"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

14 Ιουλίου 2013

"Το ζήτημα της εκκαθαρίσεως των σωματείων από τους κομμουνιστάς..."


«ΟΞΩ από τα γήπεδα μας. Κάμετε δικά σας και φροντίστε να υποταχθείτε στην Ρωσσικήν Ομοσπονδίαν Ποδοσφαίρου. Εις τα δικά μας γήπεδα θα μπαίνουν μόνον εκείνοι που σκέπτονται ως Έλληνες και όχι εκείνοι που εξυμνούν τους προδότας. Το ζήτημα της εκκαθαρίσεως των σωματείων από τους κομμουνιστάς δεν είναι ενδοσωματειακόν. Είναι πολιτικόν ευρύτατης σημασίας. Αποτελεί μέρος του αντικομμουνιστικού αγώνος δηλαδή μέρος του Εθνικού αγώνος. Διότι πρωταρχική προϋπόθεσης επιτυχίας του Εθνικού αγώνος είναι η εξαφάνισις του κομμουνισμού». Νέος Κυπριακός Φύλαξ, 26/5/1948

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στο REAL SPORTS Ιουνίου
  • Την Άνοιξη του 1932, επτά μήνες πριν από την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, η Μπάγερν του Μονάχου κατακτούσε το πρώτο της τίτλο στην Γερμανία έχοντας στην Προεδρία και την τεχνική της ηγεσία Εβραίους.
  • Οι ναζί την αντιμετώπιζαν πάντα ως ένα «εβραϊκό σύλλογο» και «ερχόμενοι στα πράγματα», μια φράση που αρέσκεται να χρησιμοποιεί στο ελληνικό κοινοβούλιο ο Ηλίας Κασιδιάρης της «Χρυσής Αυγής», υποβίβασαν την Μπάγερν στην 81η θέση του πρωταθλήματος, στο αγροτικό, στέλνοντας χωρίς δίκη τον πρόεδρο Κουρτ Λαντάουερ και την οικογένεια του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου.
  • Η άλωση των αθλητικών σωματείων από τους εθνικιστές είναι μια φασιστική πρακτική που καθιερώθηκε από τους Μουσολίνι και Χίτλερ προπολεμικά, αλλά που βρήκε εφαρμογή και μετά την τελική ήττα του φασισμού το 1944.
  • Το 1948 και με αφορμή τον ελληνικό εμφύλιο και την αντιπαράθεση της Αριστεράς με τη Δεξιά, τα περισσότερα κυπριακά σωματεία προχώρησαν σε καμπάνιες δήλωσης φρονημάτων, προκειμένου να «καθαρίσουν» τα μητρώα τους προοδευτικούς αθλητές και μέλη που δεν ακολουθούσαν την εθνικιστική και υπερσυντηρητική πεπατημένη.
  • Ο λόγος για τη δημιουργία των Σωματείων του 48’, της Ομόνοιας, της Σαλαμίνας, της Αλκής, του Ορφέα και άλλων μικρότερων συλλόγων την ίδια χρονιά αλλά και στη συνέχεια, καθώς και η ίδρυση ξεχωριστών ομοσπονδιών και πρωταθλημάτων για τις ομάδες του κινήματος, μια πρακτική που ακολουθείται μέχρι τις μέρες μας στο αγροτικό ποδόσφαιρο, ήταν και είναι ακριβώς ένα «παιδί της δημοκρατικής ανάγκης».
  • Η απόδειξη πως η Δεξιά δεν επιθυμούσε κατά την ταραγμένη περίοδο 1945-1960 την ανάμειξη της νεολαίας μέσα στα σωματεία ανεξαρτήτως ιδεολογικής τοποθέτησης, βρίσκεται στη Λεμεσό και την Πάφο.
  • Το 1948, ΑΕΛ και Άρης της Λεμεσού, καθώς και ο Γυμναστικός Σύλλογος Κινύρας Πάφου, δεν επέβαλαν στους αθλητές τους στη δοκιμασία «δήλωσης εθνικοφροσύνης» κατά παραγγελία του ελληνικού και κυπριακού κατεστημένου παραμένοντας «μικτά», για να έρθει κάποια χρόνια αργότερα ο Γεώργιος Γρίβας να τροχοδρομήσει την ίδρυση του Απόλλωνα Λεμεσού και του Ευαγόρα Πάφου το 1954 και το 1960 αντίστοιχα.
  • Οι «χωριστοί σύλλογοι» και γενικότερη η πολιτικοποίηση του αθλητισμού, αποδεικνύεται ιστορικά πως δεν ήταν ευχή και έργο της Αριστεράς. Ο αποκλεισμός που επέβαλαν στους προοδευτικούς αθλητές και φιλάθλους οι εθνικιστές, στόχευε στην άλωση των παραδοσιακών σωματείων από τη Δεξιά, κι όταν δεν ήταν δυνατό το «ξεκαθάρισμα» που επιθυμούσαν λόγω της λαϊκής αντίστασης, προχωρούσαν σε ίδρυση νέων σωματείων. 
  • Ο φασισμός, ο υπερεθνικισμός και ο αντικομμουνισμός, «καλά κρατεί» 65 χρόνια μετά στα σωματεία της Δεξιάς. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε πως στις κερκίδες των μεγάλων «εθνικών» συλλόγων, κουμάντο κάνει πλέον ο νεοναζισμός.
  • Οι ηγεσίες του ΑΠΟΕΛ, της Ανόρθωσης, του Απόλλωνα και της ΑΕΚ σε πρώτο επίπεδο, προστατεύουν και εκκολάπτουν, όπως και η αστική άρχουσα τάξη στο σύνολό της σχεδόν, τον νεολαιίστικο φασισμό-αντικομμουνισμό, που στα Κυπριακά δεδομένα μεταφράζεται σε οξύ αντιΑΚΕΛισμό.
  • Οι φωτογραφίες από τους ναζιστικούς πανηγυρισμούς των οπαδών του Απόλλωνα στη πρόσφατη κατάκτηση του Κυπέλλου, καθώς και μια σειρά άλλων ντροπιαστικών στιγμιότυπων στις κερκίδες του ΑΠΟΕΛ και της Ανόρθωσης όπου επιδεικνύονται φασιστικά σύμβολα και συμπεριφορές, δεν αποτελούν πια έκπληξη για κανένα.
  • Είναι η φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, σε μια κοινωνία όπου εκχυδαΐζεται και εκφασίζεται επί καθημερινής βάσης, ειδικότερα εν μέσω της οικονομικής κρίσης και μπροστά στους νέους αγώνες που κυοφορούνται για ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη.

1 σχόλιο:

  1. Ανώνυμος17/7/13, 4:14 μ.μ.

    Λείπουν από τα φωτογραφικά ντοκουμέντα σου οι φωτογραφίες με τη σημαία του ψευδοκράτους στην κερκίδα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, οι φωτογραφίες με το λεβέντη οπαδό της ΟΜΟΝΟΙΑΣ που καίει την ΕΛΛΗΝΙΚΗ σημαία, οι φωτογραφίες με το "Instambul since 1453" από την κερκίδα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, οι φωτογραφίες με τα σφυροδρέπανα κλπ κλπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...