"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

30 Νοεμβρίου 2011

Κυβέρνηση Goldman Sachs

Μιλάμε -κυρίες και κύριοι- για ένα παγκόσμιο οικονομικό πραξικόπημα...
  • Στα άδυτα της Goldman Sachs, της μεγαλύτερης οικονομικής απάτης όλων των εποχών…
  • Τι μπορεί να συνδέει τον Τζωρτζ Μπους με τον Λουκά Παπαδήμο και τον μακαρίτη Μοαμάρ Καντάφι…;
  • Ένα ταξίδι στο 1848 και τις επαναστάσεις στη κεντρική Ευρώπη… η γέννηση της Goldman από εβραιο-αυστριακούς μετανάστες στην Αμερική…
  • Παράγοντες της Goldman Sachs καταλαμβάνουν «πραξικοπηματικά» θέσεις στην αμερικάνικη κυβέρνηση, υπουργοί οικονομικών, σύμβουλοι των προέδρων…
  • Η συμμετοχή τους στη δημιουργία της κατασκευαστικής-οικιστικής φούσκας στην Αμερική που συμπαρέσυρε και την Ευρώπη σε μια απύθμενη οικονομική κρίση…
  • Η εισβολή στη Λιβύη και η διασύνδεσή της με τις δραστηριότητες της τράπεζας…
  • Πως «η τράπεζα» εγκατέστησε τους «δικούς της ανθρώπους» στις πρωθυπουργίες της Ελλάδας και της Ιταλίας χωρίς εκλογές…
  • Και πως η Ελλάδα επέλεξε ένα πρώην στέλεχος της τράπεζας που κατέστρεψε τη χώρα, για να την ξελασπώσει!
  • Ακούστε εδώ τη νέα εκπομπή INFOWAR του Άρη Χατζηστεφάνου. 

29 Νοεμβρίου 2011

Εργατική υποχώρηση

  • Το τραγούδι αυτό του 89', αναφέρεται στη πτώση του «υπαρκτού», τη μεγάλη αυτή εργατική υποχώρηση που τις συνέπειές της βίωσαν πρώτα οι λαοί των ανατολικών χωρών και λίγο αργότερα χώρες όπως η Γιουγκοσλαβία, οι χώρες του Καύκασου, το Ιράκ, το Αφγανιστάν και πρόσφατα η Λιβύη… ενώ την ίδια ώρα «πληρώνουν αναδρομικά» οι εργαζόμενοι του δυτικού κόσμου με αυτή την άνευ προηγουμένου ληστρική επίθεση των κερδοσκόπων…
  • Ο Τζίμης έβλεπε  τους νυν τότε κομμουνιστές να επικαλούνται την «τύφλα» τους προς «ελεημοσύνη», υποσχόμενοι να αμερικανοποιηθούν τάχιστα… κρύβοντας το αριστερό τους παρελθόν…
  • Μερικοί όντως το είχαν κάνει… και βρέθηκαν στις νέες εξουσιαστικές δομές που δημιουργήθηκαν… πρώτοι και καλύτεροι… (βλ. Πούτιν, Μέρκελ κλπ)
  • Άλλοι, στη δύση, παρομοίως αποποιήθηκαν τις κομμουνιστικές τους καταβολές, περνώντας στην φιλελεύθερη όχθη (βλ. Μίμης Ανδρουλάκης, Μαρία Δαμανάκη κλπ)…
  • Στο ρόλο του «μαύρου καβαλάρη» ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ…

Τζίμης Πανούσης - Εργατική υποχώρηση

Ο τέντζερης της επανάστασης έχασε το καπάκι
κύλησε από μόνος του κι έπεσε στο χαντάκι
Στο λάκκο με τους φιλελεύθερους, σα χριστιανός πρωτάρης
μας έβγαλε στη ζητιανιά ο μαύρος καβαλάρης

Είμαι κομουνιστής, φτωχός, αόμματος ορίστε έχω και χαρτιά του κόμματος
βοηθήστε με, μαντάμ, να ανανήψω, το αριστερό μου παρελθόν... να τους το κρύψω
Φέρτε μου πτώματα να τα πατήσω, να καταλάβω, να καζαντίσω
Θέλω να ονειρευτώ αμερικάνικα και να με δένουν σα σκυλί... με τα λουκάνικα

Όσα δεν φτάνει η κουρελού, συμπλήρωσε μοκέτα
μάζεψε τα συνθήματα και βάλ' τα σε πακέτα
Μισές αλήθειες είπε ο Κάρολος, του σατανά φιρμάνι
και το σφυρί για καμουφλάζ να κρύβει το δρεπάνι     

28 Νοεμβρίου 2011

Ο αντιφατικός ρόλος των εργαζομένων στο καπιταλιστικό σύστημα


Έχετε κάτι να δηλώσετε…;

  • ...Η ιστορία δεν είναι μια ευθύγραμμη ανοδική διαδικασία. Αν το πιστεύαμε αυτό θα απορρίπταμε ευθύς εξαρχής την έννοια της ταξικής πάλης και του αντιφατικού ρόλου των εργαζομένων μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ο εργάτης είναι αφενός μέρος αυτού του συστήματος αφετέρου είναι εχθρός του, αυτός ο οποίος κινείται ως ιστορικό υποκείμενο για τον αφανισμό του καπιταλισμού.
  • Ως εκ τούτου δεν μπορούμε σαν μαρξιστές να πιστεύουμε πως μπορεί να υπάρξει αριστερό κόμμα ή κίνημα εντός του καπιταλισμού χωρίς αντιφάσεις. Πολύ περισσότερο δεν είναι δυνατόν να θεωρήσουμε τις διασπάσεις ή τις αποβολές στελεχών από τα αριστερά κόμματα σε όλο τον κόσμο ως λύσεις αντιφάσεων.
  • Για την ακρίβεια, η ιστορική εμπειρία καταδεικνύει πως οι διασπάσεις αυτές αποτελούν μεταφορά των αντιφάσεων σε ένα καινούριο πλαίσιο. Ούτε τα κόμματα καθαρίζουν, ούτε οι διαγραφέντες ακολουθούν απαραιτήτως ένα καθαρότερο πολιτικό δρόμο από αυτόν που εγκατέλειψαν.
  • Η ιστορία τουλάχιστον των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων μας δείχνει είτε πως αυτά συρρικνώθηκαν και διαλύθηκαν μετά τις αποβολές, όπως το ΚΚ Ιταλίας ή το ΚΚΕ, είτε πως οι αποβληθέντες κάθε άλλο παρά κομμουνιστές παρέμειναν μετά την έξοδο τους από τα κόμματα όσο κι αν ανέμιζαν την παντιέρα του κομμουνισμού κατά την έξοδό τους...

27 Νοεμβρίου 2011

Λύση δεν υπάρχει… αλλά ψάχνω υποψήφιο ενάντια στη λύση! (καλού-κακού)

Ως είθισται... σε κάθε σου συνέντευξη παμπονηρότατε...
  • …"Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μπορεί να ισχυριστεί ότι επίκειται λύση. Λύση δεν υπάρχει, γιατί οι Τούρκοι ζητούν τα πάντα. Πέρασαν 37 και πάμε στα 38 χρόνια. Δεν έκαναν ούτε ένα πόντο υποχώρηση. Συνεχώς ζητούν και ζητούν"…
  • …"Αλλά εγώ πιστεύω πως αν συνεχιστούν οι συνομιλίες όπως γίνονται σήμερα η Κύπρος θα τουρκοποιηθεί πολύ σύντομα. Δεν πρόκειται να δούμε προκοπή."
  • …"Όταν έλθει η ώρα που θα κάνουμε τη Σύσκεψη θα βρεθούν και πολλά ονόματα, τα οποία θα μπουν κάτω και θα παρθεί μια συλλογική απόφαση. Δεν θα αποφασίσω εγώ υποψήφιο."
  • …''Ακούω τη φωνή του λαού που ανησυχεί και μας καλεί ως Εκκλησία να παρέμβουμε για διόρθωση της πορείας του Εθνικού μας θέματος''.
***
  • Μερικά από τα περισπούδαστα του κρετίνου που μας έλαχε καλυμμαύκι στα κεφάλια μας…
  • Πίσω στο ενιαίο θέλει να μας πάρει ο αθεόφοβος… τουτέστιν, κάτσετε στα βραστά σας τέκνα μου… χάσαμε τη Κερύνεια στοπ!
  • «Η πλειοψηφία κυβερνά η μειοψηφία κατοχυρούται.»
  • Η πλειοψηφία του ποιου ρε θεομπαίχτη; Ποιος είσαι συ ρε να μιλάς εκ μέρους μου!
  • Εγώ εν ανήκω στη πλειοψηφία σου ρε ποθκιάντραπε, έσιει χάζι να νομίζεις ότι είμαστεν της ίδιας πλειοψηφίας…
  • Εγώ είμαι της πλειοψηφίας των εργαζόμενων ρε αγύρτη, χαραμοφάη, απαίδευτε. Εσύ ποιας είσαι ρε;

 ***
  • Δεν επίκειται λύση… αλλά πρέπει να την αποκρούσουμε!
  • Δεν υπάρχει λύση… αλλά αν συνεχιστούν οι συνομιλίες όπως γίνονται σήμερα η Κύπρος θα τουρκοποιηθεί πολύ σύντομα…
  • Ποιος μπορεί να μου εξηγήσει ρε φίλοι, πως γίνεται κάποιος ναν τόσο σίγουρος ότι έν έσιει λύση… αλλά την ίδια ώρα να φοάται πως εννά συνεχιστούν οι συνομιλίες…
  • Θα μου πείτε, εν φοάται, απλά καταστροφολογεί για να συσπειρώσει μέτωπο ενάντια στα δύο μεγάλα κόμματα τζιαι να διεκδικήσει για τα δικά του συμφέροντα την εξουσία…
  • Θέλει να χρησιμοποιήσει τις ήξεις-αφίξεις πληροφορίες που θα έρθουν από τη Νέα Υόρκη στις 15 του Γενάρη για να κινδυνολογήσει (χωρίς να υπάρχει θέμα) έτσι ώστε να συμπτύξει μέτωπο ενώνοντας όλους τους μικρούς κάτω από τη σκεπή του, αλλά και να διεμβολίσει τον Συναγερμό που βρίθει αντιομοσπονδιακών και γριβικών καταστάσεων…
  • Παίζει τζιαι τούτο, αλλά εγώ προτιμώ το σενάριο του να φοβάται πραγματικά!
  • Το σίγουρο είναι ότι άρχισε η χειμερινή επίθεση ενάντια στον ΔΗΣΥ και τον Αναστασιάδη… αυτή που προειδοποιήσαμε τους φίλους μας ότι θα λάβει χώραν μετά τα δικά μας τα ψωριάσματα το καλοκαίρι… και στα οποία συμμετείχαν χαιρεκακώντας και οι ίδιοι…
  • Εξού και ο Αναστασιάδης τρέχει τώρα για συναινέσεις… μετά την ξαφνική αρρώστια…;
***
  • Ο παμπονηρότατος με το θέμα της αλλαγής της βάσης λύσης του Κυπριακού, επιχειρεί να κάνει το «ξεκαθάρισμα» που ζήτησε τότε ο Χριστόφιας με το κάλεσμα στους «ωραίους Έλληνες»…
  • Σε ανύποπτο χρόνο έχω ισχυριστεί ότι η λύση του Κυπριακού περνά μέσα από τον ΔΗΣΥ και την σίγουρη διάσπασή του σε περίπτωση νέου δημοψηφίσματος.
  • Έχω επίσης ισχυριστεί ότι μόνο με την επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό θα σπάσουν οι ανίερες συμμαχίες της δεξιάς, των σοσιαλδημοκρατών και της ακροδεξιάς… αλλά θα προκληθούν και εσωκομματικές διασπάσεις...
  • Μόνο το διακύβευμα για λύση ή διχοτόμηση (ενιαίο κράτος ή όπως αλλιώς επιλέξουν οι αντιομοσπονδιακοί να ονομάσουν τη μη-λύση) θα δημιουργήσει απόλυτες συνθήκες πόλωσης και ΤΕΛΙΚΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ με τις δυνάμεις της ολοκληρωτικής αντίδρασης, του εθνικιστικού φασισμού.

Φασίστες στη νέα Ελληνική Κυβέρνηση

Πολιτευτές της άκρας δεξιάς εισέρχονται από τη πίσω πόρτα στις ανώτερες
διοικητικές θέσεις του κράτους, με τους αξιωματούχους της ΕΕ και του ΔΝΤ
να χαιρετίζουν τη «θετική εξέλιξη» και την ελληνική πλουτοκρατία
να τρίβει να χέρια της από ικανοποίηση…
  • Εμβρόντητοι παρακολουθούσαμε στις 28 Οκτωβρίου μια μερίδα διαμαρτυρόμενων στη Θεσσαλονίκη να «βγάζει από τα ρούχα του» τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας αποκαλώντας τον «προδότη», ματαιώνοντας έτσι τη προγραμματισμένη επετειακή παρέλαση για πρώτη φορά στα χρονικά…
  • Εμφανώς θιγμένος ο Κάρολος Παπούλιας, υπενθύμισε ότι ο ίδιος πάλεψε ενάντια στον φασισμό επί Γερμανικής κατοχής και πως δεν μπορεί να αμφισβητείται ούτε η δημοκρατικότητα, ούτε η φιλοπατρία του…
  • Λίγες μέρες μετά, «όρκισε» μια ουσιαστικά εγκάθετη κυβέρνηση υπό του εκλεκτού των τραπεζιτών και των ολιγοπωλίων, Λουκά Παπαδήμου…
  • Και σαν να μην έφτανε αυτό… έδωσε τη συγκατάθεσή του και τις «ευλογίες» του στην υπουργοποίηση πολιτευτών του φασιστικού ΛΑ.Ο.Σ!
  • Ο «άξιος» λοιπόν για υπουργοποίηση,  βουλευτής του κόμματος του Καρατζαφέρη και Υπουργός Μεταφορών στην κυβέρνηση Παπαδήμου, Μάκης Βορίδης, έχει βαρύ ακροδεξιό παρελθόν...(Πηγή)
  • Ο Μάκης Βορίδης έχει διατελέσει Γενικός Γραμματέας της Νεολαίας της Ε.Π.ΕΝ., κόμματος, το οποίο είχε ιδρύσει μέσα από την φυλακή ο έγκλειστος επικεφαλής της Χούντας των Συνταγματαρχών Γεώργιος Παπαδόπουλος, πόστο στο οποίο παρέμεινε μέχρι το 1990.
  • Ως φοιτητής, ο Μάκης Βορίδης ίδρυσε την φοιτητική οργάνωση Φοιτητική Εναλλακτική, ωςεπικεφαλής της οποίας διεγράφη από το σύλλογο φοιτητών Νομικής για φασιστικήδράση το 1985…
  • Έτερος φασίστας, υφυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας εν έτει 2011, είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος  Άδωνις Γεωργιάδης…
  • Ένας λαϊκιστής ολκής, που έφτιαξε το όνομα του (και φούσκωσε το τραπεζικό του λογαριασμό) στο τηλεοπτικό παραμάγαζο του αφεντικού του, πουλώντας τόμους εθνικισμού και επιτηδευμένης ιστορίας… και που δήλωνε μόλις τον περασμένο Φλεβάρη σε εκπομπή μεγάλου καναλιού πως «αυτοί είναικομμουνιστές, δεν είναι πολίτες», αναφερόμενος σε κινήματα διαμαρτυρόμενων πολιτών για το χαράτσι στα διόδια…
  • Πολιτευτές της άκρας δεξιάς εισέρχονται από τη πίσω πόρτα στις ανώτερες διοικητικές θέσεις του κράτους, με τους αξιωματούχους της ΕΕ και του ΔΝΤ να χαιρετίζουν τη «θετική εξέλιξη» και την ελληνική πλουτοκρατία να τρίβει να χέρια της από ικανοποίηση…
  • Πόσα ακόμα θα δουν τα μάτια μας στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό είναι άγνωστο. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι τα πολιτειακά κακέκτυπα της Ελλάδας, συνήθως «μεταφυτεύονται» και στη Κύπρο με τη πρώτη ευκαιρία…
  • Η συνεργασία «σοσιαλδημοκρατών» , νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιών κάτω από τη κάλυψη του ψευδεπίγραφου «εθνικού χρέους και καθήκοντος», φαίνεται να είναι ο μόνος τρόπος για να υπονομευτεί η λαϊκή βούληση, τα εργατικά δίκαια και το πολιτικό και κοινωνικό εκτόπισμα της αριστεράς…

Του Στέλιου Στυλιανού* στη ΓΝΩΜΗ 18/11/2011
sstylian@yahoo.com

25 Νοεμβρίου 2011

Μετριοπάθεια και ρεαλισμός: Η δημοκρατία που κλείδωσε στ’ αμπάρια του ο ελληνοκυπριακός εθνικισμός

Το πλέον μετριοπαθές και ρεαλιστικό,
το άκρως δημοκρατικό με τη κλασική έννοια διακύβευμα,
είναι η υπεράσπιση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας
απέναντι στον κρυφό και φανερό διχοτομισμό
  • Χρησιμοποιώ τις λέξεις «μετριοπάθεια και ρεαλισμός» προς αντικατάσταση της λέξης-νοήματος  «δημοκρατία», όπως αυτή χρησιμοποιήθηκε από το Λαϊκό Κίνημα διαχρονικά.
  • Οι «δημοκρατικές δυνάμεις», οι αντι-ακροδεξιές δυνάμεις, οι δυνάμεις που αντισταθήκαν στη Χουντική-Γριβική περιρρέουσα της προ-πραξικοπηματικής περιόδου, οι «μακαριακοί», δεν υπάρχουν πια…  «Τους πάτησε το τραίνο»,  ήδη από τον Φλεβάρη του 1993 θα συμφωνούσαν πολλοί…
  •  Άστε που η λέξη, η «δημοκρατία», έχει γίνει από μόνη της ένα πατσαβούρι στα χέρια διαφόρων κρυφών και φανερών γριβολάγνων εδώ και καιρό…
  • Δε βρίσκουμε άκρη με τη «δημοκρατία», με τους «δημοκρατικούς», τους «αντιστασιακούς» και τους «μακαριακούς»… γι αυτό ας τα αφήσουμε να περάσουν…
  • Μιλάμε πλέον για μετριοπάθεια και ρεαλισμό, για διάθεση ειρήνης και κοινωνικής ενότητας, απέναντι στον εκφασισμό της κοινωνίας που επανεμφανίζεται διεκδικητικά από τη δεκαετία του 90’ και απειλεί πλέον –για δεύτερη φορά μετά το 74’- τόσο την κυριαρχία και το δικοινοτικό χαρακτήρα του κράτους μας, όσο και τους ίδιους τους θεσμούς του…
Η πενταετία Βασιλείου «άναψε τα αίματα»
  • Δείγματα αυτής της πολιτικοκοινωνικής συμπεριφοράς είχαμε και τη περίοδο της «εκπαραθύρωσης» της αριστεράς το 93’,  όταν συμμαχούσαν και οι πέτρες στη Κύπρο για να πέσει ο «ακελικός» Βασιλείου και οι «προδοτικές» του τάσεις στο Κυπριακό…
  • Τι είχαμε τότε: Το μόνο ψήφισμα σε επίπεδο Συμβουλίου Ασφαλείας που καταδίκαζε την στάση της Τ/Κ πλευράς στο Κυπριακό!
  • Τη πρώτη ουσιαστικά προσπάθεια εκδημοκρατισμού της κοινωνίας και του κράτους, την αναβάθμιση της χώρας μας στο εξωτερικό, την ανάπτυξη και τη πρόοδο στο εσωτερικό. Είχαμε στοιχεία διακυβέρνησης που γίνονται καθολικώς αποδεκτά ως επιτυχημένα… 
  • Ποιο ήταν το αποτέλεσμα του «θαψίματος» των ιδεών Γκάλι με την «συμμαχική» εκλογή Κληρίδη; Η επιβίωση του Ντενκτάς για άλλη μια δεκαετία, η επαναφορά του ΟΗΕ στις «ίσες αποστάσεις» και το πάγωμα του Κυπριακού για τα επόμενα πέντε χρόνια τουλάχιστον.
  • Η κυβέρνηση Κληρίδη, ως πρώτη της διακυβερνητική πράξη, αποκατάστησε τους 62 δημόσιους υπαλλήλους που αποδεδειγμένα είχαν συμμετοχή στο πραξικόπημα με την ΕΟΚΑ Β’…
  • Ακολούθως τορπίλισε τη δικοινοτικότητα του νεοφώτιστου τότε και σχεδιασμένου από την προηγούμενη διακυβέρνηση Πανεπιστημίου Κύπρου, προσπαθώντας να το φέρει στα «εθνικά» μέτρα της…
  • Ανέπτυξε παράλληλα τη «φιλοσοφία» του «ενιαίου αμυντικού δόγματος», ανεβάζοντας στο άρμα του επιτηδευμένου μαξιμαλισμού τους πάντες… από την ΕΔΕΚ μέχρι το ΔΗΚΟ και τις λοιπές «εθνικές μακαριακές δυνάμεις»…
  • Στη συνέχεια οργάνωσε υπογείως την εθνικιστική έξαρση με τους μοτοσικλετιστές και δημιούργησε, σε αγαστή θα έλεγε κανείς συνεργασία με το κατοχικό καθεστώς, ένα κλίμα έντασης και φανατισμού που έστειλε τη Κύπρο και το πρόβλημά της πίσω στο 58’, το 64’ και το 68’…
  • Μετά, για να επανεκλεγεί, η φιλογριβική δεξιά δημιούργησε το φιάσκο των πυραύλων! Και πάλι με τη συμμαχία των ΜΜΕ, της αρχιεπισκοπής, της ΕΔΕΚ και του δεξιόστροφου ΔΗΚΟ, κατάφερε όχι μόνο να εκλεγεί, αλλά και να μηδενίσει το κοντέρ της ειρήνης και τη προοπτική δίκαιης και ισοζυγισμένης λύσης του Κυπριακού.
  • Έστρεψε τη διεθνή κοινότητα εναντίων μας, και στο τέλος, υποχώρησε ρεζιλεύοντας τη χώρα και το λαό, υποκύπτοντας στα ρεαλιστικά κελεύσματα σύσσωμης της διεθνούς διπλωματίας και ειδικά της Ελλάδας…
  • Η δεκαετία του 90’, ήταν η περίοδος που «γεννήθηκαν» καθαρά αντιομοσπονδιακοί πολιτικοί σχηματισμοί όπως οι Νέοι Ορίζοντες (πρόδρομος του Ευρωκό) αλλά και οι δήθεν «Οικολόγοι» που όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ένας φίλος αρθρογράφος, συμμετέχουν σε αυτό τον πολιτικό χώρο γιατί απλά ντρέπονται να δηλώσουν ακροδεξιοί και εθνικιστές, συντασσόμενοι κατευθείαν με ότι χειρότερο έχει να επιδείξει αυτός ο τόπος…
  • Ήταν επίσης η περίοδος που η Αρχιεπισκοπή αναλάμβανε πιο έντονα την εργολαβική «ανάκτηση» των πολιτικών-εθναρχικών της «δικαιωμάτων» με διάφορους τρόπους, για να φτάσουμε φυσιολογικά στο «φαινόμενο» Ηρόδοτος Δημητρίου …ο οποίος δηλώνει με στόμφο τώρα και μεταξύ άλλων, πως ο ίδιος –μαζί με τον προηγούμενο προκαθήμενο- δημιούργησαν το ΔΗΚΟ!
Γριβισμός, ΔΗΣΥ και λοιποί αντιομοσπονδιακοί 
  • Ο γριβισμός, με ότι αυτό περικλείει, συντηρήθηκε μέσα στον ΔΗΣΥ και τις οργανώσεις της νεολαίας του, τα εθνικόφρονα σωματεία και τις διάφορες εκφάνσεις του από το 1976 οπόταν και ιδρύθηκε συστεγάζοντας την ΕΟΚΑ Β’, και ήταν φυσικό να εκδηλωθεί και πολιτικά με τη πρώτη ευκαιρία…
  • Άλλωστε, το «παράπονο» του αποκλεισμού και της «τυραννίας» των «σούπερ πατριωτών» χρόνιζε από τη περίοδο της ελλαδικής χούντας…
  • Το δυστύχημα –που το αποτέλεσμά του βιώνουμε στις μέρες μας- είναι ότι στο «ξεθάρρεμα» του γριβισμού-μαξιμαλισμού δεν αφορούσε μόνο τον ΔΗΣΥ και τους οπαδούς του στη δεκαετία που  διακυβέρνησε τον τόπο.
  • Κάποιοι «πασh αντιστασιακοί» (όπως η ηγεσία της ΕΔΕΚ για παράδειγμα, και σημαντική μερίδα των Δηκοϊκών και γενικά των «μακαριακών») αποδείχθηκαν και συνεχίζουν να αποδεικνύονται… βασιλικότεροι του Βασιλέως!
  • Η πρωτοκαθεδρία του μαξιμαλισμού (φυλετισμού, διχοτομισμού, αντικομμουνισμού) πέρασε τις δύο τελευταίες δεκαετίες και σταδιακά, από την παραδοσιακή «γριβική» δεξιά, τον ΔΗΣΥ, στους διάφορους υποταχτικούς της αρχιεπισκοπής, την ΕΔΕΚ, το ΔΗΚΟ εν πολλοίς, το Ευρωκό, τους «Οικολόγους»… τον κάθε Κουλία και τον κάθε Ματσάκη…
  • Αυτός ο φανατισμός, η άκριτη θεώρηση της ιστορίας, ο μαξιμαλισμός, ο λαϊκισμός και η χειραγώγηση από τα ΜΜΕ, αποτέλεσαν το όχημα για τις «πύρρειες» εκλογικές επιτυχίες του Συναγερμού τη δεκαετία του 90’. Θεωρείται –και φυσιολογικά- από τους επικοινωνιολόγους των «εθνικών» κομμάτων, η σίγουρη συνταγή για εκλογικές επιτυχίες και πολιτική εξουσία.
  • Εξ ου ο Δημοκρατικός Συναγερμός, παρά την «Κληριδική» παράδοση υπέρ της ομοσπονδίας και της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων, φρόντισε και φροντίζει ακόμα να διατηρεί στις τάξεις του και τη ρητορική του, στοιχεία που παραπέμπουν στη μαξιμαλιστική φιλοσοφία και τον φασισμό.
Ο ανεπίδεκτος ιστορικής μαθήσεως Συναγερμός
  • Δεν νομίζω να χρειάζεται να δώσουμε πολλά παραδείγματα για να αποδείξουμε ότι ο ΔΗΣΥ έμεινε «ιδία τάξη» σε ότι αφορά τον «εξευρωπαϊσμό» και τον οικουμενισμό που θα έπρεπε, βάσει των δικών του εξαγγελιών, να τον χαρακτηρίζουν.
  • Ένας Σωτήρης Νίκου Σαμψών και μια πλειάδα αντιομοσπονδιακών στελεχών, η αδιάλειπτη συμμετοχή στα γριβικά «ήθη και έθιμα» υπό τη κάλυψη της «ιερής» ΕΟΚΑ, δείχνουν παραστατικά  πως ο Συναγερμός δεν έχει την απαιτούμενη διάθεση να εκδημοκρατικοποιηθεί πραγματικά, να «αποφασιστοποιηθεί» και να αντιμετωπίσει όλα τα διακυβεύματα της κοινωνίας με μετριοπάθεια και ρεαλισμό.
  • Όσο ο ΔΗΣΥ συνεχίζει να πατά με το ένα του πόδι μέσα στον ιδεολογικό βούρκο του γριβισμού, όσο αναπαράγει τον εθνικισμό και εμποδίζει την ιστορική αλήθεια, όπως για παράδειγμα τις δολοφονίες αριστερών κατά τη διάρκεια της δράσης της  ΕΟΚΑ, όσο δεν αποκηρύττει τον Γρίβα και την ΕΟΚΑ Β’ ευθαρσώς, δεν μπορεί να ζητά θέση στη μετριοπαθή-ρεαλιστική «πλατφόρμα»…
  • Από τη στιγμή που δεν μπορεί να ξεπεράσει την εθνικιστική και ακροδεξιά του φύση, είναι καταδικασμένος να επαναλαμβάνει τον κακό του εαυτό, παρά τις λιγοστές «κληριδικές» του εκλάμψεις…
  • Η πολιτική του συμπεριφορά, ο λαϊκισμός και ο καιροσκοπισμός του, αποδεικνύουν πως «ο νούρος του σιύλλου εν ισιώννει» παρά το ΝΑΙ του 2004 και παρά τη δεδηλωμένη αποδοχή της προοπτικής επίλυσης του Κυπριακού, σε σχέση με την υπόλοιπη δεξιά, η οποία θεωρεί κάθε θετική εξέλιξη στο πρόβλημα ως αιτία και αφορμή για εμφύλιο…
  • Με ένα τέτοιο ΔΗΣΥ, ιστορικά ανεπίδεκτο και δημοκρατικά-θεσμικά απροσάρμοστο, η αριστερά δεν μπορεί να προχωρήσει σε οποιαδήποτε συνεργασία, δυστυχώς.
Είμαστε όντως απομονωμένοι;
  • Αποκλείοντας τον Δημοκρατικό Συναγερμό από τη μια, αλλά και όσες πολιτικές δυνάμεις με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αντιμάχονται την ομοσπονδία και άρα επιζητούν παγίωση της διχοτόμησης, θα έλεγε κανείς ότι η κυπριακή αριστερά, το Λαϊκό Κίνημα και οι πολιτικοκοινωνικές του εκφράσεις, «έμειναν μόνοι» στον αγώνα για υπεράσπιση αυτών που θα έπρεπε να είναι καθολικά ζητούμενα: Της λύσης του Κυπριακού και της αντίστασης στις ακρότητες και τον φανατισμό.
  • Είμαστε όντως απομονωμένοι; Από τις πολιτικές δυνάμεις και τα ΜΜΕ, τα συμφέροντα που εκπροσωπούν και προβάλλουν, σίγουρα παρουσιαζόμαστε απομονωμένοι, και είναι φυσιολογικό.
  • Παρόλα αυτά και μελετώντας την εκλογική ιστορία του τόπου, ο Βασιλείου κατάφερε ένα 44% στο πρώτο γύρο των προεδρικών του 1993 με μόνη τη στήριξη από το ΑΚΕΛ, χάνοντας με ελάχιστη διαφορά στον δεύτερο γύρο, με όλα τα κόμματα να τρέχουν από πόρτα σε πόρτα και να ξυπνούν και τα τελευταία αντικομμουνιστικά φαντάσματα…
  • Και το 2008, παρόλη την εθνικιστική-αντιομοσπονδιακή εκμετάλλευση του ΟΧΙ από τον Τάσσο Παπαδόπουλο και την αρχιεπισκοπική συμμαχία που τον στήριξε, και παρά την αντικομμουνιστική υστερία πριν από τη δεύτερη Κυριακή, ο λαός δεν ακολούθησε μαζικά τις ακρότητες και τις υπερβολές. Εξέλεξε με ένα καθαρότατο αποτέλεσμα τον Δημήτρη Χριστόφια και έβαλε το ΑΚΕΛ στη θέση του οδηγού, για μια δίκαιη λύση και μια δικαιότερη κοινωνία.
  • Ούτε και τώρα δεν μπορούν να απομονώσουν την αριστερά, παρά τη δαιμονοποίηση του Χριστόφια και του ΑΚΕΛ, την καταστροφολογία και το εθνικιστικό - αντιομοσπονδιακό ξεχείλισμα της κοινωνικής χύτρας…
  • Υπάρχουν οι μετριοπαθείς-ρεαλιστικοί πυρήνες μέσα στη κοινωνία, οι μάζες εκείνες που δεν ακολουθούν κατά πόδας τις κομματικές ηγεσίες και ούτε παρασύρονται από τις επικοινωνιακές περιρρέουσες και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που αναπαράγεται από κόμματα, εκκλησία και ΜΜΕ.
  • Υπάρχει μια «ελαφρά ταξιαρχία» που αντιστέκεται σιωπηρά στον εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής, στη δαιμονοποίηση και τη καταστροφολογία και που δίνει το παρόν της όταν τα ζητούμενα και τα προστάγματα είναι ξεκάθαρα.
Λύση ή διχοτόμηση
  • Το πλέον μετριοπαθές και ρεαλιστικό, το άκρως δημοκρατικό με τη κλασική έννοια διακύβευμα, είναι η υπεράσπιση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας απέναντι στον κρυφό και φανερό διχοτομισμό.
  • Σε αυτό το κοινωνικό ζητούμενο, σ’ αυτή την ιδεολογική διελκυστίνδα, η αριστερά δεν είναι μόνη. Οι δυνάμεις της λογικής και του ρεαλισμού –παρόλη την υποχώρηση- χρειάζονται απλά το νεύμα της διαπραγματευτικής μας ομάδας για να ξεχυθούν στη κοινωνία και να πολεμήσουν διαλεκτικά έτσι ώστε να υπερισχύσει το πνεύμα ειρήνης και συνεργασίας σε αντιδιαστολή με το κλίμα φοβικής διαίρεσης και πανικού που καλλιεργούν οι εθνικιστές.
  • Μια θετική εξέλιξη στο Κυπριακό τον επόμενο Γενάρη, είναι ικανή να βάλει σε θέση μάχης μια ενωτική «ρεαλιστική» πλατφόρμα απέναντι στις ακρότητες των αντιομοσπονδιακών και να της δώσει τον σημαντικότερο λόγο αλλά και ρόλο στην νέα Κύπρο.
  • Στο ερώτημα λύση ή διχοτόμηση –αλλά και στο ερώτημα ποια τάξη θα αναλάβει να ξελασπώσει τη χώρα μετά τις καταστροφικές βουλιμικές τάσεις των κυπριακών τραπεζών- η αριστερά και το Λαϊκό Κίνημα δεν είναι ούτε μόνοι, ούτε απομονωμένοι.
  • Η κοινωνία μας έχει τις δυνάμεις και τη προοπτική να αντισταθεί -και αντιστέκεται- στον λαϊκισμό και την ανευθυνότητα των ακραίων. Οι δημοκρατικοί πολίτες, οι πυρήνες της μετριοπάθειας και του ρεαλισμού, είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή και μπορούν, να αποδείξουν σε όσους προεξοφλούν εκλογικά αποτελέσματα, μιλώντας «εκ μέρους της πλειοψηφίας» και ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τα κοινωνικά ρεύματα, πως λογαριάζουν χωρίς στον ξενοδόχο, τον κυρίαρχο κυπριακό λαό…
  • Και η Λύση-Επανένωση μπορεί να «περάσει» στη κοινωνία, και τα εργασιακά δίκαια μπορούν να υπερασπισθούν.  Το Λαϊκό Κίνημα πρέπει να πιστέψει στις δυνάμεις του, να ανοίξει ευρύτερα τον διάλογο και τις κοινωνικές του συμμαχίες, υπερασπιζόμενο με τόλμη τη δική του ιστορική αποστολή: Την ειρηνική και ανεξάρτητη, ενωμένη, δημοκρατική και ανθρώπινη Νέα Κύπρο.
  • Και θα βρει σ’ αυτή την θαρραλέα πορεία για λύση και επανένωση αναρίθμητους συνοδοιπόρους και συναγωνιστές, όσους συνεχίζουν την αντίσταση στις προδοσολογίες και τους αφορισμούς. Τους δημοκρατικούς και μετριοπαθείς πολίτες τούτης της χώρας που δεν παρασύρονται από την πολυφωνική καταστροφολογία και δεν προσκυνούν τον ελληνοκυπριακό βυζαντινισμό.

Του Στέλιου Στυλιανού* στη ΓΝΩΜΗ 25/11/2011
*sstylian@yahoo.com

24 Νοεμβρίου 2011

Ένα-ένα…μη μου τα λέτε τα καλά τα νέα μαζεμένα!

Ζάβαλλι μου, λλυει τον η μίλλα μου συντρόφισσα...
  • Σήμερα ήμουν πολλά απασχολημένος… είχα χρόνο μόνο 2 λεπτά για το περίπτερο, να αγοράσω τον καρκίνο μου, τζιαι είδα φευγαλέα τα πρωτοσέλιδα στο σταντ με τις εφημερίδες…
  • «Διώκουν τον Λιλλήκα» γράφει ο Φιλελεύθερος…
  • Είπαμεν, ήμουν πολλά μπίζι… αλλά εφάνηκε μου πολλά ενδιαφέρον… ττου γκουντ ττου μπι τρου που λαλούν τζιαι στο χωρκό μου…
  • Σιγά μεν γοράσω Φιλελεύθερο… είδα τα τωρά στις Μάγισσας
  • Δεύτερον! Έκατσεν παν…εεεε… απέτυχεν ο ακατονόμαστος να επιβάλει τον δικό του στην μητρόπολη Κερύνειας γράφει η ΓΝΩΜΗonline
  • Μα τι γίνεται τζιει μέσα; Αλλάξαν οι ισορροπίες; 9-6-1 οι ψήφοι…χμμμμ πολλά μα πολλά ενδιαφέρον!
  • Ερωτήσαν λέει τον νέο μητροπολίτη αν θα επέστρεφε στην Κερύνεια υπό Τουρκοκυπριακή διοίκηση τζιαι απάντησε «θα δούμε όταν λυθεί το Κυπριακό»…
  • Εν μπορείτε να πείτε, αρκετά μεγάλη διαφοροποίηση από όσα θα ακούγαμε από τον μακαρίτη τέως ή από τον εκλεκτό του διευθύνοντα συμβούλου της εκκλησιάς λτδ…    

23 Νοεμβρίου 2011

Από τον Αριστοτέλη στο τέλος της Δημοκρατίας

Ο ακήρυκτος πόλεμος..
  • Μια περιήγηση από τα λόμπι των ξενοδοχείων μέχρι τον προθάλαμο της εξουσίας στην ΕΕ. Η Τριμελής Επιτροπή, ο Λ. Παπαδήμος και ο Ν.Τσόμσκι…
  • Από τη σελίδα του Άστρα 92.8
  • Και από τη σελίδα του Άρη Χατζηστεφάνου…
  • Μια φοβερή και τρομερή ραδιοφωνική εκπομπή που τα κάνει λιανά…
  • Σας προτείνω ανεπιφύλακτα τη «περιήγηση» στα άδυτα της «τριμερούς» και τους διορισμούς των εκλεκτών της στις πρωθυπουργίες της Ελλάδας και της Ιταλίας…

21 Νοεμβρίου 2011

ΕΔΕΚ-ΠΑΣΟΚ… Παράλληλες πορείες προς την άκρα δεξιά και τον εθνικισμό

Από τον "ένοπλο αγώνα" ενάντια στην ακροδεξιά...
στη συνεργασία και τη ταύτιση με τη "καθαρόαιμη" αντίδραση...
  • Σε περιόδους κρίσεων του καπιταλισμού, παρατηρούνται πιο έντονα τα φαινόμενα ακροδεξιών και  φασιστικών εξάρσεων που βασικό στόχο έχουν να διασπάσουν και να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και να δημιουργήσουν συνθήκες δίωξης της αριστερής διανόησης και δράσης.
  • Παράλληλα, η σύγκλιση δεξιάς, σοσιαλδημοκρατών και ακροδεξιάς παρουσιάζεται ως  η «αναπόφευκτη» μέθοδος για την πλουτοκρατία και τους εξουσιαστές προκειμένου να εξαλειφθεί ο «κομμουνιστικός κίνδυνος»…
  • Το έργο αυτό έχει παιχτεί πολλές φορές στη παγκόσμια ιστορία των τελευταίων 100 χρόνων. Κάπως έτσι «εμπιστεύθηκαν» τα αστικά κόμματα με τον Αδόλφο Χίτλερ και τους Ναζί στη Γερμανία, με παρόμοιο τρόπο και με τον Ιωάννη Μεταξά και το φασιστικό του κόμμα στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 30’…
  • Και τώρα στην Ελλάδα -όπως και όλο το περασμένο καλοκαίρι στη Κύπρο- η ακροδεξιά λειτουργεί ως η «συγκολλητική ουσία» για τα σοσιαλδημοκρατικά και νεοφιλελεύθερα κόμματα, έτσι ώστε να σχηματίσουν πολιτικές συνθήκες απομόνωσης του λαϊκού κινήματος και επιβολής σκληρών οικονομικών μέτρων στους εργαζόμενους…
  • Ο κατήφορος του ΠΑΣΟΚ -της μεγάλης αυτής δημοκρατικής και αντιστασιακής παράταξης- προς τη συνεργασία και την ταύτιση ουσιαστικά με το ακροδεξιό ΛΑΟΣ που εξυμνεί τον Μεταξά, τους ταγματασφαλίτες και τον Γρίβα, βρίσκει την αντιστοίχησή του στον πολυετή κατήφορο της ΕΔΕΚ και την ολοφάνερη συμπόρευσή της με ότι πιο αντιδραστικό διαθέτει η κυπριακή πολιτική σκηνή…
  • Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα και που κορυφώθηκε με τον διορισμό του εκλεκτού των τραπεζών στο πρωθυπουργικό αξίωμα με τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ, επιχειρήθηκε και στη Κύπρο με αφορμή την τραγική υπόθεση στο Μαρί αλλά και πιο πριν, με την εκλογή του προέδρου της ΕΔΕΚ Γιαννάκη Ομήρου στη προεδρία της Βουλής …
  • Η ΕΔΕΚ μάλλον «βάζει γυαλιά» στο ΠΑΣΟΚ και προηγείται κάποια χιλιόμετρα του «αδελφού» της ελλαδικού κόμματος, σε ότι αφορά την σύγκλιση με την δεξιά και την ακροδεξιά…
  • Στη Κύπρο, η σύμπλευση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος με το αντίστοιχο κόμμα του ΛΑΟΣ, το Ευρωκό, προηγήθηκε αρκετά της ελλαδικής συγκυρίας. Η ΕΔΕΚ για μια δεκαετία τουλάχιστον, πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής τις θέσεις των γριβικών, των νοσταλγών της ΕΟΚΑ Β’ και των αρνητών του δικοινοτισμού, εφ όλης της ύλης…
  • Είναι δύσκολο πλέον στη Κύπρο του 2011, να διαχωρίσει κάποιος τις θέσεις των κύπριων σοσιαλδημοκρατών και των κυπριακών ακροδεξιών σχημάτων, τόσο στο Κυπριακό, όσο και στα οικονομικά…
  • Τον περασμένο Χειμώνα είδαμε τον Βαρνάβα της ΕΔΕΚ μαζί με τον Κουλία και ακροδεξιές ομάδες να οργανώνουν και να συμμετέχουν σε ρατσιστικές εκδηλώσεις ενάντια στους πολιτικούς πρόσφυγες… ενώ εδώ και μήνες, ΕΔΕΚ και εθνικιστές- αντιομοσπονδιακοί, ζητούν με μια φωνή τη εγκατάλειψη των συνομιλιών και τη παγίωση ουσιαστικά της διχοτόμησης, πλειοδοτώντας σε  λαϊκισμό, καταστροφολογία και εθνικισμό…
  • Η διολίσθηση της ΕΔΕΚ, όπως και του ΠΑΣΟΚ, στις νεοφιλελεύθερες και άκρως αντιδραστικές θέσεις, δεν πρόκειται να σταματήσει αλλά ούτε και να διαφοροποιηθεί.
  • Οι μέρες που τα πάλαι ποτέ σοσιαλιστικά κόμματα της «αλλαγής» έδιναν δημοκρατικούς όρκους αντίστασης και δήλωναν πίστη στους αγώνες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, πέρασαν ανεπιστρεπτί… Τώρα πια θα πρέπει να τα συνηθίσουμε στο πλάι των νεοφασιστών και των γριβολάγνων…
Του Στέλιου Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 18/11/2011

Μέτρα ενάντια στον πλούτο τώρα!

Πως εννοείτε τη «δίκαιη μοιρασιά»…;
  • Είναι όντως τραγελαφικό να παρακολουθεί κάποιος τα κόμματα της δεξιάς, ειδικότερα τον Συναγερμό που κυβέρνησε δέκα χρόνια και το ΔΗΚΟ που κυβέρνησε και συγκυβέρνησε άλλα είκοσι μετά την εισβολή,  να μιλούν για σπάταλο και υδροκέφαλο κράτος…
  • Τα δύο αυτά κόμματα τα οποία έχουν κάμει το ρουσφέτι επιστήμη και τον διορισμό απαραίτητο πυλώνα της προεκλογικής -και όχι μόνο- διασύνδεσής τους με τη κοινωνία, έρχονται τώρα να τα βάλουν με τους δημόσιους υπάλληλους… οι οποίοι στη καταπληκτική  τους πλειοψηφία διορίστηκαν επί των ημερών τους… και ψηφίζουν δεξιά!
  • Τραγελαφική είναι και η συμπεριφορά πολλών εξ αυτών των δημοσίων υπαλλήλων, που ενώ βλέπουν ξεκάθαρα τα κόμματα τους να τους έχουν βάλει στο στόχαστρο –σε στυλ «εγώ σ’ έκτισα φούρνε μου, εγώ θα σε χαλάσω- επιμένουν να εθελοτυφλούν και να συνεχίζουν τα αντιαριστερά τους τροπάρια…
  • Περιμένουμε ακόμα κάποιους να μας διαψεύσουν τις αναφορές που φέρουν τον ΔΗΣΥ, κατά τη δεκαετή του διακυβέρνηση, να έχει τριπλασιάσει το κρατικό μισθολόγιο και να έχει αυξήσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%...
  • Για να μη πούμε για τα τρελά επιδόματα που μεγάλο μέρος τους επίσης έχει «περάσει» τη συγκεκριμένη περίοδο…
  • Ούτε για το χρηματιστήριο που λειτούργησε ως σωλήνας αφαίμαξης πολλών δισεκατομμυρίων από τους μικρομεσαίους στην πλουτοκρατική ελίτ…
  • Ούτε για το γεγονός ότι για όλα αυτά, κανείς δεν είχε πρόβλημα προηγουμένως…
  • Ζούμε πραγματικά σε ένα ζωντανό και ατελείωτο θέατρο του πολιτικού και κοινωνικού παραλόγου…
  • Όταν δαιμονοποιήθηκαν οι πολιτικοί πρόσφυγες και οι μετανάστες, όχι μόνο δεν ίδρωσε το αυτί των δημόσιων υπαλλήλων αλλά συμμετείχαν –και θα το ξανακάνουν αν χρειαστεί- στην μαζική υστερία…
  • Όταν δαιμονοποιήθηκε ο Χριστόφιας και η αριστερά επίσης…
  • Τώρα που δαιμονοποιούνται οι ίδιοι… ψάχνουν το λάθος…
  • Εμ, έτσι πάει ο φασισμός αγαπητοί συνάδελφοι, πιάνει μια-μια τις τάξεις και τις τσακίζει, χρησιμοποιώντας τις υπόλοιπες…
  • Δικαίως τώρα καλούν τη κυβέρνηση να πάρει μέτρα ενάντια στον πλούτο, τη μεγάλη κερδοφορία και την μεγάλη ακίνητη ιδιοκτησία…
  • Το κράτος κάνει τρύπες εξυπηρετώντας ολόκληρη τη κοινωνία…
  • Τα σχολεία, τα νοσοκομεία, οι υποδομές, οι υπηρεσίες δουλεύουν για όλους, και κάνουν ζημιές από όλους…
  • Όχι μόνο από αυτούς που τυγχάνει να δουλεύουν στις ευρύτερες δημόσιες υπηρεσίες…
  •  Τα ψέματα έχουν τελειώσει, η κυβέρνηση πρέπει να καταθέσει –ξανά- νομοσχέδια για την συνεισφορά του συσσωρευμένου πλούτου, που έγινε χρησιμοποιώντας το υπόβαθρο του συντεταγμένου κράτους… χθες!
  • Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν το 98% των Κυπρίων να απαιτούν αυτή τη κίνηση…
  • Σύσσωμες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, μαζί και το κόμμα της αριστεράς, θα στηρίξουν αυτή τη προσπάθεια…
  • Απαιτούμε να συνεισφέρει και ο πλούτος, να μοιράσουμε τις ζημιές…
  • Να κατατεθούν νομοσχέδια πριν από τη ψήφιση των προϋπολογισμών και να «κατασκηνώσουμε» άπαντες οι εργαζόμενοι έξω από την βουλή και τα γραφεία των κομμάτων-δικηγορικών γραφείων της  πλουτοκρατίας μέχρι να περάσουν!
  • Σε μια τέτοια περίπτωση φυσικά, οι πολιτικοί εκπρόσωποι του τοπικού καπιταλισμού, τα ΜΜΕ και η μεγαλύτερη επιχείρηση του τόπου, η εκκλησία, θα αναγκαστούν να σκαρφιστούν ακόμα ένα «εκρηκτικό κόλπο» για να αποπροσανατολίσουν…
  • Θα βρουν το επόμενο θύμα της δαιμονοποίησης… θα ξαναζεστάνουν τη μεταναστευτική σούπα; Θα ξεκινήσουν πάλι τις καταστροφολογίες για το Κυπριακό, θα στοχοποιήσουν την προσπάθεια για εξόρυξη φυσικού αερίου;  Ποιος ξέρει, ίσως και όλα μαζί…
  • Σε κάθε όμως περίπτωση, η κυβέρνηση πρέπει να καταθέσει αυτά τα νομοσχέδια σύντομα, για να ξεκαθαρίσει τη θέση της και να συντονιστεί με τη μεγάλη πλειοψηφία του κυπριακού λαού που απαιτεί μέτρα ενάντια ΚΑΙ στον πλούτο τώρα…
  • Η συναίνεση δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη…

20 Νοεμβρίου 2011

Η αριστερά δε μπορεί να εθελοτυφλεί...

Δε μπορείς να απολαύσεις τον δυτικό τρόπο ζωής... 
γιατί έχουμε ήδη καταναλώσει πολύ περισσότερα από όσα δικαιούμαστε...
Καταναλωτισμός: Η αληθινή επιλογή...
(για εμάς φυσικά...όχι για εσένα...γι αυτό άδειασε μας τη γωνιά...)
  • Στη περασμένη ανάρτηση –που βγήκε αρκετά μεγάλη- προσπάθησα να περιγράψω το σκηνικό έτσι όπως διαμορφώνεται στη Κύπρο αλλά και περιφερειακά, βάζοντας κάποια σημεία που θεωρώ πως αξίζουν συζήτησης και τα οποία θα αναφέρω ξανά και σ’ αυτό το κείμενο -πιο περιεκτικά- αφού υπάρχει πλέον η πιο εκτενής αναφορά ως βάση…
  • Πριν πάω όμως ξανά στα «βασικά», να κάμω μια αναφορά σ’ αυτό που είδαμε χθες…:  Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και την ΟΕΒ να καλωσορίζουν… με ανακούφιση… την εξαγγελία από τον Υπουργό Οικονομικών της πρόθεσης της κυβέρνησης για πάγωμα των μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα…
  • Σχεδόν όλοι –με μια φωνή- έκραξαν… «καλώς τα κι ας άργησαν» τα μέτρα… ενώ ΑΚΕΛ και συντεχνίες πρόταξαν για άλλη μια φορά την αναγκαιότητα να συνεισφέρει κι ο πλούτος…
  • Με τις δηλώσεις τους, οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης, του ΔΗΣΥ, του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και του Ευρωκό, ισχυρίστηκαν πως αυτά τα μέτρα –και ειδικά το πάγωμα μισθών- έπρεπε να εφαρμόζονταν από καιρό…
  • Με λίγα λόγια, αποδεικνύεται ότι όντως η κυβέρνηση κατάφερε για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα να τα καθυστερήσει ή και να τα αποφύγει… και παράλληλα «αναγνωρίζεται» στο ΑΚΕΛ ότι αποτελεί όντως ένα αξιόμαχο ανάχωμα απέναντι στις επιθέσεις της τάξης με τα πολλά λεφτά…
  • Να προσθέσω σε αυτή τη μικρή αναφορά στο χθεσινό σκηνικό, τη προσπάθεια των ΜΜΕ να «αποδείξουν» πως το «πάγωμα» βρίσκει σύμφωνη μια πλειοψηφική μάζα ανάμεσα στη κοινωνία… πράγμα καθόλου παράξενο μετά τη δαιμονοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων που επιχειρήθηκε από τη δεξιά και τα ΜΜΕ το περασμένο διάστημα…
***
Επιστρέφω στα «σημεία» που ανέλυσα στη περασμένη ανάρτηση και τα οποία θεωρώ βασικά:
  1. Σε αυτή τη συγκυρία, πατριωτικό και δημοκρατικό είναι η αποφυγή της άμεσης επιτήρησης των δημοσιοοικονομικών μας, η προσφυγή στο ΔΝΤ και η εκχώρηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Η αποφυγή του ΔΝΤ είναι μια καθαρά «αριστερή υπόθεση». Η δεξιά και η πλουτοκρατία που εκπροσωπεί, ενδόμυχα καλοβλέπουν αυτό το ενδεχόμενο.
  2. Με τη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της δεξιάς και την υπεροπλία στα ΜΜΕ, είναι φανερό πως δεν μπορούν εύκολα να περάσουν μέτρα ενάντια στον πλούτο. Ο κόσμος έχει αποπροσανατολιστεί από την επικοινωνιακή και πολιτική τακτική της αντιπολίτευσης και βλέπει ένα «δολοφόνο, αγκυλωμένο, προδοτικό και ανίκανο Χριστόφια» αντί αυτούς που εξόφθαλμα έχουν βάλει στόχο το βιοτικό επίπεδο του λαού, συγκαλύπτοντας παράλληλα τις ευθύνες του μεγάλου κεφαλαίου, των τραπεζών κλπ.
  3. Οι «επαναστατικές προκηρύξεις» είναι κατά τη γνώμη μου εντελώς ανεδαφικές και εξωπραγματικές. Δεν θα επιτραπεί σε κανένα λαό να σηκώσει κεφάλι, έστω και αν καταφέρει να ενωθεί κάτω από ένα ταξικό ζητούμενο, που κι αυτό είναι εκ των πραγμάτων ουτοπικό με τα δεδομένα που ισχύουν σε Ελλάδα, Κύπρο, Ιταλία και αλλού...
  4. Δεν μπορεί να μιλάς για «λαϊκή εξουσία» παραγνωρίζοντας ή βγάζοντας από την εικόνα ότι οι χώρες μας είναι βάσεις του ΝΑΤΟ και ότι η Κύπρος είναι κατεχόμενη από πολυάριθμο στρατό… ή να οραματίζεσαι λαϊκή εξέγερση κάνοντας πως δε βλέπεις την αντιδραστική κατάσταση που επικρατεί στα σώματα ασφαλείας…    
  5. Και κυρίως είναι εντελώς εκτός θέματος όσοι βλέπουν τη στήριξη της πλειοψηφίας των εργαζόμενων σε μια επαναστατική-αντιμονωπολιακή προοπτική στο άμεσο μέλλον… Μεγάλη μάζα των εργατών είναι εγκλωβισμένη στον εθνικισμό και τον αντικομμουνισμό και δεν μπορεί αυτό να θεωρείται περιστασιακό ή εύκολα ανατρέψιμο. Η αναβίωση του φασισμού είναι ενδεικτική ως προς τις δυσκολίες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
  6. Η προάσπιση των αστικών μας δημοκρατιών (των θεσμών…), έτσι όπως τις γνωρίσαμε, αποτελεί δημοκρατικό ζητούμενο. Αν λάβουμε υπόψη την επιβολή νέων πρωθυπουργών στην Ελλάδα και την Ιταλία μέσω του τραπεζικού συστήματος και του ΔΝΤ –χωρίς εκλογές-, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως τουλάχιστον πρέπει να διασφαλίσουμε τη λειτουργία των θεσμών του πολιτεύματος μας, ως ανάχωμα στον νέο φασισμό.
  7. Η μόνη ελπίδα που διαφαίνεται στον ορίζοντα, για τη Κύπρο τουλάχιστον, είναι η προοπτική λύσης του Κυπριακού που σε συνδυασμό με την εξόρυξη φυσικού αερίου και την συνεργασία των «ισχυρών» του γεωπολιτικού παιχνιδιού, ίσως να «αναβάλει» για αργότερα την επίθεση στο βιοτικό επίπεδο του Κυπριακού λαού, θα απομονώσει την ακροδεξιά και θα μας δώσει χρόνο να ανασυνταχθούμε και να αναπρογραμματίσουμε τη δράση μας, μαζί με τους τουρκοκύπριους εργαζόμενους!

19 Νοεμβρίου 2011

Πάγωσε η τσιμινιέρα…

Στο ίδιο καράβι...
  • Και «επίσημα» πλέον, από το περασμένο καλοκαίρι, η Κύπρος πέρασε από την εποχή των «παχιών αγελάδων» στη περίοδο της λιτότητας… αλλά μόνο για τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους…
  • Αφού είδε κι απόειδε η κυβέρνηση Χριστόφια, καθυστερώντας τα επώδυνα μέτρα για τρία τουλάχιστον χρόνια,  πήρε την απόφαση για το πάγωμα των απολαβών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, συναινεί στο θέμα της δημιουργίας καζίνο και συζητά την «εθνικοποίηση» των ιδιωτικών τραπεζών και του ΧΑΚ…
  • Τα «πακέτα» που συμφωνήθηκαν με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις τον Αύγουστο δεν είναι φυσικά αρκετά για να αντιμετωπίσουν το έλλειμμα του δημοσίου…
  • Το κράτος πρέπει να ισορροπήσει τις δαπάνες του με τα έσοδά του…
  • Η αριστερά και οι συνδικαλιστές, από την αρχή της κρίσης,  ζητούν να μην επωμιστούν όλο αυτό το βάρος οι εργαζόμενοι. Το κράτος θα μπορούσε να είχε περισσότερα έσοδα και από τη τάξη των πλουτοκρατών και των επιχειρήσεων με την μεγάλη κερδοφορία…
  • Κατατέθηκαν έγκαιρα νομοσχέδια προς αυτή τη κατεύθυνση, τα κόμματα της δεξιάς τα απέρριψαν… και επιπλέον δεν συναινούν στο να ξανανοίξει αυτή η συζήτηση…
  • Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση πρέπει να βρει τρόπους να παρουσιάσει στην ΕΕ αλλά και στις διεθνείς αγορές, ένα «υγιές» δημοσιοοικονομικό προφίλ…
  • Έκανε βήματα στη κατεύθυνση των ανείσπρακτων φορολογιών αν και συγκεκριμένα κόμματα επιτηδευμένα καθυστερούν νομοσχέδια που κατατέθηκαν και που θα ευκολύνουν κατά πολύ το φοροεισπρακτικό έργο…
  • Έγιναν βήματα για μείωση του κρατικού μισθολογίου, καταργήθηκαν θέσεις, περιορίστηκαν οι  σπατάλες, οι διπλές και τριπλές συντάξεις, μπαίνουν στο στόχαστρο τα «κουφά» επιδόματα…
  • Δεν είναι αρκετά, χρειάζονται μεγάλες επενδύσεις και ανάπτυξη, επανασχεδιασμός των εργασιών και των δαπανών του Δημοσίου, και κυρίως συμβολή του πλούτου για την αύξηση των κρατικών εσόδων…
  • Για τις δύο πρώτες ανάγκες, τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα και την αναπροσαρμογή των δημοσίων δαπανών, μπορούν να γίνουν πολλά… και γίνονται… Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί για παράδειγμα η μεγάλη επιτυχία των δύο τελευταίων χρόνων στον τουρισμό, οι τάσεις για φιλοξενία ξένων επενδύσεων (Κατάρ, Ρωσία κλπ) και φυσικά το θέμα του φυσικού αερίου που άνοιξε και προχωρά… 
  • Για τη μεγαλύτερη συνεισφορά του πλούτου και της μεγάλης κερδοφορίας όμως, δυστυχώς για τους εργαζόμενους, δεν μπορούν να γίνουν και πολλά με την πλειοψηφία που κατέχουν τα δεξιά κόμματα στη Βουλή αλλά και ανάμεσα στους ψηφοφόρους…
  • Οπότε ξαναγυρίζουμε στα μέτρα ενάντια στους εργαζόμενους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, τη «σίγουρη» λύση για τα δημόσια οικονομικά…
Οι κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες
  • Κάποιοι θα σπεύσουν να κατηγορήσουν τη κυβέρνηση της αριστεράς για συμπόρευση με το μεγάλο κεφάλαιο, ντόπιο και διεθνές, για συνεργασία με τα αστικά κόμματα και τις «πουλημένες συντεχνίες» προς αφαίμαξη των λαϊκών τάξεων…
  • Λες και η εργατική τάξη εκφράζεται πολιτικά αποκλειστικά μέσω της αριστεράς και υπάρχει αυτή η κοινωνική πλειοψηφία αποτυπωμένη στο πολιτικό-κομματικό γίγνεσθαι που μπορεί να ανατρέψει τη κατάσταση…
  • Δεν είναι έτσι τα πράγματα φυσικά: Μεγάλη μερίδα των εργαζόμενων είναι εγκλωβισμένη στα κόμματα της δεξιάς και της ακροδεξιάς, μασουλά για δεκαετίες τις εθνικιστικές δάφνες και τρώει με μεγάλο κουτάλι τους αστικούς και αντικομμουνιστικούς μύθους…
  • Μια άλλη μεγάλη μερίδα παράλληλα, τρώει και τη φόλα των Αβέρωφ-Παπαδόπουλου, γυρνώντας τα βέλη της προς τη κατεύθυνση των δημοσίων υπαλλήλων…
  • Η κοινωνική πλειοψηφία, όπως εκφράζεται πολιτικά, δεν επιτρέπει –προς το παρόν-όυτε την αμφισβήτηση της ΕΕ και του Ευρώ, ούτε του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού, του τοπικού καπιταλισμού και της κυπριακής άρχουσας τάξης…
  • Όσο κι αν «πνίγεται» και αν ασφυκτιά η αριστερά και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα κάτω από αυτές τις πραγματικότητες, δεν μπορεί παρά να τις αποδεχτεί ως έχουν για να μπορεί να αναπτύσσει πραγματιστικές πολιτικές…
  • Δεν έχουμε, σαν αντι-νεοφιλελεύθερη παράταξη, ούτε τα πολιτικά μέσα αλλά ούτε και τις προϋποθέσεις να αλλάξουμε τα ισοζύγια. Αυτή είναι η παγκόσμια κατάσταση, αυτή είναι και η τοπική πραγματικότητα.
  • Δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να παρακολουθούμε, σχεδόν ανήμποροι, τη δεξιά να κατακρεουργεί τα λαϊκά συμφέροντα με όχημα τον εθνικισμό-αντικομμουνισμό και με σημαία τα «δυτικά φιλελεύθερα ιδανικά» και την επιτηδευμένη «ευρωλαγνεία»…
  • Ξεκινώντας από το 55-59’ και καταλήγοντας στο 74’… περνώντας μέσα από τη «λαϊκή απαίτηση» για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ακολούθως στο Ευρώ, η αριστερά έκανε όση αντίσταση της επέτρεψαν οι δοσμένες συνθήκες…
  • Υπέδειξε τη καταστροφή που θα προκαλούσε ο λεγόμενος «αγώνας», δακτυλόδειξε τη προδοσία της ΕΟΚΑ Β’ και της Χούντας προβλέποντας τη κατάληξη, προσπάθησε να ανοίξει τον διάλογο για τον «ευρωμονόδρομο» που αποφάσισε η αστική τάξη να οδηγήσει το λαό, ξεσκέπασε το χρηματιστήριο πολύ πριν αυτό καταρρεύσει και συμπαρασύρει τη κοινωνία,  έθεσε τις αμφιβολίες της για την ένταξη στην ευρωζώνη…
  • Οι Κύπριοι, σε μεγάλα ποσοστά χειραγωγημένοι και «λοβοτομημένοι» εθνικιστικά, «φιλελεύθερα» και αντικομμουνιστικά, συνεχίσουν μια πορεία δεκαετιών για να φθάσουν σήμερα, τη περίοδο της πρωτοφανούς παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, να ανοίγουν για πρώτη φορά δειλά-δειλά τα ταξικά τους μάτια και να βλέπουν γυμνούς τους «εθνικούς» τους ταγούς…
  •  Ίσως, σκέφτονται οι σύντροφοι, αυτή να είναι η ευκαιρία μας…
Το σχέδιο Β’ των πολιτικών εκπροσώπων της πλουτοκρατίας
  • Τα κόμματα της δεξιάς καθώς και η μεγαλύτερη επιχείρηση του τόπου, η εκκλησία, όλοι δηλαδή αυτοί που κρατούν στο ένα χέρι την «εθνική παλιγγενεσία» της ΕΟΚΑ και τους γριβικούς συμβολισμούς και στο άλλο χέρι τα «ιδανικά του ελεύθερου κόσμου» και τον αντικομμουνισμό, αυτοί που χειραγωγούν τις μάζες για δεκαετίες και τις πείθουν να αυτοχειριάζονται,  έπρεπε να βρουν τις επικοινωνιακές διεξόδους ώστε να κρύψουν τις βασικές τους επιδιώξεις για άλλη μια φορά…
  • Την ώρα που αρνούνται να επιτρέψουν έστω και τη παραμικρή συμβολή του πλούτου για την αντιμετώπιση της δημοσιοοικονομικής τρύπας, την ώρα που εξόφθαλμα επιτίθενται στις απολαβές και το βοιωτικό επίπεδο του λαού κατηγορώντας τη κυβέρνηση και τις συντεχνίες για τη μη λήψη «μέτρων» (πάγωμα και μείωση μισθών), έβαλαν σε εφαρμογή ένα παράλληλο σχέδιο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης αλλά και διάσπασης των εργαζομένων:
  • Κυπριακό, μεταναστευτικό, δαιμονοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων, «ανικανότητα» Χριστόφια, Μαρί, «κακοδιαχείριση» φυσικού αερίου…
  • Με την αρωγή των πλήρως ελεγχόμενων από τη πλουτοκρατία Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, καταφέρνουν σε μεγάλο βαθμό να κρύψουν τις αντιλαϊκές τους προθέσεις…
  • Φανερά επιχορηγώντας και προστατεύοντας τον νεοφασισμό, κόμματα, ΜΜΕ και εκκλησία, στρέφουν τη κοινωνία προς τον ρατσισμό και την αναπόφευκτη διάσπαση του εργατικού κινήματος…
  • Με τα εθνικιστικά και αντιομοσπονδικά τροπάρια περί «απαράδεκτων» και «τουρκοφόρων» προτάσεων Χριστόφια στο Κυπριακό, δημιουργούν ένα διχαστικό και πολλές φορές εμφυλιακό κλίμα, αποπροσανατολίζοντας τους εργαζόμενους και δημιουργώντας ψεύτικους διαχωρισμούς…
  • Με την «ανικανότητα» Χριστόφια προσπαθούν να αφαιρέσουν τον πολιτικό λόγο από την αριστερά, της αφαιρούν τα όποια εχέγγυα «καλής πίστης» και ειλικρίνειας σε ότι αφορά τα λαϊκά συμφέροντα, ανοίγουν τον δρόμο για μια πολυετή κυριαρχία της εθνικιστικής-νεοφιλελεύθερης αντιλαϊκής ηγεμονίας…
  • Με το Μαρί, έρχονται να «αποδείξουν» όλα τα προηγούμενα, βάζουν επιτακτικά θέμα «ξεφορτώματος» της «εγκληματικής» αριστεράς που «πουλά τη Κύπρο» στις συνομιλίες, που «μουσουλμανοποιεί» τη χώρα με τους μετανάστες, που «δεν ξέρει και δεν μπορεί να λάβει οικονομικά μέτρα», που «σκότωσε» τους δεκατρείς και απέδειξε την ανικανότητά της στην έκρηξη του Ιούλη…
  • Κι όλα αυτά, για να κρύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις, για να αναγκάσουν την αριστερά ή να πάρει μέτρα ενάντια στα λαϊκά συμφέροντα ή να παραιτηθεί και να αδειάσει τη γωνιά… σ’ αυτούς που ξέρουν καλύτερα να το κάνουν…
«Πάγωμα», εργαζόμενοι και διεθνείς συνθήκες
  • Το πάγωμα των μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, θα παγώσει –στη καλύτερη περίπτωση- τόσο την εγχώρια αγορά, όσο και τους μισθούς των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα.
  • Από την άλλη, πρέπει να παρουσιάσει η χώρα τους καλύτερους δυνατούς ισολογισμούς έτσι ώστε να αποφύγει τόσο το ΔΝΤ όσο και την άμεση εποπτεία της κυπριακής οικονομίας… και όλοι οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι έχουν μάθει ή θα μάθουν τι ακριβώς σημαίνει αυτό…
  • Το «πάγωμα» θα μπορούσε να ειδωθεί και από τη θετική του μεριά -ότι δηλαδή αποκλείει και τη περεταίρω μείωση- αν πραγματικά θα μπορούσε κάποιος να πεισθεί ότι είναι και το τελευταίο μέτρο που θα υποστούν οι εργαζόμενοι τα επόμενα δύο χρόνια…
  • Μάλλον όμως δεν θα μπορούσε κανένας να ισχυριστεί κάτι τέτοιο: Δεδομένης της άρνησης της πλουτοκρατίας να συνεισφέρει και των πολιτικών και επικοινωνιακών μεθόδων που βρίσκει για να το επιτυγχάνει… και δεδομένης επίσης της μεγάλης διαφοράς κρατικών εσόδων και εξόδων (χρειάζονται σύμφωνα με ειδικούς επιπλέον 1.2 δις ευρώ για να καλυφθούν οι ανάγκες γι αυτό το διάστημα), ίσως μας κάνει να ευχόμαστε αυτό το «πάγωμα» να ισχύσει πραγματικά μέχρι το 2013…
  • Σίγουρα, με αυτή τη κυβέρνηση, θα γίνουν όλα όσα μπορούν να γίνουν για να αποφευχθεί ο οικονομικός μαρασμός των λαϊκών μαζών και να αντιμετωπιστεί ο επιχειρούμενος εργασιακός μεσαίωνας που εφαρμόζεται πλέον στις φτωχές χώρες της ΕΕ…
  • Και έχουν αποφευχθεί μέχρι τώρα πολλά, αν και είναι πλέον αυταπόδειχτο πως η συγκεκριμένη λαίλαπα μου παίρνει σβάρνα τη Μεσόγειο –και που εξυπηρετεί εμφανώς την τοπική πλουτοκρατία - δεν έχει σταματημό…
Αντικαπιταλιστική πάλη και λαϊκή εξουσία
  • Κάποιοι έχουν βαλθεί το τελευταίο διάστημα -και με «δείγμα» την πολιτική που ακολουθεί το «αδελφό» ΚΚΕ στην Ελλάδα- να πείσουν την αριστερά ότι ο δρόμος της αντικαπιταλιστικής πάλης περνά από την άρνηση συμμετοχής και ελέγχου της κρατικής εξουσίας εκ μέρους του λαϊκού κινήματος.
  • Δικαίως κάποιοι από εμάς διερωτούνται με ποιό ακριβώς τρόπο μπορεί να γίνει αυτό στις δοσμένες συνθήκες: Να ανατραπούν δηλαδή οι συσχετισμοί και να επιτραπεί η όποια αλλαγή του τοπικού πολιτικοοικονομικού συστήματος…
  • Θα ήταν ευχής έργο φυσικά να είχαμε άλλες συνθήκες ή ως «δια μαγείας» και μέσω ενός γραπτού ή προφορικού λόγου κάποιου «οραματιστή» ή διαφόρων άλλων αριστερών προκηρύξεων που διαβάζουμε συχνά-πυκνά από δω κι από κει, να άλλαζαν τα οικονομικά, πολιτικά, επικοινωνιακά και εξουσιαστικά ισοζύγια μιας χώρας και να επιτρεπόταν στο Λαϊκό Κίνημα -φέρον την κοινωνική πλειοψηφία και ενώνοντας στο μέγιστο βαθμό τους εργαζόμενους-  να καταλάβει την εξουσία με ότι αυτό συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα, εφαρμόζοντας στη πράξη τις αντικαπιταλιστικές πολιτικές που διακηρύσσει…
  • Αλλά δυστυχώς, δεν γίνονται αυτά τα πράματα από τη μια μέρα στην άλλη. Η αριστερά στη Κύπρο και μετά από 85 χρόνια δράσης, δεν κατάφερε –μέσα στις συνθήκες που αναλύσαμε πριν-  να επηρεάσει στη καλύτερη περίπτωση, πέραν από το μισό της κοινωνικής μάζας…
  • Στην Ελλάδα, σε πολύ χειρότερες συνθήκες φυσικά, η κομμουνιστική αριστερά, πολυδιασπασμένη και απομονωμένη πολιτικά, αδυνατεί επίσης να πείσει τις πλειοψηφίες για την αναγκαιότητα –αν μη τη άλλο- της αμφισβήτησης του ευρωπαϊκού μονοδρόμου, περιοριζόμενη σε ποσοστά που δεν της επιτρέπουν να δικαιολογεί με κοινωνική ισχύ τα ζητούμενά της…
  • Αλλά, έστω κι αν υποθέσουμε ότι το λαϊκό κίνημα σε μια χώρα, βρει τους τρόπους να εκφράσει τις μεγάλες πλειοψηφίες και να ενώσει τους εργαζόμενους κάτω από μια κοινή ταξική προσπάθεια, έστω και αν καταλήξει αυτή η προσπάθεια να αποκαθηλώνει την αστική τάξη τοπικά, θα πρέπει παράλληλα να εξηγηθεί πως θα μπορούσε αυτή η νέα τοπική πράξη πραγμάτων να είναι βιώσιμη απέναντι σε εσωτερικούς και εξωτερικούς μηχανισμούς συντήρησης.
  • Ποια θα είναι άραγε η στάση των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού της Ελλάδας σε μια επικείμενη λαϊκή εξουσία;
  • Ποια θα είναι η αντίδραση των δυτικών που στρατοπεδεύουν από το 45’ στη χώρα; Ποια θα είναι η αντίδραση των πιστωτών, κρατικών και ιδιωτικών, απέναντι στην άρνηση για παράδειγμα του χρέους;
  • Το ΝΑΤΟ θα μαζέψει τα μπογαλάκια του και θα φύγει με το πρώτο άκουσμα των προγραμματικών δηλώσεων της νέας λαϊκής κυβέρνησης;
  • Η Τουρκία θα εισακούσει τις φιλειρηνικές δηλώσεις της λαϊκής εξουσίας και θα αποδεχθεί ένα μορατόριουμ προκλήσεων και εξοπλισμών, τερματισμό της κατοχής της Κύπρου και γενικότερη συνεργασία;
  • Με ποιο μαγικό τρόπο θα αποφευχθεί η επίθεση –ίσως και στρατιωτική- των «ελεύθερων κρατών» απέναντι στους «Τσάβες» και τους «Κάστρο» των Βαλκανίων;
  • Πραγματικά, υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι με το να αλλάξει χέρια η εξουσία, περνώντας από τη μια τάξη στην άλλη (με όποιο «μαγικό» τρόπο και να γίνει αυτό), θα αποφευχθεί η στρατιωτική ή άλλη αναλόγου ισχύς επίθεση στη χώρα;
  • Ήδη και από καιρό, τα δυτικά μέσα κάνουν μια τεράστια προσπάθεια να δαιμονοποιήσουν τον ελληνικό λαό και να του αποδώσουν χαρακτηριστικά που θα δικαιολογούσαν στο άμεσο μέλλον μια «επίθεση», που έτσι κι αλλιώς είναι πλέον σε εφαρμογή με οικονομικούς όρους…
  • Στη δυτική Ευρώπη στήνονται τηλεοπτικά «ζωντανά» θεάματα που περιγελούν και υπονομεύουν με τον πλέον φασιστικό τρόπο τους  Έλληνες, προετοιμάζοντας τους «καθώς πρέπει» ευρωπαίους για μια πιθανή νεοταξική σφαλιάρα στο πρόσωπο της Ελλάδας…
  •  Ο ιμπεριαλισμός δεν θα διστάσει να επιτεθεί ξανά στον ελληνικό και κυπριακό λαό, όπως έκανε και το 67’, όπως έκανε και το 74’, έχει πάντα έτοιμες τις φόρμουλες ποδηγέτησης και επιβολής…
  • Δεν θα επιτραπεί σε κανένα λαό να σηκώσει κεφάλι, σε καμιά «εθνική» κυβέρνηση να επιζήσει… Τα παραδείγματα της Σερβίας, του Ιράκ, της Λιβύης και τώρα της Συρίας, δείχνουν ξεκάθαρα τη μοίρα των λαών που επιμένουν να διατηρούν τη κυριαρχία τους απέναντι στα συστήματα της νέας –μετασοβιετικής- τάξης…
  • Όποιος λαός σηκώνει κεφάλι ΜΟΝΟΣ σε αυτές τις παγκόσμιες συνθήκες, χωρίς ταυτόχρονη ανασύνταξη των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων διεθνώς και αποτελεσματικής δολιοφθοράς των μηχανισμών παγκόσμιας αστυνόμευσης, είναι καταδικασμένος να πληρώσει βαρύ τίμημα, με εμφύλιο, εισβολή ξένων δυνάμεων και κατοχή.
  • Αυτό υποδεικνύουν οι πραγματικότητες.
Υπάρχει μέση οδός;
  • Ως μέση –δημοκρατική- λύση, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το σύνολο των πολιτικών μιας χώρας, που από τη μία περιορίζουν τις ζημιές για τους εργαζόμενους και από την άλλη τοποθετούν το κράτος με τέτοιο τρόπο στο διεθνές γεωπολιτικό παιχνίδι, ώστε να αποτρέπεται –όσο το δυνατό- οι ξένες επεμβάσεις και υπονομεύσεις της εθνικής κυριαρχίας…
  • Η αποφυγή για παράδειγμα της εκχώρησης της δημοσιονομικής πολιτικής του κράτους στο ΔΝΤ ή γενικά στους ξένους, μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη λαϊκής και πατριωτικής αντίστασης…
  • Και αυτό φυσικά δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε από τη δεξιά να το στηρίξει. Οι εκπρόσωποί της άλλωστε, έχουν αποδείξει νομίζω πως ενδόμυχα καλωσορίζουν μια τέτοια εξέλιξη, μιας και το ΔΝΤ θα φέρει μαζί του το «κλείδωμα» της τοπικής πλουτοκρατικής εξουσίας…
  • Η «δουλειά» δηλαδή της αποφυγής του ΔΝΤ με ότι αυτό συνεπάγεται, είναι μια άκρως «αριστερή υπόθεση»…  
  • Η ελαχιστοποίηση επιπλέον των προστριβών της χώρας μας στο διεθνές σκηνικό -που αυτόματα θα ανακαλούσαν και ξένους «επιδιαιτητές»- είναι επίσης μια έμπρακτη πολιτική ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας.
  • Ότι δηλαδή μπορεί να συντελέσει έτσι ώστε να αποφευχθεί ο «ξένος δάκτυλος» ενώ παράλληλα δεν οδηγεί τη χώρα σε διάφορες επιδιαιτησίες, αποτελεί μια πραγματικά πατριωτική και δημοκρατική πολιτική προσέγγιση…
  • Και σ’ αυτό το σημείο που βρισκόμαστε, αναλογιζόμενοι το διεθνές περιβάλλον, το λαϊκό μας κίνημα πρέπει να λειτουργήσει υπεύθυνα απέναντι στην ανευθυνότητα, την λαιμαργία και την καταστροφική διάθεση που επιδεικνύει η τοπική πλουτοκρατία, τα κόμματα και τα ΜΜΕ της.
  • Μπροστά στη τάση των διεθνών κερδοσκόπων να υποθηκεύσουν τον κυπριακό λαό –και κάθε λαό-μέσω των «υποτιμήσεων» και των «επιτηρήσεων»… και απέναντι στην ανευθυνότητα της κυπριακής δεξιάς, ο δρόμος δεν είναι η «ανατίναξη» των εγχώριων δημοσιοοικονομικών προς τέρψην των ιδεολογικών μας ναρκισσισμών…
  • Ούτε είναι πραγματική επιλογή η άρνηση της συνεργασίας με τον Ισραήλ, την ΕΕ, τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και την ίδια τη Τουρκία, για την αποφυγή τάχα της συνεργασίας με τον ιμπεριαλιστικό εχθρό που θα μας «στεφάνωνε» ως «ανυπόταχτους» και «ιδεολογικά καθαρούς»…
  •  Στη πράξη, το λαϊκό-εργατικό κίνημα, χρειάστηκε και θα χρειαστεί να κάνει πολλές φορές δυο βήματα πίσω, προκειμένου να διαφυλάξει τις προοπτικές και τα μακροχρόνιά του συμφέροντα.
  • Σε μια εποχή όπου οι εκπρόσωποι της trilateral («τριμερούς») επιβάλλονται στους λαούς (Ιταλία-Ελλάδα) χωρίς καν το αστικό δημοκρατικό περίβλημα των εκλογών, η «μέση λύση» απαιτεί στήριξη με όλες μας τα δυνάμεις του υπάρχοντος, ελλειμματικού μεν αλλά αρκετά δημοκρατικότερου, πολιτεύματος που γνωρίσαμε.
  • Στο μέλλον που μας προετοιμάζουν, οι αστικές δημοκρατίες όπως τις έχουμε βιώσει…  ίσως να φαντάζουν ακόμα και προοδευτικές σε σχέση με τις «ελέω εθνικού συμφέροντος» κυβερνήσεις τύπου Παπαδήμου και Μόντι…
  • Τα πάντα άλλωστε είναι σχετικά…
Λύση και φυσικό αέριο
  • Ο μόνος τρόπος που φαντάζομαι ότι θα μπορούσε να «αφαιρέσει» τη Κύπρο από το ντόμινο των οικονομικών και στρατιωτικών εισβολών, είναι η «ελβετοποίηση» της χώρας μέσα από τη διαδικασία ομοσπονδοποίησης και την εξόρυξη του χρυσοφόρου φυσικού αερίου που θα κατεύναζε τις διεθνείς αγορές και τους πιστωτές.
  • Η λύση του Κυπριακού ίσως θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ειρήνη και συνεργασία στη περιοχή μεταξύ των εμπλεκόμενων συμφερόντων της Τουρκίας, του Ισραήλ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ρωσίας, των Αράβων και της Αμερικής.
  • Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη βάλει τις βάσεις για αυτή τη προοπτική, κρατά με σταθερό χέρι «όλα τα σχοινιά» και φροντίζει να κρατά σώες και αβλαβείς όλες τις γέφυρες, προς όλες τις κατευθύνσεις…
  • Στη παρούσα συγκυρία, πραγματικά δε βλέπω τίποτα άλλο που θα μπορούσε να υποσχεθεί έστω, καλύτερες μέρες στο Κυπριακό λαό και τους εργαζόμενους…
  • Η επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό ίσως να αποτελεί και την ευκαιρία του Κυπριακού λαού να πάρει μια «εύλογη διορία» από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα…
  • Η λύση και οι ευκαιρίες ανοικοδόμησης, η ανάπτυξη και η προοπτική του φυσικού αερίου που θα τη συνοδεύει μαζί με ένα διεθνές κλίμα «επιτυχίας» που αναμένεται πως θα επικρατήσει, ίσως να μπορεί εκ των πραγμάτων να θέσει τον Κυπριακό λαό, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους,  στο «απυρόβλητο»…
  • Η μη επίτευξη λύσης μέχρι τη λήξη της θητείας της παρούσας κυβέρνησης –και ιδίως η πιθανότητα να ενταχθεί η χώρα υπό καθεστώς αυστηρής δημοσιοοικονομικής επιτήρησης- θα βυθίσει τη χώρα στο βαθύ ακροδεξιό-τραπεζητικό σκοτάδι, όπως ακριβώς συνέβηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία…
  • Η δεξιά θα κερδίσει με άνεση τις επόμενες προεδρικές εκλογές και θα ακολουθήσει κατά πόδας το «ευρωπαϊκό παράδειγμα», εξαπολύοντας με νωπή τη λαϊκή εντολή μια εφ όλης της ύλης επίθεση στα εργατικά δίκαια.
  • Την ίδια στιγμή, θεωρείται πλέον σίγουρο ότι θα προχωρήσει σε μαζικές ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων μεριδίων και θα προσπαθήσει να εκχωρήσει στο τοπικό κεφάλαιο τη διαχείριση του φυσικού πλούτου…
  • Και μέσα σε όλα αυτά, θα πρέπει μάλλον να αναμένεται ότι «κλείσει» διχοτομικά το Κυπριακό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, διαφυλάσσοντας σαν κόρη οφθαλμού το μισό ελληνοκυπριακό κράτους του Γρίβα και του Γιωρκάτζιη…

18 Νοεμβρίου 2011

Ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά σε συμφωνία το Κυπριακό…

Επιμένοντας να φυσάμε και το γιαούρτι...
ας πάρουμε λίγες τζούρες αισιοδοξίας...
  • Του Μακάριου Δρουσίωτη στη Cyprus Mail 6/11/11…
  • Ε/Κ και Τ/Κ ποτέ δεν ήταν τόσο κοντά σε συμφωνία και οι επόμενοι λίγοι μήνες θα είναι κρίσιμοι αφού ο ΟΗΕ πιέζει για επίτευξη συνολικής διευθέτησης πριν η Κύπρος αναλάβει τη προεδρία της ΕΕ.
  • Σύμφωνα με ενημερωμένες πηγές, οι δύο ηγέτες έδωσαν διαβεβαιώσεις στον ΓΓ του ΟΗΕ στην συνάντησή τους στη Νέα Υόρκη τη περασμένη εβδομάδα ότι είναι δεσμευμένοι να παρουσιάσουν συγκλίσεις μέχρι να ξαναβρεθούν μαζί του τον Γενάρη…
  • «Ποτέ ξανά δεν ήταν τόσο κοντά οι δύο πλευρές σε μια συμφωνημένη λύση όσο είναι τώρα», όπως ανέφερε πηγή που βρίσκεται κοντά στη διαδικασία…
  • Σημαντικές διαφορές παραμένουν, παρόλα αυτά, ο Μπαν έκανε ξεκάθαρο ότι θα τερματιστούν οι καλές του υπηρεσίες μέσα στους επόμενους μήνες αν οι δύο πλευρές δε σπάσουν το αδιέξοδο.
  • Το χρονικό ορόσημο είναι ο Ιούνης του 2012. Μέχρι τότε πρέπει να επιτευχθεί συμφωνία, οι δύο πλευρές να οργανώσουν δημοψηφίσματα, και η ομόσπονδη Κύπρος να αναλάβει τη προεδρία της ΕΕ.
  • Αν το αδιέξοδο δε σπάσει μέχρι τον Φεβρουάριο, ο ΟΗΕ θα τερματίσει την αποστολή του στη Κύπρο όπως ανέφερε η πηγή…
  • Το πάγωμα της διαδικασίας μέχρι το 2013 δεν είναι μια ρεαλιστική επιλογή και αυτό το κατανοούν οι δύο ηγέτες…
  • Επιπλέον, ο Χριστόφιας φέρεται να είπε στον Μπαν Κι Μουν ότι δεν θα είναι υποψήφιος για δεύτερη θητεία και δεν προγραμματίζει να συνεχίσει τις συνομιλίες μέσα στο 2013…
  • Χριστόφιας και Έρογλου διεμήνυσαν στα Ηνωμένα Έθνη πως πιστεύουν πως μπορούν να γεφυρώσουν τις διαφορές στο άμεσο μέλλον…
  • Οι συνομιλίες στη Λευκωσία ξεκινούν και πάλι την Πέμπτη (17/11) και θα συνεχιστούν με μία συνάντηση κάθε βδομάδα.
  • Οι ομάδες των διαπραγματευτών θα αναλάβουν από εκεί και πέρα, με τους εκπροσώπους και τους ειδικούς του ΟΗΕ να επεμβαίνουν εμπλουτίζοντας τις συζητήσεις με τις δικές τους ιδέες και προτάσεις….
  • Ο ΟΗΕ διαβεβαίωσε ότι δεν ενδιαφέρεται να επιβάλει την οποιαδήποτε λύση, προσπαθώντας κυρίως να καθησυχάσει τους Ε/Κ που εναντιώνονται πεισματικά στην επιδιαιτησία…
  • Σύμφωνα με τον νέο οδικό χάρτη, ο τελευταίος γύρος των συνομιλιών θα καλύψει όλα τα κεφάλαια που είναι ακόμα ανοικτά: Διακυβέρνηση, εδαφικό, περιουσιακό κα ιθαγένεια.
  • Η νέα τριμερής θα πραγματοποιηθεί στη Νέα Υόρκη στις 15 Ιανουαρίου.
  • Ο ΓΓ του ΟΗΕ αναμένει ότι η νέα αυτή συνάντηση θα είναι μέρος της τελικής φάσης και όχι η αρχή της, με την έννοια του ότι οι δύο ηγέτες θα πρέπει να μεταβούν στη Νέα Υόρκη με συμφωνίες στα τέσσερα εναπομείναντα κεφάλαια…
  • Αν παρουσιαστούν σ’ αυτή τη συνάντηση με άδεια χέρια, απλά θα επιβεβαιώσουν το αδιέξοδο…
  • Οι πηγές αναφέρουν ότι δεν υπάρχει χρόνος για άλλη μια τριμερή πέραν από την επόμενη…
  • Στη Νέα Υόρκη θα υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: Κήρυξη αδιεξόδου ή συμφωνία στις εσωτερικές πτυχές και προγραμματισμός για μια πολυμερή-διεθνή διάσκεψη…
  • Αν όλα πάνε όπως προγραμματίζονται, η πολυμερής θα πραγματοποιηθεί επίσης στη Νέα Υόρκη στο τέλος Φεβρουαρίου ή στις αρχές Μάρτη.
  • Εάν οι συνομιλίες φθάσουν στο σημείο της διεθνούς διάσκεψης, η επιτυχία τους είναι δεδομένη…αν όμως καταρρεύσουν, αυτό θα γίνει από τον Γενάρη…
  • Παρόλα αυτά, αν και η συμφωνία είναι εφικτή στα χαρτιά, δεν θα έχει καμιά αξία αν δεν εγκριθεί και από τις δύο κοινότητες…
  • Τα Ηνωμένα Έθνη πιστεύουν πως ο Δημήτρης Χριστόφιας μπορεί να υπολογίζει σε μια δυναμική υποστήριξη από την ΕΕ, ενώ η Ρωσία έδωσε ήδη διαβεβαιώσεις ότι θα στηρίξει τη συμφωνία αν γίνει δεκτή και από τις δύο μεριές…
  • Η Τουρκία ακόμη θέλει τη λύση, σίγουρα όμως με λιγότερο ενθουσιασμό απ’ ότι προηγουμένως…
  • Ο Μπαν Κι Μουν ζήτησε ήδη την υποστήριξη του Τούρκου Πρωθυπουργού την ώρα που ο απεσταλμένος του στη Κύπρο Αλεξάντερ Ντάουνερ προγραμματίζει επίσκεψη στην Άγκυρα…
  • Τα Ηνωμένα Έθνη δεν θα επέμβουν στις συνομιλίες αλλά υπόσχονται να συνδράμουν παρασκηνιακά.
  • Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ έχει τη στήριξη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Ο πρόεδρός του, Χοσέ Φελίπε Μοράες Καμπράλ, δήλωσε πως Μπαν και Ντάουνερ απολαμβάνουν την ισχυρή στήριξη του Συμβουλίου…
  • Πρόσθεσε επίσης πως το Συμβούλιο συμφώνησε ότι οι δύο πλευρές πρέπει να κάνουν επιπλέον προσπάθειες και να επιδείξουν την αναγκαία πολιτική βούληση να ολοκληρώσουν τις συνομιλίες θετικά…

17 Νοεμβρίου 2011

Που είναι η απομόνωση...οέο;

Ψηλά, ψηλότερα ο θρύλος...
  • Είναι κάπως ενδιαφέρον, δεν μπορείτε να πείτε, το γεγονός ότι η ΕΔΕΚ *ΔΕΝ* στηρίζει Γιωρκάτζιη στη Λευκωσία…
  • Προφανώς υπάρχουν ισχυροί ιστορικοί λόγοι για τούτη την «αδυναμία» της ΕΔΕΚ να κάμει την «υπέρβαση»…
  • Εννοείται φυσικά ότι όποτε η ΕΔΕΚ καλεί τον κόσμο της για «ψήφο κατά συνείδηση», εννοεί… «ψηφίστε δεξιά, αλλά που μέσα σας»…
  • Το αξιοπρόσεχτο όμως στην όλη υπόθεση είναι ότι ένα κόμμα που έχει και εξουσιαστικές βλέψεις… τρομάρα του… δεν έχει πρόταση και θέση για το πρόσωπο που θα δημαρχεύει στη πρωτεύουσα του τόπου!
  • Από την άλλη, φαίνεται καθαρά ότι στη δεξιά γενικώς, ο κάθε ένας μικρός ή μεγάλος πολιτικός παράγοντας, παίζει το δικό του παιχνίδι και προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα για τους υπόλοιπους…
  • Κάπως έτσι προέκυψε και η υποψηφιότητα Γιωρκάτζιη…
  • Θα έλεγε κανείς πως μετά την τόση «ενότητα» και «αντιχριστοφιανίτιδα» που επέδειξαν τα κόμματα της δεξιάς και ακροδεξιάς το περασμένο διάστημα, θα συμφωνούσαν έστω στο άκρως συμβολικό πρόσωπο του υποψηφίου δημάρχου της Λευκωσίας…
  • Κι όμως, οι μικροπολιτικές ατζέντες του κάθε «καπετανάτου», χαλούν την αντιακελική σούπα πριν καν σερβιριστεί…
  • Και μετά μου λένε πως δεν υπάρχει θεός…
***
  • Το άλλο αξιοπρόσεχτο από τη σημερινή μέρα υποβολής υποψηφιοτήτων για τη τοπική αυτοδιοίκηση, είναι η εξαγγελία της «φιλελεύθερης πρότασης» του Συναγερμού για το δήμο Λεμεσού!
  • Ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ βάζει υποψηφιότητα για να σώσει τη τιμή της μεγάλης αντικομμουνιστικής παράταξης… απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους…
  • Να φανταστείτε πως την ώρα που έκανε δηλώσεις ο κ. Κυπριανού, αναμοχλεύοντας άσχετες συνθηματολογίες ως προς την αυτοδιοίκηση… δεν άντεξε τις ίδιες του τις βλακείες και έσκασε ένα χαμόγελο του τύπου «ξέρω ότι εν πελλάρες που λαλώ αλλά τι να κάμω»…
  • Τελικά που είναι ρε παιδιά τούτη η περιβόητη «απομόνωση του ΑΚΕΛ» και οι «αυταπόδειχτες κοινωνικές πλειοψηφίες»…;
  • Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις (Σεπτέμβρης-Οκτώβρης-Νοέμβρης), κατέρρευσε σα χάρτινος πύργος όλο το αντιακελικό –εμφυλιακό θα έλεγα- υστερικό οικοδόμημα της δεξιάς…
  • Και μετά μου λένε… πως δεν υπάρχει λαός!    

16 Νοεμβρίου 2011

Φασιστικό «παιδομάζωμα» στις κερκίδες και τα σχολεία

Νεογριβισμός και νεοναζισμός στα σωματεία της δεξιάς και τα σχολεία...
Η ανοχή ως συνειδητή συνενοχή... 
  • Η διασύνδεση των εθνικιστικών οργανώσεων με τους οργανωμένους φιλάθλους των «δεξιών» σωματείων είναι εμφανέστατη με γυμνό μάτι για όσους βρίσκονται κοντά στη νεολαία και παρακολουθούν τις εκδηλώσεις της.
  • Η διάχυση της εθνικιστικής -αντικομμουνιστικής και ρατσιστικής παράλληλα- κουλτούρας και το «παιδομάζωμα» για λογαριασμό του ΕΛΑΜ ειδικότερα, γίνεται κυρίως πάνω στις κερκίδες και στους χώρους συνάθροισης των νεαρών φιλάθλων των «εθνικών» σωματείων.
  • Οι «θύρες» των ακραίων «γαλάζιων» οπαδών, φαίνεται να ελέγχονται πλέον πλήρως από τους ακροδεξιούς μηχανισμούς που παίζουν ρόλο «εμπροσθοφυλακής» στον επιχειρούμενο εκφασισμό της νεολαίας και της κοινωνίας μας γενικότερα, και ο οποίος ομολογουμένως γίνεται ολοένα και πιο έντονος όσο στο τιμόνι του τόπου βρίσκεται η αριστερά…
Νεογριβισμός-νεοναζισμός
  • Στις μέρες μας, ο ανακινούμενος γριβισμός – διχοτομισμός, τέσσερις σχεδόν δεκαετίες μετά τη καταστροφή του 74’, φαντάζει ακόμα πιο ισχυρός «ιδεολογικά» αφού ενισχυμένος πια με την άνοδο του πανευρωπαϊκού νεοφασισμού, αποκτά «διεθνή» στηρίγματα και «πατρόνους».
  • Η ΓΝΩΜΗ στην περασμένη έκδοσή της κάλυψε με ένα εκτενές ρεπορτάζ τις σχέσεις του ΕΛΑΜ με το νεοναζιστικό κόμμα της Γερμανίας ενώ είναι γνωστές οι «θυγατρικές» σχέσεις των Κύπριων νεοναζί τόσο με τη «Χρυσή Αυγή» όσο και με τα ιταλικά φασιστικά κινήματα.
  • Οι τάσεις των ακραίων οπαδών, ειδικά του ΑΠΟΕΛ αλλά και του Απόλλωνα (με τους οπαδούς της Ανόρθωσης και της ΑΕΚ να ακολουθούν καταπόδας), προς τα ναζιστικά σύμβολα «ήθη» και «έθιμα», τη λατρεία του ολετήρα Γρίβα και της προδοτικής ΕΟΚΑ Β’, τον αντικομμουνισμό και τον ρατσισμό, άρχισαν πλέον να θεωρούνται φυσιολογικές και αναμενόμενες.
  • Οι τάσεις αυτές εκφράστηκαν και κατά τη διάρκεια του «λευκού Ιουλιανού πραξικοπήματος» με αφορμή το Μαρί. Είναι ευρέως γνωστό για παράδειγμα ότι η υστερία έξω από το προεδρικό έπαιρνε «ρεπό» όταν η ποδοσφαιρική ομάδα του ΑΠΟΕΛ είχε αγωνιστικές υποχρεώσεις…
Δηλητηριάζουν τη νεολαία του τόπου
  • Είναι μοιραίο και αναπόφευκτο, ο εκφασισμός αυτός της νεολαίας μας να μεταφερθεί αυτούσιος και στα σχολεία. Το Λύκειο Βεργίνας τόσο τον περσινό Χειμώνα όσο και τις τελευταίες μέρες, αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα αυτής της πραγματικότητας.
  • Μερίδα του μαθητόκοσμου, μέσω και της διασύνδεσης με τα αγαπημένα τους σωματεία αλλά φυσικά και βιώνοντας τον γενικότερο κοινωνικό και πολιτικό παροξυσμό, μεταφέρει στις δημόσιες εκδηλώσεις της και δη στο σχολικό της περιβάλλον, ένα ασύμμετρο φανατισμό και μισαλλοδοξία που πραγματικά δεν μπορεί να μας κάνει αισιόδοξους για το μέλλον...
  • Οι επιθέσεις εναντίων των ξένων στα σχολεία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, οι ξένοι μαθητές στοχοποιούνται πολλές φορές από υποκινούμενους εθνικιστικά κύπριους μαθητές, απομονώνονται, περιθωριοποιούνται, λοιδορούνται.
  • Ακροδεξιοί εξωσχολικοί παράγοντες υποκινούν τους μαθητές και τους εξωθούν σε ακραίες συμπεριφορές και εκδηλώσεις, στον φανατισμό και τη βία. Τα επεισόδια πυκνώνουν ειδικά μετά το 2008 και εμφανέστατα πολλαπλασιάζονται τη περίοδο που διανύουμε.
  • Η πρόσφατη «εξέγερση» των μαθητών που «απαιτούσαν» την παρέλαση της 28ης ενώ την ίδια ώρα καταφέρονταν υβριστικά πολλές φορές προς το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών (κάτω η «χούντα» της ΟΕΛΜΕΚ στα πρότυπα του «κάτω η χούντα του Χριστόφια»)  δεν είναι άσχετη με αυτούς τους μηχανισμούς. Ούτε και το «μαθητικό Μαρί» που οργανώθηκε παγκύπρια λίγες μέρες πριν από την μαθητική «απεργία».
Εύφορο το έδαφος στη Κύπρο
  • Η «δουλειά» της εξάπλωσης του ευρωπαϊκού νεοφασισμού στη Κύπρο, αποδεικνύεται αρκετά πιο εύκολη απ’ ότι υπήρξε στην Ελλάδα ή οπουδήποτε αλλού.
  • Τα Κυπριακά «δεξιά» σωματεία αποτελούν ένα απείρως πιο εύφορο περιβάλλον ανάπτυξης αυτών των ιδεών και τάσεων, μιας και τα σωματεία αυτά υπήρξαν από τα ελάχιστα σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο, που εφάρμοζαν ήδη και για δεκαετίες την ιδεολογική και φυλετική «καθαρότητα»…
  • Ο γριβισμός και η λατρεία στην ΕΟΚΑ Β΄ ποτέ δεν εγκατέλειψαν τους ακραίους φιλάθλους των κυπριακών «εθνικών» σωματείων ενώ πολλές φορές ούτε κι αυτές τις διοικήσεις τους…
  • Τα παρακλάδια της «Χρυσής Αυγής» στη Κύπρο, βρήκαν ουσιαστικά την «πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα», «στρατολογούν» με ιδιαίτερη ευκολία την μαθητιώσα νεολαία, πατώντας πάνω στις «έτοιμες» εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές βάσεις που δημιουργήθηκαν τα τελευταία εξήντα τουλάχιστον χρόνια στον χώρο του αθλητισμού και της εκπαίδευσης…
Του Στέλιου Στυλιανού στη ΓΝΩΜΗ, 11/11/2011
  • Το συγκεκριμένο άρθρο και ότι ισχυρίζεται, θεωρώ ότι επιβεβαιώθηκε πλήρως και σε διάστημα μόνο τριών ημερών, με τα φαινόμενα γριβισμού και ακραίου εθνικισμού-διχοτομισμού που παρατηρήθηκαν κατά τη διάρκεια των μαθητικών και φοιτητικών εκδηλώσεων για τη καταδίκη της ανακήρυξης του ψευδοκράτους. 

Έχει ξεφύγει εντελώς το δίδυμο της συμφοράς...

Είσαι να υποβαθμίσουμεν τζιαι τα συνεργατικά;
  • Πολύ καλή η σημερινή ανάρτηση του Λινού στο ΣΥΡΜΑ ΣΤΟ COMPUTER για την φοβερή υποκρισία αλλά και το θράσος ορισμένων (ποιων «ορισμένων» δηλαδή, εν φανερά τα πράματα) να «ανακαλύπτουν» υποτίμηση αλλά και εξάντληση των αποθεματικών του Συνεργατικού τραπεζικού τομέα… επειδή άκουσον-άκουσον… επένδυσαν –υποχρεωτικά- στα ομόλογα του δημοσίου μας…
  • Και πολύ εύλογα διερωτάται ο σύντροφος… Που θα έπρεπε να τα επενδύσουν ρε σαχίνια; Στα ελληνικά ομόλογα για στα ιταλικά;
  • Εντάξει, εν φανερό πως προσπαθούν να κλωτσήσουν τη μπάλα οπουδήποτε αλλού, αποποιούμενοι για λογαριασμό της πλουτοκρατίας τις ευθύνες για τη σύζευξη της Κύπρου με τη πορεία του ελληνικού χρέους... αλλά εγώ βλέπω και κάτι πιο αισχρό και επιτηδευμένο σε τούτη τη προσπάθεια του φοβερού και τρομερού διδύμου…:
  • Προσπαθούν τεχνηέντως να ενσπείρουν αμφιβολίες για τη κατάσταση και τις δυνατότητες του Συνεργατικού τραπεζικού συστήματος, έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το αρνητικό κλίμα στη κοινωνία και την αγορά απέναντι στις εξόφθαλμα ανεύθυνες ιδιωτικές τράπεζες, τις άμεσα υπεύθυνες για τις υποβαθμίσεις και τα αρνητικά πρόσημα που λαμβάνει η κυπριακή οικονομία εδώ και μήνες…
  • Ουσιαστικά πιάνονται από τα μαλλιά τους οι τύποι, βλέποντας τις ιδιωτικές τράπεζες να χάνουν μέρα με την ημέρα την αξιοπιστία τους και τη δυναμική τους ενώ είναι ταυτόχρονα υποχρεωμένες να καλύψουν από μόνες τους τις ζημιές τους (προς το παρόν…)
  • Και τι σκεφτήκαν οι φωστήρες; Να «υποβαθμίσουν» τόσο τα κυπριακά ομόλογα όσο και τους βασικούς επενδυτές τους έτσι ώστε να δικαιολογήσουν από τη μια την εγκληματική συμπεριφορά των ιδιωτικών τραπεζών… αλλά και την ίδια ώρα, να συγκρατήσουν την επενδυτική πελατεία των τραπεζών που φαίνεται να φυλλορροεί προς τα ομολογουμένως άθιχτα συνεργατικά ιδρύματα…
  • Περίφημα! Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια τα κοπέλια…
  • Όι ξαπολούν…  

14 Νοεμβρίου 2011

Συρία ώρα μηδέν...

Ποιος σας βλέπει και ποιος σας ακούει...
  • Τα σύννεφα της εισβολής άρχισαν να πυκνώνουν πάνω από τη Δαμασκό…
  • Ήδη εδώ και κάποιες εβδομάδες, οι ΗΠΑ έχουν εκκενώσει την πρεσβεία τους στην πρωτεύουσα της Συρίας, δίνοντας το «σήμα» για να ξεκινήσουν οι διεθνείς εξελίξεις…
  • Ο αραβικός σύνδεσμός ακολούθησε με αποκλεισμό της Συρίας από τη Λίγκα… όπως ακριβώς έκανε και με την Λιβύη για να ανοίξει το δρόμο στους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ…
  • Φαίνεται πως θα ακολουθηθεί η ίδια φόρμουλα, μόνο που δεν φαίνεται οι αντικαθεστωτικοί στη γειτονική χώρα να μπορούν να παίξουν τον ρόλο του «νατοϊκού πεζικού», όπως έκαναν οι αντίστοιχοί τους στη Λιβύη…
  • Τον ρόλο αυτό ίσως να τον παίξει η Τουρκία…
  • Δεκάδες χιλιάδες λαού έχουν ξεχυθεί στη Δαμασκό θέλοντας να διαδηλώσουν τη στήριξή τους στο καθεστώς… Ποιος τους ακούει και ποιος τους βλέπει…
  • Τα δυτικά ΜΜΕ θα βλέπουν παντού και πάντα «αντικαθεστωτικούς» και «δικτάτορες»… μέχρι να αλλάξουν όλα τα εθνικά καθεστώτα της περιοχής και να αντικατασταθούν από εγκάθετες κυβερνήσεις…
  • Σχετικά αντικειμενική ενημέρωση μπορεί κάποιος να αναζητήσει μόνο στα Ρώσικα και τα Ιρανικά διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα όπως το Russia Today και το Press TV
  • Είναι φανερό πως ούτε η Ρωσία, αλλά ούτε και η Περσία δεν νιώθουν πλέον και πολύ άνετα…
  • Όπως ούτε και το χριστιανικό στοιχείο στη γειτονική μας χώρα… 

13 Νοεμβρίου 2011

Γυμνός και μόνος ο ΔΗΣΥ απέναντι στις τοπικές κοινωνίες

Ο Συναγερμός βάζει τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις πάνω από 
τη βούληση των δημοτών και τη πρόοδο της αυτοδιοίκησης...
  • Αν μπορούσαμε να κρατήσουμε κάτι θετικό από τα μηνύματα που έστειλε μερίδα καλοπροαίρετων «αγανακτισμένων» το καλοκαίρι που μας πέρασε, με αφορμή τα οδυνηρά γεγονότα στο Μαρί, είναι η λαϊκή απαίτηση για πιο χρηστή διοίκηση, για περισσότερη ευθύνη και ορθολογισμό εκ μέρους των κυβερνόντων όλων των βαθμίδων, για αποκομματικοποίηση της καθημερινότητας του πολίτη, για αποκέντρωση και διάχυση της δημοκρατίας από κάτω προς τα πάνω.
  • Δίκαια η κοινωνία προτάσσει αυτά τα ζητούμενα, όμως αποδεικνύεται σαφώς από τις εξελίξεις πως μάλλον αλλού έπρεπε να στρέψει –από καιρό- τα πυρά της…
  • Η τρέχουσα πολιτική συμπεριφορά του Συναγερμού στα θέματα της τοπικής αυτοδιοίκησης –του πλέον αμεσοδημοκρατικού θεσμού του πολιτικού μας συστήματος- πείθει τον κάθε αντικειμενικό παρατηρητή για το ποιοι και πως υπονομεύουν τη λαϊκή βούληση, την αξιοκρατία και την χρηστή διοίκηση, από τον μεγαλύτερο δήμο, μέχρι το μικρότερο χωριό.
  • Το «αγανακτισμένα» ζητούμενα που τόσο ο ΔΗΣΥ, όσο και οι υπόλοιπες αντιπολιτευτικές δυνάμεις προσποιούνταν ότι κατανοούσαν και υπερθεμάτιζαν, πετάγονται κυριολεκτικά στον κάλαθο των αχρήστων από τους πολιτικούς εκπρόσωπους της πλουτοκρατίας, ελάχιστες εβδομάδες μετά την υποκριτική «βαθειά υπόκλιση» στα κελεύσματα της «πλειοψηφίας των πολιτών»…
Είναι θέμα ποιοτικής διαφοράς...
  •  Στη Λεμεσό, ο Συναγερμός εξάντλησε όλες τις πιθανότητες εξεύρεσης έστω και ενός περιστασιακού υποψηφίου, για να καταλήξει στη κομματική του μηχανή προκειμένου να περιορίσει την έκφραση της βούλησης της πλειοψηφίας των δημοτών της πόλης. Και όλα αυτά ενόσω ο ίδιος ο ηγέτης του ΔΗΣΥ, μόλις τον περασμένο Ιούλιο δήλωνε ξεκάθαρα ότι θεωρούσε τον Ανδρέα Χρίστο ως ένα άκρως επιτυχημένο δήμαρχο!
  • Στη Λευκωσία,η ηγεσία του μεγάλου κόμματος της δεξιάς  προτείνει ένα άνθρωπο που δεν ζει ουσιαστικά στη πόλη –αλλά ούτε και στη Κύπρο- με καμιά αυτοδιοικητική ή πολιτική γενικά εμπειρία, ένα πρόσωπο που κουβαλά απλά ένα επίθετο το οποίο είναι συνδεδεμένο με απόπειρες δολοφονίας απέναντι στον εκλεγμένο ηγέτη του τόπου και με άλλες σκοτεινές ιστορίες της περιόδου…
  • Είναι νομίζω καθολικά αποδεκτό ότι τόσο η Λεμεσός, όσο και η Λευκωσία αλλά και η Λάρνακα και όσοι δήμοι είχαν στο τιμόνι τους στελέχη του Λαϊκού Κινήματος, έτυχαν χρηστής αυτοδιοίκησης τη περασμένη πενταετία. Οι πόλεις οργανώθηκαν περεταίρω, η ανάπτυξη και τα έργα είναι εμφανή, τα προγράμματα και οι συνέργιες πολλαπλασιάστηκαν.
  • Το φαινόμενο της αποδοχής του αριστερού δημάρχου στη Λεμεσό από τους δημότες της, είναι χαρακτηριστικό και σε άλλους δήμους και κοινότητες Παγκύπρια. Στον Άγιο Αθανάσιο, στα Πολεμίδια και σε άλλες πολλές διακριτές περιπτώσεις, οι άνθρωποι του Λαϊκού Κινήματος πείθουν με έργα και όχι με λόγια για τη μεγάλη ποιοτική τους διαφορά.
Αποπροσανατολισμός από τον Συναγερμό
  • Ο ΔΗΣΥ δεν έμεινε μόνο στην υπονόμευση των πετυχημένων αντικειμενικά δημάρχων που προέρχονται ή στηρίζονται από το ΑΚΕΛ. Με μια κίνηση πολιτικού εκβιασμού προσπάθησε να «καρατομήσει» και τους δημάρχους που προέρχονται από το ΔΗΚΟ και που κατά γενική ομολογία μπορούν να θεωρηθούν επίσης πετυχημένοι.
  • Στη βάση δηλαδή απόλυτα κομματικών κριτηρίων, ο ΔΗΣΥ προσπάθησε –και προσπαθεί- να χειραγωγήσει τις τοπικές κοινωνίες και να τις αποπροσανατολίσει, προτάσσοντας της της ψεύτικα κομματικά διλήμματα την ώρα που το διακύβευμα είναι καθαρά αυτοδιοικητικό και αμεσοδημοκρατικό.
  • Τόσα κατάλαβε ο ΔΗΣΥ από τα ζητούμενα των «αγανακτισμένων», από την «θέληση της πλειοψηφίας» και από αυτό ακόμα το «πνεύμα» του πορίσματος Πολυβίου το οποία υπερασπίστηκε δήθεν και ενσωμάτωσε στην φιλοσοφία του…
  • Στις περιπτώσεις ειδικά της Λεμεσού και της Λευκωσίας, ο Συναγερμός αποδεικνύει τη μικροπολιτική του φύση, τις τεράστιες ιδεολογικές του αγκυλώσεις και την αδυναμία του να παράγει σύγχρονες και χρήσιμες πολιτικές.
  • Ούτε κι αυτή η τσίπα δεν έμεινε πλέον για να κρύβει τον μικροκομματισμό και την ανεπάρκεια της «αξιωματικής αντιπολίτευσης»…
Αυτοαπομονώθηκαν...
  • Αυτοπεριορισμένοι στο αντιακελικό τους καβούκι, οραματίζονταν και εκμαίευαν για μήνες την απομόνωση του ΑΚΕΛ και της αριστεράς, για να καταλήξουν απέναντι στις τοπικές κοινωνίες γυμνοί και μόνοι…
  • Η απάντηση του Λαϊκού Κινήματος θα ‘ρθει πολύ πιο νωρίς απ’ ότι φαντάζονταν οι κήρυκες-κόρακες  της διχόνοιας και του φανατισμού…
  • Με τη ψήφο του κάθε πολίτη που ενδιαφέρεται και αγωνιά για τον τόπο του, εκεί που τα ΜΜΕ και το πολιτικό τους προσωπικό δεν μπορούν εύκολα να χειραγωγήσουν και να αποπροσανατολίσουν, θα αποδειχθεί δημοκρατικά και αβίαστα ποιοι είναι απομονωμένοι, ποιοι προτάσσουν το κομματικό συμφέρον και ποιοι υποβαθμίζουν τη σημασία της χρηστής αυτοδιοίκησης για να συνεχίσουν τις καταστροφικές νοοτροπίες του παρελθόντος…
Του Στέλιου Στυλιανού* στη ΓΝΩΜΗ 11/11/2011
*sstylian@yahoo.com

12 Νοεμβρίου 2011

Αυτοί είναι κομμουνιστές, δεν είναι πολίτες...

Τι έγινε ρε σύντροφοι...πως φτάσαμε ως εδώ....

Μιλώντας για ρεαλισμό

Υπουργέ μου!
  • Η προοπτική της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ δεν ενθουσιάζει -πιστεύω- τις πλατιές μάζες, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Κύπρο.
  • Ο πολιτικός λόγος που προτείνει αυτή την προοπτική, ή έστω την υπονοεί, μάλλον δεν επιζητά με ειλικρίνεια την μαζικοποίηση και την ισχυροποίηση των εργατικών διεκδικήσεων αφού τοποθετείται ακριβώς απέναντι από το λαϊκό αίσθημα.
  • Για τον ένα ή τον άλλο λόγο, οι λαοί στις δύο αυτές χώρες, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, νιώθουν ασφαλέστερα στη «μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια» αντί οπουδήποτε αλλού…
  • Προς το παρόν φυσικά, και σύμφωνα με τις παραστάσεις, τη προπαγάνδα και την περιρρέουσα ετών.
  • Φυσικά και αυτή δεν είναι η Ευρώπη των λαών αλλά των πολυεθνικών. Φυσικά και μιλάμε για μια φανερή ποδηγέτηση του νότου από τον πλούσιο βορρά.
  • Αλλά εφόσον δεν έχουμε καταφέρει σαν αριστερά, για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες, να πείσουμε τις μάζες για το αδιέξοδο του ευρωπαϊκού μονοδρόμου και την ουσιαστική υποδούλωση που υπόκεινται οι φτωχότεροι και ανυπεράσπιστοι λαοί από την «ολοκλήρωση», πάει να πει πως κάτι μας ξεφεύγει, κάτι δε βλέπουμε καλά…
Κύπρος: "Ένωση" ή αυτοδιάθεση
  • Πάμε πίσω στη δεκαετία του 40’, και ειδικά προς το τέλος της. Το αίτημα για «Ένωση» με την Ελλάδα ξαναφουντώνει και διαπερνά το δέρμα και τα εγκεφαλικά κύτταρα των Κυπρίων…
  • Με την «Ένωση» νιώθουν ασφαλείς, νιώθουν να ανήκουν κάπου, νιώθουν μέρος του όλου. Το ΑΚΕΛ δεν στέκει στη φόρμουλα της αυτοδιάθεσης, δεν χαρίζει το κίνημα, βορά στα δόντια των εθνικιστών…
  • Αναδιπλώνεται, μιλά στη γλώσσα του λαού, κατανοεί τους πόθους του και τη ψυχολογία του, σπάζει την απομόνωση και τη δαιμονοποίηση που του  προετοίμαζαν, συμμετέχει στις αρχιεπισκοπικές εκλογές, γιορτάζει με λαμπρότητα τις εθνικές επετείους, οργανώνει ακόμα και ενωτικό δημοψήφισμα…
  • Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ποια θα ήταν η συμπεριφορά της αντικομμουνιστικής ΕΟΚΑ, αν για παράδειγμα το ΑΚΕΛ δεν υποστήριζε την «Ένωση» στα χρόνια του μεγάλου λάθους…
  • Δεν θα μιλούσαμε φυσικά για τις δολοφονίες του Πέτρου, του Ττοφαρή και των υπόλοιπων μαρτύρων της αριστεράς, αλλά για τη μαζική δίωξη του κινήματος.
  • Η επιμονή στην «Ένωση», θεωρώ ότι έσωσε στη κυριολεξία το κίνημα, αφαίρεσε προσχήματα, μείωσε τη δυναμική της αντικομμουνιστικής δράσης.
  • Αν δηλαδή ρίχθηκαν τόσοι τόνοι λάσπης για τη συμπεριφορά του ΑΚΕΛ κατά τη περίοδο του «αγώνα», είναι εύκολο να φανταστούμε ποια θα ήταν η αντίδραση του  εθνικισμού αν το Λαϊκό Κίνημα είχε μια διαφορετική στάση και αν προέτασσε την αυτοδιάθεση…
  • Ένα κίνημα που δεν έβγαλε τη σημαία του στη πορεία για δύο και πλέον δεκαετίες, αρκούμενο στην Ελληνική έτσι ώστε να αποφεύγει τη θυματοποίηση  και την απομόνωση.
Ευρωπαϊκή Ένωση, η άλλη «ένωση»
  • Από τη δεκαετία του 80’ ξεκίνησε το άλλο «τροπάρι» από την κυπριακή –εθνική- δεξιά: Η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση…
  • Το ΑΚΕΛ, βασισμένο στη μαρξιστική του ανάλυση προειδοποιούσε και αντιστεκόταν, υποδείκνυε και προσπαθούσε να πείσει τον Κυπριακό λαό για τα αδιέξοδα και τις κακοτοπιές της νέας αυτής «εθνικής πορείας» που ξεκίνησε η κυπριακή καθεστωτική παράταξη…
  • Μέσα στη δεκαετία του 90’ φάνηκε ξεκάθαρα πως ή που θα συναινούσε στην όλη κατάσταση, διατηρώντας τις επιφυλάξεις του και τις αναλύσεις του, ή που θα κατέληγε εύκολη τροφή για τους ευρωλιγούρηδες και τους λαϊκιστές…
  • Και πάλι δεν τους έκανε τη χάρη, υποχωρώντας ιδεολογικά διατήρησε για άλλη μια φορά τη συνοχή του και τη δυναμική του. Κριτικά απέναντι στη δομή της ΕΕ και τις διαδικασίες της, προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τις θετικές επιπτώσεις της ένταξης για το συμφέρον του κυπριακού λαού και της δημοκρατίας μας.
  • Ακόμα και στο θέμα του Ευρώ, το ΑΚΕΛ εξέφρασε τις διαφωνίες του –που μάλλον θα αποδειχθούν βάσιμες στο άμεσο μέλλον- και προσπάθησε να καθυστερήσει την ένταξη στην ευρωζώνη…
  • Και πάλι βρήκε μπροστά του το γνωστό τείχος, αναδιπλώθηκε, αποδέχτηκε τα δεδομένα ζητώντας μάλιστα και συγνώμη(…) για να διατηρήσει τη προοπτική του σαν κίνημα και σαν παράταξη…
  • Οι ενστάσεις έχουν κατατεθεί, και για το θέμα της ένωσης με την Ελλάδα, και για το θέμα της ένταξης στην ΕΕ και το Ευρώ…
  • Όπως έχουν κατατεθεί και σε ότι αφορά το σκεπτικό της απόρριψης του σχεδίου Ανάν… Η ιστορία κρίνει και θα τους κρίνει όλους…
Όταν υποχωρεί το ΑΚΕΛ...
  • Το ΑΚΕΛ δεν υποχωρεί εύκολα στις πολιτικές τακτικές και τα παιχνίδια των αντιπάλων του στο πολιτικό πεδίο αλλά σίγουρα κάνει και ένα και δυο βήματα πίσω όταν βρίσκει μπροστά του κοινωνικά τετελεσμένα, παγιωμένες καταστάσεις.
  • Ακολουθεί μια «πετυχημένη» μέθοδο: δεν συγκρούεται με τα πλειοψηφικά κοινωνικά ρεύματα και τα ζητούμενά τους. Συναινεί κριτικά, κρατώντας τις ενστάσεις του ανοικτές για να τις επαναφέρει κάτω από καλύτερες συνθήκες και να αποδείξει τη διαλεκτική του ανωτερότητα.
  • Ποιος τώρα μπορεί να αμφισβητήσει τη κριτική ανάλυση του «αγώνα» της ΕΟΚΑ που έκανε και κάνει το  ΑΚΕΛ ή τη κριτική στήριξη στον Μακάριο ενάντια στις μεθοδεύσεις για διχοτόμηση;
  • Σίγουρα η ίδια η στόχευση για «Ένωση» όπως και η στήριξη στο Μακάριο, μπορούν να θεωρηθούν υποχωρήσεις με την αυστηρή μαρξιστική θεώρηση, και είναι.
  • Όπως είναι και η συναίνεση στην ένταξη τόσο και στην ΕΕ, όσο και στο Ευρώ. Όπως ήταν και η απόρριψη του σχεδίου λύσης το 2004 και η συμπόρευση με τον κάθε διχοτομιστή…
  • Υποχωρήσεις παρατηρούμε και σήμερα με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση. Παρόλη την αντίσταση για τρία χρόνια, η κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά το Μαρί δεν επέτρεψε τη συνέχιση αυτής της τακτικής…
  • Το ΑΚΕΛ συναινεί και στις επιθέσεις ενάντια στα εργασιακά κεκτημένα… Με βαριά καρδιά, κριτικά πάντα αλλά συναινεί, μπροστά στην αδυναμία του να περάσει τον πολιτικό του λόγο στις πλατιές μάζες, την υπεροπλία των ΜΜΕ και το πολυπληθές πολιτικό προσωπικό της άρχουσας τάξης…
Κι όταν δεν υποχωρεί…
  • Το ΑΚΕΛ δεν υποχώρησε για παράδειγμα στο θέμα του «Συνεταιρισμού για την Ειρήνη», και ούτε συναινεί στο θάψιμο του Κυπριακού που επιχειρείται εξόφθαλμα από την «εθνική» παράταξη…
  • Ούτε και στο θέμα των μεταναστών και της αναβίωσης γενικά του φανατικού κλίματος της προ-πραξικοποιματικής περιόδου…
  • Το ΑΚΕΛ πιστεύει πως η λύση του Κυπριακού με τη μορφή μου τη διαπραγματευόμαστε εδώ και 35 χρόνια, μπορεί να περάσει στη κοινωνία. Γι αυτό και την υπερασπίζεται.
  • Πιστεύει παράλληλα πως ο λαός δεν βλέπει με καλό μάτι στη πλειοψηφία του τον προθάλαμο του ΝΑΤΟ… γι αυτό και επιμένει να καθυστερεί αυτή τη προοπτική…
  • Και ούτε θεωρεί πως ολόκληρη η κοινωνία μας έχει εκφασισθεί σε τέτοιο βαθμό που να πρέπει να αλλάξει πολιτική (η απλά ρητορική) στο θέμα των μεταναστών…
  • Ακόμα και στα θέματα της οικονομίας, το ΑΚΕΛ αντιμετωπίζει κριτικά τους «οίκους αξιολόγησης», υποδεικνύει τις ευθύνες του τραπεζικού συστήματος για τη παρούσα κατάσταση, ζητά επίμονα να συνεισφέρει ο πλούτος και η κερδοφορία στη προσπάθεια αποφυγής των χειρότερων…
  • Όσο υπάρχουν πλατιές λαϊκές μάζες που κάνουν την ίδια ανάλυση και βλέπουν ξεκάθαρα την εικόνα, τόσο πιο αποτελεσματικό θα είναι και το Λαϊκό Κίνημα προς υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης και της χώρας γενικότερα.
Επιστρέφουμε στην αρχή
  • Ξεκίνησα το κείμενο με τη διαπίστωση ότι οι λαοί των δύο χωρών δεν είναι έτοιμοι να αμφισβητήσουν μαζικά την Ευρωπαϊκή Ένωση και να σκεφτούν άλλες προοπτικές.
  • Τι κάνει το Λαϊκό Κίνημα μπροστά στην αδυναμία του να πείσει τις πλειοψηφίες;
  • Σίγουρα όχι να πηγαίνει κόντρα με τις πλειοψηφίες, αλλά σταδιακά να τις φέρνει «με τα νερά του» εξασκώντας με θρησκευτική ευλάβεια την διαλεκτική και την κριτική ανάλυση.
  • Ο καπιταλισμός δεν αποτελεί την ελπίδα των λαών, ούτε και η ΕΕ όπως έχει διαμορφωθεί εξ αρχής, ούτε και τα καπιταλιστικά παραμάγαζα που έχουμε για κράτη και «δημοκρατίες»…
  • Αυτό το ξέρουν οι κομμουνιστές, αλλά μόνο οι κομμουνιστές.
  • Η διάχυση τούτης της «πληροφορίας» δεν μπορεί να μην συνοδεύεται και από πρακτικά βήματα αλλαγής πορείας αλλά και πειστικές προοπτικές επιβίωσης τέτοιων εγχειρημάτων…
  • Το ότι ο παγκόσμιος καπιταλισμός είναι βαριά άρρωστος, με καλπάζουσας μορφής καρκίνο, και ότι οι ακτινοθεραπείες και οι χημειοθεραπείες σκοτώνουν και τα υγιή κύτταρα, προκαλώντας αλυσιδωτές οδυνηρές επιπτώσεις στο σώμα των λαών, είναι μάλλον γενικώς αποδεκτό.
  • Και τι θεραπεία προτείνουμε; «Εξυγίανση» της Ελλάδας μέσω μιας λαϊκής εξουσίας; Θα γιατρευτεί έτσι ο κόσμος και οι λαοί;
  • Θα αφεθεί η Ελλάδα να εφαρμόζει κατά το δοκούν το σοσιαλιστικό πείραμα;  Αφέθηκε ποτέ η Κούβα; Η Βενεζουέλα τώρα; Η ίδια η Λιβύη;
  • Κάποιοι καμώνονται πως μελετούν κριτικά τις παγκόσμιες συνθήκες αλλά απέχουν μάλλον από τις ρεαλιστικές αναγνώσεις της πραγματικότητας.
  • Όποιος λαός φεύγει απ’ το παγκόσμιο καπιταλιστικό μαντρί, τιμωρείται παραδειγματικά. Αυτό προσωπικά παρατηρώ από το παγκόσμιο γίγνεσθαι...
  • Στα πρόθυρα ενός ιδιότυπου νέου παγκοσμίου πολέμου –αφού έχει πλέον αποδειχθεί ιστορικά ότι οι οικονομικές κρίσεις οδηγούν σε γενικευμένες συρράξεις-  η αριστερά πρέπει πρώτα και πάνω απ όλα να είναι υπεύθυνη και ειλικρινής.
  • Ούτε η προσπάθεια ανατροπής του τοπικού καπιταλισμού, ούτε και η έξοδος από την ΕΕ και το Ευρώ μπορούν να υποσχεθούν καλύτερες μέρες για τους λαούς και τα κινήματά τους, όσο η παγκόσμια αντίσταση στη πλουτοκρατία δεν διεθνοποιείται και δεν οργανώνεται συστηματικά.
  • Κάνενα ΚΚΕ και κανένα ΑΚΕΛ δεν μπορούν από μόνα τους να σηκώσουν τον ήλιο της δικαιοσύνης πάνω από την Ευρώπη και τον κόσμο.
Υποχώρηση δεν σημαίνει ολοκληρωτική ήττα
  • Ο πόλεμος προϋποθέτει ότι θα γίνουν και υποχωρήσεις, και μάλιστα τεράστιες. Η Σοβιετική Ένωση υπέγραψε σύμφωνο μη επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία, και μετά υποχώρησε μέχρι και τη Μόσχα προκειμένου να διαφυλάξει τις όποιες δυνατότητες για αντεπίθεση…
  • Δεν υποσχέθηκε κανένας Μαρξ και κανένας Λένιν ότι η ιστορία των εργατικών κινημάτων θα αποτελείται αποκλειστικά από ανυποχώρητες νίκες!
  • Αντίθετα, ο δρόμος για τον σοσιαλισμό περνά από τη διάσωση των δυνατοτήτων του παγκόσμιου κινήματος, και αυτή η διάσωση δεν θα γίνει κτυπώντας τη γροθιά μας στο μαχαίρι…  
  • Οι επαναστάσεις έχουν τον χρόνο τους και τον τόπο τους… μέχρι τότε ας βρίσκουμε τους βέλτιστους τρόπους στις υπάρχουσες συνθήκες για να υπερασπιζόμαστε όσο το δυνατό πιο αποτελεσματικά τα δίκαια των εργαζομένων, χωρίς παράλληλα να αυτό-μαστιγωνόμαστε κάθε φορά που σαλπίζουμε «υποχώρηση»… 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...