"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

19 Απριλίου 2013

Τραπεζίτες – Δικηγόροι – ΜΜΕ - Δεξιά : Ο κύκλος της διαπλοκής και της λογοκρισίας

Φάκελος κυπριακή κρίση: Δεν έμαθε τίποτα η «εθνική παράταξη» από την προδοσία του 74’
  • Οι δύο μεγάλες τράπεζες έκρυβαν μέχρι την τελευταία στιγμή την πραγματική εικόνα, με τον επόπτη τους αλλά και τη συμμαχία Αβέρωφ-Παπαδόπουλου στη Βουλή και τα τηλεοπτικά πάνελ, να συγκαλύπτουν στη πράξη τα αληθινά γεγονότα, επιδιώκοντας ουσιαστικά το φόρτωμα της ζημιάς στο δημόσιο συμφέρον με «λαϊκή απαίτηση» ή ακόμα και «λαϊκή εξέγερση» αν δεν γινόταν διαφορετικά.
  • Το γεγονός ότι Αθανάσιος Ορφανίδης και Μιχάλης Σαρρής, βρέθηκαν εκείνες τις μαύρες μέρες του Ιούλη του 2011 έξω από το Προεδρικό να απαιτούν παραίτηση του Προέδρου Χριστόφια, με τη συγχορδία κομμάτων, την Αρχιεπισκοπή και τα ΜΜΕ να στήνουν από πίσω σκηνικό πολιτικού λυντσαρίσματος, είναι χαρακτηριστικό.
  • Η στάση του μεγαλοδικηγόρου των τραπεζών Πόλυ Πολυβίου στη διερεύνηση του ατυχήματος στη ναυτική βάση, συμπληρώνει, όπως υποπτεύονται πολλοί, το παζλ της μεγάλης ανάγκης του οικονομικού και νομικού κατεστημένου να δημιουργήσει συνθήκες ανατροπής.
  • Τα «θολά» εμβάσματα εκατοντάδων χιλιάδων από τράπεζες προς τους λογαριασμούς του νυν Προέδρου της Δημοκρατίας που έχουν δει το φως της δημοσιότητας προεκλογικά, και η επαγγελματική σχέση άλλων πολιτικών και βουλευτών, όπως για παράδειγμα του Νικόλα Παπαδόπουλου, με τις τράπεζες, είναι ίσως η κορυφή του παγόβουνου. 
  • Πίσω από τις εμφανείς αυτές περιπτώσεις, κρύβεται ένα πλέγμα διασυνδεδεμένων και διαπλεκόμενων καταστάσεων, μεταξύ κεφαλαίου, νομικών οίκων, μέσων ενημέρωσης και πολιτικών που έχει στην ουσία δημιουργήσει το τραπεζιτικό φαινόμενο στη χώρα και έχει κερδοσκοπήσει από αυτό.
  • Είναι κοινό μυστικό άλλωστε, πως τα διαφημιστικά κονδύλια από τις τράπεζες συνέβαλαν στη συντήρηση των ιδιωτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, με τη σχέση αυτή να αλλοιώνει και τα διαστρεβλώνει τα τεκμήρια και τα δεδομένα.
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ –ΞΑΝΑ- ΝΑ ΤΑ ΦΟΡΤΩΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
  • Με συνέχιση της διακυβέρνησης Χριστόφια, και με την απόφαση για διορισμό ή όχι νέου Διοικητή της Κεντρικής να ακολουθεί, το κεφάλαιο και οι δικηγόροι του, αυτοί που έγιναν εκατομμυριούχοι από τις τραπεζιτικές εργασίες όλα τα προηγούμενα χρόνια, κινδύνευαν να αποκαλυφθούν.
  • Οι ευθύνες των τραπεζών ήταν πρακτικά «ταμπού» για τα ΜΜΕ, την ΟΕΒ την «κυβερνώσα» μέχρι και τον Μάη του 2012 όπου το Δημόσιο αποφάσισε να «σώσει», μέχρι νεοτέρας, τη Λαϊκή. Έως τότε, το θέμα για την τότε αντιπολίτευση, τα κανάλια και τις εφημερίδες, ήταν τα δημοσιονομικά.
  • Αλλά και όταν ακόμα συνειδητοποιήθηκαν οι πραγματικότητες από τις πλατιές μάζες, κόμματα και ΜΜΕ έκαναν, και κάνουν ακόμα, αγωνιώδη προσπάθεια να διασυνδέσουν την κακοδαιμονία των τραπεζών με το ΑΚΕΛ και τη διακυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια.
  • Σε κάθε περίπτωση, η Δεξιά, η ΟΕΒ και η πλουτοκρατία, έκαναν ότι περνάει από το χέρι τους για να φορτωθούν οι μισθωτοί και οι καταθέτες τις ζημιές της υπερέκθεσης στα ελληνικά ομόλογα, εκτός από αυτούς που καρπώθηκαν για χρόνια ολόκληρα τα κέρδη των δύο τραπεζών, φορτώνοντας την εγκληματική διαχείριση, την προδοσία στην ουσία της πατρίδας μας, στην Αριστερά.
  • Η ιστορία άλλωστε, είναι καταδικασμένη να επαναλαμβάνεται.
Στη ΓΝΩΜΗ 12/4/2013

3 σχόλια:

  1. Νέε έχω κάποια σχόλια-ερωτήσεις (τις οποίες αριθμώ), και θα ήθελα τα σχόλια σου αφού καταπιάνεσαι με αυτό το θέμα.

    Συμφωνώ απόλυτα ότι για το χρέος των τραπεζών ΔΕΝ φταίει η αριστερή κυβέρνηση και συμφωνώ ότι στήθηκε ένας κύκλος διαπλοκής για να κρυφτεί το πρόβλημα.

    Έχω πρόβλημα με κάποια σημεία στη διαχείρηση της κατάστασης.

    Αφού η αριστερή κυβέρνηση είχε τουλάχιστον κάποιες σοβαρές νύξεις για την τραγικότητα της κατάστασης γιατί:
    1) Δεν άφησε τη Λαική να καταρρεύσει από τον Ιούνιο του 12;

    Πιο λεπτομερώς: Ο πρόεδρος πήρε διαβεβαιώσεις από τη κεντρική τράπεζα από το καλοκαίρι του 11, ότι ένα πιθανό κούρεμα στις τράπεζες θα ήταν βιώσιμο.
    2) Γιατί η κυβέρνηση δεν έθεσε τότε ανοικτά και (ίσως) δημόσια το ενδεχόμενο μη παρέμβασης του κράτους αν όντως μετά το κούρεμα οι τράπεζες δεν είχαν βιώσιμο χρέος;

    Φυσικά σε ένα τέτοιο σενάριο θα έπρεπε η κεντρική τράπεζα να εγγυηθεί τις καταθέσεις κάτω των 100 000.
    3) Επειδή όμως η κεντρική τράπεζα δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση, μήπως υπήρχε νομικό έρεισμα για να διεκδικήσει το κράτος εγγύηση των καταθέσεων από την Ευρωπαική κεντρική τράπεζα και όχι από το κράτος;
    4) Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ήταν ακόμα ένα ενδεχόμενο να μην εγγυηθεί ούτε τις καταθέσεις κάτω των 100 000 ευρώ;

    Είναι τεκμηριωμένο να πει κάποιος ότι οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν μπορούν να διαχειριστούν αποτελεσματικά.
    Η αποφασιστική στροφή στη ριζοσπαστικότητα (χρεωκοπία Λαικής πριν το μνημόνιο)ίσως να έσωζε τουλάχιστον εντυπώσεις αλλά και θα δημιουργούσε τις κατάλληλες εσωτερικές συνθήκες για αντίσταση και πάλη.

    5) Θα ανέμενα από το ΑΚΕΛ την αναγνώριση της χρεωκοπίας της πολιτικής που ασκεί και το ξάνοιγμά του εντός κοινωνίας για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της κρίσης σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, όπως ένα αριστερό κόμμα οφείλει να κάνει.
    Αντί αυτού παίζει το παιχνίδι της κρίσης σε μικροπολιτικό επίπεδο και σε επίπεδο αλληλοεπίρριψης ευθυνών.

    Νιώθω ότι μόνο μέσα από την ΙΣΧΥΡΗ επαφή με την κοινωνία (σε υλιστική διαλεκτική βάση) θα βγουν οι εναλλακτικές λύσεις για αποδέσμευση από το μνημόνιο και τη σωστή αντιμετώπιση της κρίσης και όχι μέσα από τις φωνές στο γυαλί της τηλεόρασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταρχάς φίλε εξηγητή, να κάμω μια αναφορά στη φράση που χρησιμοποιείς περί «αριστερής κυβέρνησης» για να πω πως δεν νομίζω να υπήρξε ως τέτοια η περασμένη διακυβέρνηση. Θα την ονόμαζα κυβέρνηση της Αριστεράς, και όχι αριστερή κυβέρνηση.
      Η διαφορά είναι όπως καταλαβαίνεις τεράστια, δεν είναι παιχνίδι με τις λέξεις, αλλά η ίδια η ουσία αφού το πρόγραμμα διακυβέρνησης δεν είχε τα μεταρρυθμιστικά εκείνα προγράμματα που θα την κατέτασσαν στις αριστερές, αν εξαιρέσουμε ίσως το πρόγραμμα στην εκπαίδευση και τη προσπάθεια δημιουργίας βάσης λύσης του κυπριακού, που κτύπησαν στον βράχο του εθνικισμού και της παραχάραξης.
      Σε ότι αφορά τη Λαϊκή να αναφέρω απλά πως οτιδήποτε χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση, περνά από τη Βουλή.
      Επιπλέον, οι απόψεις της περασμένης κυβέρνησης και του ΑΚΕΛ στα θέματα της οικονομίας, των τραπεζών και της διαχείρισης της κρίσης, όχι μόνο δεν έγιναν σεβαστές και υπολογίσιμες από την τότε αντιπολίτευση και νυν κρυφή ή φανερή συμπολίτευση, αλλά θεωρήθηκαν ουσιαστικά ως ανάθεμα.
      Στο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον που διαμορφώθηκε ειδικά από το καλοκαίρι του 11, δεν νομίζω να έπαιρνε την κυβέρνηση για ριζοσπαστικές προτάσεις. Οι τράπεζες, σύμφωνα με την αρχή τους που είναι η ΕΚΤ, ήταν βιώσιμες, εξού και η χρηματοδότηση από τον ΕΛΑ.
      Σε περίπτωση χρεοκοπίας της λαϊκής, θα έπρεπε όπως αναφέρεις και συ να αποδοθούν οι πρώτες 100 χιλιάδες σε όλους. Υπήρχε η δυνατότητα; Και αν ναι, πόσο θα ήταν αυτό το ποσό που θα απαιτούνταν σε σχέση με το 1.8 που τελικά δόθηκε σ αυτή την τράπεζα ή και τα άλλα 2.5 που θα της αναλογούσαν από τα 17 του αρχικού bail out;
      Στη συνέχεια κάνεις κάποιες υποθέσεις σχετικά με την διάθεση της ΕΚΤ και της ΕΕ γενικά να συμπεριφερθεί «νομότυπα» και να αποδώσει δίκαια τους χρηματοπιστωτικούς και νομικούς κανονισμούς.
      Μπορούμε άραγε να θεωρήσουμε ως σταθερά στην εξίσωση μα τέτοια «κανονική» συμπεριφορά από τους «εταίρους»;
      Από εκεί και πέρα, να υπενθυμίζω απλά πως η περασμένη διακυβέρνηση ήταν ένα συμβόλαιο με τον λαό στη βάση της βέλτιστης διαχείρισης του εσωτερικού καπιταλισμού και των διεθνών σχέσεων με το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Δεν είχε δηλαδή την εντολή για αλλαγή πορείας.
      Σίγουρα οι καπιταλιστικές κρίσεις δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά από τις υπάρχουσες δομές, κυρίως γιατί δεν μπορούν να τις προλάβουν.
      Ναι, το πλάνο της βέλτιστης ή της προοδευτικότερης διαχείρισης του καπιταλισμού, έχει αποτύχει, αλλά νομίζω πως βιαζόμαστε κάπως αν περιμένουμε από το ΑΚΕΛ να κάνει αυτές τις παραδοχές μόλις κάποιες εβδομάδες μετά την παράδοση της εκτελεστικής εξουσίας στη δεξιά. Έχει συλλογικά όργανα, έχει οργανώσεις βάσεις, και θα αναμένουμε να δούμε τις αποφάσεις τους.
      Η επίρριψη ευθυνών στον καπιταλισμό δεν είναι μικροπολιτική.
      Η τηλεόραση, είναι δυστυχώς, ένας βασικός πυλώνας επαφής και επικοινωνίας με την κοινωνία.
      Και τέλος, συμφωνώ πως οι λύσεις θα βρεθούν με διαλεκτική και αντικαπιταλιστική-σοσιαλιστική ανάλυση, με ισχυρή ανατροφοδότηση από την κοινωνία.

      Διαγραφή
    2. Νέε θα σταθώ στα σημεία που δεν με καλύπτεις.

      Φαίνεται ότι δεν έκανε καθόλου (μα καθόλου) σωστή εκτίμηση των κινδύνων η κυβέρνηση της αριστεράς και γι αυτό δεν προχώρησε σε πιο ριζοσπαστικές λύσεις.

      Θα ανέμενα από ένα κόμμα σαν το ΑΚΕΛ να έχει ήδη επεξεργαστεί (θεωρητικά) εναλλακτικά σενάρια για την αντιμετώπιση της κρίσης και θα ανέμενα άμεση εφαρμογή τους μετά τις 15 του Μάρτη (και πάλι φαίνεται η έλλειψη εκτίμησης).

      Εκτός από την επίρριψη ευθυνών στον καπιταλισμό, στην τηλεόραση η συζήτηση γίνεται για αλληλοεπίρριψη αστικό/πολιτικών ευθυνών.

      Ε σαφώς νέε και έχει αστικές και πολιτικές ευθύνες του ΑΚΕΛ (στη διαχείρηση της κρίσης) και κάνει πολλή ζημιά στο λαικό κίνημα να ακούεις τη θεσμοθετημένη αριστερά να τις αποποιείται. Φυσικά και οι ευθύνες των άλλων κομμάτων και ιδεολογιών είναι δεδομένες.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...