"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

18 Ιουνίου 2013

Αντισταθήκαμε στα τρία χρόνια φίμωσης και λογοκρισίας... και συνεχίζουμε!

Να κάνουμε μέρα τη νύχτα τους...
  • Δικαιώνεται η Αριστερά για τις εκτιμήσεις και προτάσεις της– Ευθύνες στα κόμματα και τα ΜΜΕ του κατεστημένου για το κουκούλωμα των τραπεζιτικών σκανδάλων και την ωραιοποίηση των πολιτικών ΕΕ-ΔΝΤ.
  • Η πολιτική και επικοινωνιακή πλάνη πρέπει να φτάσει στο τέλος της – Όλη η αλήθεια στο λαό.
  • Στα σκαριά και δεύτερο μνημόνιο – «Δεν βγαίνουν» τα νούμερα μετά τις καταστροφικές συνέπειες του κουρέματος.
  • Στο «ειδώλιο» η συμπολίτευση για την αποδοχή του μνημονίου Αναστασιάδη-Eurogroup και το «χάρισμα» των κυπριακών παραρτημάτων στο ελληνικό κεφάλαιο.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 14.6.2013
  • Τα ζητήματα που προκύπτουν τις τελευταίες μέρες τόσο μέσα στην Κυπριακή Βουλή, όσο και στον δημόσιο διάλογο, και που αφορούν –επιτέλους – τις τραπεζιτικές ατασθαλίες τα τελευταία πέντε χρόνια τουλάχιστον, αποτελούν μια κάποια δικαίωση για όσους επέμεναν εν μέσω μιας χοντροειδέστατης παραποίησης των πραγματικοτήτων, να βλέπουν και να δείχνουν το δάσος αντί το δάκτυλο.
  • Το τελευταίο στη σειρά επεισόδιο της νέας Κυπριακής τραγωδίας παίχτηκε τον Μάρτη του 2013 με το εγκληματικό κούρεμα καταθέσεων και την επίσης καταστροφική απόφαση για χάρισμα ουσιαστικά των παραρτημάτων των  κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, στο ντόπιο κεφάλαιο.  
  • Το τι μεσολάβησε έχει ήδη σε μεγάλο βαθμό διερευνηθεί από την Alvares & Marsal και την Κεντρική Τράπεζα, κι αν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω διασαφήνιση των γεγονότων, αφορά ακριβώς τις συνθήκες που οδήγησαν τον Νίκο Αναστασιάδη να αποδεχτεί –ή και να προτείνει σύμφωνα με μαρτυρίες ανώτατων Ευρωπαίων αξιωματούχων- την παράδοση της Κύπρου στους δανειστές, το ξένο και το ντόπιο κεφάλαιο.
  • Υπάρχει συνεπώς μια μεγάλη απόσταση μεταξύ όσων έχουν μέχρι τώρα καταφέρει να περάσουν το πέπλο της φίμωσης και της λογοκρισίας, και των πραγματικών δεομένων και συνθηκών που θα έπρεπε να ήταν ήδη κτήμα του δημόσιου διαλόγου και της κοινής γνώμης.
  • Είναι αυτά τα δεδομένα, τις δεσμεύσεις και τα διαπλεκόμενα διεθνή και τοπικά συμφέροντα, που επιχείρησε να συσκοτίσει η πρόσφατη καμπάνια λάσπης με θέμα το αυτοκίνητο που δικαιούται ο απερχόμενος Πρόεδρος ή και το ταμείο αλληλεγγύης που συνέστησε: Θέλησαν να απαγορεύσουν και να λογοκρίνουν τη δημόσια συζήτηση για το κούρεμα καταθέσεων, την επιλεκτική φυγάδευση εκατομμυρίων πριν από το Eurogroup της 15ης Μαρτίου και την καταστροφική για τα κυπριακά συμφέροντα συμφωνία πώλησης των κυπριακών τραπεζών στην Πειραιώς του Μιχάλη Σάλλα.
ΜΑΚΡΥΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ – ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ
  • Παρά τις απαισιόδοξες καμπές των ιστορικών διαδικασιών που ξετυλίγονται μπροστά μας, καθώς και τις υποχωρήσεις απέναντι στην προπαγανδιστική ισχύ της αστικής τάξης σε τοπικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, η υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος, της ελευθεροτυπίας και της δημοκρατίας σε τελευταία ανάλυση, δεν έχει μείνει ορφανή σε καμιά περίπτωση.
  • Η Αριστερά έχει δικαιωθεί ήδη σε μεγάλο βαθμό για την επιμονή της να υπογραμμίζει την πολιτική, τραπεζιτική και επικοινωνιακή διαπλοκή, για την σταθερή υπόδειξη εκ μέρους της των οικονομικών συμφερόντων και όχι των δήθεν δημοσιονομικών προβλημάτων ως των καίριων σε ότι αφορά την κυπριακή διάσταση της οικονομικής κρίσης – ενώ έχει επιβεβαιωθεί η εγκυρότητα των επιφυλάξεών της σε σχέση με την αποτελεσματικότητα και της βιωσιμότητα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων λιτότητας.
  • Παρά τον αποπροσανατολισμό των πολιτών που έχει αποκτήσει τερατώδεις διαστάσεις μετά την 15η και την 25η Μαρτίου, αναμένεται πως εύκολα ή δύσκολα θα φτάσει μια έστω και αποσπασματική εικόνα των τραπεζιτικών ατασθαλιών και της διασύνδεσής του με την καταστροφή της κυπριακής οικονομίας, στις κοινωνικές ομάδες που έχουν πεισθεί για τις ευθύνες του Δημοσίου και των εργαζόμενων για τη δύσκολη θέση που έχει βρεθεί ο τόπος, πέφτοντας θύματα της αστικής προπαγάνδας.
  • Δεν μπορεί για παράδειγμα να δημοσιοποιούνται «δανεικά κι αγύριστα» που συμποσούνται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ή ακόμα και δισεκατομμύρια μεταξύ τραπεζιτών, και η κοινή γνώμη να συνεχίζει να απασχολείται με πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ εκτός κρατικού προϋπολογισμού που διαμοιράστηκαν σε κοινωφελή ιδρύματα και άπορες οικογένειες με αποδείξεις και ονόματα.
  • Ούτε και είναι δυνατό να συμψηφίζονται παραπλανητικά οι αυξήσεις σε συντάξεις και επιδόματα στις οποίες προέβηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, με τη μεταφορά δισεκατομμυρίων ενεργητικού από την κυπριακή οικονομία στην ελληνική, μια «μετάγγιση» που φτάνει, αν συνυπολογιστεί η συμφωνία πώλησης των παραρτημάτων των τριών τραπεζών, ακόμα και τα σαράντα δισεκατομμύρια ενώ ενδέχεται να φτάσει σε τρομακτικά επίπεδα για τη χώρα μας αν συνεχιστεί η φυγή καταθέσεων που συνοδεύει από την αρχή του 2013 τα «κακά μαντάτα» της επικράτησης του εκλεκτού της Τρόικας.
  • Πόσο μάλλον όταν εκτιμάται ως αναπόφευκτο το σύρσιμο της χώρας σε ένα ακόμα μνημόνιο μέσα στο Φθινόπωρο, ως συνέπεια ουσιαστικά του μνημονίου του Μαρτίου και της καταστροφής σημαντικού μέρους της Κυπριακής οικονομίας μέσω του κουρέματος και της αποξένωσης, σε σημείο που να μην υπάρχουν πλέον οι προϋποθέσεις να εκπληρωθούν οι στόχοι που τέθηκαν.
ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΓΙΑ ΝΕΑ ΠΟΡΕΙΑ – ΑΝΤΕΧΕΙ ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ
  • Από το 2010 τουλάχιστον, όπου άρχισαν να γίνονται ορατά τα μαύρα σύννεφα πάνω από την κυπριακή οικονομία, ο ΔΗΣΥ και όσοι τον ακολούθησαν στον μεγάλο αποπροσανατολισμό του λαού έκρυψαν επιμελώς τις ευθύνες του τραπεζιτικού κατεστημένου στην Κύπρο και το εξωτερικό, προσπαθώντας παράλληλα να «φορτώσουν» στην περασμένη Κυβέρνηση τις ευθύνες για τις αρνητικές εξελίξεις - κάτι που δυστυχώς το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό και με απόδειξη της επιτυχίας τους τον εκλογικό αυτοχειριασμό της κοινωνίας τον περασμένο Φλεβάρη.
  • Η δαιμονοποίηση της Αριστεράς, του Δημοσίου και του συνδικαλισμού την ίδια ώρα που η Κύπρος υποθηκευόταν στους δανειστές της, δεν είχε σκοπό της μόνο να απαγορεύσει την κριτική σκέψη σε ότι αφορά την εσωτερική πολιτικοοικονομική διαπλοκή, αλλά και να αναχαιτίσει την ολοένα εντεινόμενη πανευρωπαϊκά συνειδητοποίηση πως «κάτι δεν πάει καλά με το σύστημα».
  • Η συγκάλυψη και η παραπληροφόρηση από τις πολιτικές ηγεσίες, τις αρχισυνταξίες των ΜΜΕ και την ίδια την Αρχιεπισκοπή ήταν πάντα συνειδητή, έχοντας δύο βασικούς στρατηγικούς στόχους: την προστασία του οικονομικού και επιχειρηματικού κατεστημένου του τόπου και ταυτόχρονα τη διατήρηση της «καλής φήμης» της ευρωπαϊκής προοπτικής και γενικά του καπιταλιστικού μοντέλου.
  • Η αντιμετώπιση του καταιγισμού από πολιτικά και επικοινωνιακά τρικ, «μαγικές εικόνες» και άλλα δημόσια θεάματα που βρήκαν την έκφρασή τους ακόμα και σε τραγωδίες όπως αυτή στο Μαρί, δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Χρειάστηκε η επιστράτευση κάθε ίχνους πολιτικής σκέψης και εντιμότητας από τον κάθε ένα ξεχωριστά, για να αποκρουσθεί από το χαμηλότερο στο ψηλότερο επίπεδο η διάβρωση και ο εκφυλισμός του κοινωνικού διαλόγου και της συλλογικότητας στη χώρα.
  • Παρά το γεγονός της εκλογής του Νίκου Αναστασιάδη, μια εξέλιξη που επιβεβαίωσε τη πρόσκαιρη νίκη του νεοφιλελευθερισμού και των δυτικών μονόδρομων μετά από τρία χρόνια ανηλεούς επικοινωνιακού σφυροκοπήματος και καταρράκωσης των θεσμών, η «τιμητική ήττα» των ευρύτερων κεντροαριστερών δυνάμεων απέδειξε πως η συγκάλυψη και η σκόνη δεν μπορούν να επικρατούν επ’ άπειρον και καθολικά.
  • Υπάρχουν ελπίδες, ελπίδες που συντηρούνται και ανατροφοδοτούνται μέσα στο ευρύτερο δημοκρατικό κίνημα που αμφισβητεί τους μύθους και τα κοινοβουλευτικά θεάματα του οικονομικού κατεστημένου, έτσι όπως εκφράζεται μέσα από τα κόμματα της Δεξιάς, τα ΜΜΕ και την Αρχιεπισκοπή.    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...