"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

3 Μαρτίου 2013

Αριστερή πολιτική: Θεωρία και πράξη

  • Κάποιοι μπροστά στο ενδεχόμενο να κυβερνήσει αυτή τη χώρα ο εκλεκτός των Σόιμπλε-Μέρκελ και ΕΛΚ, έριχναν λευκό…Τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις δηλώσεις Σαρρή και την πορεία προς το ΝΑΤΟ. Τέλος πάντων, ο καθ ένας με τις αντιφάσεις του…
  • Σκεφτόμουνα σήμερα για τη σχέση κομμουνισμού, καπιταλισμού και δημοκρατίας, διαβάζοντας ένα άρθρο του Αντρέα Παυλικκά στη Γνώμη το οποίο κάνει παρουσίαση και κριτική του βιβλίου του Terry Eagleton, «Γιατί ο Μαρξ είχε δίκιο», το οποίο θα επιδιώξω να αναρτήσω τις επόμενες μέρες, καθώς και μια άλλη δική μου ανάρτηση (σε τέσσερα μέρη) του 2011, για την πολυδιάσπαση της ελληνικής Αριστεράς. 
  • Σήμερα, 100 χρόνια σχεδόν μετά την επανάσταση του 17, συνεχίζουμε κάποιοι να προσβλέπουμε στη σοσιαλιστική οικοδόμηση γιατί η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου συνεχίζει να ζει αναξιοπρεπώς.
  • Τα 2/3 των ανθρώπων, ίσως και περισσότερο απ αυτό, ζει σε συνθήκες εξαθλίωσης. Χωρίς τα αναγκαία, σε δεκάδες πολεμικές εστίες, με κανονικό δουλεμπόριο. Καρπούνται λίγοι, και είναι αποδεδειγμένο πως είναι άμεση η σχέση μεταξύ συσσωρευμένου πλούτου και εξάπλωσης της φτώχιας.
  • Ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν μειώνει το πρόβλημα, αλλά το αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο. Ειδικά μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών χωρών, το κεφάλαιο έχει αποθρασυνθεί σε βαθμό που πλέον η κατάσταση ακόμα και στις ανεπτυγμένες χώρες γίνεται ανυπόφορη για τις μάζες.
Μεταρρυθμίσεις ή όχι;
  • Μια προοδευτική μεταρρύθμιση μέσα στο σύστημα, μια πιο χρηστή διοίκηση και ένας έλεγχος των επενδύσεων και των χρηματοπιστωτικών κινήσεων και μια προσπάθεια δικαιότερης αναδιανομής του πλούτου, θα μπορούσαν να έβαζαν κάποια αναχώματα τοπικά ή περιφερειακά, αλλά σίγουρα δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον θερμό ιμπεριαλισμό ή να ανακόψουν τη ξέφρενη πορεία των ανταγωνισμών.
  • Χρειαζόμαστε, σαν ανθρώπινο γένος, ένα διεθνιστικό, αντικαπιταλιστικό και αντι-ιμπεριαλιστικό διαφωτισμό. Χρειαζόμαστε κινήματα που να ενσπείρουν την αμφισβήτηση μέσα στη κοινωνία για το δοσμένο σύστημα, που να εξηγούν τις διαδικασίες παραγωγής και διαμοιρασμού του πλούτου.
  • Από εκεί και πέρα, τα κινήματα αυτά, δεδομένης της επίθεσης που δέχτηκαν, δέχονται και θα δεχτούν από την άρχουσα τάξη και τους πυλώνες του συστήματος της ήπιας ή άγριας εκμετάλλευσης των εργαζόμενων και των εθνών γενικά, επιβάλλεται να παραμένουν ενωτικά και μαζικά. Η διάσπαση, ο σεχταρισμός και η αυτό-απομόνωση των λαϊκών, διεθνιστικών, σοσιαλιστικών κινημάτων, εξυπηρετεί μόνο την άρχουσα τάξη και τους πολιτικοοικονομικούς κολαούζους της.
  • Για να είναι όμως μαζικό το κίνημα και να μπορεί να απευθύνεται σε ευρύτερες μάζες, ακόμα και πλειοψηφικές, θα πρέπει να βάζει σωστά μετρημένους στόχους σε κάθε ιστορική περίοδο και της συνθήκες της.
  • Ο λαός, οι πολίτες που δέχονται τη φιλτραρισμένη ενημέρωση-προπαγάνδα της αστικής τάξης, δεν είναι έτοιμος ν’ ακούσει τους τελικούς στόχους μιας κομμουνιστικής κεντρικής επιτροπής, αλλά μπορεί εύκολα να συνδεθεί με φιλολαϊκές προτάσεις και πολιτικές που ανακόπτουν την οπισθοδρόμηση.
Είμαστε μπροστά στα «Χειμερινά Ανάκτορα»;
  • Ακόμα και σε χώρες όπου οι κομμουνιστικές κεντρικές επιτροπές έχουν την εξουσία, οι εξωτερικές και εσωτερικές πιέσεις τις οδηγούν τα τελευταία 20 χρόνια σε υποχωρήσεις και αστικούς ρεφορμισμούς.
  • Το παγκόσμιο εργατικό, κομμουνιστικό και φιλοκομμουνιστικό κίνημα, βρίσκεται σε άτακτη πολλές φορές υποχώρηση για δεκαετίες. Στη δυτική Ευρώπη κρατιέται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, στην Αφρική και στην Ασία έχει περιθωριοποιηθεί, ενώ τα μόνα αντιστασιακά παραδείγματα δίνονται πλέον από τις χώρες της Λατινικής.
  • Βενεζουέλα, Βολιβία, Εκουαδόρ δίνουν ένα νέο παλμό, με μαζικά πλειοψηφικά ρεύματα προόδου και εθνικής ανεξαρτησίας… χωρίς την επιμονή στα μάξιμουμ και τους τελικούς στόχους μιας ολοκληρωμένης σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
  • Οι λαοί πρέπει πρώτα να πιστέψουν στις δυνάμεις τους, στην έννοια της δημοκρατίας, να δουν γυμνό και χωρίς φτιασιδώματα το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και τις ζώνες εκμετάλλευσης. Κι αυτό νομίζω πως γίνεται στις χώρες της Λατινικής που τολμούν να δοκιμάζουν την τύχη τους απέναντι στους δυνατούς, μέσα και έξω.
  • Ναι, θεωρώ λανθασμένη τη στρατηγική του ΚΚΕ και την αδυναμία του να συνεργαστεί με δυνάμεις στα δεξιότερα με κάποια συγκεκριμένα –μίνιμουμ σε πρώτο στάδιο- ζητούμενα. Η τακτική αυτή επέτρεψε να διαμορφωθεί ένα πολιτικό σκηνικό που το παραμερίζει από τις εξελίξεις.
  • Ένα κυρίαρχο ζητούμενο είναι η πάταξη του νεοφασισμού όπως εκφράζεται στην κοινωνία. Αν πραγματικά πιστεύουμε όσα λέμε, βλέποντας μέσα στα μάτια του εθνικιστικού κινήματος την ακραία έκφανση της αστικής τάξης, μια δημοκρατική εξουσία της Αριστεράς θα είχε κάνει ασφαλώς περισσότερα σε σχέση με αυτά που είναι διατεθειμένη να κάνει η Δεξιά.
  • Να ένας βασικός στόχος λοιπόν: ο περιορισμός της αποθράσυνσης των αστών. Και αυτό δεν αφορά μόνο τον νεοφασισμό αλλά και την γενικότερη εξάσκηση πολιτικής σε θέματα διοίκησης, νομής της εξουσίας, οικονομίας, επενδύσεων, ανάπτυξης, συνεταιρισμών κ.ο.κ.
  • Είμαστε κομμουνιστές γιατί ξέρουμε πως δεν θα σταματήσει ο πόλεμος και δεν θα χορτάσει κι ο τελευταίος άνθρωπος, αν δεν κοινωνικοποιηθούν οι παραγωγικές δυνάμεις κι αν δεν αφαιρεθεί η εξουσία από την εκμεταλλευτική τάξη.
  • Από εκεί και πέρα, η προσπάθεια θα πρέπει πάντα να αποσκοπεί σε κοινωνικές και θεσμικές μεταρρυθμίσεις που να αποδεικνύουν στη πράξη την ειδοποιό διαφορά μεταξύ των δυνάμεων της συντήρησης και της προόδου, έστω κι αν η υπεροπλία των αστικών ΜΜΕ δεν επιτρέπει να εξαχθούν τα σωστά συμπεράσματα από τον λαό, ή κι αν ακόμα δαιμονοποιεί και λασπολογεί με τον πιο απαράδεχτο τρόπο.
  • Ο Κορέα τις προάλλες όταν αναδείχθηκε ξανά Πρόεδρος του Εκουαδόρ με ένα 60%, δήλωσε πως «τα διεφθαρμένα ΜΜΕ είναι ο δεύτερος μεγάλος ηττημένος»… και θα ευχόμασταν φυσικά κάτι τέτοιο να μπορούσε να λεχθεί και στην Κύπρο...
Η γραμμή του ΚΚΕ
  • Επιστρέφοντας στην Ελλάδα και στην άποψή μου πως κακώς το ΚΚΕ δεν αποδέχθηκε μια εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις πρώτες εκλογές του Μάη του 2012, θα έλεγα πως χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία ανατροπής και ριζοσπαστικοποίησης για την Ευρώπη. Η συνομολόγηση κάποιου προγράμματος θα μπορούσε να περιλαμβάνει μια σειρά από παραμέτρους που πρώτος τους στόχος θα ήταν η δημιουργία ενός μαζικού κινήματος με γνήσια δημοκρατικά χαρακτηριστικά.
  • Το ΚΚΕ επέλεξε να απέχει ουσιαστικά, βλέποντας και τα ποσοστά του στις επαναληπτικές του Ιουνίου να μοιράζονται στη  μέση. Ο κόσμος της Αριστεράς θέλει συμμετοχή. Ξέρει ότι δεν μπορούν να γίνουν θαύματα, αλλά θέλει την προστασία του κινήματος από τη πιο ψηλή θεσμική θέση, θέλει να ξέρει ότι δύνονται οι μάχες και ότι δεν κυβερνάται από δωσίλογους.
  • Αν η διακυβέρνηση της Αριστεράς, σε οποιαδήποτε χώρα, ενοχλεί τους αστούς και τις διασυνδέσεις τους στο εξωτερικό, πάει να πει πως το κίνημα βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση, παρά τις αδυναμίες του και τα επιμέρους λάθη.
  • Το κόμμα στην Ελλάδα θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου πάντα, να επιχειρούσε ένα εξαντλητικό διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, για να διερευνηθούν οι όποιες πιθανότητες παραγωγής μιας διαφοροποιημένης πολιτικής πρακτικής. Αυτό από μόνο του θα κρατούσε αριστερότερα τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ θα προσέλκυε δημοκρατικές-σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις από τα μεσαία και χαμηλά στρώματα.
  • Υπάρχουν μια σειρά από σημεία που θα μπορούσαν να ενώσουν ένα πλειοψηφικό ρεύμα και να οποία θα έπαιρναν όντως την κοινωνία μπροστά: Η θεσμοθέτηση των εργασιακών σχέσεων προς όφελος των μισθωτών, η αναζήτηση άλλων πηγών δανεισμού, ο εκδημοκρατισμός στη παιδεία και τα σώματα ασφαλείας, η αμφισβήτηση της σχέσης Ελλάδας-ΝΑΤΟ και Ελλάδας-ΕΕ και πολλά άλλα που θα μπορούσαν αν αποτελέσουν μια βάση, μια διακήρυξη, που θα ένωνε τα υγιή και συνειδητοποιημένα κομμάτια της κοινωνίας.
  • Τώρα φυσικά είναι αργά, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Αν γινόταν πριν τις πρώτες εκλογές μια τέτοια κίνηση, το ΚΚΕ ίσως να διατηρούσε ακόμα τον πρώτο λόγο στην Ελληνική Αριστερά. Το αντίθετο, έφτασαν να αποποιούνται και τον χαρακτηρισμό «Αριστεροί», δηλώνοντας ...απλά κομμουνιστές!
Κομμουνιστής;
  • Κομμουνιστής νομίζω πως μπορεί να αποδειχτεί ο καθ ένας, όταν βρίσκεται μπροστά σε μια επαναστατική η γενικά ανατρεπτική διαδικασία, όπου ο λαός μπορεί να σπάσει τα δεσμά του εκμεταλλευόμενος τον αποσυντονισμό της άρχουσας τάξης. Για όσο όμως η άρχουσα τάξη, τόσο τοπικά όσο και παγκόσμια βρίσκεται στην επίθεση και τα κινήματα σε άμυνα, πώς να το κάνουμε, η πρόταξη της εργατικής εξουσίας μπορεί να καταγραφεί μόνο ως μια ολική άρνηση των πραγματικοτήτων.
  • Πως θα επιτευχθεί μια πορεία προς την εργατική εξουσία, με καθοδηγητή το κομμουνιστικό κόμμα, χωρίς πρώτα να ανατραπεί διαλεκτικά, πολιτικά, κοινωνικά και επικοινωνιακά, η δαιμονοποίηση των Μαρξιστικών-Λενινιστικών κινημάτων;
  • Πως θα καταφέρουμε να δηλώσουμε αυτό το ζητούμενο, την εργατική εξουσία, αν δεν προηγηθεί μια μορφωτική επανάσταση που θα παράγει με τη σειρά της λαϊκούς αγωνιστές;
  • Πως θα μας εμπιστευθεί η κοινωνία και οι εργαζόμενοι όταν τους αφήνουμε επί σειρά διακυβερνήσεων εντελώς απροστάτευτους, στα νύχια της αστικής εξουσίας και των λαϊκιστών της σοσιαλδημοκρατίας;
  • Άκουσα τελευταία πως το βιβλίο του Μπογιόπουλλου «Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε», έφτασε τα 60.000 αντίτυπα. Η δράση του ΚΚΕ στην λαϊκή-επαναστατική επιμόρφωση για την Μαρξιστική «διαφυγή» από τα συστήματα του κεφαλαίου και των ανταγωνισμών, είναι πολύτιμη.
  • Το κομμουνιστικό κόμμα όμως, παρότι είναι η πρωτοπορία, δεν είναι η πλειοψηφούσα δύναμη μέσα στο ευρύτερο λαϊκό-δημοκρατικό κίνημα, τις μάζες των δημοκρατών που σε καίρια σημεία και κρίσιμες καμπές επιλέγουν το προοδευτικό στρατόπεδο. Και αυτό το ήξερε όταν μέσα από το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, ή ακόμα και τον αντιχουντικό αγώνα, πρότασσε τη Δημοκρατία και την Ανεξαρτησία ως να πρωταρχικά ζητούμενα.
  • Η αμφισβήτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πολιτικών της μέσω της ανόδου μιας Αριστερής διακυβέρνησης, είναι σίγουρα πιο αποτελεσματική από τη φωνή μιας πνιγμένης αντιπολίτευσης που τείνει στον εξωκοινοβουλευτισμό.
  • Το κύριο μέλημα, καταλήγοντας, των κομμουνιστικών κομμάτων, είναι η μαζικότητα της απήχησης του κινήματος, που επιτυγχάνεται μόνο μέσα από ενωτικά κεντροαριστερά μέτωπα.
  • Παρόλα αυτά, όπως έγραψε κι ο Μπρεχτ στους συντρόφους που διαφωνούν με το κόμμα τους… «…ότι ο πιο σύντομος δρόμος είναι καλύτερος από το μακρύ, αυτό κανείς μας δεν τ' αρνιέται. Όμως, όταν κανείς τον ξέρει και δεν μπορεί να μας τον δείξει, τη σοφία του τι να την κάνουμε; Σοφός να 'σαι μαζί μας! Μην απομακρύνεσαι από μας!»
  • «Δεν απομακρύνομαι» λοιπόν, σέβομαι και αναγνωρίζω το δικαίωμα των συντρόφων στην Ελλάδα να χαράσσουν τη γραμμή τους. Και ίσως ακόμα, η στενή οπτική μου γωνία, να μην μου επιτρέπει να δω την όποια αποτελεσματικότητα αυτών των επιλογών.
  • Αυτό που εγώ παρατηρώ είναι τη δυνατότητα του κάθε κινήματος ξεχωριστά τα αποτελεί τη κινητήρια δύναμη πίσω από ένα μεγάλο δημοκρατικό πόλο. Δικαιούμαι νομίζω να εκτιμώ πως ένα 5% ή και λιγότερο, με ένα 40% αποχή, άρα μια πραγματική δύναμη που δεν ξεπερνά το 3% μέσα στη κοινωνία, είναι κάπως δύσκολο να επηρεάσει τις συνθήκες. Και μακάρι να αποδειχτώ πέρα για πέρα λανθασμένος...   
Το πείραμα του ΑΚΕΛ
  • Συμφωνώντας γενικά με τις πολιτικές πρακτικές του ΑΚΕΛ, και διαφωνώντας με αυτές του ΚΚΕ, δεν κομίζω βέβαια «γλαύκας εις Αθήνας». Είναι γνωστή η διάσταση στις στρατηγικές των δύο κομμάτων, όπως είναι γνωστή και η ιστορική τους προέλευση, οι δεσμοί και σχέσεις τους.
  • Σε κάθε χώρα, ο σπόρος των μπολσεβίκων βρήκε άλλες συνθήκες, άλλα εμπόδια, άλλους ανθρώπους και ιστορικές συγκυρίες. Το παγκόσμιο φιλοσοβιετικό κίνημα παραμένει το ίδιο. Τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα είναι το πολιτικό σπίτι του κάθε Αριστερού. Είτε νιώθει ότι πρέπει να προταχθεί η ολική ανατροπή, ή όχι. Είτε βρίσκεται οργανικά στο κόμμα, είτε στις παρυφές του.
  • Η πολυδιάσπαση των κομμάτων που υποστήριζαν τη Σοβιετική Ένωση και που λειτουργούσαν ως σύνδεσμος του λαϊκού κινήματος και της χώρας ολόκληρης με το σοσιαλιστικό οικοδόμημα, δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλο εκτός από τους εκμεταλλευτές. Η μειοψηφία σε κάθε συγκυρία πρέπει να συντάσσεται με τη πλειοψηφούσα τάση στο κίνημα και στο κόμμα.
  • Γιατί αν έχουμε ένα όπλο απέναντι τη Δεξιά και την Ακροδεξιά, είναι ακριβώς η ενότητα και η μαζικότητα της Δημοκρατικής παράταξης.
  • Η Ελλάδα, η Κύπρος και η Ευρώπη, δεν βρίσκονται στα πρόθυρα μιας εργατικής επανάστασης. Το αντίθετο, βρίσκονται μέσα στην απόλυτη επικυριαρχία της νέας τάξης.
  • Μία Αριστερή κυβέρνηση στα πλαίσια της ΕΕ, ίσως να μην κατάφερε να πει πολλά, αν και είπε αρκετά… Δύο θα μπορούσαν πουν  ακόμα περισσότερα. Ίσως αυτό να είχε δώσει έναυσμα, θάρρος και αυτοπεποίθηση και σε άλλες προοδευτικές δυνάμεις σε άλλες χώρες. Υπάρχει η σοσιαλιστική-διεθνιστική μαγιά.
  • Η Ελλάδα και η Κύπρος είχαν την ευκαιρία το 2012, να ενώσουν σε διακυβερνητικό επίπεδο τις φωνές τους και τις πολιτικές τους, έτσι ώστε να αμφισβητηθεί καίρια η τακτική που ακολουθείται με τα μνημόνια. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό θα ήταν δραστικό, αλλά σίγουρα θα ήταν ένα μεγάλο ταρακούνημα για τους ευρωπαίους και τους δυτικούς γενικά, αυτή η εξέλιξη.
  • Κλείνοντας, θα πω πως ναι, αναγνωρίζω πως η άσκηση εξουσίας από ένα Αριστερό κίνημα στα αστικά-φιλελεύθερα πλαίσια, εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους.
  • Όμως, με μια προσεκτική και διαλεκτική ανάλυση των Κυπριακών δεδομένων τουλάχιστον, πόσο μάλλον των λατινοαμερικάνικων, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί μια κάποια αντίσταση, για άλλους ικανοποιητική, για άλλους όχι, απέναντι στην νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.
  • Δεν θα αναφερθώ όμως σ’ αυτά. Όσοι έχουν πραγματική διάθεση να ερμηνεύσουν τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν από το ΑΚΕΛ, συγκρινόμενες πάντα με άλλες χώρες και όχι με το τελικό ζητούμενο των κομμουνιστών, θα δουν κάποιες ποιοτικές διαφορές που ίσως και να έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν κάποια αναχώματα.
  • Αυτό θα το δείξει η ψύχραιμη ανάλυση και η ιστορία όπως συνηθίζουμε να λέμε. Αν και υπάρχουν αρκετές υπόνοιες ότι κι αυτή γράφεται από τους νικητές…  

2 σχόλια:

  1. Φίλε Νέε,

    Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με το κείμενο ΣΟΥ [διαλεκτικό και με πολλά επιχειρήματα], αλλά οφείλω να πω ότι ΜΟΥ φάνηκε και κάπως απολογητικό, βασικά για τις κάποιες στάσεις και συμπεριφορές του ΑΚΕΛ. Σε κάποια ζητήματα πρέπει αν σταθούμε και κριτικά…

    Συμφωνώ όμως, απόλυτα με την τοποθέτηση ΣΟΥ για το ΚΚΕ.
    Στέκομαι ιδιαίτερα στις τοποθετήσεις ΣΟΥ,
    - «θεωρώ λανθασμένη τη στρατηγική του ΚΚΕ και την αδυναμία του να συνεργαστεί με δυνάμεις στα δεξιότερα με κάποια συγκεκριμένα –μίνιμουμ σε πρώτο στάδιο- ζητούμενα», [εδώ με το «δεξιότερα», προφανώς εννοείς μέσα στο χώρο της Αριστεράς], και
    - «κακώς το ΚΚΕ δεν αποδέχθηκε μια εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις πρώτες εκλογές του Μάη του 2012, θα έλεγα πως χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία ανατροπής και ριζοσπαστικοποίησης για την Ευρώπη»,
    Προ των εκλογών του Μάη του 2011 στην Ελλάδα το ΚΚΕ αποτελούσε τη μεγαλύτερη και βασικότερη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς και θα μπορούσε να ήταν το πρώτο βιολί [να παίξει το πιο καθοριστικό ρόλο στην επεξεργασία ενός Αριστερού προγράμματος] σε μια συνεργασία των αριστερών πολιτικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Τελικά επέλεξε μια πορεία μοναχική πορεία που ειλικρινά δεν ξέρω αν βγάζει κάπου…
    Η νέα αυτή πολιτική του ΚΚΕ αποτελεί μάλιστα και το κύριο θέμα των συζητήσεων στον δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο που γίνεται μέσα από τις σελίδες του “Ριζοσπάστη” για το επικείμενο [των Απρίλη] συνέδριο του Κόμματος. Υπάρχει έντονος προβληματισμός γι’ αυτήν την πολιτική ακόμα και αμφισβήτηση της… Δεν ξέρω, ίσως να έχω παρεκκλίνει πολύ τελευταίο από την “ορθοδοξία”! Κρίνω ότι το κύριο δεν είναι να είμαστε θεωρητικά [μαρξιστικό-λενινιστικάά] σωστοί τζιαι να καπαρτίζουμε, αλλά αυτά που λέμε να τυγχάνουν εκλαΐκευσης και αποδοχής από τον κόσμο. Μόνο έτσι πιστεύω ότι θα πάμε παρακάτω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα απολογητικός σημαίνει να θέλεις να κρύψεις ενοχές... Θα κάνουμε και μια καλή αξιολόγηση του διακυβερνητικού έργου της κυβέρνησης και της στάσης του ΑΚΕΛ σίγουρα. Αλλά εδώ ήθελα να περιοριστώ στο βασικό ερώτημα: συμμετεχεις ή όχι στη διακυβέρνηση των αστικών πολιτευμάτων με ότι συνεπάγονται;
      Και αυτό το ερώτημα είναι συνάρτηση ενός άλλου: υπάρχουν συνθήκες για ριζικές αλλαγές και ανατροπές; Και που θα στηριχτούν αυτές, στο 3 και 5% στο εσωτερικό ή την επικυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού στο εξωτερικό;

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...