"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Νοεμβρίου 2013

«Κυπριακός ελληνισμός και τουρκισμός»: Η πρόταξη του έθνους δεν είναι λύση κι επανένωση

Κάθε ελληνική και τούρκικη σημαία στην Κύπρο, είναι μαχαιριά στην ανεξαρτησία και την ελευθερία της χώρας και του λαού
  • Στην πραγματικότητα, και ας είμαστε ειλικρινείς, η λύση που είναι σε θέση να αποδεχθούν, τόσο η Τουρκία και ο Έρογλου, όσο και τα ε/κυπριακά κόμματα που «έσκιζαν τα ιμάτιά τους» μέχρι πρόσφατα για τις «απαράδεκτες υποχωρήσεις» και τα «δώρα Χριστόφια», είναι μια λύση που θα επιβεβαιώνει και θα νομιμοποιεί τη διχοτόμηση.
  • Δεν επιθυμούν και δεν θα υπηρετήσουν μια ουσιαστική επανένωση της χώρας και του λαού. Επιμένουν στον «εθνικό χαρακτήρα» της Κύπρου, δίνοντας χώρο και λόγο ύπαρξης στην αντίστοιχη εθνικοκεντρική τάση στην άλλη μεγάλη κοινότητα.
  • Σε αυτή ακριβώς τη βάση είναι που θέλει να οικοδομήσει μια γενικότερη αποδοχή της λύσης ο Νίκος Αναστασιάδης: στη διατήρηση του ελληνοκυπριακού βαθέως κράτους για την οποία στην ουσία αγωνίζεται το πολιτικό κατεστημένο που βρίσκεται απέναντι στην Αριστερά.
  • Κάποιοι δίνουν διαχρονικά γη και ύδωρ, προκειμένου να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους, τις εκμεταλλευτικές τους σχέσεις με το «ποίμνιο» και τον «κυπριακό ελληνισμό». Προτιμούν ένα κράτος ελληνικό, ας είναι και διαιρεμένο ντε φάκτο και ντε γιούρε.
  • Η Κύπρος βρίσκεται στην ουσία κάτω από διπλή κατοχή: Την κατοχή της Ελληνικής και της Τούρκικης σημαίας, υπό την ποδηγέτηση και την χειραγώγηση εκ μέρους του ελληνοκυπριακού και τουρκοκυπριακού εκκλησιαστικού και οικονομικού κατεστημένου, των «μητέρων πατρίδων» και του ΝΑΤΟ.
  • Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική λύση, ούτε φυσικά και επανένωση, όσο διατηρείται η επικυριαρχία της εθνικής συνείδησης πάνω στην Κυπριακή. Όσο η σημαία και η ουσία του κράτους μας μπαίνουν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα έναντι των εθνικών συμβόλων. Όσο η κυπριακή συνείδηση διώκεται, διαβάλλεται και εξοστρακίζεται.
  • Απελευθέρωση της Κύπρου και του λαού της θα είναι πραγματική και ουσιαστική όταν επιτέλους ξεπεραστεί και αποκαθηλωθεί η εθνική πρόταξη. Όταν οι Κύπριοι πιστέψουν και εργαστούν για την ανεξαρτησία τους και την κυπριακή τους υπόσταση, και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να οικοδομηθεί ταξική και διεθνιστική συνείδηση που ενυπάρχει μόνο στην Αριστερά.
  • Αυτό το προαπαιτούμενο είναι που προσπαθεί για περισσότερο από μισό αιώνα να εμποδίσει και να καθυστερήσει η κυρίαρχη ιδεολογία του κατεστημένου. Αυτό το κοινωνικό ζητούμενο αποκρούει ο εθνικιστικός και ανιστόρητος προσανατολισμός της παιδείας και στις δύο κοινότητες και η δαιμονοποίηση της κυπριακής κουλτούρας.
  • Κάθε ελληνική και τούρκικη σημαία στην Κύπρο, είναι μαχαιριά στην ανεξαρτησία και την ελευθερία της χώρας και του λαού.
  • Μέχρι να βρούμε το θάρρος να τις ξεριζώσουμε, ας βρούμε τους τρόπους τουλάχιστον να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…  

2 σχόλια:

  1. Πάντως, προς το παρόν, η ελληνοκυπριακή κοινότητα βρίσκεται και για πολύν καιρό, ακόμη, θα εξακολουθήσει να βρίσκεται, κάτω από το καθεστώς της αποικίας χρέους, στο οποίο την καταδίκασαν οι άφρονες αποφάσεις του συνόλου της ηγεσίας του (αριστερής, κεντρώας και δεξιάς), ξεκινώντας από την είσοδο της χώρας, στην ευρωζώνη το 2008.

    Και δυστυχώς, στην παρούσα φάση, η αποτίναξη του αυτού του νεοαποικιοκρατικού καθεστωτικού ζυγού έχει προτεραιότητα, για την Ε/Κ κοινωνία.

    Κατά τα λοιπά, όσον αφορά το "εθνικό ζήτημα", η άποψη που εκφράζεται μέσα από το κείμενο του δημοσιεύματος και η οποία, λίγο-πολύ, ζητάει την αποεθνικοποίηση του νησιού, μέσα από την απέκδυση των εθνικών ταυτοτήτων των κατοίκων του, είναι εξωπραγματική (άλλο πράγμα η συμβίωση των δύο εθνικών κοινοτήτων και άλλο η ζητούμενη αυτοκατάργησή τους και η τοποθέτηση, στην θέση τους, εν είδη καπέλου, μιας "κυπριακής ταυτότητας", την οποία οι δύο κοινότητες δεν αναγνωρίζουν, ως σημαντικό στοιχείο της ταυτότητάς τους και δεν την επιθυμούν) και αποτέλεσμα της ήττας και των τετελεσμένων που δημιούργησε η εισβολή και η κατοχή του 1974.

    Αλλά, τώρα, όπως είπα, άλλες είναι οι προτεραιότητες του απλού κόσμου. Και αυτές οι προτεραιότητες έχουν να κάνουν με το νεοκατοχικό καθεστώς, που επέβαλαν οι ξένοι δανειστές, με την συνεπικουρία της ελληνοκυπριακής πολιτικοοικονομικής ελίτ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τάσο, ευχαριστώ για το σχόλιο. Γνωρίζω τώρα, μέσω αυτού, και το ιστολόγιό σου. Κατ αρχάς να πω πως είναι κάπως ρηχή η εξήγηση του εθνικού προβλήματος στην Κύπρο, με κύριο άξονα το 74. Είναι σαφώς πιο περίπλοκη η κατάσταση και σίγουρα πιο βαθιά.
    Για την είσοδο στη Ευρωζώνη, η οποία συμφωνώ πως αποτελεί την πέτρα του σκανδάλου σε ότι αφορά την τωρινή κατάσταση, η Αριστερά (μόνη της) είχε τις αντιρρήσεις της. Από εκεί και πέρα, το παιχνίδι είναι σίγουρα στημένο από ΕΚΤ, τους ντόπιους και τους έλληνες τραπεζίτες με στόχο και σκοπό τη νέα αποικιοκρατία.
    Το πόσο έτοιμη είναι η κυπριακή κοινωνία, ελληνόφωνη ή τουρκόφωνη, να απεθνικοποιηθεί, είναι σίγουρα ένα μεγάλο ζήτημα. Όχι μεγαλύτερο ζήτημα όμως από το ευρύτερο ζήτημα του διεθνισμού που αφορά όλους τους λαούς. Ειδικά στην Κύπρο, η ανάγκη για διεθνιστική στροφή είναι μάλλον πιο επιτάκτικη και δεν είναι άσχετη φυσικά με τα τεκτενόμενα στην οικονομία και τις εργασιακές σχέσεις. Μάλλον το αντίθετο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...