"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

30 Νοεμβρίου 2012

Τα μνημόνια είναι ήττα και κατοχή

Η μόνη ελπίδα για το τόπο – Η μόνη προοδευτική επιλογή και το εφαλτήριο νέων αγώνων.
«Τούτη η δίψα δε σβήνει, τούτη η πάλη δεν παύει» - Συνεχίζουμε τους αγώνες εφτά δεκαετιών
 απέναντι στο δυτικό επεκτατισμό, την παλιά και νέα αποικιοκρατία.
  • Ο «Κοριός» του Πολίτη της Κυριακής, ο κατά κόσμον Μακάριος Δρουσιώτης όπως ισχυρίζονται πολλοί, ειρωνευόταν τη Γνώμη που από τον τίτλο «Αντίσταση Λαέ» πριν την κατ’ αρχήν συμφωνία με τη τρόικα, κατέληξε στον τίτλο «Αξιοπρεπής συμφωνία για δανειακή σύμβαση»…
  • Συγνώμη που δεν γράψαμε «αξιοπρεπής παράδοση» κ. Κοριέ, όπως θα έπρεπε άλλωστε αν θέλαμε να κυριολεχτούμε, γιατί αυτό έχει στην πραγματικότητα συμβεί.
  • Μεταξύ των δύο τίτλων όμως, την εμβόλιμη Παρασκευή πριν την οριστικοποίηση της συμφωνίας, είχαμε ένα άλλο πρωτοσέλιδο «σλόγκαν» που δεν συνέφερε στον Πολίτη να προβάλει, το «Καρφώνουν την Κύπρο στους Γερμανούς»
  • Γιατί κι αυτό συνέβαινε για βδομάδες κ. Μακάριε, και το ξέρεις πολύ καλά. Όπως και για το ότι το «πουλέν» σου, ο Αναστασιάδης ντε, μέχρι και με ποινικές διώξεις ακούγεται ότι απείλησε τον Πρόεδρο. Κι αυτό το ξέρεις φαντάζομαι…
  • Η Λαϊκή κατέρρεε, πολλοί είχαν «σηκώσει» δεκάδες εκατομμύρια ήδη, η παγίδα στήθηκε καλά, κι από πολλές μεριές. Και τι ακριβώς σημαίνει η κατάρρευση μια μεγάλης τράπεζας, είναι μια περιοχή πιθανοτήτων που δεν έχει ακόμα χαρτογραφηθεί από κανένα. Ειδικά στα πλαίσια του Ευρώ.
  • Η συμφωνία σ’ αυτές τις συνθήκες ήταν αναγκαστική, ήταν μια παράδοση με όρους, σε αντιδιαστολή με την παράδοση άνευ όρων που η Δεξιά και οι δορυφόροι της ήθελαν εδώ και μήνες.  
  • Η Γνώμη επέμενε για μεγάλο διάστημα ότι η αντιπολίτευση, με αιχμή του δόρατος την «κυβερνώσα Βουλή» και τη πλειοψηφία στα ΜΜΕ, έβαλε στόχο να ελαχιστοποιήσει όλα τα πιθανά έσοδα για το κράτος, έτσι ώστε να αναγκάσει τη Κυβέρνηση να υπογράψει.
  • Όλοι θυμούνται τα εμπόδια στον δανεισμό από τους ημικρατικούς, το γκρέμισμα διάφορων προοπτικών όπως την κινέζικη επένδυση, και φυσικά το κάρφωμα στους Γερμανούς σε σχέση με το ρώσικο δάνειο, και πολλά-πολλά άλλα που άπτονται θέματα φοροδιαφυγής, τον ηλεκτρονικό τζόγο, το μποϋκοτάζ στα ενεργειακά κλπ.
  • Τα καταφέρατε κύριοι. Τρία χρόνια εξοντωτικής αντιπολίτευσης, με αποκορύφωμα το Μαρί έπιασαν τόπο. Η κυβέρνηση του Λαϊκού Κινήματος, σύρθηκε και σ’ αυτόν τον «εθνικό μονόδρομο».
  • Κράτησε κάποιες αντιστάσεις, κάτι περισσότερο πέτυχε απ όσα ήταν διατεθειμένη η αντιπολίτευση να υπερασπίσει, αλλά τελικά υπέκυψε.
  • Η μόνη διέξοδος ήταν μια βοήθεια εξ ανατολών. Η άλλη, η συνολική αμφισβήτηση και ανατροπή των αστικοδημοκρατικών και καπιταλιστικών δομών που επιτάσσουν τη συναίνεση εκ μέρους των εργατών και της Αριστεράς, δεν είναι δουλειά του ΑΚΕΛ.
  • Το ΑΚΕΛ είναι φύσει και θέσει κόμμα του «δημοκρατικού σοσιαλισμού», των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων μέσα στο υπάρχον σύστημα, και  ως εκ τούτου, ακόμα και αν καταλήξει στο μέλλον σε θέση εξόδου από την ΕΕ και την Ευρωζώνη της, αυτό δεν θα σημαίνει πως θα λειτουργήσει μη συνταγματικά ή εξωκοινοβουλευτικά.
  • Αυτό που διαχωρίζει το ΑΚΕΛ από την αστική σοσιαλδημοκρατία, είναι πως συνεχίζει να διαβάζει τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό με τη Μαρξιστική και Λενινιστική θεώρηση, και καλά κάνει! Δεν θεωρεί ότι είναι ικανό το σύστημα της ελεύθερης αγοράς να προσφέρει «ειρήνη και ψωμί» σε όλους, και έχει δίκιο.
  • Είναι κόμμα αντιΝΑΤΟϊκό, και με αυτή του κυρίως την ιδιότητα συμμετέχει στον κύκλο των κομμουνιστικών κομμάτων.
Οι κρίσεις και το ΑΚΕΛ
  • Η Αριστερά δεν νομίζω να έχει τη παραμικρή αμφιβολία ότι το μνημόνιο είναι μια ήττα.  
  • Ήττα της πολιτείας από το τραπεζιτικό σύστημα και την «ελεύθερη αγορά». Ήττα των μισθωτών και του δημόσιου συμφέροντος από το τοπικό κεφάλαιο, ήττα των χωρών του Νότου από τα συσσωρευμένα χρηματοπιστωτικά κεφάλαια του Βορρά. 
  • Μια ήττα χωρίς δυνατότητα απόδρασης, χωρίς στηρίγματα τρίτων χωρών από τη μια, και χωρίς την αναγκαία ενότητα των εργαζομένων και των πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό σε κάποια κοινά ζητούμενα από την άλλη.
  • Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε να κτυπά την Ευρώπη από το 2008, πήρε τη ταξική της μορφή με διάφορους τρόπους, σε εργασιακό, πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο.
  • Στη χώρα μας, φτάσαμε στο σημείο να θεωρεί ο απλός κόσμος πως τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, δημιουργήθηκαν από αστοχίες της απερχόμενης διακυβέρνησης. Σε τέτοιο βαθμό έφτασε η παραπληροφόρηση από τα ΜΜΕ και τα κόμματα της πλουτοκρατίας και των τραπεζών.
  • Όσο κι αν δεν θέλουν πολλοί να το παραδεχτούν, οι επιθέσεις της σκληρής και λάιτ Δεξιάς απέναντι στη κυβέρνηση με κορμό το ΑΚΕΛ, είχε και έχει βαθειά ταξικά αίτια. Κατευθύνεται από την ανάγκη για συγκάλυψη και διαπλοκή, από τη δίψα για αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τις δυνατότητες του δημόσιου εποικοδομήματος, προς ενίσχυση του κεφαλαίου.
  • Όπως και τη περίοδο 55-59,καθώς φυσικά και το 74 με όσα προηγήθηκαν, η άρχουσα τάξη που κατευθύνει τους «εθνικούς αγώνες» δεν είναι ανεξάρτητη, το αντίθετο θα έλεγα. Κατευθύνεται σε μεγάλο βαθμό από Δυτικά συμφέροντα που προγραμματίζουν, όχι μόνο για τη Κύπρο φυσικά, καταστάσεις που πάνω απ όλα εξυπηρετούν τα δικά τους γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.
  • Η κυπριακή συντήρηση, στην αγωνία της να ελέγξει την εξουσία στον τόπο και να  διατηρήσει τα προνόμιά της, δεν διστάζει να συνεργαστεί απροκάλυπτα με τα καπιταλιστικά κέντρα και τους ιμπεριαλιστές, διαχρονικά.
  • Κι εκεί που νομίζαμε ότι το μάθημα του 74 έγινε μάθημα, εκεί που πιστέψαμε ότι η «αλληλεγγύη του χωρκού» όπως συχνά λέει ένας καλός φίλος, θα ένωνε πολιτική και λαό σε κάποια μίνιμουμ ζητούμενα αντίστασης στη νέα εισβολή, με όχημα αυτή τη φορά τις τράπεζες, η Δεξιά εμφανίστηκε βασιλικότερη του βασιλέως, ζητώντας επιτακτικά για μήνες ολόκληρους, τη κεφαλή των εργαζομένων και των κεκτημένων επί πίνακι.
  • Δεν μπορώ να πω πως έχω εμπιστοσύνη στην Ιστορία, και πως αυτή θα καταδείξει τα συμφέροντα που ωθούν στη προδοσία.
  • Αν συνυπολογίσει κανείς την κυρίαρχη ιδεολογία σε ότι αφορά τον αγώνα της ΕΟΚΑ, του Γρίβα και της κυπριακής Δεξιάς μέχρι το 74, δεν περιμένω πως η Ιστορία θα καταγράψει σωστά αυτό το επεισόδιο.
  • Εδώ ακόμα το κόμμα που θεωρείται σίγουρο ότι θα ανέλθει στην εξουσία σε τρεις μήνες, δεν έχει βρει τους τρόπους να αποδεχτεί έστω και το κοινοβουλευτικό πόρισμα για τα γεγονότα του 74’, τιμά ακόμα όσους πρωτοστάτησαν για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις διχοτόμησης.
  • Τώρα, εκτός από του να βγάζει η γλώσσα μας μαλλιά, τέσσερις δεκαετίες μετά την ΕΟΚΑ Β’, να υπενθυμίζουμε στους νεότερους αλλά και τους παλαιότερους για το ποιοι έφεραν τους τούρκους εισβολείς στη Κύπρο, θα πρέπει να εξηγούμε και το ποιοι έφεραν την τρόικα και τα μνημόνια…
  • Κι όπως ακούμε πως για όλα φταίει ο Μακάριος και πως η κυπριακή ακροδεξιά δεν ευθύνεται παρά μόνο για τον συναισθηματισμό της… θ’ ακούμε τώρα τα αντίστοιχα για τον Χριστόφια και τη σημερινή αντιπολίτευση…
  • Πρέπει να γίνει παραδεκτό, πως το ΑΚΕΛ φάνηκε και στη σύγχρονη συγκυρία πρακτικά αδύναμο να αντικόψει και να ανατρέψει τη προδιαγεγραμμένη πορεία. Το ίδιο συνέβηκε και στις προηγούμενες ιστορικές περιόδους που σφράγισαν τη μορφή του κράτους και της κοινωνίας μας.
  • Τέτοιας φύσης «εθνικά ζητούμενα» ήταν στην μακαριακή περίοδο το αίτημα για ένωση με την Ελλάδα, και στη μεταμακαριακή περίοδο η αίτηση για ένταξη στην ΕΕ, «πακέτο» με τη μετέπειτα ακόμα πιο οπισθοδρομική επιλογή, την απώλεια του κρατικού μας νομίσματος και την ένταξη στην Ευρωζώνη.
  • Το ΑΚΕΛ σύρθηκε σ’ αυτές τις επιλογές της άρχουσας τάξης που τα αποτελέσματά της συμπυκνώνονται τώρα στα μνημόνια.
  • Παράλληλα, καμιά δυνατή φωνή, είτε στα αριστερότερα του ΑΚΕΛ είτε γενικώς, όσο θυμάμαι τουλάχιστον, δεν φάνηκε να αμφισβητεί αυτούς τους νέους «εθνικούς μονοδρόμους».
  • Μάλιστα, είναι το ΑΚΕΛ που για χρόνια χαρακτηριζόταν από την «μεγάλη Δεξιά» του ΔΗΣΥ, αλλά και τους υπόλοιπους, ως ευρωσκεπτικιστικό κόμμα που αδυνατεί να κατανοήσει δήθεν την «ευρωπαϊκή οικογένεια» και τα προτερήματά της, κολλημένο στο παρελθόν, αγκυλωμένο κ.ο.κ.
  • Ακόμα και σε ότι αφορά την ένταξη στην ευρωζώνη, το ΑΚΕΛ ήταν που πρότεινε παράταση του στόχου που τέθηκε για το 2008, πράγμα που ίσως να ελαχιστοποιούσε και τις επιπτώσεις της κρίσης σύμφωνα με κάποιους.
  • Και τώρα, με τη τρόικα και τα μνημόνια, μπορεί το ΑΚΕΛ να βρέθηκε στη δύσκολη θέση να συγκρουστεί κάθετα με όσα πιστεύει και θέλει να εκπροσωπεί, όμως μαθηματικά μιλώντας, το γεγονός ότι ήταν η μαζική Αριστερά στο τιμόνι στις δύσκολες αυτές ώρες, βοήθησε να κρατηθούν κάποιες αντιστάσεις που ίσως να σημαίνουν πολλά σε βάθος χρόνου.
Μνημόνιο όπως κατοχή
  • Από το 1974 ουσιαστικά διαπραγματευόμαστε με τον κατακτητή μας, τη χώρα που μας ξεσπίτωσε, που κατέχει τον τόπο μας και επιζητεί να κυριαρχήσει σε ολόκληρο το νησί.
  • Αυτή τη χώρα που από μόνη της ομολογεί διαμέσου του  Αχμέτ Νταβούτογλου, πως θα έχει συμφέροντα στο νησί ακόμα κι αν εκλείψει και ο τελευταίος Τουρκοκύπριος, αυτή που θεωρεί τους συμπατριώτες μας οποιασδήποτε γλώσσας και θρησκείας, πολίτες δεύτερης κατηγορίας χωρίς δικαίωμα στην ανεξαρτησία.
  • Αυτή είναι η Τουρκία, εντελώς ωμά, και μ’ αυτήν συνομιλούμε μέσω των τ/κ πολιτικών ηγετών για λύσουμε το Κυπριακό στη βάση των δύο ομόσπονδων κοινοτικών περιοχών, του μεγάλου και ιστορικού συμβιβασμού της Διζωνικής- Δικοινοτικής.
  • Ο νόμος του ισχυρού, η παγκόσμια ιμπεριαλιστική τάξη που επιπλέον έχουν λυθεί τα χέρια της σε μεγάλο βαθμό μετά και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του 90’, αυτό επιτάσσει.
  • Και αυτό το δεδομένο το αποδεχόμαστε αναγκαστικά, χωρίς όμως να του αφαιρούμε ούτε λέξη από τη διαλεκτική αντίληψη του ιμπεριαλισμού, γιατί ξέρουμε παράλληλα πως μια άλλη αντιμετώπιση θα πολλαπλασίαζε τις απαιτήσεις και τα ερείσματα της Τουρκίας, σύμφωνα και με τις πολιτικές μας εμπειρίες.
  • Ας μην καμώνονται λοιπόν τις «παρθένες», όσοι εξ αριστερών υποστήριζαν και υποστηρίζουν με θέρμη την ΔΔΟ –και δικαίως αφού εγκατάλειψή της θα σήμαινε και οριστική διχοτόμηση- ξέροντας πως πρόκειται σαφώς για σχέδιο λύσης ΝΑΤΟϊκής-δυτικής έμπνευσης και υλοποίησης, με πυλώνα την κατοχή του 38% της Κύπρου.
  • Ας είμαστε σοβαροί. Δεν με πείθει το ότι ήμασταν υπέρμαχοι της «δυτικής σαλάτας» του σχεδίου Ανάν, έστω και καλόπιστα, θεωρώντας το ως αντίσταση στη διχοτόμηση και τον εθνικισμό ή και οδηγούμενοι από τον πόθο για επιστροφή, και τώρα, με τις νέες δυτικές διαπλοκές και μεθοδεύσεις, και με πάντα την ίδια παράταξη στο εσωτερικό να τις εκλιπαρεί κυριολεκτικά, να κρατάμε απόλυτα αντίθετη στάση και να θεωρούμε ούτε λίγο-ούτε πολύ ως προδοσία εκ μέρους του ΑΚΕΛ το σύρσιμο στους μηχανισμούς.
  • Δεν μπορεί το 2004 ορισμένοι φίλοι να εναπόθεταν τις ελπίδες τους στην ΕΕ, τις ΗΠΑ και την ίδια τη Τουρκία για μια ειρηνική και προοδευτική μετεξέλιξη στη Κύπρο, ή ακόμα και να κατηγορούν τον Δ. Χριστόφια για ατολμία και έλλειψη πραγματικής θέλησης στις πρόσφατες συνομιλίες (χωρίς μάλιστα να μπουν στον κόπο να αναλύσουν έστω και με μια γραμμή τη στάση της Τουρκίας και τις προτάσεις της για όσο διάστημα καθόταν ο Αλί Ταλάτ στο τραπέζι των συνομιλιών αλλά ούτε και αργότερα), αλλά τώρα, να έχουν πάθει τη πλάκα τους με την διαχείριση της κυβέρνησης του «κεντρώου ΑΚΕΛ» και το «ξεπούλημα της εργατικής τάξης».
Στο Κυπριακό έτσι, στα οικονομικά γιουβέτσι;
  • Εμείς είπαμε ΝΑΙ από μεράκι για την επανένωση, για την επιστροφή, για τους αδελφούς μας στην άλλη μεριά με τους οποίους μας χώρισαν τόσο βίαια και φασιστικά, αυτούς που χάνονται μέσα τον εποικισμό και τον παντουρκισμό. Για το κίνημα μας το δικοινοτικό του 48΄, τους αγώνες μας για την αδελφοσύνη των κοινοτήτων της Κύπρου.  Σαν φόρο τιμής στο όραμα.
  • Ο Αναστασιάδης είχε άλλους, δικούς του λόγους, τους ίδιους λόγους ουσιαστικά που τον ωθούν σε αυτή τη στάση και στα οικονομικά τώρα ή που τον οδηγούν διαχρονικά σε φιλοΝΑΤΟϊκές θέσεις.
  • Ομοίως και το ΟΧΙ του ΑΚΕΛ από το ΟΧΙ του Παπαφώτη και του Κουτσού για παράδειγμα, ήταν διαφορετικό. Άλλο η μη αποδοχή μιας μη λειτουργικής και «μη εγγυημένης» ΔΔΟ, και άλλο το «κράτος ελληνικό, ας είναι και μισό» όπως έγραψε κάποτε ο «μέγας». 
  • Ήταν ένα ασαφές σχέδιο το Ανάν, που χρειαζόταν μια τεράστια πολιτική και λαϊκή βούληση για να εφαρμοστεί και που δεν υπήρχε και δεν υπάρχει ακόμα σε μεγάλο βαθμό, μια στρεβλή λύση την οποία ήμασταν έτοιμοι να υπερασπιστούμε βλέποντας τον χρόνο να κυλά προς τη διχοτόμηση. Μια αγγλοαμερικάνικη αλχημεία, όπως και η ίδια η Ζυρίχη, που οι αμφιβολίες για την εφαρμογή της και τη βιωσιμότητά της ήταν εμφανείς με γυμνό μάτι.
  • Κι όμως τολμήσαμε να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε, με ελάχιστες πιθανότητες μια καλής εφαρμογής της λύσης με τους ελληνοκύπριους σε κλίμα υστερίας και την Τουρκία να ψάχνει αφορμές.
  • Η κασσανδρολογία δεν ταιριάζει στη ζωντανή Αριστερά.
  • Γιατί κι αυτή ακόμα τη στιγμή που μιλάμε, μ’ αυτούς τους ίδιους που μας εκάψαν, τους τούρκους, τους δυτικούς, την Ελλάδα ακόμα ή και τους υστερικούς ελληνοκύπριους, μαζί με όλους αυτούς προσβλέπουμε να συνεργαστούμε για να αλλάξει η μοίρα τούτου του τόπου και να δημιουργηθεί ρήγμα στη διχοτόμηση.
  • Με ποιους θέλουμε να κάνουμε την οδυνηρή (χωρίς εισαγωγικά) συμφωνία δηλαδή, τι είναι τούτη η «διεθνής διάσκεψη», τι ήταν το Μπούρκενστογκ; Δεν ήταν και είναι μια διαπραγμάτευση, μια «διασκεπτική» με τα θηρία, αυτά που μας έχουν ήδη κόψει κομμάτια και τα τρων με βουλιμία μπροστά μας χωρίς να ντρέπονται, παζαρεύοντας τις τύχες μας;
  • Καμία λύση στα δυτικά πλαίσια στο Κυπριακό - καμία λύση στα καπιταλιστικά πλαίσια στην οικονομία, μάλιστα, κάμνει νόημα, θέση-στάση ΚΚΕ. Την αντιλαμβάνομαι, ξέρω από πού έρχεται. Την συζητώ υπό προϋποθέσεις.
  • Αυτός όμως ο συνδυασμός, «ΝΑΙ στον συμβιβασμό λόγω ιδιαίτερων συνθηκών στο Κυπριακό– ΟΧΙ στον συμβιβασμό στην οικονομία γιατί υπάρχουν κάποιες ιδεατές λύσεις που δεν είναι εφικτές προς το παρόν αλλά θα ήταν αν και εφόσον» κλπ, μπάζει, όπως και να το κάνουμε.
Για μια νέα διεθνή αντικαπιταλιστική συνεννόηση 
  • Το εφικτό, όπως δείχνει η ιστορία του τόπου σε κάθε περίπτωση, είναι η καλύτερη λύση υπό τις περιστάσεις, αυτή που διασφαλίζει σήμερα, με αυτά τα δεδομένα, την ανεξαρτησία μας, έστω και κουτσουρεμένη από τις μεθοδεύσεις των Δυτικών και των υποστηριχτών τους στο νησί.
  • Αυτό δεν κάνει τους «συνομιλητές» μας «αγίους» και «αλληλέγγυους», ή «φίλους μας», ούτε βαφτίζει τις υποχωρήσεις και τις ήττες ως «σωτηρία». Λέει τα πράγματα με το όνομά τους, τον συμβιβασμό-συμβιβασμό, και το καλύτερο δυνατό ως καλύτερο δυνατό σε συνθήκες πραγματικής κατοχής και οικονομικής αποικιοκρατίας.
  • Η Κυπριακή Αριστερά βλέπει την Ευρωπαϊκή και καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα στα μάτια, και την λέει με τ’ όνομα της. Αυτό είναι το πλέγμα στο οποίο εμείς οι Κύπριοι, όπως και οι Έλληνες, ο Τούρκικος λαός και ο κάθε λαός, καλείται να επιβιώσει συνεχίζοντας παράλληλα να προτάσσει εναλλακτικές, σοσιαλιστικές και φιλειρηνικές πολιτικές.
  • Στρατοκρατία, πολιτικές και οικονομικές χούντες, ξένες επιβουλές και επεμβάσεις, βορά για τα κανόνια των μονοπωλίων. Αυτή είναι η μοίρα των μη προνομιούχων και των κρατών της περιφέρειας. Αυτό είναι το σύστημα, σ’ αυτό ζούμε και παλεύουμε να πείσουμε για τον απάνθρωπο χαρακτήρα του.
  • Αυτή λοιπόν είναι η θέση μας, αυτή ήταν πάντα, με ακόμα πιο δύσκολη τη κατάσταση μετά τη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
  • Μόνο με μια παγκόσμια ή έστω περιφερειακή κοινωνική-εργατική ανασύνταξη που θα αλλάξει τις ισορροπίες και θα μας δώσει στήριγμα, φαντάζομαι ότι μπορούμε να απελευθερωθούμε από τον φαύλο κύκλο των δυτικών επιρροών, ή έστω να το διεκδικήσουμε σαν εναλλακτική προοπτική. Και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο σε συνεργασία -και τη καθοδήγηση ίσως- μιας αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής διεθνούς.
  • Μέχρι τότε -εφόσον ξεκαθαριστεί πως είναι και στο χέρι μας, στις δικές μας τις κλίμακες, σαν κίνημα, να επιδιώκουμε μια τέτοια ιστορική εξέλιξη, τη διεθνή δηλαδή αντικαπιταλιστική συνεννόηση και αλληλεγγύη- κάνουμε συντήρηση, εργασιακή ειρήνη, στοχεύοντας στη λιγότερη ζημιά και τη μέγιστη πρόοδο σε συστήματα που δεν ευνοούν την εργατική χειραφέτηση και τον εκδημοκρατισμό.
  • Αυτή είναι και η ιστορία του κυπριακού Λαϊκού Κινήματος. Η φωνή της μετριοπάθειας μέσα στην υστερία της εθνικοφροσύνης, το προκάλυμμα δηλαδή της ανάγκης της άρχουσας τάξης έχει το πάνω χέρι εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τη Δύση που κατά τ’ άλλα πολέμησε δήθεν το 55-59, θυσιάζοντας ανυποψίαστους εθνικόφρονες νέους και δολοφονώντας εν ψυχρώ τους αριστερούς προς εκφοβισμό και παραδειγματισμό.
  • Είναι η Αριστερά της συναίνεσης, ναι. Αυτής που έχει καταφέρει να έχει κάποια επιρροή στα εργασιακά, κοινωνικά και πολιτιστικά πράγματα του τόπου. Αυτής που καυχιέται για τα επιτεύγματα και τη προσφορά της.
Συμβιβασμοί κι ελπίδες
  • Οδηγηθήκαμε εξαναγκασμένοι στο μνημόνιο, αυτό νομίζω είναι φανερό για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις διαλεκτικά, ταπεινωμένοι ουσιαστικά, καταφέρνοντας παρόλα αυτά, να μετριάσουμε, προς το παρόν, τις απώλειες.
  • Σίγουρα, πρόκειται για μια μεγάλη, ιστορική υποχώρηση, που συγκρίνεται άμεσα με τον συμβιβασμό της Διζωνικής και την απώλεια του ενιαίου χαρακτήρα του νησιού που έφερε το πραξικόπημα και η εισβολή.
  • Όπως δεν κατάφερε τότε το κίνημα να αντιδράσει αποτελεσματικά, μη ελέγχοντας ουσιαστικά, όπως και το ίδιο το κράτος, τους μηχανισμούς της ΕΦ, έτσι και τώρα, αδυνατεί να ελέγξει έναν άλλο ανεξάρτητο θεσμό, αυτή τη φορά τον τραπεζικό που άνοιξε τη νέα κερκόπορτα.
  • Αυτές είναι οι πραγματικότητες, αυτή είναι η ιστορία των αγώνων του κυπριακού λαού, και κάποιοι στο εσωτερικό φροντίζουν αυτά τα δεδομένα να μην αλλάξουν ποτέ, απαγορεύοντας με επιδείξεις δύναμης άλλες πιθανές στρατηγικές συμμαχίες και πολιτικές, ανατολικότερα και αριστερότερα.
  • Το μέγεθός μας επιβάλλει υποχωρήσεις και μεγάλους ιστορικούς συμβιβασμούς. Οι αντιστάσεις έχουν συγκεκριμένα όρια, το ζητούμενο πάντα ήταν να εφαρμόζονται οι προοδευτικότερες επιλογές, να δοκιμάζονται πραγματικά λαϊκές και πατριωτικές κατ επέκταση πολιτικές και διαπραγματευτικές τακτικές.
  • Και δοκιμάστηκαν αυτές οι επιλογές στη πρόσφατη διαπραγμάτευση με τη Νέα Τάξη. Κερδήθηκαν κάποια ζητήματα ζωτικής σημασίας για τη βιωσιμότητα του προγράμματος, ενώ φαίνεται να υπάρχουν οι βάσεις για να διασωθεί το εποικοδόμημα των Κυπρίων.
  • Η Κυβέρνηση τα πήγε ασφαλώς αρκετά καλύτερα από τα άλλα τρία παραδείγματα σε Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία. Ο Δημήτρης Χριστόφιας κατάφερε να συγκρατήσει σχετικά την ορμή των τροϊκανών και των εδώ υποστηριχτών τους, σε μια μάχη στην οποία εμπλέκονταν πολλοί παράγοντες και με τον γεωπολιτικό χαρακτήρα των ανταγωνισμών Δύσης-Ανατολής να γίνεται πιο ξεκάθαρος με φόντο τα ενεργειακά και την εξάπλωση του πολέμου στη περιοχή.
  • Σίγουρα, η διακυβέρνηση με κορμό το ΑΚΕΛ, πέτυχε πολλά περισσότερα από όσα θα επετύγχανε ποτέ μια άλλη Κυβέρνηση υπό τη Δεξιά. Χρησιμοποίησε πολλαπλά ερείσματα στο εξωτερικό, ανακίνησε έντονα την ανατολική πολιτική και οικονομική διπλωματία, το πάλεψε για άλλες επιλογές και χρειάστηκαν τελικά μια σειρά από πιέσεις για να φθάσουμε στο σημείο της κατ’ αρχήν συμφωνίας, με κυρίαρχη απειλή τη κατάρρευση των τραπεζών.
  • Η διατήρηση της κυριότητας του ενεργειακού μας πλούτου, η αντίσταση στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και των επιχειρήσεων του κράτους, δίνουν σημαντικές προοπτικές στον αγώνα για επανάκτηση όσων χάνουμε σήμερα, για αλλαγή του πολιτικού και οικονομικού κλίματος.
  • Προϋπόθεση για σταδιακή επαναφορά στα εργασιακά και οικονομικά δεδομένα που διατηρούν και ενισχύουν τη κοινωνική συνοχή, είναι η πολιτική επικράτηση της Διεθνιστικής Αριστεράς και των συνεργαζόμενων δυνάμεων μέσα στη κοινωνία. Η παρεμπόδιση των νεοφιλελεύθερων και των πολιτικών εκπροσώπων της πλουτοκρατίας από την αναρρίχησή τους στην εξουσία του τόπου.
  • Στις νέες προεδρικές εκλογές, διακυβεύονται πολλά, και κυρίως το δικαίωμα του λαού να ελπίζει ξανά για καλύτερες μέρες.
  • Κι αυτές οι μέρες δεν θα έρθουν με τον λαϊκισμό του εθνικιστικού Κέντρου και την άνευ όρων παράδοση στους Δυτικούς από τη νεοφιλελεύθερη και ΝΑΤΟϊκόφιλη Δεξιά. 
  • Όσες κι αν είναι οι πικρίες και οι απογοητεύσεις, οι πολιτικά και διαλεκτικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, όσοι διαισθάνονται τη σημασία μιας ισχυρής Αριστεράς, θα κάνουν και πάλι το καθήκον τους.
  • Όσοι από την άλλη έχουν βρει στα πρόσωπα των Ακελιστών τον ιδανικό σάκο του μποξ ή ένα βολικό αποδιοπομπαίο τράγο, είτε βρίσκονται αριστερότερα, είτε δεξιότερα του ΑΚΕΛ, ας κάνουν αυτό που καταλαβαίνουν καλύτερα.
  • Εμείς λέμε πως όσες πιθανότητες κι ελπίδες είχε και έχει να ορθοποδήσει αυτός ο λαός μετά τις αρνητικές τροπές της ιστορίας του, τις οφείλει και τις αναμένει κυρίως από την Αριστερά και τις ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις.
  • Το Λαϊκό Κίνημα και το ΑΚΕΛ είναι η σπονδυλική στήλη του τόπου, αυτή που θα έπρεπε να λυγίσει και να υποχωρήσει, για να επιβάλει του όρους του το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο.
  • Η Αριστερά θρηνεί, μα συνάμα συνεχίζει να αντιστέκεται, έχει ψηλά το κεφάλι και βλέπει μπροστά.  Ξέρει τον εχθρό, ξέρει τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις αλλά και τη δική μας θέση, τις δυνάμεις του λαού μας και τον πόλεμο τον ταξικό στο εσωτερικό.
  • Κανείς δεν επιχαίρει, εκτός από τους βιομήχανους και τους μεγάλους εργοδότες, τη πλουτοκρατία και τη Δεξιά όλων των αποχρώσεων, με την ένταξη της χώρας στους μηχανισμούς των μεγάλων χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων που απαιτούν πολιτική και οικονομική επικυριαρχία.
  • Όχι στο ΝΑΤΟ, όχι στο ΔΝΤ, όχι στα μνημόνια της λιτότητας και των μονοπωλίων, είπαμε και θα συνεχίσουμε να λέμε, ανεξαρτήτως των εξελίξεων, των υποχωρήσεων και των αναγκαστικών συμβιβασμών.   

18 σχόλια:

  1. Eisai terastios. Efxaristoume gia ta wraia sou arthra.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος1/12/12, 10:57 π.μ.

    Ο Πρόεδρος θα "έβγαινε στους δρόμους με τους εργαζόμενους εναντίον της Τρόϊκας".

    Ο Πρόεδρος μας είπε ότι "όσο είμαι εγώ Πρόεδρος δεν θα απολέσουν οι εργαζόμενοι δικαιώματα".

    Πάρτε το Μημόνιο που συμφώνησε ο Πρόεδρος τώρα.
    Πάρτε περικοπές, πάρτε φόρους, πάρτε χαράτσια.

    Να τον χαιρόμαστε!
    Άντε, ψηφίστε και το Μαλά τώρα να συνεχίσει το "πολυσχιδές και πολυεπίπεδο κοινωνικό έργο της διακυβέρνησης Χριστόφια"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ότι καταλαβαίνει ο καθένας φίλε, ας κάμει.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος1/12/12, 11:26 π.μ.

      Σαφώς τζαι θα κάμει ο καθένας ότι καταλαβαίνει Στέλιο.
      Πού εν η "αντίσταση" όμως του Προέδρου;
      Πού εν οι "μάχες στο πλευρό των εργαζομένων";

      Φόροι, αποκοπές, καταργήσεις επιδομάτων. Εν τούτη η "δίκαιη κοινωνία" Στέλιο; Εν τζαι επιτυχία δηλαδή η υπογραφή του Μνημονίου;

      "Επετύχαμε ένα υποφερτό μνημόνιο" είπεν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Υποφερτό για ποιούς ακριβώς;

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος1/12/12, 1:39 μ.μ.

      Τι έπρεπε δηλαδή να κάνει ο πρόεδρος ανώνυμε;

      Διαγραφή
    4. Ανώνυμος1/12/12, 3:44 μ.μ.

      Επρεπε να βγει στους δρομους με πανο.

      Διαγραφή
    5. Πχ το γεγονός ότι η τρόικα έθελε να διαγραφεί το χρέος του κράτους στις Κοιν. Ασφαλίσεις, ύψους όσο περίπου της ζημιάς των τραπεζών, είναι αντίσταση σε εισαγωγικά;

      Τέλος πάντων, εννοείται πως σε ένα κείμενο 3000 λέξεων όλα αυτά αναλύονται. Να μην επαναλαμβάνω.

      Διαγραφή
    6. Ανώνυμος1/12/12, 5:35 μ.μ.

      Ανώνυμε οι ζημιές του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι τετελεσμένο γεγονός. Γεγονός που δεν χρεώνεται στους αριστερούς.

      Όλες οι αποφάσεις και όλος ο αγώνας είναι για να κρατήσουμε το κράτος μας και να μην το καταστήσουμε οντότητα υπό καθεστώς κηδεμονίας, παρά το τί θέλουν οι έξω και τα μέσα φερρέφωνα τους. Γι αυτό προτιμώ ξανά το ΑΚΕΛ στην εξουσία παρά το ΔΗΣΥ.

      Διαγραφή
  3. Η λογική δαμέ είναι: αφου ειπαμε ναι στο αναν που ηταν ιμπεριαλιστικο γιατι να μεν πουμε ναι τζαι στο μνημόνιο....

    υπαρχει τζαι το αναποδο ερώτημα: γιατι αφου το ακελ ειπεν οχι στο αναν, τωρά εν ησιεν τα ίδια αντανακλαστικά; εν ήσιεν δικαιο όταν ειπεν όχι; αν δεν ησιεν δικαιο αναγνωρισεν το καμιαν φοράν ή απλά τωρα θα κατηγορούμεν τζεινους που ειπαν ναι για διγλωσία;;

    αν υπαρχει διγλωσια - υπαρχει τζαι που τες θκυο πλευρες...τζ ομως εν υπαρχει τζαι που τες θκυο πλευρες...

    το κυπριακό ηταν στο 29το χρονο διαπραγματευσης του το 2004 τζαι στο 31 της προσωρινής διχοτόμησης....η προσωρινή διχοτόμηση είχεν σχεδον αφανίσει την τ/κ κοινότητα και είχε εγκαθιδρύσει την δεξιά ως απόλυτη κάτοχο του κράτους στο νοτο.

    το όχι ετσιμεντωσεν τουντη κατάσταση στο νότο και το βορρα με τα γνωστα αποτελεσματα για την αριστερα.

    και το ναι στο μνημόνιο θα ειναι το τελειωτικο χτυπημα, γιατι το μνημόνιο θα κάμει στην ε/κ κοινοτητα ότι εκαμεν στην τ/κ κοινότητα η διχοτόμηση - δηλαδη θα την αφανίσει...

    η μαζική μεταναστευση, νεων και μεσηλίκων και εργατών και επιστημόνων, εν μπορει να θεωρηθεί λυση "εθνικής συναινεσης".

    το μνημόνιο είναι η καταστροφή του νότου προς οφελος της άρχουσας τάξης νότου και βορρα στην τελική.

    ούτε το σενάριο των εθνικών λύσεων δεν περπατά.

    όπως πάντα εκτιμάται η προσπάθεια - όπως την προσπάθεια του πνιμένου να αναπνεύσει σε καποιαν επιφάνεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ότι ήθελε να πει το κείμενο, είπεν το ίσια. Ανάποδες τζιαι κρυφές αναγνώσεις δεν υπάρχουν.

      Διαγραφή
    2. Το ΑΚΕΛ δεν απέρριψε το Ανάν γιατί ήταν ιμπεριαλιστικό, που ήταν, αλλά γιατί ήταν δεν ήταν βιώσιμο σε γενικές γραμμές.
      Νομίζω, σε τούντην ιστορική στιγμή που έμεινε μόνο του το ΑΚΕΛ να υπερασπίζεται τη διζωνική, τα πράγματα εν ξεκάθαρα ως προς το τι θεωρεί εφικτό στόχο, τζιαι τι σχέδια έχουν οι υπόλοιποι.

      Διγλωσία φυσικά τζιαι υπάρχει εκ μέρους όσων είπαν ΝΑΙ τζιαι τωρά θεωρούν ως προδοσία ένα "υποφερτό μνημόνιο", κάμνοντας πως δεν θωρούν αντιστάσεις τζιαι διάθεση υπεράπισης των εργαζομένων τζιαι του δημοσίου. Νομίζω εν αυταπόδεικτο.

      Το λες και μόνη σου (το κυπριακό ηταν στο 29το χρονο διαπραγματευσης του το 2004 τζαι στο 31 της προσωρινής διχοτόμησης....κλπ)
      Άρα, υπάρχουν οι προϋποθέσεις να γίνουν υποχωρήσεις αν θεωρούμε ότι διασώζεται κάτι πιο μεγάλο.

      Το ζήτημα εδώ είναι ξεκάθαρα η κατάρρευση των τραπεζών και η στάση πληρωμών γενικώς. Τι σημαίνει κατάρρευση τράπεζας στο ευρώ δεν ξέρω. Υπάρχει καμιά μελέτη; Να την δούμε. Εννοείται ότι μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο το ΑΚΕΛ κωλώννει, ειδικά στην εξουσία. Αδικάς το;

      Η λύση ήταν λεφτά από αλλού χωρίς όρους μνημονίου, και γρηγορότεροι ρυθμοί στο ΦΑ έτσι ώστε να μπορούν να αποπληρωθούν.

      Άλλη λύση δεδομένων των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών;

      Αυτό θέλουμε να ακούσουμε αλλά... τζίφος!

      Τι είναι το μνημόνιο το λέω στον τίτλο: ήττα και κατοχή. Και στη κατοχή το πρώτο που επισυμβαίνει είναι η μετανάστευση.

      Δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί παρότι υπήρχαν ελπίδες.

      Εχάσαμε, πάρακατω;

      Μια ήττα μετά την άλλη, στο ίδιο έργο θεατές που λαλεί τζι ο Γρηγόρης.
      Παρακάτω.

      Πως χειριζόμαστε την κατάσταση;

      Καταλαβαίνεις ότι εν λαλείς τίποτε; Μα τίποτε. Εν τζιαι λαλείς μας κάτι χειροπιαστό.

      Τζιαι σε τελική ανάλυση, εν υπάρχουν συνθήκες που προκαλούν τούντην ήττα;

      Θεωρείς δηλαδή ότι δεν υπήρχε διάθεση ή εν πάση περιπτώσει οι τελευταίοι 30 μήνες εν εδημιουργήσαν αφόρητες πιέσεις;

      Δηλαδή ήρτε το ΑΚΕΛ που το πουθενά τζιαι υπέγραψε ένα μνημόνιο;

      Ζούμε σε παράκρουση δηλαδή τόσο τζιαιρό; Εγώ, εσύ, ο λινός κλπ;

      Αν δεν έσιει τις δυνάμεις ένα κόμμα, έστω τζιαι στην εξουσία, να αντικόψει την ολοφάνερη προβοκάτσια, τι σημαίνει παραπάνω που τούτο που πραγματικά συμβαίνει;

      Τζιαι να παρακαλέσω επιτέλους, να σχολιάζεται το κείμενο τζιαι όι αυτό που υποθέτουμεν ότι γράφει. Αν δεν είναι του επιπέδου σου, εν τζιαι ανάγκη να το φουσκώννεις για να το κάμεις ενδιαφέρον. (εγώ πάντως ομολογώ πως τα δικά σου κείμενα δεν μπορώ να τα ακολουθήσω εύκολα, ούτε τζιαι το τελευταίο)

      Πιάσμου το πόιν μου κάπου τζιαι πε μου δαμέ τζιαι δαμέ έσιεις λάθος.

      Τζιαι κυρίως δώκε προτάσεις. Που φυσικά δεν έσιεις. Γιατί ξέρεις ότι δεν είναι εφικτά σε τούντες συνθήκες αυτά που θέλεις.

      Υπάρχει διγλωσία πως δεν υπάρχει.

      Προτείνεις στην ουσία να τραβήσουμε πίσω τζιαι να "σεχταριστούμεν", να χάσουμε τωρά για να κερδίσουμεν ύστερα. Να φκούμε που το αστικοδημοκρατικό παιχνίδι τζιαι να το αφήσουμε σ΄ αυτούς που εν έτσι τζι αλλιώς δικό τους.
      Περιμένοντας τον εθνικιστή-αντικομμουνιστή κυπραίο να δει το φως το αληθινόν...

      Ε, έτα στην Ελλάδα, θωρούν το φως τους αλλού φίλη μου καλή.

      Τούτα μας λαλεί τζιαι η γραμμή Δούντα στο Κυπριακό. Να περιμένουμε, τζι άφηστα τετελεσμένα να δρατζιάζουν.

      (αν αυτό εννοείς φυσικά, τόσες αναρτήσεις τζιαι τόσα σχόλια, τζιαι ένας μέσου επιπέδου άνθρωπος όπως εγώ, δεν κατανοεί τη θέση σου, φαντάσου όσοι δεν έχουν επαφή καθόλου με τα γράμματα)

      Δηλαδή 10 χρόνια Κληρίδη επείσαν κανένα πως εν η ώρα της Αριστεράς;
      Να τους αφήκουμε ξέφραγο το αμπέλι; Εθέλαν πολλά.

      Φυσικά τζιαι θα ξαναδιεκδικήσουμε σαν μαζική Αριστερά λόγο τζιαι ρόλο, ίντα ήμασταν αποκλεισμένοι ως πρόσφατα τζιαι εν εμαραζώνναμε.

      Ήρταμε πρόσφυγες ρε! Λοάρκασε να δεις ζημιά, μετανάστευση, φτώσια.
      Εν επροειδοποιούσαμε; Εν έφκαλε η γλώσσα μας μαλλιά; Τζιαι πάλε εμείς ήμασταν ο στόχος, καλλύττερα φέσι παρά κομμουνιστές.

      ε, τζιαι τωρά, καλλύττερα Αναστασιάδη λαλεί σου ο άλλος, παρά ΑΚΕΛ.

      Οξά εννά μοιάσουμεν της ΕΔΕΚ με τα γλυκά καρυδάκια; Γιατί τζιαμαί πάει το πράμα.

      Διαγραφή
    3. Αναμένεται απάντηση με εναλλακτικές προτάσεις!

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος1/12/12, 3:42 μ.μ.

    Ο Κατσουριδης δηλωσε οτι οποιος ψηφισει Αναστασιαδη δεν ξερει τι ακριβως ψηφιζει. Καλυτερα αυτη τη φορα να ψηφισουμε καποιον με ετσι ρισκο παρα αριστερο που ξερουμε ΑΚΡΙΒΩΣ τι ψηφιζουμε, δηλαδη αλλο πεντε χρονια διακυβερνησης Χριστοφια #2. Μας εδειξε τι ειναι ικανη η αριστερα σαν κυβερνηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφές κουβέντες...

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος1/12/12, 5:32 μ.μ.

      Ανώνυμε όποιος ψηφίζει Αναστασιάδη ψηφίζει διάλυση του κυπριακού κράτους - και εννοώ πολιτική διάλυσή του σαν οντότητα.

      Εμείς παρά τις έξωθεν δυσκολίες θα το κρατήσουμε το κράτος μας.

      Διαγραφή
  5. Εδώ τα δύο μέρη της εκπομπής Casus Belli με καλεσμένο τον Αντρέα Παναγιώτου.

    A MEΡOΣ

    B MEΡOΣ

    Για όσους φυσικά δεν θέλουν να ζουν στον κόσμο τους και προτιμούν τις πραγματικότητες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Α, εν ωραίο τούτο...

    9 λόγοι για παραμονή Ορφανίδη - Ν. Παπαδόπουλος
    http://www.youtube.com/watch?v=XzsvQl8NQcs

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...