"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

15 Αυγούστου 2013

Τα ανομολόγητα οράματα της Δεξιάς: Ανοικτές πληγές στο σώμα της Κύπρου και του λαού της

Χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν θα περάσει η παραχάραξη της ιστορίας.
  • Το σχέδιο της διχοτόμησης της Κύπρου, την ανταλλαγής πληθυσμών και της ένωσης των δύο περιοχών με την Ελλάδα και την Τουρκία αντίστοιχα, ήταν το ζητούμενο του Γεώργιου Γρίβα σύμφωνα με το βιβλίο του «θεωρητικού» της ΕΟΚΑ Β’, Σπύρου Παπαγεωργίου, «Μακάριος - πορεία διά πυρός και σιδήρου». Όπως αποκαλύπτει ο στενός συνεργάτης του ολετήρα της Κύπρου, «όταν έστελνε για δημοσίευση στις φιλικές του εφημερίδες τα δύο σχέδια του Άτσεσον για το κυπριακό, ο Γρίβας έγραφε στους συνεργάτες τους: Να δώσουμε προβολή. Σε αυτά θα στηρίξουμε την πολιτική μας». 
  • Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάκτυλό μας. Όταν την περίοδο 1960-1974 η ηγεσία της Δεξιάς στην Κύπρο και ο ελληνικός στρατός συνθηματολογούσαν για «Ένωση με την Ελλάδα», εννοούσαν την διπλή ένωση μέσω διχοτόμησης. Επεδίωκαν αυτό που τεκμηρίωσε με την έρευνα του ο Μακάριος Δρουσιώτης, πως το Γιωρκατζικό και Γριβικό κατεστημένο της ΕΟΚΑ επεδίωκε το «κράτος ελληνικό ας είναι και μισό», εξυπηρετώντας τη διχοτομική πολιτική των δυτικών και φυσικά της Τουρκίας. Εκτός κι αν αποκηρύττει τα έργα του ο ειδικός σύμβουλος πλέον του Νίκου Αναστασιάδη στο Προεδρικό.
  • Στα βιβλία για παράδειγμα «Το Βαθύ Κράτος. Τουρκία - Ελλάδα – Κύπρος» του 2005 και το γνωστότερο «ΕΟΚΑ Β και CIA» του 2002, ο δημοσιογράφος και ιστορικός ερευνητής που διακρίθηκε τα τελευταία χρόνια στη νέα περίοδο πολιτικού διωγμού της Αριστεράς αμειβόμενος εντέλει για τις υπηρεσίες του, περιγράφει ένα παρασκήνιο οργανωμένο από τις ΗΠΑ και «πρωταγωνιστές το ελεγχόμενο από τη CIA ελληνικό και τουρκικό παρακράτος», με «απότοκο της πολιτικής αυτής την  ίδρυση της ΕΟΚΑ Β, που δημιούργησε τις συνθήκες για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, ενώ η Τουρκία προετοιμαζόταν με επιμέλεια να εισβάλει στο νησί».     
  • Τόσο ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, συνιδρυτής με τον Γλαύκο Κληρίδη του «Ενιαίου Κόμματος» το 1969, προδρόμου του Δημοκρατικού Συναγερμού, όσο και ο Γεώργιος Γρίβας, βαρύνονται με αδιάσειστα στοιχεία για συνεργασία με τη χούντα των Αθηνών, απόπειρες εξόντωσης του Προέδρου Μακαρίου, παράλληλα με τη δράση της αντίστοιχης Τουρκοκυπριακής Δεξιάς, του Ντενκτάς και της ΤΜΤ που κατευθύνονταν απόλυτα από την Άγκυρα, με στόχο την συνταγματική ανατροπή ώστε να «εναρμονιστεί» η χώρα με τις ΝΑΤΟϊκές επιθυμίες: τη διχοτόμηση και τη δημιουργία τούρκικου προτεκτοράτου στον Βορρά. Η προτίμηση άλλωστε των αμερικανών στο πρόσωπο του Γλαύκου Κληρίδη για να αναλάβει την πραξικοπηματική προεδρία της 15ης Ιουλίου, δεν ήταν τυχαία.
  • Με ποιό ακριβώς τρόπο λοιπόν, θα ήταν προτιμότερο, όπως ισχυρίζεται διαχρονικά η Δεξιά, να είχε ακολουθηθεί ο δρόμος της εμπλοκής στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ, ως ένας κάποιου είδους εξευμενισμός των ισχυρών έτσι ώστε να αποφευχθεί η διχοτόμηση, από τη στιγμή που η ιστορική έρευνα τεκμηριώνει πως ο κοινοτικός και γεωγραφικός διαχωρισμός ήταν το αποφασισμένο σενάριο για την Κύπρο; Είναι παράλογο, θεωρούμε, να πιστεύεται πως οι Κύπριοι θα απολάμβαναν δημοκρατικές συνθήκες σε περίπτωση επικράτησης της Ακροδεξιάς, όταν τα πρότυπα των καθεστώτων που ενέπνεαν τους εκφραστές της φιλοΝΑΤΟϊκής σχολής, ειδικότερα αυτό της Ελλάδας, ήταν στρατοκρατούμενα και απολυταρχικά. Άλλωστε, η πολυήμερη δράση της ΕΟΚΑ Β’ από θέση ισχύς μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος, είναι ενδεικτική για τον χαρακτήρα της «κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας» ελέω CIA, των Νικόλαου Σαμψών και της Χούντας των Αθηνών.  
  • Αυτό που βρίσκεται κρυμμένο πίσω από τις λέξεις είναι ότι ναι, η Κυπριακή Δεξιά οραματίστηκε ένα εθνικό κράτος, έστω και «ελάττω», με αντικομμουνιστικό και κατά συνέπεια αντεργατικό ύφος. Κάποιοι «υπερπατριώτες» μάλιστα τις ημέρες του πραξικοπήματος και της εισβολής, το ομολογούσαν μπροστά στις κάμερες του Μιχάλη Κακογιάννη, προτιμώντας «Τούρκους παρά κομμουνιστές».
Θριαμβολογούν και επωφελούνται εν μέσω ερειπίων
  • Το σύνθημα «την Ελλάδα θέλωμεν κι ας τρώγομεν πέτρες», ο υποβολιμαίος φανατισμός της νεολαίας κατά η προ-πραξικοπηματική περίοδο υπέρ της Ένωσης, δεν επιβλήθηκαν τυχαία από την ξενοκίνητη Άκρα Δεξιά. Έκρυβαν στον πυρήνα τους τη μη αποδοχή της Κυπριακής Ανεξαρτησίας και τον αγώνα για Ένωση με κάθε τρόπο και με κάθε τίμημα, έστω κι αν αυτό θα σήμαινε μεγάλες θυσίες. Και η μεγάλη θυσία αποδείχτηκε να είναι το 40% του εδάφους, 200 και πλέον χιλιάδες πρόσφυγες, και σχεδόν έξι χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι στο πραξικόπημα και την εισβολή.
  • Όλεθρος ακολούθησε την βίαιη εφαρμογή των ΝΑΤΟϊκών προγραμμάτων το 67’ στην Ελλάδα και το 1974 στην Κύπρο, αλλά κάποιοι θεωρούν πως έπρεπε να υιοθετηθούν νωρίτερα, κι αυτή η διελκυστίνδα Αριστεράς-Δεξιάς μας φέρνει και στις μέρες μας: Νωρίτερα και πάλι, ήθελαν οι πολιτικοί απόγονοι των Γρίβα, Γιωρκάτζη και Κληρίδη να μπει η χώρα στα Μνημόνια και την επιτήρηση της Τρόικας.
  • Ψέγουν και εγκαλούν το ΑΚΕΛ για την αργοπορημένη δήθεν αίτηση στον μηχανισμό και για την αναζήτηση άλλων λύσεων στην οικονομία, καθώς και για την άλλη μεγάλη του «ιδεολογική αγκύλωση», τη διαφωνία του με τη διασύνδεση της χώρας με το ΝΑΤΟ, μέσω του «Συνεταιρισμού για την Ειρήνη». Ο Νίκος Αναστασιάδης φρόντισε μάλιστα, από τις πρώτες δηλώσεις και εξαγγελίες του ως εξελεγμένος Πρόεδρος, να ξεκαθαρίσει πως «η Κύπρος αλλάζει πορεία», κατευθυνόμενη πλέον «χωρίς αμφιταλαντεύσεις και ενδοιασμούς», προς τα ΝΑΤΟϊκά και βορειοευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων.
  • Με το δίδυμο έγκλημα του 74’ έχει αποδειχθεί στην πράξη ο καταστροφικός ρόλος των ΝΑΤΟϊκών όσο κι αν δεν τολμά να το αποδεχτεί η Δεξιά θεώρηση. Με τα Eurogroup του Μάρτη έχουν διαλυθεί και οι τελευταίοι μύθοι περί αλληλεγγύης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι ιδέες και τα προτάγματα της Δεξιάς είναι ανοικτές πληγές στο σώμα της Κύπρου και του λαού της. Παρόλα αυτά, πείθουν με σχετική ευκολία μεγάλο μέρος της κοινωνίας, παρουσιάζονται σαν μονόδρομοι ή στην ανάγκη, σαν πιστόλι στον κρόταφο.
  • Το σύνθημα έχει μετατραπεί σε «Ευρώ και ΝΑΤΟ θέλωμεν κι ας τρώγομεν πέτρες». Μόνο που τις πέτρες τις τρώει ο απλός κόσμος, όταν αυτοί θριαμβολογούν και επωφελούνται εν μέσω ερειπίων. Όπως τότε, όταν ηγετικά στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ βρέθηκαν λίγο μετά την εισβολή και τη προσφυγιά με ξενοδοχεία, εστιατόρια, αγροτική γη, βουλευτικές έδρες, προεδρίες σωματείων και άλλες κοινωνικές καταξιώσεις με διαβατήριο τον «κλάδο ελαίας». Κάποιοι «δεν χάνονται», όσο προδοτικός κι αν είναι ο ρόλος τους. Αλί σε μας, και στον κάθε ανυποψίαστο υποστηρικτή τους. 
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 9/8/2013

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...