"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

13 Αυγούστου 2013

Η Αριστερά ξανά στο απόσπασμα: Οι αιτίες είναι ταξικές και γεωπολιτικές

  • Αντιπαράθεση μεταξύ του δημόσιου συμφέροντος και του ντόπιου και ξένου οικονομικού κατεστημένου πίσω από την στοχοποίηση Δημήτρη Χριστόφια και ΑΚΕΛ. 
  • Ανεξέλεγκτος παράγοντας και «ασύμμετρη απειλή» για τα αστικά και δυτικά συμφέροντα η Αριστερά.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 9/8/2013
  • Οι πρώτες δύο δεκαετίες του 21ου αιώνα χαρακτηρίζονται από την επέκταση του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτισμού και την αναθέρμανση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Σε συνδυασμό με μια ευρείας κλίμακας επικοινωνιακή χειραγώγηση της κοινής γνώμης και την επανάκαμψη της ακροδεξιάς τρομοκρατίας, οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν κηρύξει το τέλος της εργασιακής ειρήνης και τη διάλυση του όποιου κράτους πρόνοιας έχει καταφέρει να επιβιώσει. 
  • Η νέα τάξη, η διεθνής τάξη πραγμάτων που δημιουργήθηκε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αναπτύσσει παράλληλα μια απροκάλυπτη επιθετική πολιτική εις βάρος των λαών που επιμένουν σε ισοζυγισμένες διεθνείς σχέσεις και διατηρούν ερείσματα εκτός της βορειοατλαντικής συμμαχίας. Η διάθεση για ένα οριστικό ξεμπέρδεμα με τα «σοβιετικά κατάλοιπα», με κράτη και τοπικές πολιτικές δυνάμεις που δεν καταθέτουν τα διαπιστευτήριά τους στη νέα τάξη, είναι ορατή σε κάθε χώρα που υπερασπίζεται την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της.
  • Ο ακήρυκτος πόλεμος έχει φτάσει πλέον στη πόρτα μας. Δεν βρίσκεται μακριά, στο Σουδάν, στο Αφγανιστάν, το Ιράκ.  Είναι κοντά μας, στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, τη Συρία και την Ελλάδα. Αγκαλιάζει με οικονομικά μέσα σταδιακά ολόκληρη την Ευρώπη, θέλει να επανεντάξει τα «απολωλότα» κράτη της Λατινικής, επιτίθεται κατακτητικά στον τρίτο κόσμο.
  • Η Κύπρος δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση. Το άλυτο, ΝΑΤΟϊκής προέλευσης, κυπριακό πρόβλημα, η πρόσφατη ανακάλυψη ενεργειακών κοιτασμάτων στη θαλάσσια αποκλειστική οικονομική ζώνη της χώρας, σε συνδυασμό με την ανορθόδοξη ανάπτυξη του κυπριακού χρηματοπιστωτικού συστήματος που τελικά λειτούργησε ως ο φορέας της νέας εισβολής, έχει τοποθετήσει την ήδη ημικατεχόμενη Κύπρο από το 1974, στο στόχαστρο της σύγχρονης αποικιοκρατίας.
Τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα
  • Τα κράτη του ευρωπαϊκού νότου, έπεσαν θύματα μιας καλοστημένης οικονομικής πλεκτάνης με όχημα το κοινό νόμισμα και τα εθνικά χρέη. Το γεγονός ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μόλις το 2009 μοίραζε με κρατικές εξασφαλίσεις στις ευρωπαϊκές τράπεζες δεκάδες δισεκατομμύρια προς ενίσχυση της ρευστότητας στις αγορές, ενώ το 2013 εξανάγκασε το κυπριακό κράτος στην κατάρρευση για ένα έλλειμμα που μοιάζει με σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τα μεγέθη της παγκόσμιας οικονομίας και που παράλληλα αφορά ζημιές ιδιωτικών επιχειρήσεων, είναι ενδεικτικό της υστεροβουλίας και της μεθόδευσης εκ μέρους των δανειστών.   
  • Η αδιαμφισβήτητη όμως απόδειξη του ισχυρισμού πως οι ευρωπαϊκοί πολιτικοί και οικονομικοί θεσμοί δεν έχουν ως στόχο τους την έμπρακτη αλληλεγγύη και την ισότιμη μεταχείριση των κρατών μελών αλλά την επιβολή προγραμμάτων πολιτικής επικυριαρχίας και αφαίμαξης του δημόσιου πλούτου, είναι μη έγκριση από τα δύο Eurogroup του Δεκεμβρίου 2012 της κατ’ αρχήν συμφωνίας που επιτεύχθηκε από τον Δημήτρη Χριστόφια και την Τρόικα. Η συμφωνία αυτή, παρά τις αρνητικές της πρόνοιες, διέσωζε το τραπεζιτικό σύστημα με τους πόρους των δανειστών, διατηρούσε την αυτονομία στη διαχείριση των ενεργειακών ζητημάτων, δεν προνοούσε κανένα κούρεμα καταθέσεων και μετέθετε σε ακραία σενάρια την πιθανότητα ιδιωτικοποιήσεων.
  • Το κράτος, η κυπριακή οικονομία και κατ’ επέκταση και η εργατική τάξη σε ένα σημαντικό βαθμό, διατηρούσαν την ανεξαρτησία και τις προοπτικές τους, ειδικότερα με δεδομένο τον προγραμματισμό για εξόρυξη και εμπορία φυσικού αερίου. Παρόλα αυτά, η ηγεσία της Ένωσης δεν θεώρησε πως είχε μπροστά της μια επιθυμητή συμφωνία γιατί ακριβώς δεν αποκτούσε πλήρη έλεγχο της κατάστασης στο νησί. Η Ανγκέλα Μέρκελ και άλλοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι έστελναν το μήνυμα πως «η Κύπρος δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση» αναφερόμενοι στην έλλειψη σαφής πρόνοιας για ιδιωτικοποιήσεις, ξεκινώντας παράλληλα μια δυσφήμηση παγκόσμιας εμβέλειας με στόχο την κυπριακή οικονομία για να στρωθεί το χαλί στη βίαιη σμίκρυνσή της, που τελικά επιτεύχθηκε με την πρωτοφανή συμφωνία Eurogroup-Αναστασιάδη για κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων. 
Εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί το ΑΚΕΛ
  • Η μεθόδευση εκ μέρους των δανειστών και των πολιτικών τους οργάνων στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ταυτόχρονη προσπάθεια εξυπηρέτησης αυτών των σχεδιασμών από την κυπριακή Δεξιά και τους συνεργάτες της, δεν αποτελούν συνομωσιολογία ούτε και κυνήγι μαγισσών. Οι κύκλοι αυτοί προώθησαν και υποστήριξαν την άνοδο του ΔΗΣΥ στην εξουσία, ανακουφιζόμενοι τελικά με την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας και το πέρασμα του ΑΚΕΛ στην αντιπολίτευση.
  • Ο Δημήτρης Χριστόφιας, το ΑΚΕΛ, η Αριστερά και οι συνεργαζόμενες δυνάμεις, αποδομήθηκαν έως και εξευτελίστηκαν στις συνειδήσεις των πολιτών με συστηματικό και προγραμματισμένο τρόπο γιατί η ηγεσία του κόμματος είχε υπερβεί τα εσκαμμένα που οριοθετεί τόσο το βαθύ κυπριακό κράτος, όσο και τα διεθνή κέντρα εξουσίας. Αμφισβήτησε την κυρίαρχη εθνοκεντρική ιδεολογία και την πλουτοκρατία στο εσωτερικό, και την ίδια ώρα καταφέρθηκε ενάντια στην ηγεμονία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου και των πολιτικών λιτότητα στους διεθνείς οργανισμούς.
  • Το Κυπριακό αρχικά, η έκρηξη στο Μαρί και οι εξελίξεις στην οικονομία αργότερα, ήταν απλά οι αφορμές για τη νέα επίθεση ενάντια στην Αριστερά. Οι αιτίες είναι ξεκάθαρα ταξικές, μια αντιπαράθεση μεταξύ του δημόσιου συμφέροντος και του ντόπιου και ξένου οικονομικού κατεστημένου, και σ’ αυτή την αντιπαλότητα ρόλο εμπροσθοφυλακής στη χειραγώγηση και τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης έπαιξαν και συνεχίζουν τα παίζουν τα ιδιωτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και μεγάλο μέρος της δημοσιογραφικής ελίτ της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.
  • Οι προτάσεις του κόμματος για απαγκίστρωση από τα μνημόνια και η επιστροφή σε κυπριακό νόμισμα, η υπεράσπιση των ημικρατικών οργανισμών και των εργασιακών δικαιωμάτων, ο ρόλος του στην αποκάλυψη των τραπεζιτικών σκανδάλων και της αστικής διαπλοκής, συνεχίζουν να ενοχλούν. Το ΑΚΕΛ πρέπει να παραμεριστεί, γιατί όπως συχνά υπονοούν με δηλώσεις τους οι Αβέρωφ Νεοφύτου, Γιαννάκης Κασουλίδης και άλλοι στην ιεραρχία της συντηρητικής παράταξης, «δεν πιστεύει στο σύστημα».
  • Ήταν και είναι ένας ανεξέλεγκτος παράγοντας για τα αστικά και δυτικά συμφέροντα, μια «ασύμμετρη απειλή» από την οποία θέλουν να απαλλαγούν με κάθε κόστος εν μέσω δραματικών ανακατατάξεων. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...