"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

27 Ιουνίου 2013

Από τους «αγανακτισμένους» και την «άνοιξη» του 11’, στα αυταρχικά νεοφιλελεύθερα καθεστώτα του 13’

  • Είπε μια αλήθεια ο Εγκεμέν Μπαγίς, έστω και μισή, απαντώντας στις ευγενικές συστάσεις των Ευρωπαϊκών θεσμών αλλά και των Αμερικανών για «αυτοσυγκράτηση». Υπενθύμισε στη διεθνή κοινότητα πως περιστατικά σαν κι αυτά της πλατείας Ταξίμ «συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες», και δη στις μητροπόλεις της δύσης.
  • Η άλλη μισή αλήθεια που δεν φανέρωσε ο τούρκος υπουργός, είναι πως οι λαοί εξεγείρονται γιατί ο νεοφιλελευθερισμός –οι ιδιωτικοποιήσεις, η χρηματοπιστωτική κατοχή, η πολιτική επικυριαρχία των πολυεθνικών πάνω στα κράτη και τα δημόσια συμφέροντα- έχει αγανακτήσει κι εξεγείρει τη λαϊκή οικογένεια και τη νεολαία.
  • Οι αντιστασιακές δράσεις του 12’ και του 13’ στην ενάντια στη λιτότητα, ειδικά στις χώρες του Νότου, έχουν σαφώς στο στόχαστρό τους τον οικονομικό αυταρχισμό και το ξεπούλημα της διοίκησης στο τοπικό και πολυεθνικό κεφάλαιο. Στην ανατολή από την άλλη, είδαμε την αμέσως προηγούμενη περίοδο τις εξεγέρσεις να κατευθύνονται ενάντια στο κρατικό και συνήθως μονοκομματικό κατεστημένο, τις πολιτειακές δομές έτσι όπως τις αντιλαμβάνεται και τις βιώνει ειδικότερα η νέα γενιά.
  • Στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα της πλατείας Συντάγματος σε ένα σημαντικό βαθμό, είχαμε πριν από δύο χρόνια μια διαμαρτυρία «ανατολικού τύπου» που στόχευε στο σάπιο κράτος, τη διακυβερνητική αναποτελεσματικότητα και τους πολιτικούς. Και αυτή η βάση αγανάκτησης είναι επικίνδυνη γιατί ακριβώς είναι αποσπασματική. Δημιουργεί συνθήκες ανάπτυξης για τον φασισμό, ένα φασισμό που στην περίπτωση της ανατολής παρουσιάζεται και ως βίαιος παραθρησκευτικός φονταμενταλισμός.   
  • Έξω από το Προεδρικό το καλοκαίρι του 11’ για παράδειγμα, βρέθηκαν εκτός από τους φασίστες του ΕΛΑΜ και άλλους εθνικιστές, οι Αθανάσιος Ορφανίδης και Μιχάλης Σαρρής, δύο άνθρωποι με ξεκάθαρη εμπλοκή στο τραπεζιτικό πατατράκ της Κύπρου. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά για τη γνησιότητα της διαμαρτυρίας και για το που ήθελαν κάποιοι να την οδηγήσουν.
  • Τα κινήματα των «αγανακτισμένων» σε Ελλάδα και Κύπρο όπως και αυτά της αραβικής «άνοιξης», θα πρέπει τέλος να σημειωθεί πως, συμπτωματικά ή όχι, αποτέλεσαν τη βάση για ανάδειξη ακόμα πιο συντηρητικών προοπτικών στο πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι της κάθε χώρας ξεχωριστά: Κυβέρνηση Παπαδήμου στην Ελλάδα, πολιτική «ομηρεία» Χριστόφια στην Κύπρο, σαρία στη Λιβύη, ο στρατός κυρίαρχος στην Αίγυπτο, σφοδρός εμφύλιος στη Συρία, ξένη επέμβαση, καταστροφή.
  • Δεν είχαν με λίγα λόγια ταξικό προσανατολισμό, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιηθούν για να «αλλάξει η φρουρά» και να υλοποιηθούν «με λαϊκή απαίτηση» πλέον οι διαδικασίες εκποίησης των δημόσιων συμφερόντων.
Στη ΓΝΩΜΗ, 21/6/2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...