"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

7 Μαΐου 2013

Σοσιαλιστική ανασύνταξη για νέους αγώνες

Με γερές ρίζες και δικαιωμένο το Λαϊκό Κίνημα - Ένας ήταν και είναι ο εχθρός
  • Καθήκον της Αριστεράς η ανακούφιση των μισθωτών από τις επιπτώσεις των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών αδιεξόδων και η χάραξη μιας άλλης πορείας
  • Οργάνωση, αντίσταση κι αγώνας, για το δίκιο του εργάτη κάθε στιγμή και σε κάθε περίσταση
  • Για μια εξουσία λαϊκών συμφερόντων και τη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών απέναντι στο θηρίο που θρέφεται με την καταπίεση και την εκμετάλλευση
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 3/5/2013
  • Ναι, είναι ο καπιταλισμός που γεννά τις κρίσεις. Από τη φύση του οδηγεί τον πλούτο σε τέτοια τάση για συσσώρευση, που οι πολιτικές διεθνώς και τοπικά διαμορφώνονται για να τον εξυπηρετήσουν απόλυτα.
  • Ο Κυπριακός λαός, όπως και οι υπόλοιποι λαοί του Ευρωπαϊκού νότου που μπλέχτηκαν καθ’ υπόδειξη των οικονομικών συμφερόντων στη μέγγενη του κοινού νομίσματος και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, έχει ήδη ξεκινήσει την πορεία προς τη φτωχοποίηση μετά την άνοδο της Δεξιάς στην εξουσία και την επιβολή του καταστροφικού μνημονίου της 25ης Μαρτίου.
  • Τα εισοδήματα θα μειώνονται δραματικά και κατ’ εξακολούθηση, οι απειλές θα κλιμακωθούν, η ανεργία θα σκαρφαλώσει σε πρωτοφανή επίπεδα ενώ θα γίνεται παράλληλα η προσπάθεια να ακυρωθούν όλα τα εργασιακά κεκτημένα προκειμένου να εξυπηρετηθεί η κερδοφορία των ολιγοπωλίων και των πολυεθνικών.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ - ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΑΛΟΓΟΥΝ
  • Δεν υπάρχει κανένα μέλλον για την ανθρωπότητα με αυτή τη βαρβαρότητα, αλλά δεν αρκεί απλά να το ξέρουμε ή να προπαγανδίζουμε υπέρ του Σοσιαλισμού και της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Ταυτόχρονα, πρέπει σε όλα τα επίπεδα να προσφέρουμε πρακτικές διεξόδους που να προστατεύουν τον κοινωνικό ιστό και ειδικά όσους εξαρτώνται από ένα μισθό, ένα επίδομα ή μια σύνταξη.
  • Η αδυναμία κάθε τοπικού κινήματος να επιβληθεί στο οικονομικό κατεστημένο ή έστω να πετύχει ένα σοσιαλδημοκρατικό συμβιβασμό που να κατανέμει κάπως πιο δίκαια τον παραγόμενο πλούτο όπως συνέβαινε πριν την παγκόσμια κρίση, δεν μπορεί να σημαίνει και παραίτηση από τα καθημερινά καθήκοντα της Αριστεράς για ανακούφιση του λαού από τις επιπτώσεις των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών αδιεξόδων.
  • Η κοινωνική αλληλεγγύη και η οργάνωση των μισθωτών έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν την ενότητά τους ως εργαλείο διεκδικήσεων, είναι τα στοιχεία που διαχρονικά καθιερώνουν την Αριστερά ανάμεσα στην εργατική τάξη αλλά και ευρύτερα ως την πραγματική δημοκρατική παράταξη. 
  • Δεν υπήρξε ποτέ απόλυτα στα χέρια των σοσιαλιστικών κινημάτων η αλλαγή συσχετισμών στην  εξουσία και την οικονομία, ούτε τοπικά, ούτε φυσικά και σε περιφερειακό ή παγκόσμιο επίπεδο.
  • Οι αποικιοκρατίες, παλιές και σύγχρονες, καθώς και οι άρχουσες τάξεις, είναι τέτοιες διότι καταφέρνουν να επικρατούν και να επιβάλλονται παρά τη θέληση των λαών που τις υπόκεινται. Τις περισσότερες φορές μάλιστα, δεν οφείλουν σε τόσο μεγάλο βαθμό την ανατροπή τους στη διάθεση των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων στο εσωτερικό μιας χώρας, όσο στους νέους συσχετισμούς και αντιπαλότητες που δημιουργούνται στο διεθνές περιβάλλον.
  • Δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μόνο του το κάθε Λαϊκό Κίνημα, μπορεί όμως να προσπαθήσει να αλλάξει τους ανθρώπους εκεί όπου δρα και συμμετέχει στα κοινά. Γι’ αυτό άλλωστε, η γνήσια σοσιαλιστική προσέγγιση βασίζεται στον πυλώνα του διεθνισμού ως της απαραίτητης εκείνης προϋπόθεσης για την επιτυχία της οικοδόμησης μιας εξουσίας λαϊκών συμφερόντων.
ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΗΣ ΝΕΚΡΗΣ ΠΛΕΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ
  • Οι ευθύνες του κινήματος βρίσκονται ακριβώς στο να εκπαιδεύσει τους εργαζόμενους και ειδικότερα τους νέους να σκέφτονται και να διεκδικούν συλλογικά σε κοινωνικό, συνδικαλιστικό και σε πολιτικό επίπεδο, έχοντας κυρίως υπόψη τους την ταξική αντιπαλότητα και τους διεθνείς ανταγωνισμούς. Επακόλουθα, η επιτυχία ή η αποτυχία του είναι σε συνάρτηση με το βαθμό ταξικής συνείδησης και πολιτικής τοποθέτησης που καταφέρνει να εμφυσήσει και στις πλατιές μάζες.
  • Στη σημερινή ιστορική συγκυρία , η διαλεκτική ανάλυση των διεργασιών στην παγκοσμιοποιημένη πλέον οικονομία και νέα εργασιακή κατάσταση, δείχνει  ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει με κανόνες «κοινωνικής αγοράς», ιδίως όταν αυτό που έχει να αντιμετωπίσει δεν είναι ένα άλλο σύστημα όπως μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 80’, αλλά παράλληλες και ανταγωνιστικές οικονομίες που ακολουθούν τους ίδιους διεφθαρμένους και αντιλαϊκούς κανόνες.
  • Οι αντιθέσεις θα οξυνθούν, ο πόλεμος, είτε στρατιωτικού, είτε οικονομικού και ταξικού τύπου, θα γενικευτεί. Οι ρίζες όμως του Λαϊκού Κινήματος είναι εκεί και τροφοδοτούν με νόημα και αλήθειες τους νέους αγώνες μας: Δεν υπάρχει «καλός καπιταλισμός», ή καπιταλισμός που να μην οδηγεί σε κρίσεις χρέους και ιμπεριαλιστικούς πολέμους.
  • Οργάνωση, αντίσταση κι αγώνας λοιπόν, για το δίκιο του εργάτη κάθε στιγμή και σε κάθε περίσταση, για το Σοσιαλισμό και τη διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών απέναντι στο θηρίο που θρέφεται με την καταπίεση και την εκμετάλλευση.
  • Οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη από μια Αριστερά που αποδεικνύει αδιάλειπτα το υλικό με το οποίο είναι φτιαγμένη και που επιβεβαιώνει καθημερινά την πρωτοπόρα της φύση στους λαϊκούς και δημοκρατικούς αγώνες και έγινε ήδη το πρώτο βήμα με την εκπόνηση της μελέτης για έξοδο από το ληστρικό μνημόνιο του «κουρέματος» και την συντεταγμένη αποχώρηση από την Ευρωζώνη.
  • Το τιμημένο εργατικό κόμμα του τόπου και οι οργανώσεις του, έχουν ευθύνη και καθήκον να μπουν μπροστά, όπως ακριβώς το έχουν ξανακάνει στους αντιφασιστικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες της δεκαετίας του 40’ που καθιέρωσαν την κυπριακή Αριστερά στη συνείδηση της εργατικής τάξης. Το μέλλον μας ανήκει. 

9 σχόλια:

  1. Νέε μου έβαλες και τη φωτογραφία της σημαίας του ΑΚΕΛ και προσπαθώ να συντάξω τες σκέψεις μου.

    Το ΑΚΕΛ έδωσε στην δημοσιότητα την περίφημη εναλλακτική πρόταση στην Τρόικα και στα μνημόνια λιτότητας. Μια πρόταση που σημείωσε ότι θα έπρεπε να ήταν έτοιμη πριν 4 χρόνια και όχι να περιμένουμε το bail-in για να την ετοιμάσουν.

    Η πρόταση για μένα ήταν απογοητευτική. Όχι γιατί δεν ήταν ολοκληρωμένη αλλά γιατί ήταν καθαρά πολιτική.

    Μια καθαρά πολιτική πρόταση δεν μπορεί να εφαρμοστεί ντε φάκτο Νέε εντός της κοινωνίας. Δεν μπορεί να δώσει ούτε δυναμική ούτε ελπίδα εντός κοινωνίας για αντίσταση και αν τύχει και αλλάξουν οι συνθήκες τότε να μπορεί να εφαρμοστεί επιτυχώς μια πολιτική εναλλακτική.

    Η πρόταση θα έπρεπε να ήταν πρώτα κοινωνική, εφαρμόσιμη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο και πάνω από όλα θα έπρεπε να ήταν έμπρακτη και υλοποιήσιμη άμεσα. Από μια τέτοια πρόταση απορρέει η πολιτική πρόταση για εναλλακτικές.

    Το δεύτερο σχόλιο είναι ότι το ΑΚΕΛ παραμένει προσκολημένο σε όρους της δεκαετίας του 70. Ακόμα συζητά για γεωστρατηγικά ισοζυγια και πιστεύει ότι μπορεί να συντηρήσει το κυπριακό κράτος όπως υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες.

    Εδώ θέλω να σχολιάσω και λίγο το τι έχεις γράψει νέε. Λες για κοινωνική αλληλεγγύη, συνδικαλισμό και αυτοοργάνωση μιας τάξης αστικών υπαλλήλων. Δυστυχώς αν η μάχη δωθεί για τους δημόσιους και ιδιωτικούς γραφειακούς υπάλληλους είναι χαμένη.

    Όλη η βαρύτητα θα πρέπει πάει καθαρά στην εργατική και παραγωγική τάξη αν θέλεις να δομήσεις σοσιαλισμό. Η τάξη των υπαλλήλων των γραφείων απλά ακολουθεί.

    Δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση χωρίς οργάνωση της πρωτογενούς παραγωγής. Δεν υπάρχει σοσιαλισμός χωρίς καθαρή υλιστική διαλεκτική.

    Δεν θέλουμε τον Άνδρο Κυπριανού από το βήμα της βουλής να ανακοινώνει πολιτικές εναλλακτικές. Θέλουμε τους διανοούμενους να αναλύουν τον σοσιαλισμό σε κάθε καφενείο, τους οργανωτικούς να οργανώνουν τους φτωχούς και τους άνεργους και την έμπρακτη αλληλεγγύη σε κάθε πολίτη που την έχει ανάγκη.

    Αυτή η απογοήτευση που έχει ο κόσμος για την θεσμική αριστερά σπρώχνει τον κόσμο στις αγκάλες του λαικιστών (βλέπε Λιλλήκα) και των εθνικιστών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνεχίζω... Όσο και να υπερασπίζω το ΑΚΕΛ πολλές φορές άλλο τόσο πρέπει να του ασκείς κριτική.

    Η άρχουσα τάξη στην Κύπρο εδώ και μια 5ετία (9ετία κατ ακρίβεια μετά το Ανάν) οργανώνεται για να επιβληθεί και να διαλύσει τις αντιστάσεις του Λαού.

    Η χειραγώγηση των ΜΜΕ, η ίδρυση ακραίων εθνικιστικών οργανώσεων, η εμπλοκή της εκκλησίας στα πολιτικά και το αποκορύφωμα η οργάνωση ενός λαικίστικου κινήματος (Λιλλήκας) είναι τα όπλα που χρησιμοποιεί η αστική τάξη και τα έχει πλέον σε πλήρη διάταξη.

    Που είναι οι αντιδράσεις του λαικού κινήματος; Που είναι τα εναλλακτικά σενάρια και οι σοσιαλιστικές απαντήσεις στις πιο πάνω μεθοδεύσεις; Και εννοώ έμπρακτες απαντήσεις και όχι σε επίπεδο φιλολογίας.

    Δηλαδή δεν τέθηκε ποτέ κάτω το σενάριο της αποτυχίας των συνομιλιών με την Τρόικα για την εξεύρεση εναλλακτικής; Δεν έπρεπε να προετοιμαστεί ο κόσμος για πιθανή κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος (και ας μην κατάρρεε); Είμαστε ή δεν είμαστε έτοιμοι για τη χείριστη περίπτωση;

    Το λαικό κίνημα πάντα ακολουθά καταιδρωμένο τις εξελίξεις. Η μόνη απάντηση είναι η σοσιαλιστική αυτοοργάνωση και αυτή δεν υπάρχει, αφού το ΑΚΕΛ έχει εγκλωβιστεί μέσα στο κράτος του 60.

    Κάποιος μπορεί να πει ότι ο σοσιαλισμός στην Κύπρο θα αποτύχει γιατί είναι απελπιστικά μόνο σαν κίνημα. Ας αποτύχει... Σίγουρα αυτό που γίνεται τώρα είναι σαφώς πιο αποτυχημένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε μου εξηγητή, το λαϊκό κίνημα ακολουθά καταϊδρωμένο τις εξελίξεις γιατί ακριβώς είναι υπό συνεχόμενο διωγμό, και όταν ακόμα στήριζε κυβερνήσεις.
      Σε όλες μου τις συζητήσεις υπενθυμίζω τις συνθήκες που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στη κριική μας στην πολιτική εκπροσώπηση του λαϊκού κινήματος.
      Ο φίλος ο άνεφ συχνά επίσης λέει για την ταξική μετατόπιση των μαζών που βρίσκονται μέσα ή στις παρυφές του κινήματος.

      Η περασμένη κυβέρνηση επέμενε για τις τράπεζες και τον ρόλο του Ορφανίδη και όσων τον στήριζαν από καιρό. Το ΑΚΕΛ μίλησε για όσα μας βρήκαν, και άλλοι φυσικά, πριν μας βρουν.
      Όχι μόνο τώρα, από τη δεκαετία του 40 και του 50.
      Μπόρεσε να τα αποτρέψει; Γιατί δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη Ζυρίχη, παρά μόνο μέτρησε και θύματα ως θυσία για να εδραιωθεί η διχοτόμηση.
      Και γιατί μετά δεν κατάφερε να υπερασπιστεί έστω και τη προοπτική του ενιαίου και ανεξάρτητου κράτους;
      Τότε είχε και αυτοοργάνωση σοσιαλιστικού τύπου, είχε και μαχητικότητα και μεγάλους συμμάχους μέσα και έξω. Τι πήγε στραβά;
      Ε, δεν παίζουμε μόνοι μας φίλε μου. Υπάρχει τζιαι η άλλη παράταξη, τζιαι η αστική τάξη πίσω της, τα κατεστημένα, που ότι τζι αν κάμεις θα την υπολογίζεις. Έσιει τζιαι τούτη του δικούς της συμμάχους μέσα-έξω.

      Διαγραφή
    2. Αφέθηκε όντως να κυβερνήσει το ΑΚΕΛ εδώ που τα λέμε; Αν έβρισκε ένα σύμμαχο μέσα στη Βουλή δεν θα υπήρχε ο έλεγχος από το 2009 και το 2010 στην κεντρική;

      Δεν θέλω να φτάσω στο άλλο άκρο και να υπαινιχτώ ότι θα αποφεύγαμε την τραπεζιτική κατάρρευση ή την επιβολή μνημονίων (ίσως να έβρισκαν και άλλα παράθυρα), αλλά σίγουρα θα αντιδρούσε πιο γρήγορα το δημόσιο αν δεν έπαιζε όλη αυτή η συγκάλυψη του ρόλου πολλών και της υπερέκθεσης των τραπεζών στο ελληνικό χρέος.
      Η Αριστερά όσο γινόταν όλη αυτή η διεργασία δεχόταν κριτική γιατί ακριβώς υπογράμμιζε τη φύση του προβλήματος.
      Τώρα έχουν όλοι ανακαλύψει πως το πρόβλημα είναι τραπεζιτικό, και θα πρέπει να απολογηθεί η αριστερά;
      Ήταν μια αποδυναμωμένη κυβέρνηση, χωρίς πολιτικά ερείσματα, με μόνο σύμμαχο το 1/4 του λαού στο εσωτερικό, και τη Ρωσία σε μεγάλο βαθμό.
      Το ΑΚΕΛ ναι, πρέπει να κάμει την αναπροσαρμογή του. Εσύ λες δεν θα τα καταφέρει, καλώς.
      Που τη μεριά μου τουλάχιστον δεν το θεωρώ και ως εμπόδιο για να παραχθεί κάτι καλό που τη κοινωνία την ίδια, χωρίς να μπει μεσάζοντας.
      Στο κείμενο λέω πως χρεάζεται κυρίως ταξική συνείδηση, να καλιεργηθεί, να δομηθεί, τζιαι να παράξει πολιτικές. Είναι εμπόδιο το ΑΚΕΛ για τούντο πράμα;
      Αν υπάρχουν πιο πρωτοπόρα τζιαι πιο προοδευτικά τζιαι μαχητικά τμήματα μες την κοινωνία που θα τρέξουν πιο γρήγορα που το ΑΚΕΛ, ας τρέξουν.
      Το καραβάνι εν δυσκολοκίνητο γιατί ακριβώς εν μεγάλο. Αρκεί να πάρει την στροφή τζιαι πάει αργά.
      Όλοι θα θέλαμε ένα πιο γρήγορο και αποτελεσματικό κίνημα που να είναι δεμένο με την εργατική τάξη. Πιο δραστικό.

      Εμίλησες όμως τζιαι για "ανθρώπους του γραφείου" που θα ακολουθήσουν την εργατική τάξη, τους προλετάριους ας πούμε των ημερών μας, τζιαι κάπου νιώθω ότι όντως υπάρχει μια μετατόπιση στη δεκαετία του 60 τζιαι του 70 δαμαί, αλλά όι που το ΑΚΕΛ.

      Εν διαφορετική η εποχή από τότε σε σχέση με την εργασιακή κατάσταση.
      Υπήρξε τζιαι που την άλλη η ανόρθωση του βιοτικού επιπέδου γαι την οποία το ΑΚΕΛ αφιερώθηκε.
      Υποστηρίζουν κάποιοι πως έκλεισε τον κύκλο του τζιαι πως πρέπει να παραμεριστεί, να ξεπηδήσει κάτι άλλο, καλύτερο.
      Καλώς να ορίσει.
      Ο σοσιαλισμός στην Κύπρο θα πετύχει, φτάνει να έχει κοινωνική και πολιτική στήριξη σε προγράμματα φιλολαϊκά.

      Διαγραφή
    3. Είναι εμπόδιο το ΑΚΕΛ, για να φτιαχτούν τέτοιες πλειοψηφίες και τέτοιες τάσεις φίλε εξηγητή;
      Αν νομίζουν κάποιοι πως ναι, έτσι έχουν τα πράγματα,
      Προσωπικά βλέπω την αναπροσαρμογή του στις νέες συνθήκες με σοσιαλιστική προοπτική, όχι απλά φρασεολογία.

      Και σοσιαλιστική προοπτική σημαίνει περισσότερο κράτος, έλεγχος της νομισματικής πολιτικής, περιορισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και σταδιακής αντικατάστασής της με την συνεργατική ή την δημόσια, και φυσικά συνεργασίες στο διεθνές επίπεδο με χώρες και οργανισμούς που δίνουν κάλυψη στο εγχείρημα.
      Σοσιαλιστική προοπτική σημαίνει αποστρατικοποίηση, μπορούσε ή μπορεί το λαϊκό κίνημα να την επιβάλει από μόνο του, ακόμα και με στήριξη ή συμμαχία την μεγάλης πλειοψηφίας του λαού;
      Σήμαινε όχι ένταξη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη.
      Σημαίνει τώρα αντίσταση στην ένταξη στον προθάλαμο του ΝΑΤΟ.
      Ευθύνεται το ΑΚΕΛ για το παραμύθιασμα της κοινής γνώμης, το ίδιο δηλαδή σκηνικό που το 40;
      Τζιαι παέι το παραμύθι.
      Τι να κάμει το ΑΚΕΛ δηλαδή για να αποτρέψει την ένταξη ή στο ΝΑΤΟ, ή μια δοτή πάλε λύση, ή ένα νέο πόλεμο πχ, οποιουδήποτε τύπο, όπως τον οικονομικό τωρά;
      Όσο πιο καθαρά μπορεί, μιλά. Ποιος άλλος μιλά δηλαδή για τα ευρύτερα συμφέροντα, τζιαι όι τα κλειστά;
      Όταν έσκουζε το ΑΚΕΛ για την ΕΕ ποιοι βρέθηκαν δίπλα του, κοινωνικά ή πολιτικά; Όταν ψέλλιζε ο Χριστόφιας κάτι για καθυστέρηση ένταξης στο Ευρώ;
      Προσπαθώ να φέρω στη μνήμη μου το 2006,7,8 να θυμιθώ ποιος μπλόκερ ή πολιτικός ή άλλος επιστήμονας, οικονομολόγος ή ξέρω γω τι, έπαιζε καμπανάκια για την ένταξη στο ευρώ.
      Ή αργότερα με το κόλπο των τραπεζών.

      Τέλοσπάντων, είπαμε πολλά. Το ΑΚΕΛ εν συμμαχική δύναμη στους σοσιαλιστές, τους κομμουνιστές, στους αναρχικούς και πάει λέγοντας. Σε όλους τους δημοκράτες.
      Να το κρίνουμε, αλλά υποβοηθητικά τζιαι όι υπονομευτικά. Γιατί σε σύγκριση με τους άλλους πολιτικούς χώρους τζιαι εκφράσεις διαχρονικά, ακόμα τζιαι τωρά, έσιει μια ποιοτική διαφορά.

      Αν δεν φαίνεται σε όλους τούντο πράμα, εν τζιαι θέμα της οπτικής του καθ ενός μας.


      Διαγραφή
    4. Πίστεψε με το τελευταίο πράγμα που θέλω να κάνω είναι να υπονομεύσω τη θεσμική αριστερά.

      Νομίζω η αυστηρή κριτική (η πολύ αυστηρή κριτική) χρειάζεται γιατί ρε φίλε εν μπορείς να έχεις ένα μεγάλο έρεισμα μέσα στην κοινωνία και να μην το χρησιμοποιάς.

      Απλά για να σχολιάσω τι έχεις γράψει. Δεν θα μιλήσω για άλλες δεκαετίες γιατί δεν τα έζησα. Θα μιλήσω για την ένταξη στην ΕΕ και το Ευρώ.

      Θυμάμαι κάποιες ήπιες αντιδράσεις εναντίων της ένταξης στην Ευρώπη. Θυμάμαι ότι η απάντηση στην κατηγορία του ευρωσκεπτικιστή ήταν η Ευρώπη των Λαών. Το θέμα της καθυστέρησης της ένταξης στο ευρώ τέθηκε στην κοινωνία σαν φιλολογικό ερώτημα.

      Θέλω να σου πω ότι το ΑΚΕΛ ακολούθησε και ακολουθεί την πορεία της πολιτικής αντίδρασης. Δεν νιώθει η κοινωνία την αντίδραση. [Κάπου δαμέ μπαίνει και η απογοήτευση της κοινωνίας που τα κόμματα σαν καθαρά πολιτικά εργαλεία αλλά και η χειραγώγηση πολλών απογοητευμένων-"αγανακτισμένων" από λαικιστές και εθνικιστές].

      Για παράδειγμα σήμερα ένας Κύπριος αριστερός μπορεί να κοιμηθεί τη νύχτα και να ξυπνήσει το πρωί ενταγμένος στο ΝΑΤΟ. Έτσι απλά και αμαχητί...

      Ναι η αύξηση του βιοτικού επιπέδου μετατόπισε το χώρο εργασίας των Κυπρίων. Σήμερα όμως με τόση ανεργία (και σύντομα ανέχεια) δημιουργούνται συνθήκες για οργάνωση (σοσιαλιστική??) μιας εργατικής τάξης που μπορεί να βγάλει πολύ κόσμο από το αδιέξοδο.

      Εσύ μπορεί να νομίζεις ότι το ΑΚΕΛ κάνει δουλειά εντός της κοινωνίας. Δεν φαίνεται να κάνει με ελάχιστες εξαίρεσεις [Όντως άτομα σαν εσένα κάνουν εξαιρετική δουλειά και μπράβο σου που μπλογκάρεις και μπαίνεις και στον κόπο να μας απαντήσεις].

      Ε δεν γίνεται ένα κόμμα με ομάδες βάσης σε κάθε γωνιά της Κύπρου να μην οργανώνει έμπρακτα τον κόσμο προς τέτοιες κατευθύνσεις.

      Γιατί στο κάτω κάτω η φιλελευθεροποίση μπορεί να περάσει, η νατοποίηση μπορεί να περάσει, ακόμα και η τουρκοποίηση (ισλαμοποίηση καλύτερα) μπορεί να περάσει.

      Με την ("χαμένη") μάχη που θα δώσει σε επίπεδο κοινωνίας διατηρείς ζωντανά τα κομμάτια που μπορούν μια μέρα να κάνουν τη σοσιαλιστική ανατροπή.

      Διαγραφή
    5. Φίλε, η κριτική να γίνεται εφόσον είναι εμφανείς οι αδυναμίες. Εγώ άλλο ρωτώ: είναι εμπόδιο το ΑΚΕΛ;
      Στην αναγκαία οργάνωση από κάτω προς τα πάνω λέμε το ίδιο πράγμα με άλλες λέξεις. Όπως γράφω και στο άρθρο, εδώ θα κριθεί η μαζική Αριστερά στη νέα εποχή, αν δεν το κάνει θα αυτοπεριορίσει τον ρόλο της.
      Όσο αφορά να ιστορικά ζητήματα που δεν τα έχει ζήσει όπως λες γι αυτό και δεν τα σχολιάζεις, ή δεν πατάς πάνω τους για να βγάλεις κάποια συμπεράσματα, να πως απλά πως εν αρκετά αντιδιαλεκτική τουτη η προσέγγιση.
      Αν δεν ξέρεις οφείλεις να μάθεις.
      Γιατί αν δεν μάθεις, πως μπορείς να ερμηνεύσεις τα φαινόμενα, τις τάσεις και τις αδυναμίες;

      Διαγραφή
    6. 1) Δεν επέλεξα να τα σχολιάσω και γιατί δεν τα έζησα και γιατί θα έπαιρνε πολύ η συζήτηση. Το πιο σημαντικό εκείνων των χρόνων είναι ότι υπήρχε και ο υπαρκτός σοσιαλισμός που ασκούσε ενεργή πολιτική στην Κύπρο (Συμβούλιο Ασφαλείας, κίνημα αδεσμεύτων, κτλ). Υπήρχε (και τώρα πνέει τα λοίσθια) πλαίσιο και στρατηγική (ΔΔΟ, πρώτα εθνικό μετά ταξικό) για την αντιμετώπιση της κατάστασης.

      2) Από την ερώτηση σου καταλαβαίνω ότι το ΑΚΕΛ περιμένει από τον κόσμο να οργανωθεί. Θα απαντήσω με ερωτήσεις.
      Γιατί δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία το ίδιο (το ΑΚΕΛ) προς αυτή την κατεύθυνση;
      Από την άλλη είναι έτοιμο το ΑΚΕΛ να "πατρονάρει" ένα αυτο-οργανωμένο σοσιαλιστικό κίνημα;

      Διαγραφή
    7. Το ΑΚΕΛ, νομίζω δηλαδή, εν εκτιμήσεις που κάμνω, περιμένει που τον κόσμο να πιστέψει πως πρέπει να οργανωθεί τζιαι να δει τα δικά του, και όχι τα συμφέροντα του οικονομικού κατεστημένου, όταν γίνει αυτό μπορούν να γίνουν πολλά.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...