τον θάνατο του Στάλιν, οι γραφειοκρατικές-εξουσιαστικές δομές της Σοβιετικής Ένωσης έμειναν ουσιαστικά άθικτες και η εξωτερική της πολιτική, ειδικά σε ότι αφορούσε το ισοζύγιο επιρροών, έγινε ίσως ακόμα πιο επεμβατική.
    • Η επέμβαση στην Βουδαπέστη το 56’, η πραξικοπηματική αλλαγή εξουσίας στο ΚΚΣΕ με την απομάκρυνση του Χρουστσόφ το 64’ και την αντικατάσταση του από τον εκλεκτό των στρατιωτικών Λεονίντ Μπρέζνιεφ  (προηγήθηκε ακόμα ένα, αποτυχημένο όμως πολιτικό πραξικόπημα), καθώς και η επέμβαση στη Τσεχοσλοβακία το 68’, δείχνουν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι το «φάντασμα του Στάλιν» συνέχιζε να στοιχειώνει το Κρεμλίνο αρκετά ακόμα χρόνια μετά τον θάνατό του...
    • Όλα αυτά τα γεγονότα, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη του παγκόσμιου ειρηνιστικού κινήματος τη δεκαετία του 60’ και με κορύφωση το κίνημα του Μάη του 68’ στη Γαλλία, οδήγησαν σταδιακά ένα μεγάλο μέρος της κομμουνιστικής αριστεράς που παρέμενε ακόμα οργανωμένη και συνδεδεμένη με τα σοβιετόφιλα ΚΚ, στην αμφισβήτηση του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της Σοβιετικής Ένωσης και την ανάπτυξη των κινημάτων του ευρωκομμουνισμού και της ανανεωτικής γενικότερα αριστεράς.
    • Χαρακτηριστικό της περιόδου εκείνης ήταν το γεγονός ότι κομμουνιστικά κόμματα όπως αυτό της Ιταλίας και της Γαλλίας καταδίκασαν απερίφραστα την επέμβαση του «συμφώνου της Βαρσοβίας» στη Τσεχοσλοβακία, σηματοδοτώντας έτσι την εμφάνιση της νέας σοσιαλιστικής προσέγγισης, του σοσιαλισμού δηλαδή με ανθρώπινο πρόσωπο, σε αντιδιαστολή με το καταφανέστατα ολιγαρχικό και μιλιταριστικό πρόσωπο του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
    Οι ευρύτερες δημοκρατικές συμμαχίες και τα κινήματα ειρήνης
    • Στην προηγούμενη ανάρτηση, στο δεύτερο μέρος της μελέτης αυτής, έχω δώσει ιδιαίτερη σημασία στην σοβιετική τακτική να προωθεί τη συνεργασία των τοπικών ΚΚ με τα ευρύτερα δημοκρατικά-πατριωτικά στρώματα και γενικά ακόμα και την μετατροπή ή και «μετάλλαξη» των παραδοσιακών ΚΚ σε σχήματα περισσότερο αποδεκτά από τις πλατιές μάζες όπως για παράδειγμα το ΑΚΕΛ στη Κύπρο και η ΕΔΑ στην Ελλάδα.
    • Στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής ήταν και η δημιουργία οργανώσεων «Ειρήνης» από τα τοπικά κομμουνιστικά κόμματα τα οποία ανάπτυσσαν αντι-ιμπεριαλιστική - αντινατοϊκή δράση και λειτουργούσαν –και λειτουργούν- παράπλευρα και ενισχυτικά προς τις υπόλοιπες οργανώσεις του λαϊκού κινήματος.
    • Στην ηγεσία αυτών των οργανώσεων συνήθως τοποθετούνται στελέχη της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης για υλοποίηση του βασικού στόχου που είναι ακριβώς η διεμβόλιση του αστικού πολιτικού χώρου και η μαζικότερη αντινατοϊκή αντίσταση.
    • Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, σπουδαίος παλιός αθλητής και γιατρός, βουλευτής με την ΕΔΑ από το 1961, υπήρξε αντιπρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη που δημιουργήθηκε το 1955, και είναι ακόμα μέχρι και τις μέρες μας η σημαντικότερη ίσως μορφή του ελλαδικού ειρηνιστικού κινήματος.
    • Ο Λαμπράκης πλήρωσε με τη ζωή του την μαχητική του στάση απέναντι στους νατοϊκούς σχεδιασμούς, δολοφονημένος από το δεξιό παρακράτος τον Μάη του 63’ στη Θεσσαλονίκη μετά από οργανωμένη δολοφονική επίθεση με τη συμμετοχή και αστυνομικών...
    • Στη συνέχεια και φυσιολογικά, ο Γρηγόρης Λαμπράκης έγινε σύμβολο του δημοκρατικού αγώνα και μόλις δύο εβδομάδες μετά την θυσία του, δημιουργήθηκε η «Δημοκρατική Κίνηση Νέων Γρηγόρης Λαμπράκης» που στη συνέχεια ενοποιήθηκε με την νεολαία της ΕΔΑ για να μετονομαστεί σε «Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη» με πρώτο πρόεδρο τον Μίκη Θεοδωράκη...
    • Το αξιοσημείωτο στη περίπτωση της Νεολαίας Λαμπράκη είναι ότι λειτουργούσε ως η κομματική νεολαία της ΕΔΑ αλλά ήταν σαφώς διαχωρισμένη από την νεολαία του παλιού ΕΑΜ, την ΕΠΟΝ, που ήταν η μεγαλύτερη οργάνωση νέων εκείνη τη περίοδο, και αυτό δημιουργούσε αυτόματα δύο δυνητικά ξεχωριστούς πολιτικούς χώρους ανάμεσα στην ευρύτερη αριστερή παράταξη και το λαϊκό κίνημα.
    Η μεγάλη διάσπαση του 68’
    • Μέσα λοιπόν στο γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης των σοσιαλιστικών και ειρηνικών προθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης -που για να συμπληρώσουμε ενισχύονταν από τα μέσα της δεκαετίας του 50’ τόσο από τον Μάο όσο και από τριτοκοσμικά μαρξιστικά κινήματα- και μέσα στην προδιάθεση της αριστεράς προς μια ανανεωμένη και ανθρώπινη προσέγγιση του σοσιαλισμού, προκλήθηκε η τρίτη μεγάλη διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας με την δημιουργία του Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού.
    • Εν μέσω της δικτατορίας των συνταγματαρχών που επιβλήθηκε την Άνοιξη του 67’, με το κόμμα στη παρανομία και σε μεγάλο βαθμό στην πολιτική προσφυγιά, συνήλθε στην Βουδαπέστη τον Φλεβάρη του 68’ η 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ για να εξετάσει την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας με τη δικτατορία και εσωκομματικά ζητήματα.
    • Τρία μέλη του Πολιτικού Γραφείου, επτά αναπληρωματικά μέλη της ΚΕ και τα τρία μέλη της Κεντρικής Εξελεγκτικής Επιτροπής διαφώνησαν με την πλειοψηφία σε εσωκομματικά και κεντρικά πολιτικά ζητήματα, όπως η πολιτική των συμμαχιών και ο ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης, αποχωρώντας από την ολομέλεια.
    • Αυτά τα στελέχη εκπροσωπούσαν την τάση που ανάπτυξα αμέσως πιο πριν και δυσφορούσε με την απόλυτη εξάρτηση του κόμματος από τις επιλογές της σοβιετικής ηγεσίας, βλέποντας παράλληλα με ενδιαφέρον τις εξελίξεις στην Τσεχοσλοβακία και την «Άνοιξη της Πράγας».
    • Το γεγονός ότι τα περισσότερα στελέχη που αμφισβήτησαν τη γραμμή του κόμματος βρίσκονταν στο εσωτερικό, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των ανώτερων στελεχών που βρίσκονταν ακόμη στη πολιτική προσφυγιά, οδήγησε στην ονομασία του νέου σχηματισμού ως ΚΚΕ «Εσωτερικού».
    • Το ΚΚΕ εσ. συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα στα πλαίσια του Πανελλήνιου Αντιδικτατορικού Μετώπου (Π.Α.Μ) ενώ η νεολαία του, ο «Ρήγας Φεραίος» -που ήταν βασικά η συνέχεια της Νεολαίας Λαμπράκη σε μεγάλο βαθμό- ήταν η μαζικότερη σε συμμετοχή στο αντιχουντικό φοιτητικό κίνημα και ειδικά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.
    • Η νεολαιίστικη αυτή πολιτική οργάνωση μετονομάστηκε σε Ελληνική Κομμουνιστική Νεολαία (ΕΚΟΝ) Ρήγας Φεραίος το 76’ και απέκτησε σταδιακά πιο ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά με αναφορές τόσο στον Μάη του 68’ και τον Αλτουσέρ όσο και στις μαοϊκές θεωρίες.
    • Ο ριζοσπαστισμός που αναπτύχθηκε μέσα στην οργάνωση, οδήγησε τη μεγάλη πλειοψηφία της σε ρήξη με το ΚΚΕ εσ. και την ηγεσία του το 77’, αποδίδοντας του υπερβολική μετριοπάθεια και στροφή προς τα δεξιά. Είναι χαρακτηριστικό ότι διαγράφηκε τότε από τις τάξεις του κόμματος το 65-70% των μελών της οργάνωσης νεολαίας του.
    • Από τη διάσπαση του «Ρήγα» το 77’, δημιουργήθηκαν νέες αριστερές συσπειρώσεις φοιτητών και νεολαίων που αναζήτησαν συγκλήσεις και συνεργασίες με μέλη άλλων κομμουνιστικών οργανώσεων που περνούσαν κι αυτές περίοδο επαναπροσδιορισμού και ανασύνταξης στο νέο περιβάλλον που δημιούργησε η άνοδος του σοσιαλδημοκρατικού ΠΑΣΟΚ στην εξουσία με συνθήματα ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Ένωση).
    • Σύγχρονα σχήματα που έχουν τις πολιτικές τους καταβολές στη περίοδο εκείνη και την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος είναι η Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡΑΝ) και η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡΑΣ) που συμμετέχουν αμφότερες στο μέτωπο της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α από το 2009.
    Συνασπισμών και διασπάσεων συνέχεια...
    • Στο 4ο συνέδριο του ΚΚΕ Εσ. το 1986, η πλειοψηφία των συνέδρων με τη καθοδήγηση της ηγεσίας του κόμματος αποφάσισαν την ίδρυση ενός νέου αριστερού πολιτικού φορέα, της Ελληνικής Αριστεράς (ΕΑΡ) και η οποία συνεργάστηκε τρία χρόνια αργότερα με το ΚΚΕ, σχηματίζοντας τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου σε μια προσπάθεια δημιουργίας μιας δυνατής ενωτικής παράταξης που να αποτελέσει την αριστερή απάντηση στην ηγεμονία του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου στο χώρο της κεντροαριστεράς.
    • Η μειοψηφία του ΚΚΕ Εσ. που διαφώνησε με την στροφή της ηγεσίας του κόμματος το 86’, συνέχισε στο σχήμα ΚΚΕ εσ. Ανανεωτική-Αριστερά που μετεξελίχθηκε το 1991 σε Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (ΑΚΟΑ) και που από το 2004 συμμετέχει στο μέτωπο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.
    • Μετά την αποχώρηση του ΚΚΕ από τον Συνασπισμό το 1992, τα μέλη της ΕΑΡ αποφάσισαν τη διάλυσή της και την ένταξή τους στον Συνασπισμό αφού πρώτα τον μετέτρεψαν από μέτωπο συμμαχίας σε κανονικό κόμμα.
    • Το 1989 ο Συνασπισμός συμμετείχε σε κυβέρνηση συνεργασίας με την Νέα Δημοκρατία με κύριο στόχο την αποπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου σε ειδικό δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Αυτό έφερε τη μαζική αντίδραση της νεολαίας του κόμματος, της ΚΝΕ, που στο 15ο φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, αμφισβήτησε ανοιχτά τις επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ.
    • Σαν αποτέλεσμα, αποχώρησαν 15 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος και όλη σχεδόν η Κομμουνιστική Νεολαία για να δημιουργήσουν το Νέο Αριστερό Ρεύμα (ΝΑΡ) που αποτελεί αυτή τη στιγμή μια από τις βασικές συνιστώσες της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
    • Η μαζικότητα της αμφισβήτησης από τη  ΚΝΕ στις αποφάσεις και τις πολιτικές της ηγεσίας του κόμματος το 89’, είχε έντονα τα στοιχεία της κορύφωσης της αντίδρασης των νέων κομμουνιστών στις παλαιοκομματικές -σοβιετικού τύπου- κομματικές γραμμές, που σάρωσε εκείνη τη περίοδο όλα τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα στην υφήλιο με αφορμή τα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
    .................................................................................................................

    13 Ιουνίου 2011

    Η πολυδιάσπαση της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα. Δεύτερο μέρος: Η αποσταλινοποίηση και ο μαοϊσμός

    Ο Ιωσήφ φεύγει...ο Μάο έρχεται...
    • Μετά την κυριάρχηση του Στάλιν και των γραφειοκρατών στη Σοβιετική Ένωση, η 3η Διεθνής, παγκόσμιο όργανο πια του Σταλινισμού, άλλαξε από τη δεκαετία του 30' το δόγμα για την υποστήριξη τοπικών κομμουνιστικών επαναστάσεων και επέβαλε στα κομμουνιστικά κόμματα την πολιτική των συνεργασιών με δημοκρατικά-πατριωτικά σχήματα με κόμματα, με στόχο ουσιαστικά πλέον την αστικοδημοκρατική πάλη και όχι τη σοσιαλιστική επανάσταση.
    • Στα πλαίσια αυτής τη νέας διεθνικής πολιτικής του ΚΚΣΕ, το ΚΚΕ προχώρησε σε μια σειρά συνεργασιών τόσο με τους Βενιζελικούς και κεντρώους προπολεμικά όσο και με ευρύτερες δημοκρατικές δυνάμεις στα πλαίσια της αντίστασης του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ) μεταπολεμικά.
    • Το «καμουφλάρισμα» αυτό και η εγκατάλειψη του στόχου για μαρξιστική-λενινιστική επανάσταση είχε την εφαρμογή του ειρήσθω εν παρόδω και στην Κύπρο με την δημιουργία του ΑΚΕΛ το 1941 (μετεξέλιξη του ΚΚΚ που ιδρύθηκε το 1926) και τη σταδιακή εφαρμογή της πολιτικής των «πατριωτικών συνεργασιών» της αριστεράς με τα προοδευτικότερα τμήματα της δεξιάς και του κέντρου.
    • Ο Στάλιν με αυτή του την ταχτική είχε τρεις βασικούς στρατηγικούς στόχους: την εξασφάλιση κατά πρώτο λόγο της ειρήνης για την Σοβιετική Ένωση εφόσον χωρίς την επαναστατική δράση του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος και τον εισοδισμό του στα αστικά πολιτεύματα, αφηνόταν απερίσπαστη η προσπάθειά για οικοδόμηση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», της εδραίωσης δηλαδή της νέας ρωσικής αυτοκρατορίας των αστών της νομενκλατούρας και των στρατιωτικών...
    • Το άλλο μεγάλο ζητούμενο του Σταλινισμού ήταν η δολιοφθορά και η παρενόχληση των δυτικών με όπλο το ίδιο το δικό τους σύστημα, της αστικής δηλαδή δημοκρατίας, που επιτυγχανόταν με τα μαζικά δημοκρατικά και ειρηνιστικά κινήματα που καθοδηγούνταν από τους κομμουνιστές.
    • Ο τρίτος στόχος για τον Στάλιν ήταν η μη αμφισβήτηση του επαναστατικού και σοσιαλιστικού χαρακτήρα της ίδιας της Σοβιετικής Ένωσης από κινήματα που θα εντρυφούσαν στις επαναστατικές θεωρίες και θα αποκτούσαν μέσα από τις ανατρεπτικές – αντικαπιταλιστικές εμπειρίες τους, κριτική άποψη για το ίδιο το Σταλινικό καθεστώς (όπως για παράδειγμα έγινε με τον σύντροφο Ερνέστο...).
    • Με την μεθόδευση αυτή, ο Στάλιν αλλά και οι μετασταλινικοί εξασφάλιζαν ουσιαστικά τον έλεγχο πάνω στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα που το χρησιμοποιούσαν πότε έτσι και πότε αλλιώς για να εδραιώσουν τα δικά τους καθεστώτα ως αντίβαρο στους δυτικούς.
    • Την αντίδραση του τροτσκιστικού κινήματος σ’ αυτές τις μεθοδεύσεις και τον εκφυλισμό του εργατικού κινήματος και της παγκόσμιας του επανάστασης, την είδαμε στο πρώτο μέρος της μελέτης.
    • Σ’ αυτό το δεύτερο μέρος θα ασχοληθώ με την μετασταλινική διάσπαση του ΚΚΕ που ήρθε ως αποτέλεσμα και αυτής της πολιτικής αλλά και των αλλαγών στη Σοβιετική Ένωση μετά τον θάνατο του Στάλιν...
    Ο ελληνικός εμφύλιος
    • Διάφορες μαρτυρίες ξένων μελετητών, φέρουν το ΕΑΜ τη περίοδο μέχρι και το 1945 να εκφράζει ή να συγκινεί πέραν του 70% των Ελλήνων. Είναι γεγονός πως εκτός από τα μέλη του ΚΚΕ, σημαντικό ρόλο και μαζική συμμετοχή στο ΕΑΜ και τον Ελληνικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό (ΕΛΑΣ) είχαν και οι ευρύτερες δημοκρατικές δυνάμεις...
    • Αυτό το γεγονός παρόλα αυτά, δεν εμπόδισε τις μεγάλες δυτικές δυνάμεις, την Αγγλία και μετέπειτα την Αμερική να ωθήσουν τη δεξιά και την κεντροδεξιά σε συμμαχία με τους ναζιστές ταγματασφαλίτες (όπως ο Γεώργιος Γρίβας και η οργάνωση «Χ»), ενάντια στην αριστερά μετά τη λήξη του πολέμου...
    • Με τη κυβέρνηση ανδρείκελο του Γεώργιου Παπανδρέου και την περίφημη «συμφωνία της Βάρκιζας» που άφηνε εκτεθειμένα τα μέλη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εγκαινιάστηκε με το τέλος του πολέμου μια περίοδος «λευκής τρομοκρατίας» απέναντι στους αντιστασιακούς και τους κομμουνιστές με συνεχόμενες εκτελέσεις και πογκρόμ δικαστικών καταδικών των κομμουνιστών. Ο εμφύλιος το 46’ ήταν πια γεγονός...
    • Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έπρεπε η επιρροή των κομμουνιστών ανάμεσα στον Ελληνικό λαό να περιοριστεί σημαντικά γι αυτό και δόθηκε στην Ελληνική κυβέρνηση και τον «Εθνικο Στρατό» ισχυρή χρηματική και υλικοτεχνική βοήθεια εκ μέρους των αγγλοαμερικάνων, ενώ από την άλλη οι βοήθειες που λάμβαναν οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού από το σταλινικό στρατόπεδο ήταν ελάχιστες.
    • Όπως φαίνεται ξεκάθαρα από τη «συμφωνία των ποσοστών» μεταξύ Τσόρτσιλ και Στάλιν τον Οκτώβρη του 1944, η επιρροή των δυτικών στην Ελλάδα είχε οριστεί στο 90%, με ένα 10% μόνο να παραμένει υπό κομμουνιστικό «έλεγχο».
    • Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι δύο ηγέτες θα τηρούσαν στο μέλλον ότι είχαν συμφωνήσει αλλά σίγουρα έβαζαν το πλαίσιο για το τι θα ακολουθούσε στην Ελλάδα το επόμενο διάστημα.
    • Με το τέλος του εμφυλίου, μεγάλες μάζες αριστερών βρέθηκαν ως πολιτικοί πρόσφυγες στις τέσσερις άκρες του ανατολικού μπλοκ και πολλοί απ’ αυτούς συνέχιζαν να καταδιώκονται για τη πολιτική τους δράση αυτή τη φορά όχι από τους ταγματασφαλίτες, τους γερμανούς και τον «Εθνικό Στρατό»...αλλά από τα σταλινικά και μετασταλινικά καθεστώτα...
    • Αυτοί που παρέμειναν στην Ελλάδα συνέχισαν επίσης να διώκονται από τις κυβερνήσεις-προτεκτοράτα των δυτικών μέχρι και το 1974 ενώ δεκάδες χιλιάδες μετανάστευσαν στη δύση και ειδικότερα στη πρώην Δυτική Γερμανία, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή...
    • Ο στόχος για ένα μικρό, διασπασμένο και ελέγξιμο κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα είχε επιτευχθεί...
    Η μετεμφυλιακή πολιτική κατάσταση
    • Πιστό στη ταχτική της 3ης Διεθνούς για συνεργασίες με τις ευρύτερες δημοκρατικές δυνάμεις, το ΚΚΕ δραστηριοποιήθηκε πολιτικά εν μέσω παρανομίας από το 1951 και μέχρι το 67’ με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ), καταφέρνοντας να ξεφύγει από την απομόνωση που του επέβαλλαν οι δυτικοί και τα πολιτικοστρατιωτικά φερέφωνά τους...
    • Παρόλα αυτά, οι καταδίκες και οι εκτελέσεις των αριστερών συνεχίζονταν από τα υποτελή ελλαδικά καθεστώτα με χαρακτηριστική την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το 52’ και την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη το 63’.
    • Το 1953, μετά τον θάνατο του Στάλιν και μετά την ανάληψη της εξουσίας από την «δεξιά» του ΚΚΣΕ και τον Νικίτα Χρουστσόφ, άρχισε η λεγόμενη «αποσταλινοποίηση» στη Σοβιετική Ένωση που είχε φυσικά το αντίκτυπό της σε πολλά «σοβιετόφιλα» κομμουνιστικά κινήματα παγκόσμια...
    • Ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο ιστορικός ηγέτης του σταλινικού ΚΚΕ από το 1934,  βρέθηκε με συνοπτικές διαδικασίες εκτός κόμματος και εξόριστος στη Σοβιετική Ένωση, μαζί με άλλους συντρόφους του με τη κατηγορία του τυχοδιωκτισμού και του σεχταρισμού...
    • Η νέα ηγεσία του ΚΚΕ δεν έμεινε μέχρι εκεί, με μια απόφαση που έμελλε να παίξει αποφασιστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία του, αποφάσισε το 58’ τη διάλυση όλων των κομματικών μηχανισμών του κόμματος και την δραστηριοποίησή τους μέσα στην ΕΔΑ. (παρόμοια κίνηση είχαμε αρκετά νωρίτερα και στη Κύπρο με την αυτοδιάλυση του ΚΚΚ το 43’ και την προσχώρησή του εξολοκλήρου στο ΑΚΕΛ).
    • Την ίδια στιγμή μέσα στη Σοβιετική Ένωση και σε όλες τις χώρες του ανατολικού μπλοκ, οργανωνόταν ένα αντίστροφο πογκρόμ εναντίων των σταλινικών που αντιδρούσαν στην αναθεωρητική (ρεβιζιονιστική) πορεία της ΕΣΣΔ αλλά που επιπλέον άρχισαν να βλέπουν θετικά τον κινέζο κομμουνιστή ηγέτη Μάο Τσετούνγκ...
    • Ο Μάο είχε από την αρχή της περιόδου αυτής διακόψει κάθε επαφή με το ΚΚΣΕ και διακήρυξε την αντίθεσή του με την «φιλελευθεροποίηση» του ανατολικού μπλοκ, θεωρώντας την με τη σειρά του, ως εκφυλισμό της επανάστασης...
    • Όπως ήταν επόμενο, οι σταλινικοί κομμουνιστές, βρήκαν στο πρόσωπο του Μάο και στις θεωρίες του και ειδικότερα στη «θεωρία των τριών κόσμων», τον συνεχιστή του «ορθόδοξου» κομμουνισμού, στρεφόμενοι πλέον ανοιχτά ενάντια στα σοβιετικά καθεστώτα, όπως ακριβώς έκαναν τρεις δεκαετίες πριν οι τροτσκιστές συντρόφοι τους...
    Οι Ζαχαριαδικοί
    • Δεν θα ήταν άδικο ή αδικαιολόγητο να χαρακτηρίσουμε τα Μαοϊκά κινήματα και οργανώσεις που δημιουργήθηκαν μετά το 56’, ως κατά βάση σταλινικά.
    • Ο Μάο, παίρνοντας σαφή θέση ενάντια στη νέα πορεία (που δεν ήταν και τόσο «νέα» μεταξύ μας) της Σοβιετικής Ένωσης και των ελεγχόμενων από αυτήν χωρών του ανατολικού μπλοκ, ουσιαστικά προσέλκυσε και έκφρασε τους κομμουνιστές μέσω και έξω από τον «υπαρκτό» που θεωρούσαν τον Στάλιν ως τον απόλυτο κομμουνιστή ηγέτη και τη συνεισφορά του τόσο στην ανάπτυξη της ΕΣΣΔ, όσο και στη νίκη ενάντια στον φασισμό, ως καταλυτική και ανεπανάληπτη.
    • Οι «ζαχαριαδικοί» στο εσωτερικό αλλά και στη πολιτική προσφυγιά, εκτός του ότι διώκονταν τώρα πια από το ΚΚΣΕ και την «επαγρύπνηση», είχαν επιπλέον λόγους να ελκύονται από τον Μαοϊσμό αφού η αυτοδιάλυση του ΚΚΕ και η δραστηριοποίησή του μόνο μέσα από τις αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες, ουσιαστικά του αφαιρούσε μια για πάντα τον ριζοσπαστισμό του και το καθιστούσε ουρά ή συμπλήρωμα της κεντροδεξιάς.
    • Επιπλέον, η «λατρεία» που εξέφραζαν στο πρόσωπο του φυσικού τους ηγέτη Νίκου Ζαχαριάδη, δεν τους επέτρεπε να συνταχθούν με την επίσημη πια θέση του κόμματος που χαρακτήριζε «τυχοδιωκτικές» τις επιλογές Ζαχαριάδη μετά τη λήξη του πολέμου.
    • Η δεύτερη μεγάλη διάσπαση του Κομμουνιστικού Κινήματος έγινε συνεπακόλουθα ένα αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός.
    • Χαρακτηριστικό της έκτασης αυτής της διάσπασης είναι το γεγονός ότι το 85% των ελλήνων πολιτικών προσφύγων που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση διαγράφηκαν από το Κόμμα εκείνη τη περίοδο.
    Τα μαοϊκά κόμματα
    • Η πρώτη οργάνωση του χώρου αυτού σχηματίστηκε το 58’ στην εξορία ανάμεσα σε πολιτικούς πρόσφυγες και είχε την ονομασία ΚΚΕ Μαρξιστικό-Λενινιστικό (ΚΚΕ μ-λ) το οποίο όμως δεν απέκτησε ποτέ σοβαρό μηχανισμό και πολιτική οργάνωση.
    • Το κενό αυτό ήρθε να καλύψει το 1964 η Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ) που οργάνωσε τη βάση των υποστηριχτών του πρώτου ΚΚΕ μ-λ σε μια πιο στέρεη πολιτική γραμμή και παράλληλα εμβάθυνε στον μαοϊσμό.
    • Μετά τον θάνατο του Μάο Τσετούνγκ το 1976 και την αλλαγή πλεύσης και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας προς τον αναθεωρητισμό, η ΟΜΛΕ διασπάστηκε στο ΚΚΕ Μαρξιστικό-Λενινιστικό (ΚΚΕ μ-λ) το οποίο ακολούθησε η πλειοψηφία των μελών και στο Μαρξιστικό Λενινιστικό ΚΚΕ (Μ-Λ ΚΚΕ) στο οποίο στεγάστηκε η μειοψηφία και που επέμενε «μαοϊκά» παρά τις εξελίξεις...
    • Το 1970 δημιουργήθηκε από έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στο Βερολίνο το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας (ΕΚΚΕ) το οποίο ήταν επίσης προσανατολισμένο στη γραμμή του Μάο και ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και το ΚΚΕ αλλά με καθαρά πιο νεανικό χαρακτήρα. Το ΕΚΚΕ συμμετείχε ενεργά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με σημαντικά στελέχη του να πρωτοστατούν.
    • Στη δεκαετία του 80’ και με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο «Μ-Λ» χώρος είχε υποστεί πιέσεις αλλά παρόλα αυτά διατήρησε τους σχηματισμούς του, συνεργάστηκε, ξαναδιασπάστηκε, αναδιοργανώθηκε και παρουσιάζεται αυτή τη στιγμή με πέντε μικρές οργανώσεις:  
    • Το ΚΚΕ μ-λ, το ΕΚΚΕ που συμμετέχει στο μέτωπο της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, το Μ-Λ ΚΚΕ, η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας (ΚΟΕ) που συμμετείχε στη συμμαχία του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ το 2009 και την ιδιαίτερη ομολογουμένως Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ) της οποίας οι αναλύσεις πραγματικά ξεχωρίζουν!
    ............................................................................................

    Η πολυδιάσπαση της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα. Πρώτο μέρος: Οι κεντρώοι σταλινιστές και οι αριστεροί τροτσκιστές


    Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!
    (Με ποιους και εναντίων ποιων;)   
    • Τις τελευταίες μέρες και με αφορμή το κίνημα των «αγανακτισμένων της πλατείας», έπεσα με τα μούτρα στη μελέτη των πολλών συνιστωσών της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα.
    • Θέλω να κατανοήσω τους λόγους και τις αιτίες αυτής της πολυδιάσπασης, τις θεωρητικές και ιδεολογικές διαφορές των διάφορων συνιστωσών, τι ενώνει και τι χωρίζει αυτό το τεράστιο κίνημα, τι το κρατάει διασπασμένο μπροστά στους λαϊκούς αγώνες και τι μπορεί να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια ελάχιστη ενότητα προκειμένου να υπερασπιστεί με επιτυχία και αποτελεσματικότητα τα λαϊκά-εργατικά συμφέροντα.
    • Και το κάνω αυτό γιατί έχω τη πεποίθηση πως η κομμουνιστική, η μαρξιστική αριστερά της Ελλάδας, δεν μπορεί να πείσει και να ελκύσει τις κρίσιμες μάζες που θα της επιτρέψουν να παίξει αποφασιστικό ρόλο στη πολιτικοοικονομική κατάσταση της χώρας, παρουσιάζοντας αυτό το πολυδιασπασμένο μωσαϊκό απόψεων και δράσεων...
    • Πως οι πλατιές μάζες θα εμπιστευτούν τους κομμουνιστές και θα στηρίξουν πάνω τους τις ελπίδες και τους καθημερινούς τους αγώνες, όταν αυτοί οι ίδιοι αδυνατούν να παρουσιαστούν με μια ενιαία –όσο το δυνατόν- φωνή και δράση;
    • Είναι γεγονός πως η οικοδόμηση του «υπαρκτού» στη Σοβιετική Ένωση με τον τρόπο που έγινε, η «σταλινοποίηση» και «αποσταλινοποίηση», η σύγκρουση των σοβιετικών με τον μαοϊσμό από τα τέλη της δεκαετίας του 50’, οι σοβιετικές στρατιωτικές επεμβάσεις σε Ουγγαρία και Τσεχία καθώς και η τελική κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, οδήγησαν στη πολυδιάσπαση του κομμουνιστικού κινήματος τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο...  
    • Ειδικά στην Ελλάδα όμως, η πολυδιάσπαση της αριστεράς είναι τόσο περίπλοκη και χαοτική που κάθε προσπάθεια ξετυλίγματος του μίτου καταλήγει σε μια ατελείωτη περιπέτεια ιδεών και ένα ατέρμονο φαύλο κύκλο πολιτικών συμμαχιών και συγκρούσεων, ο οποίος λειτουργεί αποθαρρυντικά για τον κάθε κομμουνιστή...
    • Παρόλα αυτά, θα προσπαθήσω να μπω σ’ αυτό τον φαύλο κύκλο ελπίζοντας ότι θα καταφέρω να βρω τη σωστή στροφή που θα με οδηγήσει έξω απ’ αυτόν...
    Δεξιά, κέντρο, αριστερά
    • Η αλήθεια είναι πως μέσα σε οποιεσδήποτε πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες και με οποιοδήποτε κομματικό ή παραταξιακό ζητούμενο, είναι φυσιολογικό επόμενο να δημιουργούνται και να διατηρούνται διαφορετικές πολιτικές τάσεις και στάσεις.
    • Το ίδιο το παγκόσμιο σοσιαλιστικό κίνημα είχε πάντα τις διαφορές και τις αντιθέσεις του που ξεκινούν από πολύ παλιά και έχουν να κάνουν με τον «σωστό» δρόμο προς την υλοποίηση του Μαρξισμού και την οικοδόμηση της νέας δίκαιης κοινωνίας...
    • Από την ίδρυση της «εργατικής» 1ης Διεθνούς το 1864, την «σοσιαλδημοκρατική» 2η Διεθνή του 1889 και μέχρι και την ίδρυση της «λενινιστικής» 3ης Διεθνούς το 1919, διαφάνηκαν οι τρεις βασικές τάσεις του εργατικού κινήματος: η σοσιαλδημοκρατία, ο κομμουνισμός και ο αναρχισμός
    • Σε αδρές γραμμές, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι οι σοσιαλδημοκράτες αποτελούν την «δεξιά» τάση του εργατικού κινήματος που υποστηρίζει ότι το ζητούμενο είναι οι καλυτέρευση της θέσης του προλεταριάτου μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία, ενώ ο κοινωνικός αναρχισμός αποτελεί την «αριστερή» τάση του κινήματος και η οποία αμφισβητεί την αναγκαιότητα τόσο του κράτους όσο και της «δικτατορίας του προλεταριάτου» ως ενδιάμεσους σταθμούς προς την οικοδόμηση της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας.
    • Ο Μαρξισμός-Λενινισμός ουσιαστικά αποτελεί την «κεντρώα» τάση που από τη μία έχει ως στόχο την επανάσταση ενάντια στην αστική τάξη και την κατάργηση των καπιταλιστικών δομών -σε αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες- και από την άλλη την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας σε στάδια, αρχίζοντας από την ισχυροποίηση του σοσιαλιστικού κράτους, σε αντίθεση με τους αναρχικούς.  
    • Από εκεί και πέρα, ανάμεσα στο μαρξιστικό-κομμουνιστικό κίνημα των Μπολσεβίκων της Οκτωβριανής Επανάστασης, αναπτύχθηκαν σταδιακά άλλες τρεις ανάλογες συνιστώσες:
    • Η δεξιά τάση εκφράστηκε κύρια από τον Νικολάι Μπουχάριν μετά το 1924 με μια βασική αντίθεση ως προς την πλήρη κατάργηση της ατομικής αγροτικής περιουσίας και η αριστερή τάση εκφράστηκε στο πρόσωπο του Λέων Τρότσκι και της γραμμής του υπέρ της ραγδαίας βιομηχανοποίησης και της παγκόσμιας διαρκούς επανάστασης...
    • Ο Στάλιν, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα, κατάφερε εκφράζοντας το «κέντρο» να εξαφανίσει από την πολιτική ζωή της νέας τότε Σοβιετικής Ένωσης τόσο την «αριστερή αντιπολίτευση», όσο και την «δεξιά» και να οικοδομήσει τον «κομμουνισμό» σε ένα μόνο κράτος, εγκαταλείποντας της ιδέα της διαρκούς διεθνιστικής επανάστασης...
    Η προπολεμική διάσπαση
    • Η διαμάχη αυτή των κομμουνιστικών τάσεων ήταν αναπόφευκτο να επηρεάσει τα κομμουνιστικά κινήματα όλων των χωρών που με τη σειρά τους διασπάστηκαν και διαφοροποιήθηκαν ανάλογα, προκειμένου να αποτυπώσουν αυτές τις αντιθέσεις...
    • Η αρχή στην Ελλάδα έγινε από το 1922 με τη τάση των «αρχειομαρξιστών» να διαφοροποιείται σημαντικά από το ΣΕΚΕ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας), πρόδρομο του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, ενώ στη συνέχεια και άλλες ομάδες προσκείμενες στην αριστερή αντιπολίτευση του Τρότσκι, ειδικά μετά το 1926, άρχισαν εντός και εκτός του ΚΚΕ να κατηγορούν τον σταλινικό «κεντρισμό» ως εκφυλισμό και προδοσία της παγκόσμιας επανάστασης.
    • Η 3η διεθνής, ζητώντας με υπόδειξη του Στάλιν το 1934 από τα τοπικά κομμουνιστικά κόμματα την αλλαγή πλεύσης από την  επαναστατική ταξική πάλη στην αστικοδημοκρατική συμμετοχή και τις πατριωτικές-λαϊκές συμμαχίες...
    • και η σχεδόν παράλληλη αλλαγή στάσης του Τρότσκι που ζητούσε πλέον επιτακτικά από την διεθνή «αριστερή αντιπολίτευση» την δημιουργία μιας 4ης διεθνούς που θα κατάγγελνε τον σταλινισμό ως προδοσία της επανάστασης -σε αντίθεση με την προηγούμενη γραμμή για εσωκομματική αντιπαράθεση- διαχώρισε μια για πάντα τις δύο κομμουνιστικές παρατάξεις στην Ελλάδα...
    • Σημαντικό γεγονός της περιόδου που αποτυπώνει το κλίμα και τις συνθήκες ανάμεσα στο κομμουνιστικό κίνημα, ήταν η δημιουργία το 1933 της Οργάνωσης Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ) με ηγέτη τον Παντελή Πουλιόπουλο, πρώτο Γραμματέα του ΚΚΕ και την σημαντικότερη μορφή του Ελλαδικού κομμουνιστικού διεθνιστικού κινήματος.
    • Τον Πουλιόπουλο στήριξε στη συνέχεια και ο Μιχάλης Ράπτης (Μισέλ Πάμπλο) προερχόμενος από τους αρχειομαρξιστές και που μεταπολεμικά ηγήθηκε για κάποιο διάστημα και της ίδιας της 4ης Διεθνούς, με αμφιλεγόμενη δράση και αποτελέσματα.
    • Την ίδια περίοδο, και πάλι με αφετηρία τους αρχειομαρξιστές, ήταν έντονη η πολιτική δράση του Δημήτρη Γιωτόπουλου (πατέρα του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, του φερόμενου ως αρχηγού της 17Ν) που συνεργάστηκε καταρχάς αλλά ακολούθως συγκρούστηκε με τον Τρότσκι, συμμετέχοντας κατά σειρά και μέχρι το 1951 σε αρκετές πολιτικές αντισταλινικές κινήσεις, σημαντικότερη της οποίας ήταν η Κομμουνιστική Οργάνωση Μπολσεβίκων Λενινιστών Ελλάδας – Αρχειομαρξιστών (ΚΟΜΛΕΑ) χωρίς όμως ιδιαίτερο αποτέλεσμα.
    • Σημαντική μορφή της ΚΟΜΛΕΑ που αντιστάθηκε στη στροφή Γιωτόπουλου ενάντια στον Τρότσκι αλλά παρόλα αυτά δεν κατάφερε να συμμαχήσει στα πλαίσια της ΟΚΔΕ με τους υπόλοιπους τροτσκιστές, ήταν και ο Γιώργος Βιτσώρης. (Άρθρο: Γιώργος Βιτσώρης για το ΕΑΜ και τους έλληνες τροτσκιστές)
    • Ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος και η δολοφονία του Τρότσκι όπως και η διάλυση όλων των τάσεων μέσα στη Σοβιετική Ένωση με δίκες, εκτελέσεις και εξορίες, έφεραν αναπόφευκτα και την πολυδιάσπαση του ίδιου του Τροτσκιστικού κινήματος που βρέθηκε στα χρόνια του αντιφασιστικού αγώνα απροστάτευτο και ακηδεμόνευτο απέναντι σε δύο θανάσιμους εχθρούς: τον ναζισμό και τον σταλινισμό. (άρθρο: Η περιπέτεια του ελληνικού τροτσκισμού)
    • Μέχρι τις παρυφές της δεκαετίας του 40', οι Έλληνες τροτσκιστές, χωρίς καθοδήγηση και ανάμεσα σε πολλαπλές διαφωνίες ως προς τη μορφή πάλης και τα ζητούμενα ανάμεσα στο περιβάλλον που αναπτύχθηκε μετά την επικράτηση του σταλινισμού στο κομμουνιστικό κίνημα και την παράλληλη προέλαση του φασισμού, δεχόμενοι κατατρεγμούς και εξολοθρευτική μανία τόσο από τους ναζί και τους συνεργάτες τους στην Ελλάδα, όσο και από το ΚΚΕ, έχασαν σταδιακά τα ερείσματα τους στη λαϊκή βάση και τα συνδικάτα και απώλεσαν τη μαζική απήχηση και τις δυνατότητες που είχε το κίνημα τις προηγούμενες δύο δεκαετίες...
    Τα σύγχρονα τροτσκιστικά κόμματα και οργανώσεις στην Ελλάδα
    Η επίδραση του Τροτσκισμού 
    • Μπορώ να ισχυριστώ ότι η αριστερή αντιπολίτευση, ο τροτσκισμός δηλαδή και η 4η Διεθνής, έχουν δικαιωθεί από την ιστορία σε πολλές από τις βασικές προβλέψεις και επισημάνσεις τους.
    • Οι τροτσκιστές είχαν προειδοποιήσει για τον εκφυλισμό του εργατικού κράτους στη Σοβιετική Ένωση, για τον Σταλινισμό και ότι αυτός περιλάμβανε ως μορφή εξουσίας, για τη προδοσία της παγκόσμιας επανάστασης για χάρη της οικοδόμησης του υπαρκτού σε μια μόνο χώρα και για την αναπόφευκτη παλινόρθωση του καπιταλισμού με φορέα της αντεπανάστασης την ίδια την γραφειοκρατική κάστα του ΚΚΣΕ.
    • Ο αντισταλινισμός μερίδας της κομμουνιστικής αριστεράς και η αμφισβήτηση του σοσιαλιστικού και δημοκρατικού χαρακτήρα της Σοβιετικής Ένωσης και ακολούθως όλων των υπόλοιπων χωρών του ανατολικού μπλοκ, έβαλε επιπλέον τις βάσεις και για την μετέπειτα ανάπτυξη του ευρωκομμουνισμού και της ανανεωτικής αριστεράς με την οποία θα ασχοληθώ σε επόμενο στάδιο της μελέτης. 
    ....................................................................................................................

    12 Ιουνίου 2011

    Κάποιος να τον μαζέψει!

      ...όταν οι λέξεις αδυνατούν...
    • Για πολλές μέρες τώρα ασχολούμαι με τη μελέτη άλλων πολιτικών θεμάτων, που έχουν να κάνουν κυρίως με τη πολυδιάσπαση της ελλαδικής αριστεράς –τα «πορίσματα» της οποίας θα προσπαθήσω να αναρτήσω σε μεταγενέστερο στάδιο- και έτσι δεν διαθέτω ούτε τον χρόνο αλλά ούτε και την διάθεση να ασχοληθώ με τα τερτίπια και τις μηχανορραφίες του προκαθήμενου της διχοτόμησης, του κρετίνου που διευθύνει τον εκκλησιαστικό όμιλο επιχειρήσεων...
    • Στη σημερινή μου όμως βόλτα στα διαδικτυακά ΜΜΕ εντόπισα τη συνέντευξη του εν λόγω «κυρίου» με τα ράσα στη «Καθημερινή» Κύπρου και η οποία αποτελεί μνημείο τόσο του πολιτικού παρεμβατισμού που επιχειρεί ο αρχιεπίσκοπος για τη διατήρηση του στάτους κβο, όσο και της γενικότερης φασιστικής νοοτροπίας που τον διακρίνει...
    • Ειλικρινά, δεν κατάφερα να ξεχωρίσω μόνο κάποιες αναφορές από την όλη συνέντευξη που να δείχνουν ακριβώς το ποιών του ανδρός!
    • Όλη η συνέντευξη αποτελεί πραγματικά ένα διχοτομικό και εθνικιστικό «μανιφέστο» και ουσιαστικά θέτει τον πήχη για όσα κόμματα και πολιτικούς θέλουν να αποκτήσουν τη χρυσοφόρα εύνοια της αρχιεπισκοπής στο δρόμο για τις προεδρικές του 13’, αλλά κυρίως βάζει τις βάσεις για τη δημιουργία του αναμενόμενου μετώπου του «νέου ΟΧΙ»...
    • Η συγκράτηση του ΔΗΚΟ στη συγκυβέρνηση και οι πρόσφατες εξελίξεις στο κόμμα αυτό, φαίνεται να έχουν ακυρώσει τους σχεδιασμούς του «συντονιστικού κέντρου» που επιλέγει κατά τα φαινόμενα την κατά μέτωπο επίθεση προκειμένου να οδηγήσει τις εξελίξεις στη πλήρη εσωτερική πολιτική σύγκρουση και την απομόνωση του ΑΚΕΛ και του Χριστόφια.
    • Όλη η συνέντευξη στον Αντώνη Πολυδώρου εδώ: Αρχιεπίσκοπος: «Πρόεδρος διάλυσης ο Χριστόφιας»

    7 Ιουνίου 2011

    Επανενωτική σκοπιά: Θετική εξέλιξη οι διαγραφές στο ΔΗΚΟ, αρνητική η εκλογή Ομήρου...

    Ο οδοστρωτήρας Γιώργο μου,
    ο οδοστρωτήρας...  
    • Για αρκετό διάστημα, φίλοι επανενωτικοί κατηγορούσαν το ΑΚΕΛ και τον πρόεδρο πως με την συνεργασία και συγκυβέρνησή τους με το ΔΗΚΟ αλλά και την ΕΔΕΚ σε πρώτη φάση, ουσιαστικά καθυστερούσαν την πρόοδο στο Κυπριακό και υιοθετούσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις απορριπτικές τους ρητορείες και πρακτικές.
    • Αυτό το τροπάρι δεν έπαψε ούτε μετά την αποχώρηση της ΕΔΕΚ από τη συγκυβέρνηση και την καταγγελία των «απαράδεκτων υποχωρήσεων» του Χριστόφια εκ μέρους των σοσιαλδημοκρατών...
    • Αντίθετα, συνεχίστηκε μέχρι πρόσφατα και παρουσιαζόταν ως ένας από τους βασικούς λόγους που η κυβέρνηση «δεν τολμά» να κάνει πιο αποφασιστικά βήματα για τη λύση του Κυπριακού...
    • Η συνεργασία με το ΔΗΚΟ –και άρα η μη ειλικρινής κατά τη γνώμη τους πρόθεση του ΑΚΕΛ για λύση- ήταν μάλιστα ο κύριος λόγος που κάποιοι από αυτούς αποφάσισαν να στηρίξουν τον ΔΗΣΥ στις βουλευτικές...
    • Κοιτάξτε όμως πως τα φέρνει ο καιρός ε;
    • Οι ίδιοι επανενωτικοί που εξέφραζαν αυτές τις απόψεις και χρησιμοποιούσαν αυτά τα επιχειρήματα, στήριξαν ένα κόμμα που την επομένη των εκλογών βρέθηκε στο ίδιο χαράκωμα με την ΕΔΕΚ, με το Ευρωκό και με το πιο αντιδραστικό και απορριπτικό στοιχείο του ΔΗΚΟ, εν αποστασία...
    • Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά...
    • Το ΔΗΚΟ προχώρησε με συντριπτικές πλειοψηφίες στις διαγραφές τόσο του απαράδεκτου Ζαχαρία Κουλία, όσο και του απροσάρμοστου Γιώργου Κολοκασίδη, του πρώην πλέον δεύτερου τη τάξει Δηκοϊκού στελέχους...
    • Τι έχουν να πουν τώρα οι αγαπητοί φίλοι;
    • Ποιος επηρεάζει ποιον μέσα στη Κυβερνητική συνεργασία, ποιοι επιβιώνουν και ποιοι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους με αυτή τη συγκυβέρνηση;
    • Ποιοι αναδεικνύουν και προωθούν τους απορριπτικούς και ποιοι τους απομονώνουν και τους ακυρώνουν πολιτικά;
    • Η διαγραφή των Κουλία/ Κολοκασίδη από «επανενωτική σκοπιά», μόνο ως πολιτική επιτυχία μπορεί να θεωρηθεί, ως δηλαδή ένα βήμα προς τη θετική κατεύθυνση σε ένα από τα συνεργαζόμενα κόμματα μιας κυβέρνησης που με ειλικρίνεια επιθυμεί πρόοδο στο Κυπριακό...
    • Η εξέλιξη αυτή σίγουρα δυναμώνει τη συγκυβέρνηση, ειδικά σε ότι αφορά το Κυπριακό, γιατί ακριβώς οι λόγοι των διαφωνιών και της «ανταρσίας» των διαγραφέντων ήταν ακριβώς οι συνομιλίες και το σχεδιαζόμενο πλαίσιο λύσης.
    • Στον αντίποδα, ο ΔΗΣΥ επέλεξε προεκλογικά και μετεκλογικά να «ενώσει δυνάμεις» με τις πλέον ακροδεξιές και απορριπτικές καταστάσεις, να συνεργαστεί και να αναδείξει τους αντιομοσπονδιακούς...
    • Την ώρα δηλαδή που άλλοι κατεβάζουν τους απορριπτικούς από τη πλάτη μας, κάποιοι τους ανεβάζουν και τους χαρίζουν προβολή και αξιώματα...
    • Η εκλογή Ομήρου στη προεδρία της Βουλής αλλά και ο τρόπος που αυτή επιτεύχθηκε -και πάλι από «επανενωτική σκοπιά»- δε μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως οπισθοχώρηση και αρνητική εξέλιξη...
    • Εκεί δηλαδή που είχε στριμωχτεί ο απορριπτισμός, εκεί που αποδείχτηκε –για άλλη μια φορά μετά το 2008- ότι οι εκπρόσωποί του δεν πείθουν και δεν φοβίζουν πλέον τον λαό, ήρθε ο καιροσκοπισμός της δεξιάς να τους δώσει το φιλί της ζωής και να τους συντηρήσει στο πολιτικό προσκήνιο...
    • Η ψήφος των φίλων επανενωτικών στον ΔΗΣΥ, χρησιμοποιήθηκε στη πράξη και ως αποτέλεσμα των πολιτικών παιχνιδιών, ενάντια στην υπόθεση της επανένωσης και ενώθηκε με την ψήφο αυτών που υποτίθεται ήθελαν να απομονώσουν και να αποδυναμώσουν...
    • Λέγοντας αυτό, δεν διεκδικώ την «απολογία» των συντρόφων της επανένωσης που βρέθηκαν –μετά από πολύμηνη περίσκεψη ή και απόλυτη σιγουριά- είτε στο συναγερμικό στρατόπεδο, είτε στις «ορδές» της αποχής...
    • Περιμένω όμως τουλάχιστον, την επόμενη φορά που θα τους χρειαστεί το επανενωτικό κίνημα, να «βασανιστούν» περισσότερο και να πάρουν αποφάσεις που πραγματικά βοηθούν τη δική μας υπόθεση.
    • Γιατί, ανεξάρτητα από το αν πραγματικά υπάρχουν ελπίδες για λύση, και ανεξάρτητα από το αν ο πρόεδρος και το ΑΚΕΛ είτε θέλουν, είτε μπορούν να προχωρήσουν με το Κυπριακό, το κύριο ζητούμενο είναι να κυριαρχήσει το επανενωτικό ρεύμα ανάμεσα στη κοινωνία...
    • Και αυτό φυσικά, δεν μπορεί να γίνει προβάλλοντας και προωθώντας απορριπτικούς αλλά «διαγράφοντας» τους πολιτικά και ακυρώνοντας τον λόγο και την επιχειρηματολογία τους.
    Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...