"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

9 Μαρτίου 2013

Από την Ευρώπη στη Λατινική, κι από τη δυτικόφιλη Δεξιά στη μαζική Αριστερά

Ανεξαρτησία και Σοσιαλισμός. Η πατρίδα που γίνεται κόσμος ολόκληρος.
  • Η κατάσταση της νέας κυβέρνησης και του φιλοκυβερνητικού επικοινωνιακού μηχανισμού, που διαχέεται από το ημικρατικό κανάλι και φθάνει σε όλα τα ιδιωτικά μέσα, με εξαίρεση φυσικά τα τρία τα ΜΜΕ του λαϊκού κινήματος, τείνει να καταντήσει από αισχρή που ήταν πριν τις εκλογές, σε κωμικοτραγική.
  • Τώρα, η Κύπρος «είναι μια μικρή οικονομία που μπορεί να ανακάμψει», στην οποία πολλοί τομείς λειτουργούν σωστά σύμφωνα με τον νομπελίστα «μέντορα» της Συναγερμικής διακυβέρνησης, έχει πετύχει χαμηλότερο έλλειμμα από ότι υπολόγιζε η Τρόικα και δημιουργεί πλεονάσματα σύμφωνα με τον Μιχάλη Σαρρή, και το «καλύτερο»… δέχεται πολιτική επίθεση με αλλότρια κίνητρα από τους «εταίρους» της!
  • Τι έγινε ρε παιδιά; Σοβαρά;
  • Βρίσκεται η «ανθηρή» και όχι καμένη Κύπρος στο στόχαστρο μεγάλων συμφερόντων που χρησιμοποιούν τη χρηματοπιστωτική της κρίση για να την αφαιμάξουν και να την υποτάξουν πολιτικά και οικονομικά; Παίζει τέτοιο σενάριο;
  • Πάντως, αυτό ισχυρίστηκε ούτε λίγο – ούτε πολύ ο νέος Πρόεδρος στους αρχισυντάκτες των ΜΜΕ την Πέμπτη το βράδυ, σε έκτακτο μπρίφινγκ στο οποίο ζήτησε στήριξη της κυβέρνησης στη μάχη απέναντι στις παράλογες απαιτήσεις της τρόικας…
  • Σε συνάντησή του μάλιστα με συνδικαλιστές προηγουμένως, εξέφρασε και την ετοιμότητά του να βγάλει την χώρα από την ευρωζώνη αν συνεχίσει αυτή η τακτική από τους μέχρι τις προάλλες φίλους του, που δεν θα άφηναν την Κύπρο... μόνη!
  • Τι ξεφτίλα θεέ μου...
Στο Στρασβούργο…
  • Στο μυαλό μου έρχεται αυτές τις μέρες ένας γνωστός μου δημοσιογράφος με ποντιακό επίθετο, οικονομικός αναλυτής εβδομαδιαίου παραρτήματος αθηναϊκής εφημερίδας, με τον οποίο καλύψαμε μαζί την ανάληψη από την Κύπρο της εκ περιτροπής προεδρίας της ΕΕ τον περασμένο Ιούλιο στο Στρασβούργο.
  • «Αυτοί θέλουν να μας βοηθήσουν ρε!», μου επεσήμαινε λαχανιασμένος καθώς τρέχαμε στους διαδρόμους του ευρωκοινοβουλίου για να βρούμε την αίθουσα στην οποία θα έδιναν συνέντευξη Χριστόφιας και Σουλτς, αντικρούοντας τον ευρωσκεπτικισμό μου…
  • «Αυτοί θέλουν να μας κατασπαράξουν» του απαντούσα, στρίβοντας αριστερά και τραβώντας τον απ το μανίκι μετά από μια ματιά στον ηλεκτρονικό πίνακα με τις δραστηριότητες.
  • Μπαίνοντας αργοπορημένοι και από την πίσω πόρτα στην αίθουσα τύπου, ακούγαμε τον Κύπριο Πρόεδρο να απαντά σε Ελβετό δημοσιογράφο για το ξέπλυμα και το φορολογικό παράδεισο, ενώ λίγα λεπτά αργότερα έσκασε ένα γενικό μειδίαμα στο αμφιθέατρο όταν ο Μάρτιν Σουλτς ρωτούσε τον συγκεκριμένο ανταποκριτή αν ξέρει πόσα ακριβώς ρώσικα δισεκατομμύρια σταθμεύουν στη χώρα του…
  • Τι λες; Ρώτησα τον φίλο μαζεύοντας το κομπιούτερ. Κάνουν ή δεν κάνουν επίθεση στα κυπριακά συμφέροντα;
  • «Θέλουν να είναι σίγουροι» μου απαντά, παίρνοντας τις τελευταίες του σημειώσεις. «Πρέπει να ακολουθούμε τους κανόνες»…
  • Στην πραγματικότητα, όπως έχει καταλάβει νομίζω όλος ο κόσμος με μια στοιχειώδη πολιτική αντίληψη, δεν υπάρχουν «κανόνες».
  • Κανόνας είναι το κέρδος και η επιβολή των μεγάλων συμφερόντων στους αδύναμους, ο νόμος του ισχυρού.
  • Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι μια μεγάλη και επικίνδυνη μπαρούφα, και είναι καιρός κάποιοι να ετοιμάζουν τις ιστορικές τους απολογίες γιατί μας έμπλεξαν με τους απατεώνες της δυτικής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.
  • Δεν τους έφτανε που πήραν στο λαιμό τους τη χώρα, τόσο με την πρεμούρα τους να μας εντάξουν στην ΕΕ λόγω υποτίθεται Κυπριακού, όσο και με την απερισκεψία της απώλειας του κρατικού μας νομίσματος, θέλουν τώρα να μας βάλουν και βαθύτερα, στον προθάλαμο πλέον του ΝΑΤΟ.
  • Εκεί θα βρούμε αλληλεγγύη; Είμαστε με τα καλά μας;
Ανώμαλη προσγείωση
  • Όπως καταρρέει σαν χάρτινος πύργος η μέχρι πριν από δύο εβδομάδες αντιπολιτευτική υστερία, κάποια άλλη φίλη, αυτή τη φορά συντρόφισσα, αναρωτιέται στο Facebook αν ο Αναστασιάδης θα στείλει τώρα επιστολή στον εαυτό του, απειλώντας τον με ποινικές κυρώσεις αν δεν υπογράψει εδώ και τώρα το μνημόνιο που προσφέρει η τρόικα…
  • Η αλλαγή του κλίματος που μας υποσχόταν η νέα κυβέρνηση, τελικά βρήκε στόχο! Οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ σκληραίνουν τη στάση τους ενώ αντιστρέφεται και στο εσωτερικό η κατάσταση…
  • Τώρα, η κυβέρνηση δεν βρίσκεται μόνη της απέναντι από την επιθετικότητα των βορειοδυτικών εταίρων και συμμάχων, δεχόμενη μάλιστα και υπόσκαψη από την αντιπολίτευση!
  • Όντως άλλαξε το κλίμα λοιπόν, η Δεξιά «έφερε τον νου της» μπροστά στην αποθρασυνόμενη, λόγω της ανόδου του Αναστασιάδη στην εξουσία, πολιτικοοικονομικής ελίτ της Ευρώπης.
  • Και χρειάστηκαν μόλις κάποια εικοσιτετράωρα…
  • Η περασμένη κυβέρνηση αντιστάθηκε. Είχε τουλάχιστον και αντικειμενικά, την τάση να διαφυλάξει κάποια δεδομένα, τρέχοντας με ψηλές ταχύτητες την υπόθεση του φυσικού αερίου και του δανεισμού από τρίτες χώρες, έτσι ώστε να υπάρχουν εχέγγυα αποπληρωμής.
  • Για να δούμε τώρα…
  • Αυτό που στην ουσία χρειάζεται είναι η συνέχιση της πολιτικής και της τακτικής της σκληρής διαπραγμάτευσης της προηγούμενης κυβέρνησης στα θέματα της τρόικας και του μνημονίου.
  • Αυτό είναι φυσικά δύσκολο να ομολογηθεί από την συμπολίτευση ανοικτά, αλλά ας μην ακουστεί ποτέ αυτό το mea culpa
  • Σημασία έχει να διασωθούν οι προοπτικές ανάκαμψης της οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου του λαού μας.
  • Κι αυτό δεν θα γίνει με ιδιωτικοποιήσεις ή μια βίαιη σμίκρυνση του τομέα των υπηρεσιών.
  • Θα πεινάσει κόσμος. Και τότε δεν θα μιλάμε γενικά και αόριστα για συσσίτια και κοινοτικά παντοπωλεία, αλλά θα βγάζουμε και δελτίο συσσιτίων καθημερινά για διευκόλυνση του κοινού…
  • Η λύση βρίσκεται στη διεύρυνση των δημόσιων εσόδων και όχι την αύξηση των ιδιωτικών κερδών, και η Δεξιά δεν μπορεί να αντιληφθεί, χωμένη μέχρι το κεφάλι στις αγκυλώσεις και τις ιδεοληψίες της ενάντια στην Αριστερά και το Σοσιαλισμό, τις πραγματικές διεξόδους.
  • Οι απαντήσεις βρίσκονται στην δημόσια επιχειρηματικότητα που αυξάνει τους πόρους για το κράτος, εφόσον το δημόσιο καλείται να πληρώσει τη ζημιά της ιδιωτικής επενδυτικής πρωτοβουλίας.
  • Πως θα καλύψουμε τις τρύπες των ιδιωτών, ιδιωτικοποιώντας;
  • Και γιατί αυτό δεν μπορεί να ισχύσει στη Λαϊκή, την Κύπρου ή τις Κυπριακές Αερογραμμές, αλλά ισχύει για τη CYTA, την ΑΗΚ και τα Λιμάνια;
  • Ποιο είναι το νούμερο; Τι μας έχουν δώσει και τι θα μας δώσουν από τη κερδοφορία τους οι ημικρατικοί, και τι μας παίρνουν;
  • Τι θα πάρουμε και τι θα χάσουμε όταν τους μετοχοποιήσουμε;
  • Για να δούμε λοιπόν για πόσο θα λογοκρίνεται κι αυτή η συζήτηση…
Για τον Τσάβες
  • Ο θάνατος του συντρόφου Τσάβεζ, υπογράμμισε για άλλη μια φορά την ανάγκη των φτωχών λαών και των συνειδητοποιημένων ταξικά μισθωτών παγκόσμια, για διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.  
  • Η αγάπη που στάλθηκε από όλο τον κόσμο στη Βενεζουέλα και το λαϊκό της κίνημα ιδιαίτερα, με αφορμή τον θάνατο του «δικού μας» αριστερού και διεθνιστή προέδρου, είναι ενδεικτική για τη κρυφή ή φανερή επιθυμία της εργατικής τάξης να ακολουθήσει άλλα παραδείγματα.
  • Δεν θα κρίνω επιμέρους τη διαδικασία εκδημοκρατισμού και φιλεργατικού προσανατολισμού της δεκαπενταετίας σχεδόν του Τσάβεζ.
  • Είναι όμως αδύνατο να αγνοήσω τα επιτεύγματα για τις μάζες και την επίδραση της όλης φιλοσοφίας στις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής αλλά και παγκόσμια.
  • Ο σύντροφος Ούγκο ήταν ένας «πράκτορας» της εργατικής τάξης μέσα στην άρχουσα πολιτική και στρατιωτική κάστα.
  • Το επιτυχημένο του όπλο για διεκδίκηση εθνικής, πολιτικής και οικονομικής δηλαδή ανεξαρτησίας, καθώς και την επιβολή των ζητούμενων της εργατικής τάξης πάνω στο αστικό –αμερικανοκινούμενο- σύστημα της χώρας, ήταν η μαζικότητα, το ενωμένο δημοκρατικό-σοσιαλιστικό μέτωπο.
  • Ο συνδυασμός της πολιτικής επικυριαρχίας της ευρύτερης Αριστεράς, στην εκτελεστική  και παράλληλα τη νομοθετική εξουσία μιας χώρας, μπορεί να καταφέρει απείρως περισσότερα για τις μάζες.
  • Η δυνατότητα συνταγματικών μεταρρυθμίσεων και η επιβολή εθνικοποιήσεων, ο διαμοιρασμός γης, η μορφωτική επανάσταση και μια σειρά από προοδευτικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν από τον Ούγκο Τσάβεζ, μπορούν να γίνουν πραγματικότητα και αλλού, φτάνει να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα για δημιουργία ευρύτερων ενωτικών κινημάτων με σοσιαλιστική-διεθνιστική κατεύθυνση.
  • Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας, με 3.5% στις τελευταίες εθνικές εκλογές, ήταν παρόν σε όλη την  διαδικασία έγκρισης και εφαρμογής του προγράμματος του, πολύ μεγαλύτερου, Ενωτικού Σοσιαλιστικού Μετώπου του Τσάβες.
  • Ευτυχώς, γιατί σε άλλη περίπτωση, και ειδικά σήμερα που το παγκόσμιο λαϊκό κίνημα θρηνεί τον θάνατο του σημαντικότερου συμμάχου της Κούβας μετά την κατάρρευση του Σοβιετικού μπλοκ, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη προσφορά του στην υπόθεση του Σοσιαλισμού, θα βρισκόταν τρομερά εκτεθειμένο…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...