"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

14 Ιουνίου 2013

Η ιστορία εκδικείται τον Ερντογάν: «Άνοιξη» και στην Τουρκία

...με το ίδιο νόμισμα...
  • Αποκτά ταξική διάσταση η αναταραχή στην Τουρκία: Δημόσιοι υπάλληλοι και μεταλλεργάτες σε μαζικές απεργίες ενάντια στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο Ερντογάν.
  • Αμφισβητείται πλέον ανοικτά η «ισλαμική δημοκρατία» – Κίνδυνος κατάρρευσης της πολιτικής του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ως προτύπου για τις άλλες μουσουλμανικές χώρες σε Βόρεια Αφρική, Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία.
  • Κρυφοκαίει η αντιπαλότητα Σουνιτών-Αλεβιτών και Ανατολίας-Μεσογείου. Οι ιστορικές διαμάχες στην Τουρκία επανέρχονται με διαφορετικό πρόσωπο. 
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 7/6/2013
  • Όταν ο Ρατζίπ Ταγίπ Ερντογάν συμμετείχε με τους επιτελείς του και τους ΝΑΤΟϊκούς του συμμάχους στους σχεδιασμούς ανατροπής των καθεστώτων σε Αίγυπτο, Λιβύη και Συρία μέσω της λεγόμενης «αραβικής άνοιξης» και που κατέληξε στις δύο από τις τρεις περιπτώσεις σε εμφύλιο πόλεμο και ξένη επέμβαση, δεν υπολόγιζε προφανώς ότι θα πέσει και ο ίδιος θύμα της λαϊκής απαίτησης στις μουσουλμανικές χώρες για αληθινή δημοκρατία και συμμετοχή.
  • Οι μαχητικές διαδηλώσεις και οι οδομαχίες στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης μεταξύ δεκάδων χιλιάδων λαού και των δυνάμεων καταστολής, προσομοιάζει απόλυτα με τις εικόνες που παρακολουθήσαμε στη Τύνιδα, στη πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου, στη Βεγγάζη και τη Χομς, και θα έλεγε κάποιος ότι η ιστορία εκδικείται πλέον τον Ερντογάν πληρώνοντάς τον με το ίδιο νόμισμα.
  • Ο αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης που έφτασε φέτος μέχρι του σημείου να απαγορεύσει τις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις, επιβάλλοντας παράλληλα μια σειρά από αναχρονιστικές απαγορεύσεις όπως η πρόσφατη ενάντια στη χρήση αλκοόλ, έχει ξεχειλίσει το ποτήρι για τις «κοσμικές» δυνάμεις της χώρας που αντιτίθενται στην ατζέντα ισλαμοποίησης της πολιτικής ζωής και της κοινωνίας γενικότερα.
  • Οι παναπεργίες που ανακοινώθηκαν από τα συνδικάτα των δημοσίων υπαλλήλων και των μεταλλεργατών, έρχονται με τη σειρά τους να επιβεβαιώσουν την ταξική διάσταση των εφαρμοζόμενων πολιτικών και να δημιουργήσουν τον σοβαρότερο ίσως πονοκέφαλο αυτή τη στιγμή για τους Ισλαμιστές. Η βιομηχανία μετάλλου είναι η σημαντικότερη εξαγωγική δύναμη της χώρας με αναλυτές να υποστηρίζουν πως πιθανή εργατική αναταραχή στον τομέα αυτό θα παραλύσει την τούρκικη οικονομία σε μια φάση έντονου παγκόσμιου ανταγωνισμού. 
ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΙΤΙΑ
  • Σε πρώτο επίπεδο, υποβόσκει ασφαλώς η αντίδραση των νόμιμων και παράνομων αντιπολιτευτικών δυνάμεων στη δεκαετή «επέλαση» των Ισλαμιστών μέσα στο κράτος και τον στρατό, και την ποινικοποίηση ουσιαστικά της αντίθετης άποψης. Σημειώνεται εδώ πως οι πολιτικές δίκες στρατιωτικών και δημοσιογράφων στην Τουρκία βρίσκονται σε ημερήσια διάταξη ενώ συνεχίσουν να βρίσκονται στη παρανομία διεθνιστικά κόμματα και οργανώσεις, καθώς επίσης και τα κόμματα των Κούρδων αυτονομιστών.
  • Το μοντέλο της νεοφιλελεύθερης ανάπτυξης πάνω στην ισλαμική πλατφόρμα χειραγώγησης των μαζών, επιβάλλεται στην Τουρκία με εντατικούς ρυθμούς, γεγονός που από τη μια έχει φέρει τις εξαγωγικές επιδόσεις της χώρας σε ζηλευτά επίπεδα αλλά από την άλλη έχει αυξήσει την απόσταση μεταξύ των πλουσίων και της εργατικής τάξης.
  • Πίσω από τα νέα αστικά κέντρα που δημιουργεί ο Ερντογάν και το κόμμα του, και τα οποία έχουν σαν κέντρο της κοινωνικής ζωής τα λεγόμενα «λευκά τζαμιά», κρύβεται ένας καλά οργανωμένος μετασχηματισμός της Τουρκίας που στόχο έχει να παράγει και να εκπαιδεύει «αφοσιωμένους» εργάτες οι οποίοι δεν θα προβαίνουν σε διεκδικήσεις εργασιακού ή δημοκρατικού περιεχομένου, αφού θα νιώθουν «πλήρεις» ακλουθώντας με τυφλή εμπιστοσύνη την  ισλαμική εκδοχή του προτύπου «πατρίς- θρησκεία- οικογένεια».
  • Είναι αυτό ακριβώς το μοντέλο που επιδιώκουν οι Δυτικοί να «μεταφυτέψουν» στις άλλες μουσουλμανικές χώρες σε Βόρεια Αφρική, Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία. Αναπόφευκτα λοιπόν, η επιτυχία ή η αποτυχία του να επιβληθεί στην Τουρκία, θα έχει σοβαρό αντίκτυπο σε μια σειρά από έθνη της περιοχής. Πόσο μάλλον στην Κύπρο όπου συνεχίζεται η Τούρκικη κατοχή και με τους τουρκοκύπριους στην μεγάλη τους πλειοψηφία να χουν εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον «σκίσει τα δεφτέρια τους» με τον νεοοθωμανισμό του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.
  • Όπως και να χει, ανεξαρτήτως των εξελίξεων στην Τουρκία και της υπερθέρμανσης ή της καταστολής των φαινομένων, το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν έχει χάσει την πρώτη του πολιτική μάχη, γεγονός που του αφαιρεί δυνάμεις για τη συνέχεια των σχεδιασμών του. Δυνάμεις που τις χρησιμοποιεί αποτελεσματικά από το 2003 προκειμένου να ενισχύσει τη θέση των συμφερόντων της τούρκικης άρχουσας τάξης στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.   
ΒΑΘΕΙΕΣ ΟΙ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ
  • Η κυβέρνηση Ερντογάν φαινόταν παντοδύναμη μέχρι την περασμένη εβδομάδα όπου με αφορμή τον υπερβολικό ζήλο των αστυνομικών δυνάμεων ενάντια σε ειρηνικούς διαδηλωτές που ήθελαν να μπλοκάρουν την καταστροφή πάρκου στο κέντρο της οικονομικής πρωτεύουσας της Τουρκίας, έχουν κινητοποιηθεί μια σειρά από βαθιές αντιθέσεις στο εσωτερικό της χώρας που δεν εξαντλούν την εξήγησή τους στο δίπολο κοσμικού και θεοκρατικού κράτους. Σίγουρα όμως δεν είναι αμελητέα αυτή η διάσταση.
  • Οι Αλεβίτες, η μεγαλύτερη θρησκευτική μειονότητα της χώρας που αριθμεί σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς γύρω στα 15 εκατομμύρια πολιτών κυρίως στις παράλιες περιοχές, έχει ταυτιστεί παραδοσιακά τόσο με τον Κεμαλισμό όσο και την Αριστερά, σε μια προσπάθειά της να αποκρούσει την επικυριαρχία των φονταμενταλιστών Σουνιτών.
  • Υπάρχει αναμφίβολα μια αντιπαλότητα με θρησκευτική χροιά σε ένα δεύτερο επίπεδο, η οποία όμως διαλεκτικά βασίζεται στη σύγκρουση πολιτισμών και συμφερόντων μεταξύ της ανατολικής-ηπειρωτικής Τουρκίας και της δυτικής-Μεσογειακής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που τα μεγαλύτερα ποσοστά του, το κόμμα του Ερντογάν τα λαμβάνει στην Ανατολία, ενώ τα κοσμικά προπύργια συνεχίσουν παραδοσιακά να βρίσκονται νοτιοδυτικά.
  • Οι Αλεβίτες θεωρούνται από μελετητές ως οι πλέον μετριοπαθείς μουσουλμάνοι, με τάσεις που φτάνουν τα όρια της «παγκόσμιας θρησκείας» και με εμφανείς επιρροές τόσο από τον Βουδισμό, όσο και τον Χριστιανισμό, ενώ έχουν να παρουσιάσουν μια προοδευτική πολιτική παράδοση πέραν των εκατό χρόνων. Το Αλεβίτικο δόγμα ασπάζεται ιστορικά και η μεγάλη πλειοψηφία της Τουρκοκυπριακής κοινότητας.        

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...