"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Μαΐου 2012

ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ σε πολυεπίπεδη ιδεολογική σύγκρουση


  • Με τον ΣΥΡΙΖΑ τα έχουμε πολλοί κύπριοι αριστεροί «χαλάσει» τη περίοδο των «αγανακτισμένων» της Πλατείας Συντάγματος, αλλά και με την ανάγνωση της «αραβικής άνοιξης» έτσι όπως έγινε από το κόμμα της «ανανεωτικής αριστεράς». Κάπου εκεί, έχουμε αρκετοί καταλάβει πως δεν μπορούμε όλοι μαζί  να προχωρήσουμε σοσιαλιστικά, με τον ίδιο βηματισμό και τους ίδιους στόχους.
  • Η αριστερή οπτική που είδε με θετικό φακό τις εξεγέρσεις στη βόρεια Αφρική, ότι δηλαδή θα μπορούσαν να φέρουν τη πρόοδο και τη δημοκρατία, αλλά και που ταυτόχρονα πρωτοστάτησε στην απολίτικη κινητοποίηση των πλατεών, δεν αφορά, πιστεύω, το λαϊκό κίνημα της Κύπρου.
  • Επιπλέον όμως, μια τέτοια ανάγνωση των συγκυριών τοπικά και παγκόσμια, δείχνει πως τμήματα της ελληνικής αριστεράς έξω από το ΚΚΕ, δεν έχουν καταλάβει ή καμώνονται πως δεν βλέπουν τόσο τον ιμπεριαλισμό και της ίδιας της ΕΕ, όσο και την χρηματοπιστωτική εισβολή του οικονομικού σκέλους της νέας τάξης στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο.
  • Το ΚΚΕ από την άλλη, βάζει ψηλά τον πήχη και αρνείται να παίξει ρόλο του «τίμιου διαχειριστή» του συστήματος στις συγκεκριμένες συνθήκες (όπως κάνει λόγου χάρη το ΑΚΕΛ και φιλοδοξεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ), προτείνοντας εργατική εξουσία και γκρέμισμα ουσιαστικά του διεφθαρμένου και αντιλαϊκού κοινοβουλευτικού συστήματος.
  • Εκφράζει την άποψη πως ακόμα και η καλύτερη διαχείριση των συνθηκών μέσα σε ΕΕ και Ευρώ, απλά θα δώσει ανάσες και λαϊκή νομιμοποίηση στο σύστημα, ευνουχίζοντας στην ουσία τη σοσιαλιστική προοπτική αλλά και συμμετέχοντας –ηθελημένα ή μη- σε ένα κοινοβουλευτικό εκφασισμό τύπου «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», που οδήγησε τελικά στον ναζισμό και τον Β’ Παγκόσμιο.
  • Προτείνει ένα ριζοσπαστικό δρόμο και τις ρήξεις που απαιτούνται, μακριά από τα ημίμετρα της σοσιαλδημοκρατίας που στη τελική διατηρούν τη παντοκρατορία των μονοπωλίων όσο και να χρυσώνουν το χάπι του καπιταλισμού, επανατοποθετεί τον μαρξισμό στο τραπέζι, αμφισβητεί τον ευρωμονόδρομο και την αστική δημοκρατία, παίρνοντας μια καθαρά κομμουνιστική στάση στο ζήτημα της εξουσίας. 
Η εργατική εξουσία και τα αντικειμενικά εμπόδια
  • Η ιστορία δείχνει πως η τάση για καθολική ρήξη και ολοκληρωτική αλλαγή συστήματος, συνοδεύεται από δύο χαρακτηριστικά φαινόμενα: Την εσωτερική φασιστική, κρατική ή μη, δυναμική αντίδραση, και την εξωτερική πολιτική ή και στρατιωτική επέμβαση. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς:  το νεοαποικιοκρατικό σύστημα, οι γραφειοκράτες και οι κεφαλαιοκράτες, προσπαθούν  να προασπίσουν τα «κεκτημένα» τους με κάθε νόμιμο ή παράνομο τρόπο.
  • Αμφισβήτηση του συστήματος από τα αριστερά, φέρνει αναπόφευκτα και ανάλογη αμφισβήτηση από τα δεξιά. Ο φασισμός «κοιμάται» μέσα στα κόμματα της παραδοσιακής δεξιάς, για να ξυπνήσει όταν οι συνθήκες απαιτούν τη προστασία του μεγάλου κεφαλαίου και της εξάρτησης της χώρας από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
  • Κανένας λαός δεν έχει μπορέσει, και ούτε θα τα καταφέρει στο μέλλον εικάζω, να ανεξαρτητοποιηθεί πραγματικά, να κυριαρχήσει στη χώρα του και να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης, χωρίς σχετική βία. Ακόμα και αν δεν το επιδιώξει, προτάσσοντας τις ειρηνικές του προθέσεις, θα του επιβληθεί ως η μόνη επιλογή, υποθέτοντας ότι θα χρησιμοποιήσει αντίστροφα ανάλογη βία σε σχέση με την απήχηση του κινήματος στις λαϊκές μάζες: περισσότερη απήχηση = λιγότερη αντίδραση.
  • Δεν μπορούμε να μιλάμε για εργατική εξουσία στην Ελλάδα (ή και στη Κύπρο), χωρίς να συνυπολογίζουμε ότι τα σώματα ασφαλείας της χώρας είναι διαχρονικά διαποτισμένα από αντικομμουνιστικό μίσος και εθνικιστική υστερία, ότι στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα υπάρχει ένα διαρκές ακροδεξιό ρεύμα, και πως θα υπάρξει αναμφίβολα άμεση αντίδραση των νατοϊκών «συμμάχων» σε περίπτωση που αλλάξει πραγματικά χέρια η εξουσία.
  • Το πρόσταγμα για λαϊκή εξουσία και εργατικό έλεγχο της παραγωγής και της οικονομίας, προϋποθέτει μια σειρά από υποστηριχτικές δράσεις που πρέπει να εκτελούνται παράλληλα, προκειμένου να επιβληθεί και να στεριώσει η δημοκρατική αλλαγή. Χρειάζεται πρώτα και κύρια, πιστεύω, διείσδυση στα σώματα ασφαλείας, τον στρατό και την αστυνομία, καθώς και σε καίριους κρατικούς φορείς και οργανισμούς.
  • Δεν θα παραδώσει τόσο εύκολα κανένας κεφαλαιοκράτης, κανένας δικαστικός, κανένας υψηλά ιστάμενος στη πυραμίδα του συστήματος, κανένας στρατηγός ή αστυνόμος, την εξουσία στους εργάτες γιατί απλά είναι η πλειοψηφία και επειδή το απαιτούν, πόσο μάλλον στους κομμουνιστές.
Πάντα παρών-πάντα αριστερά
  • Το εργατικά-κομμουνιστικά, αριστερά κινήματα, ως πρώτο στόχο, πρέπει θεωρώ να έχουν πάντα τη μέγιστη αποδοχή τους από τον λαό, τη μαζική απήχηση των θέσεών τους, τη διείσδυσή τους στη κοινωνία και τις αντιπροσωπευτικές δομές, τη δημιουργία συμμαχιών απέναντι στον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό.
  • Πρέπει να επιδιώκουν την αστική εξουσία σε κάθε επίπεδο, ξεκαθαρίζοντας ότι στόχος τους είναι να την καταργήσουν αργά ή γρήγορα, και στη θέση της να ορθώσουν πραγματική δημοκρατία, πραγματική ενημέρωση και αντιπροσώπευση, κατάργηση της εκμετάλλευσης.
  • Η συμμετοχή στη διαχείριση των αστικών κρατών (στη Κύπρο έχουμε τη πικρή εμπειρία), δε σημαίνει με κανένα τρόπο ότι ξεχνάμε τις επαναστατικές-δημοκρατικές μας καταβολές και τα σοσιαλιστικά μας οράματα, ή ότι εξυπηρετούμε δήθεν το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.
  • Δεν υπάρχει αμφιβολία για παράδειγμα, πως στα θέματα των φυσικών πόρων, της διοικητικής οργάνωσης, της βιομηχανικής ανάπτυξης κλπ, η αριστερά, και δη η ελληνική, θα μπορούσε να αποδώσει όλες αυτές τις δεκαετίες καλύτερα, μειώνοντας τις πιθανότητες χρεωκοπίας και λιτότητας.
  • Υπάρχουν μια σειρά από δράσεις, αποφάσεις και πολιτικές, που σαφώς είναι σε θέση να δημιουργήσουν προϋποθέσεις σχετικής προόδου, αποκέντρωσης, άμεσης δημοκρατίας, δικαιοσύνης και χρηστής διοίκησης.
  • Υπάρχουν αριστερές στάσεις που μπορούν να εμποδίσουν την απώλεια περισσότερης κρατικής ανεξαρτησίας, που κρατούν ίσες αποστάσεις από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, και που δεν εκθέτουν τη χώρα και τον λαό στις επιθέσεις του παγκόσμιου συστήματος, μέχρι να δημιουργηθούν οι συνθήκες, παγκόσμια ή περιφερειακά, για μια νέα εργατική επανάσταση.
ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 11/5/2012

13 σχόλια:

  1. Και νομοτελειακά μετά από τέτοιες συζητήσεις προκύπτει πάντα το ίδιο ερώτημα:

    Που σταματά η τακτική της άρνησης του ρόλου του τίμιου διαχειριστή του συστήματος και από που ξεκινά ο θρησκευτικού τύπου ψυχαναγκασμός της άρνησης του οτιδήποτε στο όνομα της Αγίας Σοσιαλιστικής Προοπτικής; Πόσο τελικά αξίζει να θυσιάζονται γενιές λόγω της μη συμμετοχής της κομουνιστικής αριστεράς στα (αστικά) κέντρα, χάριν του "ανένδοτου";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα ξέρω; Αυτό ψάχνω τζιαι γω.

      Πως θα εκδημοκρατιστεί πχ ο στρατός, να αποφασιστοποιηθεί, αν δεν επιρεάζει η αριστερά;
      Πως θα σταματήσουν κάποιοι να καταχρούνται το δημόσιο τζιαι να πλουτίζουν, αγοράζοντας ουσιαστικά αστική εξουσία;
      κλπ κλπ

      Μέχρι την "δευτέρα σοσιαλιστική παρουσία", σφάξε με αγά μου ν αγιάσω;

      Που την άλλη, πρέπει να μένει τζιαι η κομμουνιστική προοπτική ανοιχτή τζιαι να φτάσει παντού. Θέλει ισορροπία η άσκηση.

      Διαγραφή
  2. Χαριτολογώντας, θα με εξέφραζε απόλυτα μια "δεξιά" τάση μέσα στο ΚΚΕ, αν αυτή υπήρχε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ήταν ο Μήτσος Κωστόπουλος ο τελευταίος, με τον Θεωνά.

      Διαγραφή
    2. Ή μάλλον ο Αλέκος Χαλβατζής;

      Διαγραφή
    3. Όντως. Αριστερά η δεξιά πάντως εχτύπησε ψαχνό (τζαι καλά έκαμε)

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος30/5/12, 2:58 μ.μ.

    stelios papalangi

    Τζαι μετά που τούτην την ανάρτηση, ρε σύννομε εσύ στηρίζεις την ίδιαν ώρα την οικονομική πολιτική του Χριστόφια ;

    Δεν μπορεί το ΚΚΕ να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ τζαι κάμνεις μου αναρτήσεις για το "κυπριανικό" ΔΗΚΟ που προσφέρει διαυλους συνεργασίας ;

    (Ασχετο... τούτες οι ευλοημένες οι επαληθέυσεις που ζητά για να κάμουμε ένα σχόλιο, δεν θκιεβάζουνται οι μαυρογέρημες !!!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γιατί έχω την εντύπωση ότι η Κωστόπουλος και Θεωνάς κινούνταν αριστερότερα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα ήταν ενταγμένη στον ΣΥΡΙΖΑ η ομάδα του Θεωνά. Είναι ακόμα; δεν ξέρω. Ο Κωστόπουλος έφυγε πυροβολόντας και από τον Συνασπισμό το 2007.

      Διαγραφή
  5. Εν μεγάλη κουβέντα να πεις "στηρίζω την οικονομική πολιτική Χριστόφια". Εν μεγάλη κουβέντα τζιαι να μεν το πεις.
    Αντικειμενικά, νομίζω δεν υπάρχουν οι συνθήκες για κάτι δραματικά καλύτερο. Είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα. Αλλά σε κάθε περίπτωση, έχουμε εμπιστοσύνη στο λαϊκό κίνημα, τζιαι καμιάν εμπιστοσύνη στη δεξιά.

    Αν το "κυπριανικό ΔΗΚΟ" καταφέρει να ξεφορτωθεί τους "στρατηγούς χωρίς στρατό", θα είναι προοδος νομίζω του πολιτικού μας περιβάλλοντος. Αν όχι, η αριστερά θα απορροφήσει σταδιακά ότι προοδευτικό στοιχείο υπάρχει στα κόμματα του κέντρου. Και πολύ πιο γρήγορα μάλιστα σε περίπτωση που θα είναι αντιπολίτευση.

    Πρέπει να γίνουν συνεργασίες σε περιφερειακό τζιαι παγκόσμιο επίπεδο με κυβερνήσεις που θέλουν να απεξαρτηθούν. Για να γίνει τούτο, πρέπει να είσαι κυβέρνηση. Πρέπει να εκδημοκρατικοποιήσεις τζιαι να ριζοσπαστικοποιήσεις όσο γίνεται τζιαι τες ίδιες τες δομές.

    Αν για κάτι έχουμε απογοητευτεί που τούτη τη πενταετία, εν γιατί δεν εκαταφέραμε, ή δεν είχαμε τζιαι την τόλμη/θέληση να επιμείνουμε σε κάποια θέματα.
    Αλλά ας μεν παραγνωρίζουμεν τζιαι τες μαυρογέρημες τες συνθήκες. Ειδικά το περσινό σκηνικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος31/5/12, 2:05 μ.μ.

      Stelios Papalangi

      τζαι καλά στην Ελλάδα εν υπάρχουν οι μαυρογέρημες οι συνθήκες ;

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος2/6/12, 1:10 μ.μ.

      Did u mean black poor conditions?

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...