"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

19 Δεκεμβρίου 2012

Δεκέμβρης 2009 – Δεκέμβρης 2012: Τα τρία πέτρινα χρόνια της Αριστεράς

Από τη κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου και τις συνομιλίες στο Κυπριακό, 
μέχρι το Μαρί, το Φυσικό Αέριο και το μνημόνιο - Κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα,
παραπληροφόρηση και συγκάλυψη στα οικονομικά εγκλήματα.
  • Αρχιεπίσκοπος  - Λιλλήκας – Ν. Παπαδόπουλος, με Βάσο Λυσσαρίδη και Συγκρότημα ΔΙΑΣ στα μετόπισθεν, η «μηχανή» δαιμονοποίησης Χριστόφια και ΑΚΕΛ.
  • Με τις οδηγίες των Αμερικανών: Στον χορό από την Άνοιξη του 2010 και ο ΔΗΣΥ για να «τιμωρήσει» τη μη αποδοχή των δυτικών μεθοδεύσεων στο Κυπριακό και να «απαγορεύσει» συνέχιση της κυβερνητικής πορείας του λαϊκού κινήματος.
  • Κοινός στόχος και των δύο στρατοπέδων της Δεξιάς η αποδυνάμωση της Αριστεράς και της υπεράσπισης των μεσαίων και χαμηλών τάξεων εν μέσω οικονομικής κρίσης   
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 14/12/2012
  • Μετά μια σχετική «περίοδο χάριτος» που διήνυσε η διακυβέρνηση του λαϊκού κινήματος από τον Μάρτη του 2008 μέχρι και τον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους, με αιτία την έναρξη των απευθείας συνομιλιών για το Κυπριακό μεταξύ του Δημήτρη Χριστόφια και του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ξεκίνησε μια εντονότατη πολεμική ενάντια στην ιδέα της λύσης και επανένωσης με πρωτεργάτρια την Αρχιεπισκοπή και τις συνεργαζόμενες μ’ αυτή πολιτικές δυνάμεις, και με κύριους αποδέκτες την Κυβέρνηση και το πρόσωπο του Προέδρου.
  • Η ΕΔΕΚ και το ΔΗΚΟ, με τη πλευρά του Νικόλα Παπαδόπουλου αρκετά πιο «δραστήρια», παρότι υπήρξαν συνεργαζόμενα κόμματα στα πλαίσια της πρώτης Κυβέρνησης της Αριστεράς, δημιούργησαν από το Φθινόπωρο του 2008 ένα αρκετά δύσκολο και αποθαρρυντικό κλίμα το οποίο πήρε την πρώτη του κορύφωση με το γεγονός της εξαφάνισης της σωρού του Τάσσου Παπαδόπουλου τον Δεκέμβριο του 2009, και αμέσως μετά, τον Ιανουάριο του 2010, με την αποχώρηση της ΕΔΕΚ από τη διακυβέρνηση με πρόσχημα την «κακή» δήθεν πορεία που πήραν οι συζητήσεις στο Κυπριακό.
  • Είναι καταγεγραμμένες οι δηλώσεις τόσο του Αρχιεπισκόπου, όσο και του Γιώργου Λιλλήκα και άλλων στις 10 Δεκεμβρίου του 2009, όπου εκμεταλλευόμενοι το έγκλημα του υποκόσμου, όπως στη συνέχεια αποδείχτηκε,  έβαλαν τις βάσεις για αυτό που θα ακολουθούσε στη συνέχεια.
  • Ο Γ. Λιλλήκας δήλωνε με αφορμή τη κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου πως… “δεν θέλει να πιστέψει πως Ε/κ έχουν κάνει αυτό το απεχθές έγκλημα, αυτή την ασεβή πράξη προς ένα νεκρό”, καλλιεργώντας τεχνητά υπόνοιες για τουρκοκυπριακή εμπλοκή, επιδιώκοντας ουσιαστικά να εκτραχύνει το κλίμα στον διάλογο μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
  • Και δεν έμενε εκεί ο νυν υποψήφιος της απόρριψης: “Πρέπει να διαμηνύσουμε με την παρουσία μας αύριο στο μνημόσυνο”, έλεγε ο κ. Λιλλήκας,  “ότι θα είμαστε συνεχιστές αυτού που ενσάρκωνε ο Τάσσος Παπαδόπουλος και πως εκείνα που δεν πέρασαν το 2004 δεν θα περάσουν σήμερα”.
  • Στο ίδιο κλίμα και ο Αρχιεπίσκοπος που δήλωνε πως το μακάβριο γεγονός “θα ενδυναμώσει ακόμη περισσότερο το αγωνιστικό πνεύμα της αντίστασης του λαού μας προς οποιαδήποτε προσπάθεια, ή απόπειρα, επιβολής μιας άδικης και θνησιγενούς λύσης στο εθνικό μας πρόβλημα”.
  • Από αυτές τις αναφορές, καθώς και από την ανακοίνωση της Οικογένειας Τ. Παπαδόπουλου σχετικά με την κλοπή που αναφερόταν επίσης στις “παρακαταθήκες που κατέλειπε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η συγκεκριμένη «τριάδα» Αρχιεπισκόπου, Γ. Λιλλήκα και Νικόλα Παπαδόπουλου, προσπάθησαν τότε να εκμεταλλευτούν το τραγικό γεγονός διασυνδέοντάς το άμεσα με τη διαδικασία των συνομιλιών και το περιεχόμενο της συμφωνίας λύσης.
  • Έστελναν ευθαρσώς το μήνυμα ότι «ο Δημήτρης Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ είναι έτοιμοι να δεχθούν και να επιβάλουν στο λαό μια καταστροφική λύση», δίνοντας το σήμα για την ολοκληρωτική επικοινωνιακή και πολιτική επίθεση που κλείνει αυτό τον Δεκέμβριο τρία πέτρινα χρόνια για το λαϊκό κίνημα, το ΑΚΕΛ και τους συνοδοιπόρους του.
  • Το αποτέλεσμα της περιρρέουσας της κλοπής της σορού του τέως Προέδρου, ήταν η ενδυνάμωση των πιέσεων προς την ΕΔΕΚ και το ΔΗΚΟ, έτσι ώστε να εγκαταλείψουν τη διακυβέρνηση, οδηγώντας την σε πολιτική απομόνωση εν μέσω εντατικών διαβουλεύσεων στο Κυπριακό.
  • Μέρος αυτού του σκηνικού ήταν και η αποχώρηση της ΕΔΕΚ από τη συγκυβέρνηση τον Γενάρη του 2010, βάσει των διαφωνιών στις επιλογές του Προέδρου σε ότι αφορά τις γραμμές λύσης, γεγονός που μετέφερνε πλέον τη πίεση στο ΔΗΚΟ, μέσω του Νικόλα Παπαδόπουλου και της ομάδας του.
  • Παρότι το ΔΗΚΟ τελικά παρέμεινε σε ένα διπλό ρόλο συμπολίτευσης-αντιπολίτευσης μέχρι και το καλοκαίρι του 2011 αποχωρώντας μετά και τα τραγικά γεγονότα της έκρηξης στο Μαρί, η πολιτική του συμπεριφορά καθ όλη τη διάρκεια της συμμετοχής του στη Κυβέρνηση, κάθε άλλο παρά υποβοηθητική ή εποικοδομητική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
  • Χαρακτηριστική είναι η κοινοβουλευτική συμμαχία του με τον ΔΗΣΥ σε καίρια νομοθετήματα μέσα στο 2010 που αφορούσαν την αύξηση της φορολόγησης του πλούτου, αλλά και τον Μάρτη του 2011 με το ψήφισμα της Βουλής για την ένταξη στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη».
ΚΑΙ Ο ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ
  • Την Άνοιξη του 2010, και ενώ είχε διαφανεί πλέον ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν θα υπέκυπτε στους εκβιασμούς των της Άγκυρας και των ΝΑΤΟϊκών συμμάχων της για διεθνή διάσκεψη και «διαδικασία εξπρές» με ορόσημο την διαφαινόμενη αποχώρηση του Ταλάτ από τη θέση του διαπραγματευτή λόγω των επερχόμενων εκλογών στη Τ/Κη κοινότητα, ο ΔΗΣΥ άλλαξε την «υποβοηθητική στάση» του απέναντι στη Κυβέρνηση σε ότι αφορά το Κυπριακό, μεταλλάσσοντας την σε μια ευρείας κλίμακας αντιπολιτευτική επίθεση.
  • Τα κίνητρα του Συναγερμού και των Αναστασιάδη-Αβέρωφ ήταν σαφή και τεκμηριωμένα από τα διαρρεύσαντα τηλεγραφήματα της Αμερικάνικης Πρεσβείας που διέρρευσαν στο Wikileaks. Ήθελαν να «ενθαρρύνουν» τον Πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ σε «πιο τολμηρές προσεγγίσεις» έτσι ώστε να προσεγγισθούν οι θέσεις της Τουρκίας και των Αγγλοαμερικανών. Αυτές τις οδηγίες είχαν, αυτές εκτελούσαν και αυτές συνεχίζουν εκτελούν.
  • Με την άνοδο πλέον του Ντερβίς Έρογλου στην Προεδρία της Τ/Κης κοινότητας και με δεδομένες τις απορριπτικές του θέσεις στο Κυπριακό και την απόσταση από τις κατατεθειμένες προτάσεις της Ε/Κης πλευράς, οι συνομιλίες πλέον εκτυλίσσονταν με εμφανή προβλήματα που δεν επέτρεπαν πλέον στον ΔΗΣΥ να ελπίζει σε λύση σύντομα.
  • Κι αυτή η σύντομη λύση, μέχρι και το καλοκαίρι του 2010, θα τερμάτιζε την διακυβέρνηση της Αριστεράς και θα οδηγούσε πιθανότατα σε μια «οικουμενική» προσπάθεια μιας πρώτης θεσμικής διαχείρισης της Ενωμένης Κύπρου, ενώ θα ικανοποιούσε παράλληλα τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια για τη Κύπρο και τη γύρω περιοχή.
  • Το γεγονός ότι ο ΔΗΣΥ θα έπρεπε να «ανεχτεί» μια διακυβέρνηση της Αριστεράς μέχρι το τέλος της θητείας της, με ενδεχόμενη ακόμα και συνέχιση αυτής της πορείας σε περίπτωση που ο λαός ενέκρινε τη πολιτική και τα επιτεύγματά της, τον οδήγησαν, μαζί με την εφημερίδα «Πολίτης» και βασικά στελέχη των ΜΜΕ, στην εξευτελιστική για τη Δημοκρατία και τη κοινωνία μας αντιπολιτευτική μανία που βιώνουμε τα τελευταία τρία τουλάχιστον χρόνια.
ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ
  • Λάσπη, αποπροσανατολισμός, παραπληροφόρηση και συγκάλυψη. Πολιτικά και οικονομικά πραξικοπήματα, εκβιασμοί και πισώπλατες μαχαιριές. Αυτά βιώνει το λαϊκό κίνημα, προερχόμενα τόσο από τη πλευρά του «συντονιστικού» της Αρχιεπισκοπής, όσο και από την πολιτική αντιπροσωπεία του ΝΑΤΟ και των Τροϊκανών στο νησί, τον Συναγερμό και τους ηγέτες του.
  • Τρία χρόνια «κυβερνώσας» απέναντι σε κάθε προοδευτικό νομοσχέδιο της Κυβέρνησης ή του ΑΚΕΛ που στόχευε στον καλύτερο επιμερισμό των βαρών και την αύξηση των εσόδων του κράτους. Τρία χρόνια δολοπλοκίες και επικοινωνιακές μηχανορραφίες για να αντικρουστούν προσπάθειες ελέγχου του τζόγου, της φοροδιαφυγής και των τραπεζών.
  • Αποκορύφωμα το Μαρί και ταυτοχρόνως η εμφάνιση του φαινομένου των «υποβαθμίσεων» της οικονομίας μας. Τα τέλεια άλλοθι για τις δύο παρατάξεις της Δεξιάς.
  • Επιχείρησαν, και κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό να ενοχοποιήσουν την Αριστερά στα μάτια του λαού για κάθε αρνητική εξέλιξη.
  • Ενωμένοι χτυπούν το ΑΚΕΛ για να το ξεριζώσουν, μαζί ακόμα και με πρώην προβεβλημένα στελέχη του κινήματος, Βουλευτές και αξιωματούχους του χώρου της Αριστεράς…
  • Ενωμένοι θα το χτυπούν και στον δεύτερο γύρο των εκλογών με ένα και μοναδικό στόχο, την απομόνωση και την αποδυνάμωση του σοσιαλιστικού-διεθνιστικού κινήματος, της αντιΝΑΤΟϊκής-φιλειρηνικής έκφρασης που βρίσκει στο ΑΚΕΛ φωνή και πολιτικό εκτόπισμα.

3 σχόλια:

  1. Ανώνυμος19/12/12, 9:40 μ.μ.

    Ρουφιάνοι όλου του κόσμου ενωθείτε....... και αντε να πνιγείτε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος20/12/12, 12:35 π.μ.

    Χε χε χε χε!!!!!
    Από ότι φαίνεται οι αντάρτες πνίγηκαν από τα νερά της βροχής μέσα στο κρησφύγετο τους εκεί πάνω στα βουνά του Κύκκου.
    Χι χι χι χι!!!!! Τους ρουφιάνους!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για το σχόλιο του "αντάρτη" που διεγραψα μιλάς...

      Ναι, ευδοκιμεί η ρουφιανιά στη Κύπρο, από πολλές κατευθύνσεις μάλιστα...

      Τι να πεις, ο καθ ένας τη δουλειά του.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...