"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Οκτωβρίου 2012

Ανεξαρτησία και λαοκρατία: 7 δεκαετίες μετά...

Που πάμε χωρίς ενότητα του λαού, και ειδικά της αριστεράς που είναι η μόνη ελπίδα του;
  • Προχτές στο σχολείο έγινε η καθιερωμένη εκδήλωση για την 28η Οκτωβρίου, που είναι και γιορτή της «σημαίας» παρακαλώ, έδωσαν τα «λάβαρα» (ελληνική, κυπριακή και λάβαρο σχολείου) στους σημαιοφόρους, τους άριστους δηλαδή, και προχωρήσαμε στο εορταστικό…
  • Όλα ωραία και καλά, τα τραγούδια αρκούντως διεθνιστικά, «στη Βερόνα και στη Βρέμη μάνα θα τους περιμένει» (οι γερμανοί και οι ιταλοί είναι φίλοι μας άλλωστε...), οι χοροί ελληνικότατοι, οι ομιλίες και τα ποιήματα στα κλασσικά επίπεδα…
  • Εμένα όμως το μάτι μου έπεσε στο αναλόγιο, εκεί που εκφωνούνταν τα διάφορα, όπου υπήρχε η «αγία τριάς των σημαιών», η ελληνική, η κυπριακή και η ευρωπαϊκή αστερόεσσα…
  • Τι σόι «ΟΧΙ» γιορτάζουμε σκέφτηκα, ο ευρωπαϊκός ολοκληρωτισμός του Χίτλερ ήρθε και μας βρήκε σε εφτά δεκαετίες, σχέδον «αναίμαχτα»…αν δεν υπολογίσουμε τις χιλιάδες αυτοκτονίες, αυτές που έγιναν και αυτές που θα γίνουν, τους νεκρούς σε διαδηλώσεις και εμπρησμούς, τα θύματα της αστυνομικής βίας και των «γνωστών-αγνωστων» που ξεκαθάρισε εντωμεταξύ ο ρόλος τους.    
  • Το όραμα των Ναζί για ευρωπαϊκή ενοποίηση με άρματα τις βιομηχανίες του βορρά, τα συνθήματα της φυλετικής καθαρότητας και του αντικομμουνισμού, η ληστρική επίθεση στον πλούτο των υποταγμένων χωρών με λίγα λόγια και η παράλληλη επιβολή συγκεκριμένων μονοπωλίων, εφαρμόζεται πλέον σε μια  μεταμοντέρνα έκδοση της κατοχής.
  • Οι Γερμανοί, και οι λογής-λογής «γερμανοί», ξανάρχονται, χωρίς τανκς, χωρίς επιθέσεις, χωρίς κατοχή, χωρίς εκτελέσεις. Τουλάχιστον για τις δυτικές χώρες... 
  • Το μόνο ίσως που δεν έχει αλλάξει στη νέα γερμανοκρατία είναι οι «γερμανοτσολιάδες», αλλά γι αυτούς θα μιλήσουμε αργότερα…
Ευρωζώνη = Μνημόνιο
  • Για τις χώρες του νότου και τα φτωχά κράτη της «Ένωσης», η ευρωζώνη και τα μνημόνια είναι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος.
  • Εφόσον μιλάμε πλέον για κοινό νόμισμα και κοινή κεντρική τράπεζα, φυσιολογικά θα δούμε μπροστά μας μια οικονομική-τραπεζιτική ολοκλήρωση, επιβαλλόμενους προϋπολογισμούς και ελέγχους, δοτές εργασιακές σχέσεις. Όλα όσα ζητούν στο πιάτο για τόσες δεκαετίες οι τοπικές πλουτοκρατίες δηλαδή…  
  • Δεν υπάρχει «αλληλεγγύη» μεταξύ των «εταίρων», αυτό κι αν είναι ένα μεγάλο παραμύθι, και στη Κύπρο τουλάχιστον που γνωρίζουμε καλύτερα τις συνθήκες, αποδεικνύεται περίτρανα. Όχι μόνο στο Κυπριακό, αλλά και τώρα στα οικονομικά.
  • Το κράτος αυτό, μέσα στις τόσο δυσανάλογες ζημιές που πρέπει να διαχειριστεί από τη τραπεζιτική λαιμαργία, ανευθυνότητα και ασυδοσία, έχει μπροστά του οικονομικές προοπτικές που θα ζήλευαν και οι πλουσιότερες χώρες του πλανήτη.
  • Αντί λοιπόν να μας βοηθήσουν να «περάσουμε απέναντι», εγγυώμενοι ίσως τις ανανεώσεις του δημόσιου δανεισμού και αναλαμβάνοντας να στηρίξουν τις ανακεφαλεοποιήσεις των χρεωκοπημένων μας τραπεζών για κάποιο διάστημα και μέχρι να οριστικοποιηθούν οι «αποδόσεις» των κοιτασμάτων, συμπεριφέρονται ωσάν να μην υπάρχει καμιά προοπτική…
  • Τα ίδια και οι εσωτερικοί «τροϊκανοί». Βρήκαν την ευκαιρία τώρα που άδειασαν τα ταμεία (και με δική τους «συνεισφορά» όπως αναλύσαμε σε άλλο κείμενο), να επιτεθούν. Κι αυτοί είναι οι σημερινοί «γερμανοτσολιάδες», αυτοί και τα κουρδισμένα στρατιωτάκια τους, από τα κανάλια μέχρι τους πολιτικούς εκπροσώπους της πλουτοκρατίας και τα ακροδεξιά στοιχεία που ορίσθηκαν για να εκφοβίσουν την εργατική τάξη, την αριστερά και τους μετανάστες.
  • Ούτε η εσωτερική, ούτε και η εξωτερική τρόικα κάνουν λόγο για τον τεράστιο πλούτο που βρίσκεται στην Κυπριακή ΑΟΖ. Δεν θέλουν να την συνυπολογίσουν και να την «ανακατέψουν» στις αλλαγές που μας ετοιμάζουν. Αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει… 
  • Και πως είναι δυνατόν για παράδειγμα να ζητούν ρευστοποίηση ουσιαστικά της κερδοφόρας CYTA που αποδίδει στο κράτος 70 και 80 εκ. ετησίως, για να πληρωθεί ένα μικρό μέρος του δανείου που θα γίνει; Πως μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η απαίτηση;
  • Μόνο ως τοκογλυφία, στραγγαλισμός και ληστρική επίθεση στον δημόσιο πλούτο κατ’ εμέ.
Το ζήτημα της «εξόδου»
  • Το ζήτημα είναι αν μπορεί να αποφευχθεί η συγκεκαλυμμένη νέα κατοχή, για τη Κύπρο ειδικά, αφού εδώ εστιάζονται κυρίως οι αναφορές μας ως ιθαγενείς. Μέσα στο κοινό νόμισμα, με δεδομένη τη παντοδυναμία των «οίκων» και με την απειλή της συνολικής πτώχευσης της κυπριακής οικονομίας ελέω της δεινής θέσης των τραπεζών, η μόνη επιλογή μέσα στα γνωστά «ευρωαστικά» πλαίσια, είναι η διαπραγμάτευση ενός πακέτου με τη τρόικα που να μην δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο ύφεσης και δεν θα αφαιρεί κεκτημένα.
  • Ο μισθός μπορεί να επανέλθει όταν η Κύπρος μπει στη διάσταση της παραγωγής ενέργειας. Κανένας όμως δεν θα μας δώσει πίσω τον θεσμό της ΑΤΑ, ή τον 13ο
  • Ούτε κανείς θα δώσει πίσω στο κράτος μια κερδοφόρα επιχείρηση που την πήρε μισοτιμής σε δύσκολες για το δημόσιο εποχές…
  • Η διαπραγμάτευση και ένα βιώσιμο πακέτο που θα αφήνει ανοικτές τις πόρτες σε μια μελλοντική επανάκαμψη μισθών και εισοδημάτων γενικότερα, είναι η μόνη επιλογή στο υπάρχων σύστημα και με τα γνωστά δεδομένα.
  • Το κύριο ζήτημα λοιπόν επανέρχεται: υπάρχουν οι δυνατότητες, προσμετρώντας τις εσωτερικές και εξωτερικές συνθήκες, να αλλάξουμε πορεία, μη διασώζοντας ουσιαστικά το τοπικό τραπεζιτικό και καπιταλιστικό πλέγμα;
  • Είναι χαρτογραφημένη η περιοχή έξω από τα γνωστά πλαίσια; Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτός που θα στηρίξει τη πορεία για ανεξαρτησία, είναι ο λαός, και ο λαός θα αποφασίσει και το πότε, και για πόσο θα στηρίζει μια τέτοια προσπάθεια. 
  • Κάλλιστα θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι να αποφάσιζαν εντελώς διαφορετικές κινήσεις: να απεμπλακεί η χώρα ίσως από την ευρωζώνη εάν της δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα αντιμετωπίζει, να επιβληθεί πραγματική φορολόγηση της κερδοφορίας και του πλούτου, να αυξηθεί η κρατική επιχειρηματικότητα, να εξυγιάνει σε βάθος την δημόσια μηχανή, να χαλάσει τα ΜΜΕ της ψευτιάς και της διαπλοκής, να ελέγξει το κεφάλαιο και να φτιάξει οικονομικές συνεργασίες με αναπτυσσόμενες χώρες, τη Ρωσία, τη Κίνα, την Ινδία, τη Βραζιλία και τη Βενεζουέλα ακόμα.  
  • Το υπάρχων όμως σύστημα, τόσο στη Κύπρο, όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη, για να μην πω τον κόσμο με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι «προστατευόμενο», και από εσωτερικές δυνάμεις, πολιτικούς σχηματισμούς, συσπειρώσεις συμφερόντων, μέσα ενημέρωσης, αλλά κυρίως και από εξωτερικές δυνάμεις.
  • Το ΝΑΤΟ και οι βραχίονές του ανά την υδρόγειο, είναι μια από αυτές τις δυνάμεις. Οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή ένωση, το κοινό νόμισμα…
  • Ενδεχόμενες ριζοσπαστικές διαθέσεις εκ μέρους των πολιτών, ειδικά αν συνοδεύονται από συγκεκριμένα επιστημονικά «προγράμματα» ή «μανιφέστα», αρκετά αναλυτικά και αποδεδειγμένα διαχρονικά, εμπλουτισμένα από την ιστορική εμπειρία, το πιθανότερο είναι να καταπνιγούν ή έστω να «περικυκλωθούν» και να απομονωθούν σε πρώτη φάση.
  • Τα βλέπουμε άλλωστε, δεν είναι ώρα για προφητείες. Τα γεγονότα έχουν αρχίσει να μας προσπερνούν…
Η διεθνιστική Αριστερά και το τιμημένο ΚΚΕ
  • Δεν υπάρχουν τώρα οι κοινωνικές, πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις που θα στήριζαν μια πραγματική αλλαγή και την απεξάρτηση από τους αποικιοκράτες και τις τοπικές άρχουσες τάξεις. Όχι τόσο μια σοσιαλιστική αλλαγή, όσο τουλάχιστο μια «ανεξαρτησιακή» σε πρώτο επίπεδο προσπάθεια που θα έβαζε τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.
  • Κι όχι μόνο δεν υπάρχουν αυτές οι μάζες που είναι έτοιμες να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία της χώρας και του λαού, αλλά είναι σε εξέλιξη εδώ και καιρό η διάλυση κάθε αντίστασης με τη δαιμονοποίηση του συνδικαλισμού, του δημοσίου, και φυσικά των σοβιετικών πολιτικών κατάλοιπων «που ξέχασαν να πεθάνουν».
  • Μέσα στη δίνη της κρίσης, ο κόσμος στον ευρωπαϊκό νότο –στη πλειοψηφία του- δίνει την εξουσία σ’ αυτούς που ευαγγελίζονταν για χρόνια την αξία των ελεύθερων αγορών. Ισπανία, Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία και μάλλον Κύπρος, αντί να κοιτάζουν αριστερά, στρέφονται στη δεξιά και την άκρα δεξιά…
  • Αντί να αμφισβητούν την Ευρωπαϊκή Ένωση, βιάζονται για την «ολοκλήρωσή» της, αντί να αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους, καλούν οι ίδιοι τους λύκους για να φυλάν τα πρόβατα…
  • Το μείγμα νεοφιλελεύθερων και εθνικιστών έχει μπει μπροστά για να κουβαλήσει στη πλάτη του το νέο «στρατό κατοχής», με άμεσο συνεργάτη τα ΜΜΕ, την παραπληροφόρηση και την υποκουλτούρα τους.
  • Ο βασικός τους στόχος είναι να απαγορεύσουν και να λογοκρίνουν τις «ανεξαρτησιακές εκλάμψεις» του λαού, που θα προέλθουν από την Αριστερά που αμφισβητεί τον προσανατολισμό της ΕΕ και την παγκόσμια καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων.
  • Είναι στη μέγγενη η Διεθνιστική Αριστερά γιατί μπορεί να κινητοποιήσει ντόπιους και ξένους εργάτες σε κάθε χώρα αλλά και να μαζικοποιήσει τα κινήματα σε πολλές χώρες ταυτόχρονα.
  • Είναι υπό πίεση και μπαίνει στο στόχαστρο γιατί το παράδειγμα του άλλου Οκτώβρη, 23 χρόνια πριν το πραγματικά αντιφασιστικό-ανεξαρτησιακό ελληνικό έπος του 40’, ή έστω το παράδειγμα της Βενεζουέλας στις μέρες μας, ακόμα κι αν δεν έχει καταλύσει τους αστικούς θεσμούς, δεν θα πρέπει να της γεμίζει τα μυαλά με αέρα…
  • Η διεθνιστική-σοσιαλιστική πολιτική μάζα σε κάθε χώρα, ιδιαίτερα οι Μαρξιστές-Λενινιστές, είναι το «κόκκινο πανί» για κάθε νέα τάξη που επιχειρεί να εγκαθιδρύσει το κεφάλαιο.
  • Το σύστημα θα χωνέψει τους κεϋνσιανικούς, τους σοσιαλδημοκράτες, τους εθνοσοσιαλιστές (σ’ αυτούς δίνει ειδικούς ρόλους), τη λαϊκή δεξιά… Θα πολεμήσει όμως με σφοδρότητα, και ήδη το κάνει, τον Μαρξισμό, και ακόμα περισσότερο τον Λενινισμό.
  • Θα ανεχτεί ακόμα και τον Τσάβες, για κάποιο διάστημα, αλλά θα βυθίσει «εγκαίρως» ένα νέο «Γκράνμα».
  • Η «τακτοποίηση» του ΚΚΕ στο «αμελητέο» 4.5%, που είναι ακόμα μικρότερο αν συνυπολογισθεί η αποχή, και η άνοδος της ΧΑ ως τη πολιτική και κινηματική γροθιά στα μούτρα του κομμουνιστικού κόμματος, φανερώνει τα αντανακλαστικά του συστήματος.
  • Αν το ΚΚΕ συναινούσε στη γραμμή της διαπραγμάτευσης των μνημονίων κι αν ξέγραφε τον εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα του, υποθέτω πως θα ήταν δύσκολο να παρακολουθούσαμε ποτέ τον γνωστό ξυλοδαρμό από τη τηλεόραση ή και τα ψηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Γιατί θα μπορούσε πιστεύω εύκολα το ΚΚΕ να γίνει ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΚΕΛ. Η γραμμή της ανεξαρτησίας όμως, που θέλει να κρατήσει η ηγεσία του, του το απαγορεύει.
  • Είναι μια έντιμη στάση που εμπεριέχει μια βασική παραδοχή: ότι στα πλαίσια του ευρωμονοδρόμου, οι δυνατότητες εξάσκησης πραγματικά ανεξάρτητης και φιλολαϊκής πολιτικής είναι μηδαμινές, ειδικά στην Ελλάδα όπου η συστημική σήψη έχει σαρώσει τα πάντα και ο εχθρός έχει στρατοπεδεύσει εντός των τοιχών.
Η έντιμη στάση του ΑΚΕΛ
  • Το ΑΚΕΛ από την άλλη, έχοντας να υπερασπίσει ένα αρκετά λαϊκό δημόσιο εποικοδόμημα από τη θέση του οδηγού και με άλλους γεωπολιτικούς και ταξικούς συσχετισμούς, προσπάθησε μέσω της κυβέρνησης να αποφύγει την τρόικα και τα μνημόνια, αυτό νομίζω δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
  • Μπορώ ακόμα και να το πάρω ένα βήμα πιο πέρα, λέγοντας ότι όλη η πολεμική που δέχθηκε στο εσωτερικό, η ανελέητη και αισχρή αντιπολίτευση από τις αρχές του 10', είχε στόχο την «απαγόρευση» της στροφής αριστερά και ανατολικά.
  • Προσπάθησε το ΑΚΕΛ, να περάσει στον κόσμο άλλες λογικές διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, το ίδιο και στο Κυπριακό.
  • Το Μαρί, άλλα χίλια δυο τερτίπια των δεξιών και των εθνικιστών σε όλα τα θέματα, η στοχοποίηση Χριστόφια και η πολιτική (και κοινωνική πολλές φορές) απομόνωση του ΑΚΕΛ και των αριστερών, αποδυνάμωσε και στρέβλωσε αυτά τα μηνύματα.
  • Η κατάσταση των τραπεζών και οι υποβαθμίσεις των οίκων έδωσαν τη χαριστική βολή σ’ αυτή τη προσπάθεια… αλλά τα πράγματα δεν έμειναν μέχρι εκεί: Λυτοί και δεμένοι προσπαθούν μέχρι την ώρα που μιλάμε να ενοχοποιήσουν τη κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ για την κρίση εξωτερικού δανεισμού και τη κατάσταση της οικονομίας…
  • Σαν κόμμα το ΑΚΕΛ, που έχει ήδη συναινέσει στην ένταξη στην ΕΕ και το Ευρώ, ως κυβέρνηση που έχει αναλάβει με συγκεκριμένο πρόγραμμα που αφορούσε διαχείριση στα δοσμένα πλαίσια, ήταν έντιμο μέχρι τώρα προς το λαό και ειδικά τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες που θέλει να εκπροσωπεί, αλλά και απέναντι στους ευρωπαίους.
  • Αν η διαπραγμάτευση με την τρόικα δεν αποδώσει ένα μνημόνιο που τηρεί τις βασικές γραμμές άμυνας που έχουν σχηματιστεί, θα πρέπει να παραιτηθεί η κυβέρνηση, δεν υπάρχει άλλος έντιμος δρόμος.
  • Το ΑΚΕΛ έχει αποδείξει τη «νομιμοφροσύνη» του στο σύστημα έτσι κι αλλιώς, αποδεχόμενο τόσο την ανάληψη της Λαϊκής από το κράτος με 1.8 δις, όσο και με την απόφαση να καλεστεί η τρόικα.
  • Ο πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας, εκ μέρους του ΑΚΕΛ και της κυπριακής αριστεράς στο σύνολό της πιστεύω, ίσως και της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, έχει δώσει τα σωστά μηνύματα στην Ευρώπη σε σχέση με τον λαθεμένο δρόμο της λιτότητας και των μνημονίων.
  • Ήταν ξεκάθαρος, πως αυτός ο δρόμος θα οδηγήσει στον χαμό, και πως δεν μπορεί να τον απαιτούν από τους λαούς. Διαπραγματεύεται και θα προσπαθήσει, όπως και στο Κυπριακό, για μια κοινά αποδεχτή λύση που να αφήνει τις προοπτικές του λαού ανοιχτές για πρόοδο και ανεξαρτησία.
  • Αν δεν μπορεί να γίνει, κι αν δεν παρουσιαστούν άλλες πηγές χρηματοδότησης, ας προκηρυχτούν οι εκλογές κάποιες εβδομάδες νωρίτερα, δεν χάλασε ο κόσμος.
  • Έτσι κι αλλιώς, κάποιος είναι ήδη στον ένατο μήνα προεκλογικής, αν ήταν έγκυος, θα είχε κιόλας γεννήσει…

7 σχόλια:

  1. Ανώνυμος29/10/12, 8:58 π.μ.

    Το Ακελ εν απομονωμενο. Η αριστερα οχι

    Xwrikos

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος29/10/12, 12:47 μ.μ.

    μα εσείς τι γιορτάσατε?την ήττα σας?ξεχασατε οτι ησασταν συμμαχοι του χιτλερ και οτι αποκαλουσατε αδερφο σας το μουσολινι ακελ και κκε ησαν 4 χρονια ναζιστικα κομματα.το 42 στειλατε 100 εθελοντες για την ρωσσια οχι για τους συμμαχους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος29/10/12, 3:39 μ.μ.

      Εφτάσατε ασύληπτα επίπεδα βλακείας εσείς.

      Ό,τι και να ακούσω από εδώ και πέρα δεν θα με εκπλήξει.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος29/10/12, 12:56 μ.μ.

    Ρε ΑΝΏΝΥΜΕ 12¨47,

    Σε παρακαλώ τράβα μάθε νάμπου εν η ιστορία γιατί όπως σε θωρώ, μάλλον εννα σε αποτύγχανα στο μάθημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος31/10/12, 11:53 μ.μ.

      Ρε δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτης, ένα πράμα μόνο έχω να σου πω: με όποιο δάσκαλο καθίσεις, γράμματα ποτές σου δε θα μάθεις!!!
      Α σου εδίαν κόλλαν όφκερη, ήτουν να τον περάσεις?

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος2/11/12, 8:16 μ.μ.

    Για το "με όποιο δάσκαλο καθήσεις γράμματα εν θα μάθεις": φίλε πραγματικά, αλλά ειλικρινά λυπούμαι σε. Η θέση σου εν ανάλογη κάτι "ούλλες οι γενετζιαιές εν...", "ούλλοι οι άντρες εν....", που το μόνο που καταδυκνύει εν έναν άνθρωπο που μόνο κακά του ετύχαν τζιαι εγίνην κυνικός. Εύχομαι μόνο ο επόμενος δάσκαλος που ννα σου τύχει να μεν σε απογοητεύσει. Όσο για το αν θα τον επερνούσα εάν μου εδίουσεν λευκή κόλλαν, εν θα τον επερνούσα. Αν μου έγραφε όμως μια σειρά που επιχειρήματα για τους λόγους που εν θα μου απαντούσε τζιαι μετά που συζήτηση μαζίν έδειχνε μου την λογικήν τους συνέπεια τζιαι την εγκυρότητα τους, μπορεί τζιαι να του έβαλλα τζιαι Άρφα. Τωρά κατά πόσον είμαι δάσκαλος που εν κρατά το λλόον του, τούτον ξέρουν το τζείνοι/ες που εκάμαν μαθητές μου. Την ίδιαν ώραν όμως, αν ένας γιατρός λαλεί σου να κόψεις το τσιάρον αλλά τζείνος καπνίζει, εννα πείς ότι τζείνο που σου λαλεί εν πελλάρες; Να'σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...