"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

5 Μαρτίου 2013

Οι επιθέσεις στην Αριστερά και το νέο πολιτικό σκηνικό

Για την ειρήνη και το σοσιαλισμό...
  • Το μποϋκοτάζ του κυβερνητικού έργου και η προσπάθεια της άρχουσας τάξης να αποδομήσει και να απομονώσει το ΑΚΕΛ.
  • Τα «λευκά πραξικοπήματα» και η στοχοποίηση του Δημήτρη Χριστόφια.
  • Ο Σταύρος Μαλάς, η εκλογική επιτυχία και τα διαγραφόμενα ενωτικά δημοκρατικά πλειοψηφικά μέτωπα.  
  • Πιο έμπειροι και σοφότεροι - Το μαζικό οργανωμένο κίνημα και η προοδευτική συμμαχία μπροστά σε νέους αγώνες κοινωνικής αντίστασης, προσβλέποντας στη μεγάλη αλλαγή. 
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 1/3/2013
  • Ενόχλησαν, όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε, οι δηλώσεις του Δημήτρη Χριστόφια για κατασκευασμένη επίθεση στο Προεδρικό τον Ιούλη του 2011 με αφορμή την έκρηξη στο Μαρί.
  • Όπως ακριβώς ενόχλησε η αποκατάσταση των δολοφονηθέντων της Αριστεράς από τους μασκοφόρους του Γρίβα την περίοδο της ΕΟΚΑ 55-59 ή ενοχλούν ακόμα και οι αναφορές στην ΕΟΚΑ Β’ και την προδοσία του 74’…
  • Δηλώσεις και πολιτικές κινήσεις που αναδεικνύουν τον διχαστικό και αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της Δεξιάς, είναι «καταδικασμένες» να αποτελούν το έναυσμα για ανιστόρητες και πικρόχολες προσεγγίσεις, γιατί ακριβώς, και οι τρεις αυτές περίοδοι, αν και σε διαφορετικές συνθήκες και με διαφοροποιημένες μεθόδους κάθε φορά, έφεραν το Λαϊκό Κίνημα, τα στελέχη και τους οπαδούς του, στο στόχαστρο της άρχουσας τάξης.
  • Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που το ΑΚΕΛ και ο κόσμος του γίνονται στόχος, ούτε είναι φυσικά η πρώτη φορά που οργανώνεται ένα επικοινωνιακό, παραεκκλησιαστικό και πολιτικό πογκρόμ ενάντια στην Αριστερά και τις δημοκρατικές δυνάμεις που συμπορεύονται μαζί της.
  • Ο Δημήτρης Χριστόφιας ενόχλησε τα πολιτικά και οικονομικά κατεστημένα. Η επίθεση εστιάστηκε στο πρόσωπο του Προέδρου ακριβώς λόγω του θεσμικού του ρόλου και της στάσης του σε σχέση με την οικονομική κρίση, τις ευθύνες των τραπεζών και την αντίσταση στις δυτικές μεθοδεύσεις, τόσο στο Κυπριακό, όσο και στην οικονομία, τη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις.
  • Η πρόταξη εκ μέρους της Κυβέρνησης της ανάγκης για συνεισφορά από όλες τις τάξεις, τα νομοσχέδια για τη φορολόγηση του πλούτου, αλλά και οι προτάσεις του Δ. Χριστόφια στο Κυπριακό που έφερναν για πρώτη φορά στις δύο κοινότητες συνταγματικό πλαίσιο στο οποίο θα μπορούσαν να συνεργαστούν πολιτικά, συσσώρευσε τις αντιδράσεις της άρχουσας τάξης που μεταφράστηκαν στην πολιτική και επικοινωνιακή πίεση που βιώσαμε. 
  • Ο  πρώην Πρόεδρος λειτούργησε σαν σύμβολο και πολιτική στάση που έπρεπε να αποκαθηλωθεί, γιατί με δεδομένη τη λαϊκή αποδοχή στο πρόσωπό του έτσι όπως εκφράστηκε και στις εκλογές του 2008 που τον ανέδειξαν στο πρώτο αξίωμα της χώρας, υπήρχαν οι προϋποθέσεις για περεταίρω αύξηση της αποδοχής του ιδίου και του ΑΚΕΛ στην κοινωνία, ιδιαίτερα μετά τις σαφείς ταξικές τοποθετήσεις και τη «συμμαχία» της Κυβέρνησης με τα συνδικάτα.
  • Επιχειρήθηκε η δαιμονοποίηση της διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια, του ιδίου και γενικά του ΑΚΕΛ, της Αριστεράς και του συνδικαλισμού, και ναι, τις δύσκολες εκείνες νύκτες μετά την 11η Ιουλίου του 2011, κάποιοι μεθοδικά και οργανωμένα επιδίωξαν να προκαλέσουν την «έξωση» του Προέδρου.
  • Ο νεοδιόριστος Υπουργός Δικαιοσύνης Ιωνάς Νικολάου για παράδειγμα, μαζί με άλλα Συναγερμικά στελέχη πολλούς παρατρεχάμενους της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας, θεάθηκαν εκείνες τις ώρες να συντονίζουν τη δράση των δήθεν αγανακτισμένων, θέλοντας να προκαλέσουν είτε τη χρήση βίας εκ μέρους της αστυνομίας, είτε τη παραίτηση του Δημήτρη Χριστόφια.
  • Η δική μας εκτίμηση είναι ότι προσπάθησαν να μεταφυτέψουν με τη βία τα παραδείγματα της Αραβικής Άνοιξης και στη Λευκωσία, έτσι ώστε να δοθεί εικόνα εξέγερσης και λαϊκής απαίτησης για αλλαγή, κάτι που θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για δραστικές αντισυνταγματικές επιλογές στη βάση της «εθνικής ανάγκης και σωτηρίας».
  • Ναι, υπήρξε οργανωμένη προσπάθεια επίθεσης στο Προεδρικό το Καλοκαίρι του 2011, και πίσω από αυτό το συντονισμό δυνάμεων βρίσκονταν συγκεκριμένες καταστάσεις.
  • Αυτό δεν μπορούν να το αρνούνται για πολύ όσοι τώρα αντιδρούν στις αποκαλύψεις των πραγματικών γεγονότων.
ΟΙ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
  • Όταν οι συντηρητικές δυνάμεις κτύπησαν στον βράχο του Λαϊκού Κινήματος, που με τη μαζική του παρουσία στο Προεδρικό στις 19 Ιούλη 2011 για τη καταδίκη της διπλής προδοσίας του 74’ αλλά και σε άλλες δύο συνταρακτικές εκδηλώσεις το Φθινόπωρο προς υπεράσπιση των θεσμών,  η όλη μεθόδευση για «λευκό πραξικόπημα» μετατέθηκε πλέον στις Προεδρικές Εκλογές του 2013 και τις δημοκρατικές τους διαδικασίες.
  • Από το ψήφισμα της Βουλής για παραίτηση του Προέδρου τον Οκτώβρη του 11’, μέχρι και τις εκλογές της περασμένης εβδομάδας, μεσολαβούσαν μόνο 16 μήνες, γεγονός το οποίο ανάγκασε πλέον τους σημερινούς κυβερνώντες και τους συνοδοιπόρους τους να στραφούν σε κοινοβουλευτικά μποϋκοτάζ και ένα έντονο επικοινωνιακό και πολιτικό πόλεμο που στόχο είχε να «απαγορεύσει» την πιθανότητα συμμέτοχης του ΑΚΕΛ στην επόμενη διακυβέρνηση.
  • Η άρχουσα αστική τάξη, η πλουτοκρατία και τα εκκλησιαστικά συμφέροντα, με τη συνδρομή των επικοινωνιακών ομίλων, του τύπου και των τηλεοπτικών σταθμών, προσπάθησαν στην ουσία να απομονώσουν το ΑΚΕΛ, να του αφαιρέσουν στηρίγματα και εφεδρείες για να το κατατάξουν τρίτο εκλογικά, μετά τη Δεξιά και το Κέντρο έτσι όπως εκφράστηκαν στα στρατόπεδα Αναστασιάδη και Λιλλήκα αντίστοιχα.
  • Όταν δεν κατάφεραν τον στόχο της πολιτικής ήττας της Αριστεράς στον πρώτο γύρο, κάτι που θα είχε επισυμβεί είτε με νίκη του Νίκου Αναστασιάδη από τις 17 του Φλεβάρη, είτε με πρόκριση Λιλλήκα στη δεύτερη Κυριακή, επιχειρήθηκε η κοινωνική ήττα και απομόνωση του ΑΚΕΛ που θα εκφραζόταν με «εθναρχικά ποσοστά» για τον υποψήφιο της Δεξιάς στον δεύτερο γύρο των εκλογών.
  • Ούτε κι αυτό έχει επισυμβεί, παρά τις δημοσκοπικές αλχημείες και τον ποντιοπιλατισμό της λευκής ψήφου και της αποχής. 
  • Τόσο το γεγονός ότι η Κυβέρνηση με τη στήριξη των συνειδητοποιημένων πολιτών κατάφερε να τερματίσει τη θητεία της αξιοπρεπώς, εν μέσω τραπεζιτικής κατάρρευσης, της τρόικας και μιας γενικευμένης επίθεσης από τα ΜΜΕ και την αντιπολίτευση, όσο και το γεγονός ότι το κίνημα δείχνει να αντέχει εκλογικά και να διατηρεί το κοινωνικό του βάθος, αποτελούν ενδείξεις πως υπάρχει στη χώρα μια κρίσιμη μάζα δυνάμεων που δεν υποκύπτει στην πολιτική και επικοινωνιακή τρομοκρατία.
  • Όσοι επένδυσαν στον καταποντισμό του ΑΚΕΛ, μπορούν να εξαγάγουν με ασφάλεια το συμπέρασμα ότι έχουν αποτύχει.
  • Όλα τα δεδομένα συνηγορούν πως το μέλλον ανήκει στην Αριστερά και τη δημοκρατική συμμαχία,  όπως αυτή εκφράστηκε όλο αυτό το διάστημα και με αποκορύφωμα τις επαναληπτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής.  
ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΚΟ ΡΕΥΜΑ
  • Σίγουρα η όλη κατάσταση έφερε πλήγματα στον κόσμο της Αριστεράς. Η πρωτόγνωρη εμπειρία της ανάληψης της εκτελεστικής εξουσίας από ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ συνοδεύτηκε από υποχωρήσεις σε εργασιακά ζητήματα, απόρροια της παγκόσμιας και τοπικής χρηματοπιστωτικής κρίσης.
  • Η Αριστερά συνειδητοποιεί πλέον και επί του πρακτέου τα όρια της αστικής δημοκρατίας και των θεσμών, ιδίως όταν επικρατούν συνθήκες οικονομικού και πολιτικού μποϋκοτάζ μέσα από το ίδιο το κοινοβούλιο, με τα αστικά κανάλια και τις εφημερίδες ως αιχμή του δόρατος στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.
  • Πρέπει να δημιουργηθούν επικοινωνιακές διέξοδοι που να ισοζυγίζουν την υπεροπλία και την παντοκρατορία της αστικής τάξης στα ΜΜΕ.
  • Κυρίως όμως χρειάζονται πιο στέρεες και ακόμα μεγαλύτερες κοινωνικές συσπειρώσεις, μία διάχυση προς το μέρος του δημοκρατικού-αντιεθνικιστικού κέντρου και τις εναλλακτικές δυνάμεις που αγωνίζονται για την επανένωση και επιζητούν προοδευτικές, φιλολαϊκές πολιτικές.
  • Ο Σταύρος Μαλάς, κατάφερε να εκφράσει αυτή την κοινωνική συμμαχία και να βοηθήσει έτσι ώστε να δημιουργηθεί μια δημοκρατική συσπείρωση που προσομοιάζει με τα ποσοστά που έλαβε ο Γιώργος Βασιλείου το 1993, και που αντικατοπτρίζουν ίσως μια προοπτική για το κίνημα.
  • Η προοδευτική κοινωνική συμμαχία του 40 και πλέον τοις εκατό, είναι εφικτή. Απέναντι σε μια εκ προοιμίου αντιλαϊκή κυβέρνηση που θα προωθήσει πολιτικές ενάντια στο δημόσιο συμφέρον και τους εργαζόμενους, υπάρχουν οι προϋποθέσεις για σύσφιξη των αγωνιστικών και δημοκρατικών σχέσεων μέσα στην κοινωνία.
  • Και σ’ αυτό το στρατηγικό στόχο και σχεδιασμό, έχει σημαντικό ρόλο να παίξει ο Σταύρος Μαλάς και οι εξωκομματικές ομάδες στήριξης της υποψηφιότητας του.
  • Το νέο πολιτικό σκηνικό απαιτεί ενωτικά δημοκρατικά μέτωπα και ευρύτερους συνασπισμούς δυνάμεων που να είναι εν δυνάμει πλειοψηφικές μέσα στην κοινωνία, δεδομένου ότι οι ηγεσίες των παραδοσιακών κομμάτων του Κέντρου έχουν ξεκάθαρα επιλέξει να βρίσκονται αντιμέτωποι με το Λαϊκό Κίνημα, κάνοντας πλάτες στη Δεξιά και τις αντιλαϊκές της πολιτικές.
  • Υπάρχουν προϋποθέσεις και οι βάσεις μέσα στην κοινωνία που θα επιτρέψουν μια νέα προσπάθεια, αυτή τη φορά για τη μεγάλη αλλαγή και διαμέσου των κοινωνικών αγώνων που βρίσκονται ενόψει.
  • Οι εμπειρίες της πενταετίας και η αποκάλυψη του ρόλου κάθε ενός ξεχωριστά από όσους έβαλαν πάνω από τη Δημοκρατία και τους θεσμούς τα πολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα, κάνουν το κίνημα ακόμα σοφότερο για τη συνέχεια.
  • Μα κυρίως πιο θαρραλέο, και με μια ανανεωμένη ριζοσπαστική διάθεση. 

3 σχόλια:

  1. Δεν υπάρχει πλειοψηφικό ρεύμα αν δεν υπάρξουν τομές και στα πρόσωπα και στην γενική στρατηγική νέε.

    Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψην.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι γενικά που το βάζεις, δεν θα διαφωνίσω.
      Εγώ καταγράφω τι νομίζω πως χρειάζεται σαν στόχος. Σίγουρα για να επιτευχθεί πρέπει να γίνουν ανακατατάξεις.

      Διαγραφή
    2. Σύντροφος6/3/13, 9:59 μ.μ.

      Ανακατατάξεις όπως;

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...