"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

17 Ιουνίου 2013

Οι αστικές δημοκρατίες και η Αριστερά

Για την ελεύθερη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά - Ενότητα έστω και στα μίνιμουμ, να μην περάσει ο φασισμός - Ο Τσαβισμός ως κοινή συνισταμένη και προοπτική.


  • Τις αστικές δημοκρατίες που χάνουμε, τις κατάκτησαν οι ευρωπαϊκοί λαοί με την ήττα του ναζισμού. Τα αστικά κράτη, οι δυτικές δημοκρατίες του ψυχρού πολέμου, είναι αποτέλεσμα της έστω και περιορισμένης νίκης των λαϊκών κινημάτων και των ευρύτερων δημοκρατικών δυνάμεων σε κάθε κράτος ξεχωριστά. Είναι ένας συμβιβασμός μεν, που προέκυψε όμως με την προέλαση του Κόκκινου Στρατού και την καταστροφή του 3ου Ράιχ.
  • Αν δηλαδή οι δύο νικητές του Β’ παγκοσμίου δεν ήταν η Ανατολή και η Δύση, και ήταν για παράδειγμα η Δύση και οι Γερμανοί με τους συμμάχους τους, δεν θα είχαμε τις ευρωπαϊκές αστικές δημοκρατίες που βιώσαμε μέχρι και πριν από λίγα χρόνια. Γι αυτό, πάντα θεωρούσα και το κατέγραψα σε ορισμένες στιγμές αυτά τα τρία και πλέον χρόνια που προσπαθώ να μαζεύω τις σκέψεις μου στο ηλεκτρονικό χαρτί, πως είναι καθήκον της Αριστεράς η προάσπιση των αστικών θεσμών όταν αυτοί δέχονται τις επιθέσεις της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς. Για να θέλουν να τους καταλύσουν πάει να πει ότι τους ενοχλούν, και για να επιτίθενται τόσο ωμά στην Αριστερά, σημαίνει ότι τους εμποδίζει να τους φέρουν στα μέτρα τους.
  • Ένα κλασικό παράδειγμα είχαμε στην Ελλάδα του εμφυλίου. Εκεί, «ακυρώθηκε» η αντιφασιστική νίκη. Οι δυτικοί και οι τοπική γερμανόφιλη παράταξη, η Δεξιά και η Ακροδεξιά, συνασπίστηκαν για να σταματήσουν την κομμουνιστική προέλαση οδηγώντας την Ελλάδα σε δεκαετίες αντιδραστικών κυβερνήσεων, περιθωριοποίησης ή και κατάργησης των αστικών θεσμών, των ελεύθερων εκλογών, της ισονομίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.ο.κ. Το ίδιο επιχειρήθηκε και στην Κύπρο με την πρώτη και τη δεύτερη κάθοδο του Γρίβα στο νησί το 55’ και το 71’.   
  • Είναι άλλο δηλαδή να υπερασπίζεται κάποιος την ΕΡΤ τώρα, τους ημικρατικούς στην Κύπρο ή τους αστικούς θεσμούς γενικά, τη δικαιοσύνη, το κοινοβούλιο την αυτοδιοίκηση κλπ απέναντι στην Χρυσή Αυγή ή την ρέπουσα προς αυτή Νέα Δημοκρατία (στην περίπτωση της Κύπρου από τα κόμματα της διαπλοκής και όσους εξυπηρετούν), και άλλο να το κάνει απέναντι στον ίδιο τον λαό που δείχνει έτοιμος να προχωρήσει στη λαοκρατία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.
Για την ελεύθερη πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά
  • Αυτό νομίζω έχει γίνει αντιληπτό σε όλους μέσα στο φάσμα της Αριστεράς, σε Ελλάδα και Κύπρο. Η ΕΡΤ έχει ενώσει, όπως φυσικά και όλες οι κρατικές παραγωγικές δυνάμεις που βρίσκονται στο στόχαστρο της πλουτοκρατίας, τις πολιτικές συσπειρώσεις που παλεύουν για την καθολική πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά και την διεύρυνση των κοινωνικοποιήσεων και των συλλογικών παραγωγών. Ο αγώνας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις προσφέρει μια πλατφόρμα κοινής δράσης για ευρύτερα μέτωπα, και οι λαϊκές κινητοποιήσεις μπορούν να αλλάζουν την ατζέντα, ιδίως όταν συνασπίζονται στη διεκδίκηση.
  • Σίγουρα οι αστικές δημοκρατίες που παραλάβαμε, τα ευρέως διεφθαρμένα αυτά πολιτικά συστήματα, έχουν ήδη ξεπουλήσει τη ψυχή τους στον διάβολο. Και έχουμε καταλάβει όλοι καλά πως με τους αστούς στο τιμόνι, μόνο πόλεμο και δυστυχία θα μπορούμε να περιμένουμε. Ταυτόχρονα όμως πρέπει και να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να διακρίνουμε ποιοι αστικοί θεσμοί και σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά, λειτουργούν ως ασπίδες κοινωνικής προστασίας.
  • Υπό «κανονικές» συνθήκες δηλαδή, κλείνοντας μια δημόσια ραδιοτηλεόραση, «άλλος ένας θεσμός του διεφθαρμένου αστικού κράτους»,  θα έπρεπε να προκαλεί το μειδίαμα της Αριστεράς. Παρόλα αυτά, έχουμε δει στο κατώφλι του μεγάρου στην Αγία Παρασκευή να στηρίζουν την κατάληψη πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάμεις που έχουν εισπράξει την απαξίωση της ΕΡΤ στο πρόσφατο παρελθόν.
  • Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με το ΡΙΚ: Μόνο το ΑΚΕΛ και γενικότερα η Αριστερά, στηρίζουν με αποφασιστικότητα το ίδρυμα, παρότι υπήρξαν χαρακτηριστικά ετεροβαρείς οι παρουσιάσεις των πολιτικών θεμάτων εκ μέρους του, ιδίως στην κορύφωση της προεκλογικής και κατά τη διάρκεια των εξελίξεων του bail in.
  • Θα υπερασπιστούμε και τα κρατικά Πανεπιστήμια, την ΑΤΗΚ, την ΑΗΚ, τους Δήμους κλπ, όταν θα νιώσουν στο σβέρκο τους την ανάσα των επιχειρηματιών, αναγνωρίζοντας το γεγονός πως τόσο από τη πλευρά των εργαζόμενων, όσο και των διοικήσεων των οργανισμών κοινής ωφέλειας, ανοίγονται συχνά-πυκνά οι κερκόπορτες για το μεγάλο κεφάλαιο.
  • Γιατί κι εδώ πρέπει να γίνεται μια διάκριση: δεν έχουν όλοι οι εργαζόμενοι και πάντα δίκιο. Στενά  συντεχνιακά συμφέροντα μπορεί να συγκρούονται με το γενικότερο ταξικό συμφέρον.
  • Αν παρακολουθήσουμε απλά στην στάση της συνδικαλιστικής πλατφόρμας της Δεξιάς στην Αρχή Τηλεπικοινωνιών- CYTA σε διάφορα θέματα, τους πιλότους των Κυπριακών Αερογραμμών, τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας του αεροδρομίου, τη Σύγκλητο του πανεπιστημίου και άλλους φορείς εκπροσώπησης εργαζόμενων, εύκολα νομίζω θα φτάσουμε στο συμπέρασμα πως δεν έχουν παντού και πάντα δίκιο στις διεκδικήσεις τους οι εργαζόμενοι αλλά ούτε και ακολουθούν τις καλύτερες πολιτικές σε κάθε περίσταση.
Ενότητα έστω και στα μίνιμουμ - Να μην περάσει ο φασισμός
  • Ο φασιστικός επικοινωνιακός και κοινωνικός αυτοματισμός που φτάνει μέχρι τη φίμωση και τη λογοκρισία, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις αντιλήψεις του λαού. Ο εκλογικός αυτοχειριασμός των εργαζόμενων, ειδικότερα των δημόσιων υπαλλήλων, οι οποίοι μέσα σε θάλασσες από ελληνικές σημαίες ανέβασαν ένα Αναστασιάδη και ένα Σαμαρά στο σβέρκο τους, είναι χαρακτηριστική ένδειξη του μεγέθους του αποπροσανατολισμού που υπόκειται η κοινωνία.
  • Εμφανίζονται οι θύτες ως σωτήρες. Οι προδότες ως μαχητές και μεταρρυθμιστές. Και οι αστικοί θεσμοί, οι έτσι κι αλλιώς βεβαρημένοι από την δράση αυτών που τους καταλύουν κατά το δοκούν, ως εμπόδιο.  
  • Ο κοινοβουλευτισμός και οι πολιτειακές-κρατικές δομές στην Ευρώπη, όπως και στη Λατινική και αλλού, δεν είναι ο εχθρός της Αριστεράς σε συνθήκες εκφασισμού. Η υπεράσπιση των αστικών θεσμών απέναντι στον φασισμό και τον πόλεμο, δεν είναι «ιδεολογικό αμάρτημα», είναι μια στάση συλλογικής άμυνας που κτίζει σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πρωτοπόρους και τον απλό άνθρωπο με δημοκρατικά ένστικτα.
  • Η κομμουνιστική αριστερά μπορεί απενοχοποιημένη λοιπόν να συμβάλει στη συσπείρωση ολόκληρης της δημοκρατικής παράταξης ενάντια στον κανιβαλισμό, ακόμα κι αν αυτό προϋποθέτει την στήριξη των θεσμών. Μπορεί να ιεραρχήσει τους στόχους και να προκαλέσει μια κοινή ενωτική δράση σε όλα τα επίπεδα, και το πολιτικό και κομματικό περιλαμβάνεται μέσα σ’ αυτά…
  • Η Βαϊμάρη μας κτυπάει την πόρτα. Μίνιμουμ ζητούμενα, για μέγιστη αντιφασιστική ενότητα. Να αποκλειστεί πάση θυσία η ακροδεξιά ατζέντα.   
Ο Τσαβισμός ως κοινή συνισταμένη και προοπτική
  • Πολλοί από μας λένε πως το ΚΚΕ θα έπρεπε από νωρίς να μπει μπροστά. Ναι, είναι βάσιμο αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να γίνει η παραδοχή πως κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε εδώ και καιρό να είχε απολέσει την εμπιστοσύνη του στους ευρωπαϊκούς και τους καπιταλιστικούς θεσμούς.
  • Έφτασαν οι Συριζαίοι να συναινούν στην απαγόρευση του σφυροδρέπανου στο Σύνταγμα την άνοιξη του 11’, να βλέπουν θετική προοπτική στην Αραβική άνοιξη και να επενδύουν στα κινήματα των αγανακτισμένων, δεν λεν κουβέντα για το ΝΑΤΟ και την έμμεση εμπλοκή της ΕΕ στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. 
  • Δεν μπορούν λοιπόν να υπάρξουν δημοκρατικοί αγώνες που δεν θα βάζουν στην ευρύτερη λίστα διεκδικήσεων την απεμπλοκή από τα Ευρωενωσιακά και τα ΝΑΤΟϊκά προγράμματα ή τον εκδημοκρατισμό του στρατού και της εκπαίδευσης, της δημοσίας υπηρεσίας.
  • Πρέπει να γίνουν κάποιες μετακινήσεις για να βρεθούν οι κοινοί τόποι…
  • Κι ο Τσαβισμός θα μπορούσε να αποτελέσει μια κοινή συνισταμένη για συγκρότηση ενός πραγματικά λαϊκού, διεθνιστικού ενωτικού μετώπου. Η υπεράσπιση του Σοσιαλισμού στην Κούβα και του λατινοαμερικάνικου απελευθερωτικού παραδείγματος, η συνεννόηση με όλες τις αντιΝΑΤΟϊκές-διεθνιστικές-δημοκρατικές δυνάμεις πανευρωπαϊκά και παγκόσμια, δημιουργούν μια στέρεα βάση συναντήληψης ανάμεσα σε Αριστερά κόμματα και συσπειρώσεις. Πάνω σ’ αυτή τη πλατφόρμα, ναι, μπορεί να βρεθεί μια κοινή γλώσσα για συντονισμένη δράση και νίκη των δημοκρατικών δυνάμεων.
  • Η ελάχιστη υποχώρηση εκ μέρους των κομμουνιστών, θα μπορούσε να ήταν ακριβώς ένα τσαβικό πρόγραμμα εθνικοποιήσεων βασισμένο στον φυσικό πλούτο των χωρών, σε οικονομική συνεργασία τόσο με τους BRICS, όσο και με όλα τα κράτη στη βάση του χάρτη του ΟΗΕ και άλλων παγκόσμιων συνθηκών, που να αποσκοπεί σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις για αντιμετώπιση της κοινωνικής αδικίας και της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων.
  • Πρέπει να γίνουν όμως αμοιβαίες παραδοχές από όλες τις τάσεις της αντιφασιστικής παράταξης, προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος του ενωτικού δημοκρατικού μετώπου, ειδικά από τον χώρο που θέλει να εκπροσωπήσει ιστορικά ο ΣΥΡΙΖΑ, στηριζόμενος στις παρακαταθήκες του Γλέζου, του Λαμπράκη και του Θεοδωράκη, της ΕΔΑ και των αντιπολεμικών κινημάτων του 50, του 60 και του 70’.
  • Το μεγάλο άλμα λοιπόν προς την ενότητα της Αριστεράς, θα πρέπει να αναμένεται κυρίως από τη λεγόμενη ανανεωτική αριστερά και τους σοσιαλδημοκράτες, και όχι τόσο από τους κομμουνιστές ή τον ευρύτερο αντικαπιταλιστικό χώρο.
  • Η σοβαρή μετατόπιση απαιτείται από τις δυνάμεις που τρέφουν ακόμα ελπίδες για κράτος δικαίου και ισομερή ανάπτυξη μέσα στην καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση. Αυτές, που είναι και οι μαζικότερες, είναι που θα πρέπει να κινηθούν αριστερότερα, ριζοσπαστικά πραγματικά, κι όχι ψευδεπίγραφα.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...