"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

13 Ιανουαρίου 2013

Στα βήματα του εκφασισμού

Γριβισμός-ρατσισμός-αντιακελισμός. 
Πως ο εθνικισμός άλωσε τη νεολαία και βρίσκεται εντός των τειχών της 
κυπριακής Δεξιάς και της κοινωνίας ευρύτερα.
  • Από τη Δερύνεια και τους πυραύλους, στην άρνηση της λύσης και τη δαιμονοποίηση του Προέδρου , και από τα μνημόσυνα του Γρίβα και του Σαμψών, στους «αγανακτισμένους» και τις ρατσιστικές πορείες.
  • ΕΛΑΜ-Χρυσή Αυγή: Οι σωματοφύλακες της αστικής τάξης και των συμφερόντων της σε Κύπρο και Ελλάδα απέναντι στη λαϊκή απαίτηση για δικαιότερη κοινωνία.
  • Ρόλος του νέου φασισμού η απαγόρευση της στροφής αριστερά – Στο στόχαστρό του η σοσιαλιστική-διεθνιστική ανασύνταξη.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 11/1/2013
  • Τα βήματα προς τον εκφασισμό της κοινωνίας και κατ’ επέκταση της πολιτικής ζωής του τόπου είναι διακριτά και συγκεκριμένα. Έγιναν από την άρχουσα τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους σε καθοριστικές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας, κυρίως με διάθεση αγιοποίησης του Γρίβα και της ΕΟΚΑ με όσα κουβαλούν, αλλά πάντα και με μια κυρίαρχη τάση προεκλογικού εθνικιστικού λαϊκισμού.
  • Ο μαξιμαλισμός αναβίωσε στη δεκαετία του 90’ με την εκλογή δύο φορές στο προεδρικό αξίωμα του Γλαύκου Κληρίδη.
  • Η απόρριψη των ιδεών Γκάλι και ακολούθως η «ηφαιστειολογία» και η «πυραυλολογία» με αποκορύφωμα τα γεγονότα στη Δερύνεια και τους δύο νεκρούς, έβαλαν τις βάσεις για αναθέρμανση του εθνικιστικού χώρου και την διεκδίκηση εκ μέρους του ενός πιο οργανωμένου πολιτικού ρόλου.
  • Στα μέσα της δεκαετίας του 90’ είχαμε και την ίδρυση του πρώτου «επίσημου» αντιομοσπονδιακού χώρου, των Νέων Οριζόντων του Νίκου Κουτσού, που αργότερα μετεξελίχθηκε σε ΕΥΡΩΚΟ συστεγάζοντας τα πλέον ακραία στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού.
  • Παράλληλα, ισχυρό υπόβαθρο για ένα νέο εθνικιστικό ξέσπασμα ήταν πάντα η διατήρηση της Γριβικής παράδοσης και η αλλοίωση-απόκριψη της ιστορικής αλήθειας εκ μέρους της Δεξιάς. Η άρνηση υιοθέτησης του πορίσματος για τον Φάκελο της Κύπρου από ΔΗΣΥ και ΕΥΡΩΚΟ είναι ενδεικτική.
  • Όπως χαρακτηριστική ήταν και η αντίδραση της Δεξιάς, ακόμα και της ΕΔΕΚ, στη πρόσφατη αποκατάσταση των δολοφονηθέντων για τα πολιτικά τους φρονήματα τη περίοδο 55-59.
  • Προσπάθειες της Αριστεράς να αποκαλύψει τον ρόλο του καθ’ ενός στο δίδυμο έγκλημα του 74, αντιμετωπίζονται πλέον με χλεύη, χαρακτηρίζονται «καραμέλα» που αναμασά το ΑΚΕΛ για συσπείρωση δήθεν των οπαδών του.
  • Ο Γρίβας, όπως και ο Σαμψών, συνεχίζουν τα τιμούνται από τα κόμματα της Δεξιάς με ακόμα περισσότερη προβολή από τα ΜΜΕ, ενώ μια πλειάδα άλλων φιλοπραξικοπηματικών ή και ξεκάθαρα εοκαβήτικων στελεχών που πολιτεύονται, μεταφέρουν για δεκαετίες στη βάση της κοινωνίας το ακροδεξιό ιδεολόγημα, τις «ευθύνες» του Μακάριου, το θεώρημα για τη «βία και αντιβία» και τον ισχυρισμό για δήθεν «παρακράτος».
ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΤΟΙΧΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
  • Η Γριβική παράδοση και το σκελετωμένο ενωτικό ζήτημα, βρήκαν εν τέλει πρόσφορο έδαφος για ανάπτυξη με την άρνηση εκ μέρους μιας σημαντικής μερίδας της κοινωνίας, αλλά και πολιτικών χώρων, να στηρίξουν τη λύση του Κυπριακού στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
  • Η στάση της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, μερίδας του ΔΗΚΟ αλλά και του ΔΗΣΥ, του Αρχιεπισκόπου και άλλων ιεραρχών απέναντι στη λύση και επανένωση, την συμπόρευση και τη συνεργασία με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, άναψαν ουσιαστικά, ξανά, το φυτίλι του εξτρεμισμού.
  • Τα γεγονότα πλέον στη τελευταία πενταετία και η πολεμική ενάντια στον Πρόεδρο Χριστόφια, έδωσαν τελική μορφή στο φασιστικό έκτρωμα. Η κοινωνία προχωρεί πλέον σε νέα φάση αντίδρασης.
  • Με τις πορείες ενάντια στους μετανάστες στις οποίες συμμετείχαν και μέλη του κοινοβουλίου, τα «εύσημα» από τον Αρχιεπίσκοπο στα στελέχη του ΕΛΑΜ ως «καλά και μορφωμένα παιδιά» τα οποία έχουν «κρυστάλλινες θέσεις» στο Κυπριακό, και τελικά με τη «δυναμική συγκατοίκηση» έξω από το προεδρικό μέγαρο με στόχο να παραιτηθεί η κυβέρνηση το καλοκαίρι του 2011, το κυπριακό «παράρτημα» της Χρυσής Αυγής καταξιώθηκε ως μια υπολογίσιμη δύναμη στη Δεξιά.
  • Η απαξίωση και η δαιμονοποίηση της Αριστεράς και του ΑΚΕΛ μέσω του Προέδρου Χριστόφια και της διακυβέρνησης του από το 2008, τόσο στο μεγάλο ζήτημα του Κυπριακού προβλήματος της κατοχής και της διαίρεσης, όσο και της οικονομίας, του μεταναστευτικού και του ζητήματος του χειρισμού των φορτίων που προκάλεσαν τη τραγωδία στη ναυτική βάση με 13 θύματα, έστρωσε το χαλί στην Ακροδεξιά.
  • Ο αντιακελισμός, ως ο κυπριακός αντικομμουνισμός, όπως εκφράστηκε τα τελευταία χρόνια από τη μεγαλύτερη μερίδα της αντιπολίτευσης, είναι ο φυσικός χώρος ανάπτυξης της Γριβικής-ενωτικής Δεξιάς.
  • Τα κόμματα της Δεξιάς και του Κέντρου, έπαιξαν ένα επικίνδυνο παιχνίδι, έκαναν στην ουσία ένα κοινωνικό πείραμα με κύριο εργαλείο τη προπαγάνδα των ΜΜΕ, το οποίο δημιούργησε την ανάγκη για μια πιο ακραία έκφραση της πολεμικής ενάντια στο Λαϊκό Κίνημα και την επανένωση.   
Ο ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
  • Η Ακροδεξιά πολιτική και κοινωνική παρουσία, όπως μαρτυρούν και οι περασμένες ιστορικές εμπειρίες, εκφράζει την ανάγκη του συστήματος της άρχουσας τάξης να υπερασπιστεί τον κυριαρχικό ρόλο του απέναντι στη λαϊκή απαίτηση για δικαιότερη κοινωνία, ειδικά σε περιόδους όπου όλοι θα πρέπει να «μοιραστούν το πάπλωμα».
  • Πόσο τυχαίο μπορεί τελικά να θεωρηθεί το γεγονός ότι το ΕΛΑΜ ιδρύθηκε και δραστηριοποιήθηκε στη Κύπρο το 2008, την πρώτη χρονιά διακυβέρνησης της Αριστεράς, καταφέρνοντας να επιβάλει τη παρουσία του σε χρόνο ρεκόρ, με κύριο γνώρισμά του τον αντιακελισμό, και αναλαμβάνοντας στην ουσία τον ρόλο του «φρουρού» της αστικής τάξης και της εθνικιστικής της παράδοσης.
  • Η εκτίμηση που αρχίζει να διαχέεται στους δημοκρατικούς πολίτες είναι πως Χρυσή Αυγή και το ΕΛΑΜ είναι εδώ για να εκφοβίσουν με τον μιλιταρισμό και τον δυναμισμό τους την Αριστερά και τις ευρύτερες μετριοπαθείς δυνάμεις, και να επιβληθούν με πολιτική και κοινωνική τρομοκρατία δοτές λύσεις τόσο στο Κυπριακό, όσο και στην οικονομία.
  • Ο εκφασισμός της πολιτικής είναι άλλωστε ευρωπαϊκό φαινόμενο που εκφράζεται μαζικά και ιδιαίτερα πια στον νότο, αν λάβουμε υπόψη τα ποσοστά ακροδεξιών σχηματισμών σε Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα.
  • Ο κύριος στόχος του, όπως διαφαίνεται από τα κύρια χαρακτηριστικά της ρητορικής του, είναι να απαγορεύσει τη σοσιαλιστική-διεθνιστική στροφή των λαών και την αναζήτηση άλλων προοπτικών έξω από τα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά σχέδια, γεγονός που στρέφει τα Ακροδεξιά κινήματα κυρίως απέναντι στην κομμουνιστική και φιλοκομμουνιστική Αριστερά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...