"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

17 Αυγούστου 2013

Αναστασιάδης και Συναγερμός: «Επανεκκινούν» το ημιτελές έργο της εικοσαετούς φασιστικής δράσης του Γριβικού και Γιωρκατζικού κατεστημένου

1 Μάρτη 1952 - Η πρώτη διεύρυνση του ΝΑΤΟ 
  • Η υποτέλεια στη Δύση ο διαχρονικός πολιτικός στόχος της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς.
  • Εμπόδια ο Μακάριος, η Αριστερά και οι δημοκρατικές-αντιστασιακές Δυνάμεις.
  • Με την άλωση του Κέντρου και την πολεμική κατά του ΑΚΕΛ, ανοίγει ο δρόμος για επιβολή ΝΑΤΟϊκών λύσεων.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ 9/8/2013
  • Οι φτωχότερες χώρες της Ευρώπης καθώς και το σύνολο των κρατών της Λατινικής, με την Κύπρο να έχει βιώσει ανάλογες χουντοφασιστικές εμπειρίες έως και το 1974, κυβερνήθηκαν για μισό και πλέον αιώνα από την Άκρα Δεξιά ενάντια στη θέληση των λαών τους, επιβάλλοντας την κατάργηση του συνδικαλισμού και την ιδεολογικής-πολιτικής έκφρασης με κύριο στόχο την διασφάλιση των προνομίων και των οικονομικών συμφερόντων της άρχουσας τάξης, που με τη σειρά της υποσχόταν υποτέλεια στους Δυτικούς.
  • Μετά την ανεξαρτησία της το 1960, η Κύπρος ακολούθησε ένα διαφορετικό δρόμο από αυτόν που θα επιθυμούσαν οι ΝΑΤΟϊκοί κύκλοι, εντασσόμενη στο στρατόπεδο των Αδέσμευτων και κρατώντας μια σχετική ισορροπία μέσα στις συνθήκες του ψυχρού πολέμου και της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΕΣΣΔ. Αυτό το γεγονός που πιστώνεται, θετικά ή αρνητικά από τους φίλους και τους πολέμιους αυτής της πολιτικής, στον Πρόεδρο Μακάριο και το ΑΚΕΛ, απέτρεψε από το να ακολουθήσει η Κύπρος το «παράδειγμα» των αμερικανοκινούμενων καθεστώτων του 60’ και του 70’. Καλώς θα σκεφτούν πολλοί βασισμένοι στη διεθνή εμπειρία. Κακώς, σύμφωνα με την ιδεολογικοπολιτική ανάλυση της Δεξιάς.
Η ΦΙΛΟΝΑΤΟΪΚΗ ΣΧΟΛΗ
  • Σε άρθρο του στην εφημερίδα «Αλήθεια» στις 7 Φεβρουαρίου του 2013, ένα μήνα πριν διοριστεί ως νέος διοικητής της ΚΥΠ από την μόλις έξι ημερών Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, καθώς και με σειρά κειμένων του την τελευταία δεκαετία, ο αντιστράτηγος Αντρέας Πενταράς ισχυρίζεται ότι «τα γεγονότα που μεσολάβησαν στην πορεία του χρόνου αναφορικά με το Κυπριακό πρόβλημα, μαρτυρούν κατά τον πλέον εμφανή τρόπο πόσο λανθασμένη ήταν η πολιτική αυτή», αναφερόμενος στην ένταξη της Κύπρου στο Κίνημα των Αδεσμεύτων χωρών  αντί της ένταξης στο ΝΑΤΟ. Υπονοεί δηλαδή αυτό που έμμεσα ή άμεσα υποστηρίζει τόσο η Γριβική, όσο και η Κληριδική Δεξιά που από το 1976 έχουν ενοποιηθεί κάτω από τον ΔΗΣΥ, ότι με λίγα λόγια, η κακοδαιμονία της Κύπρου οφείλεται στην πολιτική των ίσων αποστάσεων.
  • Ο κ. Πενταράς, χαρακτήριζε μάλιστα στο συγκεκριμένο άρθρο τις προτάσεις του νυν Προέδρου για ένταξη στο «Συνεταιρισμό» και γιατί όχι και στο ίδιο το ΝΑΤΟ ως «ρηξικέλευθες», γιατί «ο Ν. Αναστασιάδης τολμά να συγκρουστεί με νοοτροπίες δεκαετιών, που εν ονόματι των στενών κομματικών και ιδεολογικών συμφερόντων, κράτησαν την πατρίδα μας αποκομμένη από τα κλαμπ των ισχυρών της γης. Εκεί, όπου η Κύπρος θα μπορούσε, ταυτίζοντας τα συμφέροντά της με αυτά των μεγάλων, να επιδιώξει την εκπλήρωση των στόχων ενός μικρού και αδύναμου κράτους για ασφάλεια, πρόοδο και ευημερία».
  • Πίσω από τις κωδικοποιημένες διατυπώσεις, η Δεξιά στέλνει το μήνυμα πως η μη ένταξη στο ΝΑΤΟ μετά την ανεξαρτησία, η μη αποδοχή του σχεδίου Άτσεσον το 1964 και η αντίσταση στα ΝΑΤΟϊκά σχέδια διπλής ένωσης που προωθούνταν από τη χούντα των συνταγματαρχών και τη τούρκικη στρατοκρατία - αμφότερες όργανα της βορειοατλαντικής συμμαχίας, διαιώνισε και περιέπλεξε το Κυπριακό Πρόβλημα. Ισχυρίζονται ουσιαστικά, πως η μη υιοθέτηση των δυτικών προγραμμάτων για την Κύπρο, επισώρευσε περισσότερα δεινά για τα οποία υπεύθυνος ήταν ο Μακάριος, με «πέτρα του σκανδάλου» το ΑΚΕΛ. Κι αυτό το γεγονός αποτυπώνει απόλυτα τα σημεία των καιρών, την επανάκαμψη των ακροδεξιών ιδεολογημάτων μπροστά σε δοτές, πολλές φορές και βίαιες όπως αποδεικνύεται από τα Eurogroup του Μάρτη, λύσεις.
ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ «ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ» ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟ 74’
  • Η διαφορά των πραγματικοτήτων που διαμορφώθηκαν μετά το 74’, σε σχέση με αυτά που οραματίστηκε η Δεξιά πριν συμμετάσχει στο προδοτικό πραξικόπημα ή το επικροτήσει φανερά η ενδόμυχα, είναι ότι μετά την αποκατάσταση της νομιμότητας με την επάνοδο του Μακαρίου, στο νότο δεν είχαμε ένα προτεκτοράτο του ελληνικού στρατιωτικού και οικονομικού κατεστημένου, και κατ επέκταση του ΝΑΤΟ, αλλά μια ανεξάρτητη κι αδέσμευτη Δημοκρατία, έστω και ημικατεχόμενη.
  • Κι αυτό ακριβώς θέλουν να αναιρέσουν οι πολιτικοί απόγονοι του Γριβισμού και του Γιωρκατζισμού σήμερα. Φιλοδοξούν να ολοκληρώσουν το έργο που έμεινε ημιτελές από την εικοσάχρονη ένοπλη και παρασκηνιακή δράση του εθνικιστικού κατεστημένου πριν την εισβολή, οδηγώντας «επιτέλους» τη χώρα στην ιμπεριαλιστική μέγγενη μετά από τέσσερις δεκαετίες «δημοκρατικού κωλύματος». Ήδη, στην οικονομία και τους θεσμούς, έχουν καταφέρει να προκαλέσουν σοβαρές δολιοφθορές στο βιοτικό επίπεδο και την ευρωστία των δημοσιονομικών της χώρας, οδηγώντας την στην σε ξένη επικυριαρχία.
  • Το επόμενο στάδιο αφορά το «πακέτο» Κυπριακού και φυσικού αερίου.  Η άλωση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων του Κέντρου που έχουν στην ουσία εγκαταλείψει την Μακαριακή-Αδέσμευτη παράδοση, και η ακατάπαυστη πολεμική κατά του ΑΚΕΛ, ανοίγουν τον δρόμο για επιβολή ΝΑΤΟϊκών λύσεων στα κρίσιμα ζητήματα επιβίωσης του Κυπριακού λαού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...