"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

7 Ιουνίου 2013

Η Ευρωζώνη «βαράει διάλυση» και κάποιοι ακόμα πουλούν ευρωπαϊκά οράματα: Ξανά γι’ αυτοδιάθεση και δημοκρατία

Έξω από το Ευρώ για να πιάσουν τόπο οι θυσίες!
  • Η Κύπρος μπορεί να ανεξαρτητοποιηθεί από τα δεσμά του μνημονίου αν πραγματικά το θέλει.
  • Δημιούργημα της Τρόικας η Κυπριακή κρίση – Το ομολογούν κορυφαία στελέχη του ΔΝΤ.
  • Τέρμα οι αυταπάτες – Μόνο με οργάνωση κι αγώνα κερδίζεται η επιβίωση.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 31.5.2013
  • Η Κύπρος βρίσκεται ουσιαστικά εκτός Ευρωζώνης, κι αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός πως τα λεφτά που είναι κατατεθειμένα ακόμα στην χώρα μας έχουν λιγότερη αξία από τα ευρώ που βρίσκονται στις «ασφαλείς περιοχές» και οι οποίες τείνουν, μετά τις «ατομικές» των Eurogroup 15ης και 25ης Μαρτίου, να αφορούν μόνο το Βορρά.
  • Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μεγάλες κυπριακές κατασκευαστικές εταιρίες που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό, έχουν ζητήσει εγγυητικές επιστολές από την Κυβέρνηση προκειμένου να συμμετέχουν σε διεθνείς διαγωνισμούς, γιατί ακριβώς δεν γίνονται δεκτές οι τραπεζιτικές εγγυήσεις με «κυπριακά ευρώ».
  • Είναι δύσκολο να σταθμεύσουν πλέον τα μεγάλα κεφάλαια στην Κύπρο, αλλά και αλλού, μετά από το καταστροφικό κούρεμα καταθέσεων και την άρνηση διάσωσης Κυπριακών των τραπεζών που έγινε παρά την καταρχήν συμφωνία για μνημόνιο και ανακεφαλαιοποίησή τους τον Δεκέμβρη του 2012, την πισώπλατη αυτή μαχαιριά από τους «φίλους που δεν θα άφηναν μόνη τη χώρα μας» στις δύσκολες ώρες της οικονομικής κρίσης, όπως υπολόγιζε, ψέματα-αλήθεια, ο Νίκος Αναστασιάδης.
  • Η επιλεκτική πολιτική της ΕΕ και η οποία εφαρμόζει κατά το δοκούν φόρμουλες «αυστηρότητας» προκειμένου να ελέγξει πλήρως τα δημοσιονομικά και τα εργασιακά των χωρών του νότου, περιορίζει την Κυπριακή οικονομία και κατ επέκταση συμπιέζει τα εισοδήματα και το βιοτικό επίπεδο των μισθωτών. Η λιτότητα και οι αποκρατικοποιήσεις, η αλλαγή δηλαδή των ισοζυγίων διανομής του πλούτου, μειώνουν με τη σειρά τους τα κρατικά έσοδα και οδηγούν κατ’ επέκταση σε μεγαλύτερη απαίτηση για λιτότητα εκ μέρους των σχεδιαστών της οικονομικής πολιτικής. Ο φαύλος αυτός κύκλος των υφέσεων, δημιουργεί την Ευρωζώνη των δύο ταχυτήτων, δύο ή και περισσότερων διαφορετικών συναλλαγματικών ισοτιμιών.
  • Η διάσπαση της Ευρωζώνης σε τρεις τουλάχιστον περιοχές, συνυπολογίζοντας την Μ. Βρετανία, όπου δεν ισχύουν οι ίδιοι κανόνες ως προς την αντιμετώπιση των χρηματοπιστωτικών είναι ήδη γεγονός, και καμιά φιλολογία περί «ευρωπαϊκών οραμάτων» δεν πρόκειται να τα αναστήσει μετά το θανάσιμο πλήγμα που δέχτηκαν προκειμένου να καταστεί η Κύπρος το οικονομικό πειραματόζωο των αγορών.            
ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ
  • Δεν θα πρέπει να αναμένουμε φυσικά μια ριζική ανατροπή εκ μέρους των ηγετών της Ένωσης που δεν διστάζουν να ρίξουν στον κάλαθο της ανυποληψίας ακόμα και τις εκθέσεις του συνεταίρου τους, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στις οποίες περιγράφεται η αποτυχία της πολιτικής του «austerity» -από το ελληνικό ‘αυστηρότητα’- στον Ευρωπαϊκό Νότο και την Ιρλανδία. Πόσο μάλλον όταν δημοσιεύματα στον ίδιο τον Γερμανικό τύπο μιλούν για «στημένη ύφεση» στην Κύπρο με οργανωτή την Τρόικα, και για «οργανωμένο ατύχημα» σύμφωνα με δημοσιεύματα που επικαλούνται τον επικεφαλή των οικονομολόγων του ΔΝΤ, Ολιβιέρ Μπλανσάρ.
  • Ο Γερμανικός άξονας με τις περιφερειακές του δυνάμεις στον ευρωπαϊκό βορρά, βάζουν πλέον τους όρους του παιχνιδιού χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις λαϊκές αντιδράσεις, ζητώντας στην ουσία υποταγή σε μια μακροχρόνια και ανακυκλούμενη ύφεση στις αδύναμες και εξαρτώμενες οικονομίες. Η επιμονή στον δρόμο του Ευρώ συνεπακόλουθα, δεν θα κρατήσει τη χώρα στην «ενωμένη Ευρώπη» όπως πιστεύουν οι συμπολιτευόμενοι, αλλά ίσως δημιουργήσει τις συνθήκες για μια πιο άτακτη και επώδυνη έξοδο της Κύπρου από το σύστημα.
  • Η κοινωνία των πολιτών θα μπει αργά ή γρήγορα μπροστά σε καινούρια, πολύ μεγαλύτερα διλήμματα που έχουν να κάνουν με τις στρατηγικές επιλογές της. Βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου, αυτό συνάγεται από τις αναλύσεις σημαντικών οικονομολόγων, τόσο στο εσωτερικό, όσο κυρίως στο εξωτερικό, και οι οποίες προβλέπουν ακόμα μεγαλύτερη καθίζηση, χωρίς να εξασφαλίζεται καμιά απολύτως θετική προοπτική.
  • Η πρόσφατη έρευνα του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, υπό την καθοδήγηση του ακαδημαϊκού Ανδρέα Θεοφάνους, ένθερμου, όπως δήλωσε ο ίδιος, υποστηριχτή της ιδέας της ένταξη της Κύπρου στην ευρωζώνη όταν αυτή ήταν στο προσκήνιο, καταδεικνύει το αυτονόητο όπως και μια σειρά άλλων εκτιμήσεων: δεν υπάρχει καμιά ελπίδα ανάκαμψης κάτω από τα δεσμά του μνημονίου, τα οποία αυτόματα θα προεκταθούν στον φυσικό πλούτο της χώρας, στερώντας από το δημόσιο τις όποιες δυνατότητες για χάραξη μιας οικονομικής πολιτικής κυπριακών και λαϊκών συμφερόντων.
  • Η λύση βρίσκεται στην επανάκτηση της νομισματικής ανεξαρτησίας της χώρας, κι αυτό θεωρείται πλέον αυταπόδεικτο για μια σειρά από ανεξάρτητους αναλυτές που κάθε άλλο παρά προέρχονται από την Αριστερά.
ΤΕΡΜΑ ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
  • Υπάρχουν μπροστά μας τρεις μέθοδοι αντιμετώπισης των δεδομένων: Η πρώτη δοκιμάζεται ήδη και αφορά τη συνειδητή υποταγή με την ευχή να χαριστούν οι «εταίροι» μας στην ντόπια πλουτοκρατία ώστε να πραγματοποιήσει δήθεν την «επανεκκίνηση της οικονομίας». Ο δεύτερος δρόμος είναι η μοιρολατρία και η μετατόπιση των ελπίδων του λαού σε μεταφυσικές προσδοκίες, και ο τρίτος οδηγεί σε μια συνειδητή κοινωνική οργάνωση και αντίσταση που προϋποθέτει σύγκρουση με τα οικονομικά κατεστημένα και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
  • Η επιβίωση κερδίζεται με την αμφισβήτηση και το ξεμασκάρεμα της νέας αποικιοκρατίας που ξεπήδησε με οικονομικό και χρηματοπιστωτικό προσωπείο αυτή τη φορά, κλέβοντας ολοφάνερα τα έθνη του νότου, απομυζώντας τον πλούτο τους και εξαναγκάζοντας τους εργαζόμενους σε όλο και μεγαλύτερες υποχωρήσεις με λογιστικές προφάσεις και άλλες ομολογημένες από τους ίδιους καταστροφικές αποφάσεις.
  • Τέρμα οι αυταπάτες. Οι αγώνες για ανεξαρτησία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη παίρνουν ξανά νόημα και μας προσκαλούν σε νέες αναμετρήσεις με τις δυνάμεις της συντήρησης στο εσωτερικό που στοιχηματίζουν κάθε φορά σε νέους προστάτες.
  • Η υποταγή και το χρύσωμα του χαπιού, δεν είναι επιλογή για το λαϊκό κίνημα και τις δημοκρατικές δυνάμεις που αντέχουν τον πολιτικό εξτρεμισμό, την επικοινωνιακή τρομοκρατία και αποπροσανατολισμό των εργαζόμενων σε Κύπρο και Ευρώπη. 

3 σχόλια:

  1. "Η επιβίωση κερδίζεται με την αμφισβήτηση και το ξεμασκάρεμα της νέας αποικιοκρατίας που ξεπήδησε με οικονομικό και χρηματοπιστωτικό προσωπείο αυτή τη φορά, κλέβοντας ολοφάνερα τα έθνη του νότου,"

    Το ότι η επιβίωση κερδίζεται με αμφισβήτηση τζιαι ξεμασκάρεμα του ψέματος τζιαι της κλεψιάς ναι, αλλά τούτον με τα έθνη δεν το εκατάλαβα. Είναι η πρώτη φορά που ακούω για κυπριακόν έθνος.

    Πρόσεχε που πατάς.

    Επίσης, παρόλον που προσέχετε ότι έξοδος που το Ευρω δεν είναι έξοδος από την ΕΕ, δεν είναι πολλά ξεκάθαρον σε κάθε γραμμήν των αναλύσεων. Ευρώπη δεν είναι μόνον το CDU τζιαι το partie socialiste Français.

    Έχω επίσης πρόβλημαν με την συνοχήν των απαιτήσεων για κοινήν νομισματικήν πολιτικήν αλλά με τον φόρο 35% στην Γερμανία, με τους συνολικούς φόρους στο 70% στην Δανία τζιαι στην Σουηδίαν, τζιαι με το αίτημαν για 10% φόρον στην Κύπρον, με ΦΠΑ 15% αντίς 20-25% αλλού κλπ. Που την αριστεράν γαμώ το. Δηλαδή, η ευημερία της τοπικής εργατικής τάξης από τα μιλλοσφοντζίσματα των τεράστιων τραπεζιτικών κερδών από την αρπαγήν του πλούτου άλλων χωρών εν η μόνη επιλογή στον τόπον τούτον; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Μοιάζει σαν την CGT στην γαλλία που υπερασπίζεται την στρατιωτικήν βιομηχανίαν για να μεν χαθούν θέσεις εργασίας. Τούτη η σιγή για το πραγματικόν οικονομικόν έγγλημαν που κάμνει η τοπική αστική τάξη, βάλλει τζιαι τα όρια της γεννικής αμφισβήτησης.

    Την δυναμικήν διεκδίκησην τζιαι με το στήσημον του μπαμπούλα της εξόδου που το Ευρώ καταλάβω τα. Αυτόν που δεν καταλάβω είναι αν δεν αποδώσει η διεκδίκηση τζιαι να έχουμεν μιαν ισορροπημένην σχέσην με το κεντρικόν κράτος (ΕΕ), πως θα τα καταφέρει το κράτος καλλύττερα, έστω τζιαι με μνημόνια, έναν κράτος ιμικατεχόμενον, με έναν γείτοναν επιθετικόν, με ευαίσθητους τομείς όπως τα κάζια (που κρεπάρουν τζιαι δημιουργούν συγκρουσιακές καταστάσεις) τζιαι τον τουρισμόν που θέλει υσηχίαν για να απολαμβάννουν οι πελάτες τον ήλιον που ακριβοπληρώνουν. Έξω που την Ευρώπην εν μου εξήγησεν κανένας πως θα τα διαχειριστούμεν αυτά.

    Γυρεύκω το μέτρον της αμφισβήτησης αν εκατάλαβες...

    Φαίνεσται μου ότι το ακέλ φοάτε ότι θα το φάει ο Λιλλίκκας τζιαι αποφάσισεν να θέσει τον εαυτόν του 10 τζιαι όχι 5 χρόνια έξω που την κυβέρνηση για ανασύνταξην τζιαι αυτοσυντήρηση. Μπορεί να εν τζιαι σωστή σκέψη. Δεν ξέρω. Μπορεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά ρε, εμείς εν είμαστεν έθνος με την κλασσική έννοια, οι άλλες χώρες του νότου εν είναι; Άτε, σβήσε το "έθνη" τζιαι βάλε "λαοί".

      Η Ευρώπη δεν είναι η ΕΕ. Η ΕΕ πόσον μέλλον έσιει δηλαδή;

      Όι, η επιλογή της μονόπλευρης ανάπτυξης στον χρηματοπιστωτικό τομέα είναι που φέρνει τζιαι την τάση για χαμηλούς φόρους στες υπεράκτιες. Σίγουρα εν στρέβλωση. Αν είχαμε τζι άλλου είδους οικονομική-βιομηχανική ανάπτυξη, που θα έπρεπε, θα ήταν άλλα τα δεδομένα σε σχέση με τις φορολογίες.

      Η εμπειρία έδειξε πως ούτε μέσα στην ΕΕ μπορεί να γίνει διαχείρηση του κινδύνου σε σχέση με τους γείτονες, τα κάζια κλπ. Αν μας πει κανένας πως θα διαχειριστούμε την επιθετικότητα του βόρειου τζιαι του τοπικού κεφαλαίου ενάντια στα δημόσια συμφέροντα, να του πούμε τζιαι μεις πως θα γινεί τούντο πράμα έξω που το ευρώ τζιαι τες λυκοφιλίες του...

      Πάντως εν νομίζω ουτοπικό με όσα παρακολουθούμε να υπολογίζει κανένας πως θα υπάρξει ποτέ "ισορροπημένη σχέση" με την ευρωπαϊκή ηγεμονία. Τούντο παραμύθι νομίζω εποσπάστην.

      Ο Λιλλήκας σίγουρα έσιει προοπτική με την εθνικοσοσιαλιστική του πλατφόρμα. Θα πιάσει τζιαι την απογοητευμένη δεξιά, θα πιάσει τζιαι που τες παρυφές των μαζών που εστηρίζαν διαχρονικά την Αριστερά, ειδικά όσους εθνικίζουν τζιαι έχουν ήδη αστικοποιηθεί σε βαθμό που δεν έσιει γυρισμό.

      Νομίζω πως το ΑΚΕΛ επήρε απλά την απόφαση να λαλεί τα πράματα με το όνομά τους τζιαι να μεν ακολουθεί πλέον τες πεπατημένες της αστικής τάξης στα θέματα συμμαχιών τζιαι άλλων "οραμάτων".

      Τη επόμενη φορά που θα καλεστεί να κυβερνήσει θα πρέπει να το κάμει με σοσιαλιστικό πρόγραμμα, ή έστω αντιμονοπωλιακό τζιαι υπερ της δημόσιας ανάπτυξης, των κρατικοποιήσεων κ.ο.κ. Αυτό ίσως, ναι, να πάρει χρόνια, αλλά οι συνθήκες αλλάζουν ραγδαία, οπότε ποτέ δεν ξέρεις.

      Σημασία έσιει να κάμνει σωστές αναλύσεις τζιαι να μεν ξανασυμμαχίσει με την νομενκλατούρα του κέντρου που εν κατά βάση εθνικιστική τζιαι συμφεροντολογική.

      Διαγραφή
  2. "Σημασία έσιει να κάμνει σωστές αναλύσεις τζιαι να μεν ξανασυμμαχίσει με την νομενκλατούρα του κέντρου που εν κατά βάση εθνικιστική τζιαι συμφεροντο"

    Μεγάλον βούκκον βάλε τζιαι μεγάλον λόον μεν πεις :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...