"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Σεπτεμβρίου 2013

Χρυσή Αυγή: συμβόλαια θανάτου με παραγγελιοδότες τους εφοπλιστές και τους βιομήχανους

  • Κερατσίνι-Πέραμα: Το λαϊκό κίνημα του Πειραιά στο στόχαστρο της Ακροδεξιάς για να περάσουν οι πολιτικές των εφοπλιστών και των βιομηχάνων του ναυπηγοεπισκευαστικού τομέα.
  • Η μητρική οργάνωση του ΕΛΑΜ, Χρυσή Αυγή, ομάδα κρούσης της πλουτοκρατίας απέναντι στην Αριστερά και την εργατική οργάνωση - Η Δεξιά δεν βλέπει το πρόβλημα γιατί είναι μέρος του προβλήματος.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 20/9/2013
  • Με την προχθεσινή δολοφονία στο Κερατσίνι του αγωνιστή Παύλου Φύσσα, μέλους της αντιφασιστικής πρωτοβουλίας Πειραιά, καθώς και την αιματηρή επίθεση που εξαπέλυσε ομάδα μελών της Χρυσής Αυγής σε βάρος στελεχών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο Πέραμα τα μεσάνυχτα στις 12 του Σεπτέμβρη, «εγκαινιάστηκε» στην Ελλάδα με τον πιο φρικιαστικό τρόπο το νέο πογκρόμ στοχοποίησης και εκφοβισμού της Αριστεράς και των συνδικαλιστών, εκ μέρους των μπράβων της πλουτοκρατίας. 
  • Ο τριαντατετράχρονος Παύλος Φύσσας, μαχαιρώθηκε από φασίστες οι οποίοι επιτέθηκαν απρόκλητα σ’ αυτόν και σε συναγωνιστές του, υποκύπτοντας τελικά σε τραύματα από μαχαίρι. Ο δράστης ο οποίος συνελήφθη από την Ελληνική Αστυνομία ομολόγησε ότι ανήκει στη Χρυσή Αυγή ενώ βρέθηκαν και τα κομματικά του έγγραφα. Σοβαρά τραυματισμένους είχαμε πέντε μέρες νωρίτερα και σε μια άλλη συνοικία του Πειραιά, το Πέραμα, από επίθεση της Χρυσής Αυγής ενάντια σε κομμουνιστές που προέβαιναν σε αφισοκολλήσεις.
  • Όλα δείχνουν πως στόχος σε αυτή την περίπτωση ήταν ηγέτες σωματείων της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης που αντιτίθενται στα αντεργατικά μέτρα που επιβάλλονται στον κλάδο. Τεκμήριο που ενισχύει την υπόθεση πως καθόλου τυχαίες δεν ήταν οι νυκτερινές αιματηρές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά, είναι οι δημόσιες δηλώσεις του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γιάννη Λαγού μόλις τον περασμένο Αύγουστο, που σε συγκέντρωση οπαδών του κόμματος στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος, έκανε λόγο για «εξαφάνιση» του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ από τους χώρους εργασίας προκειμένου τα «καράβια να ξαναέλθουν πίσω» από τους «δυσαρεστημένους» έλληνες εφοπλιστές.
  • Συγκεκριμένα, σε βίντεο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, ο Γ. Λαγός αναφέρει χωρίς περιστροφές πως «η Ζώνη θα κινηθεί, και οι λακέδες του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ οι οποίοι καπηλεύονται την κατάσταση, θα εξαφανιστούν από εδώ μέσα».
  • Οι επιθέσεις που εκτυλίχτηκαν και ο φόρος αίματος που πληρώνει για άλλη μια φορά το λαϊκό-εργατικό κίνημα Πειραιά, λίγες μόνο εβδομάδες μετά τις δημόσιες απειλές του φασίστα βουλευτή, μάλλον επιβεβαιώνουν το γεγονός πως η Χρυσή Αυγή εκτελεί συμβόλαια τρομοκράτησης του λαού με παραγγελιοδότες τους εφοπλιστές και τους βιομήχανους που θέλουν να πατάξουν τη συνδικαλιστική οργάνωση και τις διεκδικήσεις.
ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΕΛΑΜ
  • Τη στιγμή που αποκαλύπτεται το αληθινό πρόσωπο του νεοφασιστικού κόμματος στην Ελλάδα, ο Υπουργός Δικαιοσύνης Ιωνάς Νικολάου, δεν διαβλέπει ανάλογους κινδύνους στην Κύπρο. 
  • Σε ερώτηση του βουλευτή των Οικολόγων σχετικά με την αντιμετώπιση ακροδεξιών οργανώσεων με αφορμή την πρόθεση της Γαλλικής Κυβέρνησης να «προχωρήσει σε νομοθετική απαγόρευση της δράσης οργανώσεων που προωθούν τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον άκρατο εθνικισμό και τη βία», ο Υπουργός, με γραπτό του σημείωμα στις 11/9, αποφαίνεται πως «δεν υπάρχουν νεοφασιστικές κινήσεις στην Κύπρο» ούτε και  οργανώσεις με τέτοια χαρακτηριστικά.
  • Προφανώς, διέλαθε της προσοχής του Ιωνά Νικολάου, καθώς και της Αστυνομίας την οποία επικαλείται στην αναφορά του, το γεγονός πως ΕΛΑΜ και Χρυσή Αυγή αποκαλύπτουν αβίαστα τις οργανωτικές τους σχέσεις, γεγονός που άλλωστε επιβεβαιώθηκε με την παρουσία πρωτοκλασάτων στελεχών της Χρυσής Αυγής στις προεκλογικές εκδηλώσεις των κύπριων «εθνικιστών», όπως οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται. Ούτε είδαν τις πορείες κατά των μεταναστών το 2011, τις συμπλοκές στις Φοινικούδες και την Φανερωμένη με δημοκράτες ακτιβιστές ή τον ξυλοδαρμό λαχειοπώλη στη Λήδρας γιατί τόλμησε να υπερασπιστεί περαστικούς αλλοδαπούς που έγιναν στόχος των Ελαμιτών.
  • Ο Υπουργός Δικαιοσύνης καθώς και σύσσωμη η ηγεσία της Κυπριακής Δεξιάς κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους, αδυνατώντας να παραδεχτούν το πασιφανές, ότι δηλαδή το νεογριβικό κόμμα έχει αλώσει στην κυριολεξία τις κερκίδες των εθνικοφρόνων σωματείων και κατ επέκταση τη νεολαία της Δεξιάς και κτίζει πάνω στη νέα γενιά τον εκφασισμό της κοινωνίας μας, όπως ακριβώς γίνεται στην Ελλάδα.
  • Η Κυβέρνηση Αναστασιάδη-Αρχιεπισκόπου δεν βλέπει το πρόβλημα, γιατί είναι μέρος του προβλήματος. Η Ακροδεξιά είναι η ιστορική φύτρα της αλλά και ο σύγχρονος συνοδοιπόρος της στα μνημόσυνα των Γρίβα και Σαμψών,  στον αντιΑΚΕΛισμό, την παραχάραξη της ιστορίας και την εκμετάλλευση των μεταναστών που με μαθηματική ακρίβεια ακολουθείται από επίθεση σε κάθε λαϊκή διεκδίκηση. 

22 Σεπτεμβρίου 2013

Ωρίμασαν ή όχι οι «συνθήκες»; Ασκήσεις «επαναστατικού ρεαλισμού» για σωστή εκτίμηση και ανάλυση των πραγματικοτήτων και των προοπτικών

  • Η πολιτική σκέψη που διαχέεται από τους κομμουνιστές μέσα από τον λόγο και τις αναλύσεις τους είναι πιστεύω αναγκαίο να γίνεται κατανοητή από τον μέσο, ας τον χαρακτηρίσουμε, αναγνώστη. Τους ανθρώπους με πολιτικές ανησυχίες που σκέφτονται και λειτουργούν όχι τόσο με απόλυτη αναφορά στα κείμενα του επιστημονικού σοσιαλισμού, όσο με το αισθητήριο των παναθρώπινων ιδανικών για ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη και το «δημοκρατικό αισθητήριο» που κτίζεται από τις εμπειρίες των εργατικών κινημάτων.
  • Από ποιους περιμένουμε στο τέλος της ημέρας να υιοθετήσουν την αναγκαιότητα ανατροπής του καπιταλισμού και οικοδόμησης μιας δίκαιης και δημοκρατικής κοινωνίας και οικονομίας; Ποιας τάξης στοχεύουμε τη συνειδητοποίηση, την ενότητα, την ανασύνταξη και την πρωτοπορία;  
  • Το ζήτημα λοιπόν, δεν είναι θεωρώ να επιδεικνύει κάποιος την επαναστατική του ρητορική  αλλά να μιλήσει με λόγια απλά και κατανοητά για την αναγκαιότητα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού ως ένα στάδιο για ουσιαστική πρόοδο της ανθρωπότητας. Όχι φυσικά από καπρίτσιο, αλλά με κίνητρο την πραγματική αγωνία για το παρόν και το μέλλον μέσα στο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.
  • Τα μη εκλαϊκευμένα κείμενα έχουν φυσικά τη διαλεκτική τους χρησιμότητα, ιδίως όταν γνήσια απευθύνονται στην αριστερή διανόηση, αλλά έχω την ισχυρή εντύπωση ότι τις περισσότερες φορές χάνουν την ουσία που δεν είναι άλλη από τη διάχυση των σοσιαλιστικών ιδεών στις πλατιές μάζες: τους εργαζόμενους, που στην πλειοψηφία τους δεν έχουν τις προαπαιτούμενες γνώσεις και είναι ταυτόχρονα πολλές φορές επηρεασμένοι από  την πλύση εγκεφάλου στην οποία επιδίδεται με επιδεξιότητα η αστική τάξη και τα καπιταλιστικά κέντρα.
Δεν υπάρχουν μαγικές φόρμουλες, μόνο αντικειμενικά εμπόδια
  • Η ίδια η φύση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης είναι εξ ορισμού εξελικτική και σταδιακή. Αν δεν ήταν τέτοια, δεν θα είχε διασπαστεί το κομμουνιστικό από το αναρχικό κίνημα, ούτε και θα γράφονταν ειδικές αναλύσεις ενάντια στους «βιαστικούς» αριστεριστές, ιδιαίτερα από τον Λένιν. Η κομμουνιστική θεώρηση του κράτους είναι από μόνη της ένα στάδιο προς την αταξική-αναρχική κοινωνία, και είναι όντως οξύμωρο κομμουνιστές να υπερασπίζονται την άμεση μετάβαση από το ένα σύστημα στο άλλο, ξεχνώντας βολικά πως και η δική τους κοσμοθεωρία αποτελεί ακριβώς ένα βήμα για τον τελικό στόχο.
  • Στα μάτια των αγωνιστών του ευρύτερου ελευθεριακού χώρου, οι Μαρξιστές-Λενινιστές φαντάζουν τόσο ρεφορμιστές ή και εξουσιαστές, όσο φαίνονται ίσως οι σοσιαλδημοκράτες στα μάτια των κομμουνιστών. Οι οπτικές, λοιπόν, έχουν διαβαθμίσεις, και κανείς δεν μπορεί μετά από ενάμιση αιώνα εμπειριών να ισχυριστεί πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια και την αλάνθαστη φόρμουλα ανατροπής.
  • Για παράδειγμα, διαβάζω κάθε τρεις και λίγο μια κατά τη γνώμη μου επιπόλαιη ανάλυση για την αποτελεσματικότητα και τη διάρκεια γνήσια δημοκρατικών κυβερνήσεων, του στυλ «να, έπεσε ο Αλιέντε στη Χιλή το 73’ άρα δεν στέκουν τα δημοκρατικά μέτωπα» ή «να, υπαναχώρησε και συμβιβάστηκε με το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές ο τάδε και ο δείνα λαϊκός ηγέτης», «δεν επιλύθηκαν τα προβλήματα με τις παραγωγικές δυνάμεις», «δεν υποχώρησε η αστική τάξη στη Βενεζουέλα» και άλλα παρόμοια.
  • Η απορία που μου γεννάται αυτόματα είναι κατά πόσο οι εκφραστές αυτής της άποψης πιστεύουν πως αν η ανατροπή γινόταν με απόλυτα σοσιαλιστικό-ταξικό πρόγραμμα, οι ιμπεριαλιστές και οι πλουτοκράτες της κάθε χώρας ξεχωριστά δεν θα έβρισκαν τους τρόπους να επιτεθούν και να ρίξουν τελικά τη λαϊκή εξουσία, ιδιαίτερα αν αυτή δεν είχε στηρίγματα σε διεθνές επίπεδο ή αν δεν είχε στο πλευρό της ένα μαζικό και αποφασισμένο πλειοψηφικό ρεύμα.
  • Αν για παράδειγμα το ΚΚΕ, οι Κύπριοι ή οι Τούρκοι κομμουνιστές, μαζί με άλλες συσπειρώσεις με στόχο την εργατική εξουσία, κατάφερναν να πείσουν μια κρίσιμη μάζα της εργατικής τάξης σε μια ριζοσπαστική πορεία και την ανατροπή των συσχετισμών στην οικονομία ανατρέποντας με κάποιο τρόπο την αστική εξουσία στη χώρα τους, δεν θα είχαν πρόβλημα σταθερότητας και επιβίωσης; Η αστική τάξη αυτής της χώρας, ο στρατός, οι φασίστες και κυρίως το ΝΑΤΟ και οι σύμμαχοί του θα έμεναν με σταυρωμένα τα χέρια, υπακούοντας στη λαϊκή βούληση και δεχόμενοι να υποστούν την εξουσία των εργαζόμενων;
  • Είναι η άποψή μου φυσικά, και δεν έχω καμιά εμμονή ή ανάγκη να παραμείνω αμετακίνητος σ’ αυτήν, πως χρειάζεται να προηγηθεί ένας ελάχιστος εκδημοκρατισμός του στρατού (όπως για παράδειγμα πέτυχε σε μεγάλο βαθμό ο Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα), της δημόσιας υπηρεσίας, της παιδείας και της πολιτιστικής δράσης που φτάνει στη μέση οικογένεια, για να μπορούμε να μιλάμε για στερέωμα της όποιας σοσιαλιστικής οικοδόμησης, έστω και σταδιακής, στο μέλλον.
  • Ο αντικομμουνισμός είναι ίσως βαθύτερος σήμερα από ποτέ. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως κράτος, σχολείο και στρατός εκφασίζονται διαχρονικά από την αστική και εκκλησιαστική καθεστωτική τάξη, ούτε και το ότι στην ουσία περιθωριοποιείται και απαξιώνεται ο πραγματικός πολιτισμός από την Δεξιά και την Ακροδεξιά. Με αυτό τον τρόπο –τον αποκλεισμό ή τον περιορισμό της κομμουνιστικής διαλεκτικής και της ταξικής πάλης - δημιουργεί η πλουτοκρατία τα δικά της αναχώματα ενάντια στην πρόοδο και την χειραφέτηση της κοινωνίας.
  • Με το να προτάσσουμε «μαγικές φόρμουλες ανατροπής» που δεν συνυπολογίζουν αυτές τις προϋποθέσεις και τους περιορισμούς, δεν νομίζω να μπορούμε να πείσουμε κανένα εργαζόμενο που δεν πετά στα σύννεφα και που λέει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, για την όποια ανατροπή. Υπάρχουν αντικειμενικά εμπόδια που θα πρέπει να σταματήσουν, αν μη τι άλλο, να έχουν την επιρροή που έχουν σήμερα.
  • Κάποιοι ισχυρίζονται πως «οι συνθήκες ωρίμασαν», αλλά αυτό δεν μπορεί να αποδειχτεί με τα πραγματικά κοινωνικοπολιτικά δεδομένα. Με την ίδια ευκολία, αν όχι και μεγαλύτερη, κάποιοι άλλοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν το αντίθετο: πως η θέση του εργατικού κινήματος είναι η ίδια ή και χειρότερη από αυτή του μεσοπολέμου και ευρύτερα του 20ου Αιώνα.
  • Και η σωστή εκτίμηση των δεδομένων και των συνθηκών, είναι το χρησιμότερο προτέρημα που θα μπορούσε να επιδείξει ένας κομμουνιστής σε σχέση με τους υπόλοιπους, ανά πάσα στιγμή και ιδιαίτερα στις μέρες μας. 

20 Σεπτεμβρίου 2013

Με αφορμή τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα και τις πρόσφατες βίαιες επιθέσεις της Χρυσής Αυγής σε βάρος στελεχών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ: Τα ενωτικά μέτωπα απέναντι στο φασισμό

 «Ο κατακερματισμός του τόξου που βρίσκεται απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό και το ΝΑΤΟ, αποτελούν χαράς ευαγγέλια για τη Δεξιά και την Ακροδεξιά, τους ευρωπαϊστές και τους νεοφασίστες». 
  • Δύο δεκαετίες μετά το «ξεπάστρεμα» της Σοβιετικής Ένωσης από τις δυνάμεις της οπισθοχώρησης,  η επικινδυνότητα του καπιταλισμού και του εκπορευόμενου εξ αυτού ιμπεριαλισμού είναι πια αυταπόδεικτη. Ναι, αυτό το σύστημα πρέπει να ανατραπεί, πρώτα και πάνω απ όλα μέσα στα κεφάλια μας. Αυτός ο «διαρκής αντίχριστος» όπως έγραφε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο νόμος του κέρδους.
  • Μακριά λοιπόν από μας η ρετσινιά του ρεφορμισμού. Αυτό το σύστημα δεν εξανθρωπίζεται με τίποτα. Όσο διαρκεί, είναι ικανό να καταστρέφει ακόμα και τις πιο ιδανικές υπό τις περιστάσεις κοινωνίες πρόνοιας, ακόμα και τις πιο λειτουργικές και θεσμικά άρτιες αστικές δημοκρατίες. Ο τελικός στόχος πρέπει σίγουρα να είναι η αντικατάστασή του από ένα οικονομικό και εργασιακό σύστημα το οποίο θα φροντίζει για τον διαμοιρασμό των πόρων και των παραγωγικών δυνάμεων έτσι ώστε να φτάνουν παντού. Κι αυτό, μόνο η ταξική πάλη μπορεί να το επιχειρήσει και να το πραγματοποιήσει.
  • Όμως επιμένουμε: τι κάνουμε μέχρι τη στιγμή που θα καταφέρουμε να περάσουμε την αναγκαιότητα για ταξική συνειδητοποίηση και ενότητα; Η πλουτοκρατία έχει τα μέσα επικοινωνίας και παραγωγής σκέψης, οδηγεί τις μάζες στον αποπροσανατολισμό, την αποχή και τη διάσπαση, στον ατομισμό. Η εμπειρία της διακυβέρνησης Δημήτρη Χριστόφια αλλά και η συνέχεια με τη συμμαχία της διαπλοκής Αναστασιάδη-Χρυσοστόμου Β’ στο τιμόνι του κράτους, είναι αποκαλυπτικές για την άνευ ορίων βουλιμία της αστικής τάξης και την επιθετικότητά της απέναντι στην Αριστερά, το συνδικαλισμό και το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον.
  • Ο πολιτικά συνειδητοποιημένος  κόσμος χρειάζεται και επιζητεί προστασία. Έχει ανάγκες, βλέπει το μέλλον του να στενεύει, αναζητεί άμεσες λύσεις και στέρεες ελπίδες. Ξέρει το παιχνίδι της πλουτοκρατίας, αντιλαμβάνεται εν μέρει την ανάγκη για σοσιαλιστική και διεθνιστική προοπτική, αλλά δεν μπορεί να περιμένει εσαεί μια «δευτέρα κομμουνιστική παρουσία» που στο κάτω-κάτω δεν είναι απόλυτα στο χέρι του, όντας εξαρτώμενη σε μεγάλο βαθμό από τις διεθνείς συγκυρίες, τα ρεύματα και τις εξελίξεις στον πόλεμο για τις ζώνες επιρροής.
  • Είναι αδύνατο ένας λαός από μόνος του να επιχειρήσει πραγματικά ριζοσπαστικές αλλαγές απέναντι στο σύστημα, πόσο μάλλον ένα μικρός λαός που ήδη βιώνει την καταστροφική δράση των ιμπεριαλιστών αλλά και της παράταξης που τους θεωρεί φίλους και σύμμαχους. 
  • Για να επιχειρηθεί μια συνολική σύγκρουση με τις καθεστωτικές δομές στην οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις μιας χώρας, προαπαιτούνται δίκτυα αλληλεγγύης μεταξύ δημοκρατικών κυβερνήσεων και κινημάτων παγκόσμια που αντιτίθενται στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο και επιζητούν άλλες λύσεις για ανάπτυξη και ευημερία. Κυρίως όμως, χρειάζεται εσωτερικά να αναπτυχθούν δημοκρατικές τάσεις και αντιλήψεις, να καταδικαστεί ο εθνικισμός, να συνειδητοποιηθεί ευρύτερα πως ο αντικομουνισμός, η ξενοφοβία και η ρατσιστική βία είναι κακά μαντάτα για το σύνολο των εργαζόμενων, τον κοινωνικό χαρακτήρα του κράτους και γενικά το δημόσιο συμφέρον.
  • Στις περσινές εκλογές στην Ελλάδα, το Κομμουνιστικό Κόμμα είδε τα ποσοστά του να μοιράζονται στη μέση μέσα στον ένα και μόνο μήνα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο αναμετρήσεων του Μάη και του Ιούνη, κατευθυνόμενα κυρίως στον σχηματισμό που κινείται στα δεξιότερα, τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι λόγοι ήταν μάλλον προφανείς, αλλά πολλοί ακόμα δεν φαίνεται να έχουν πάρει τα μηνύματα που θέλουν την Αριστερά ενωμένη και νικηφόρα απέναντι στην επανάκαμψη της Ακροδεξιάς και του κυβερνητικού δοσιλογισμού στο «4ο Γερμανικό Ράιχ».
  • Η πολυδιάσπαση και ο κατακερματισμός του τόξου που βρίσκεται απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό και το ΝΑΤΟ, αποτελούν χαράς ευαγγέλια για τη Δεξιά και την Ακροδεξιά, τους ευρωπαϊστές και τους νεοφασίστες.  Είναι καθήκον μας η παρουσίαση ενωτικών μετώπων απέναντι στη νεοαποικιακή λαίλαπα . Χρειαζόμαστε σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία αντιφασιστικές και αντιιμπεριαλιστικές αντιστάσεις, όχι τόσο κομμουνιστικές ως προς το άμεσο πρόγραμμα, όσο ΕΑΜικές ως προς το πνεύμα και τη συσπείρωση, παλλαϊκές και δημοκρατικές.
  • Μάλλον θα πρέπει όλοι οι διεθνιστές σε Κύπρο και Ελλάδα να βάλουν νερό στο κρασί τους. Μας δολοφονούν σύντροφοι, και θα πρέπει να βρούμε τους τρόπους να αντιδράσουμε μαζικά και συντονισμένα, αν πραγματικά εννοούμε όσα λέμε και γράφουμε περί ταξικής ενότητας και δράσης κατά του φασισμού.

16 Σεπτεμβρίου 2013

Βουτιά στα βαθιά

  • Για να μπορούσε κάποιος να αποφύγει την πλύση εγκεφάλου της περασμένης περιόδου και η οποία γέννησε το κούρεμα και τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που ζούμε και θα ζήσουμε, ήθελε τσαγανό, ήθελε γνώση, ήθελε δύναμη.
  • Είναι η δύναμη που απορρέει από την ιστορία. Όποιος τη ξέρει, αυτός δηλαδή που τη διαβάζει ταξικά και διαλεκτικά, αντέχει. Οι οπαδοί και οι παγανιστές της πολιτικής, στην καλύτερη περίπτωση αποστασιοποιούνται ή νίπτουν τας χείρας τους σαν πόντιοι πιλάτοι. Στην χειρότερη καταντούν Στροβολιώτες.
  • Έχουν την εντύπωση κάποιοι τέτοιοι τύποι, πως υπερασπιζόμενοι από τη μεριά μας τον Δημήτρη Χριστόφια και τη διακυβέρνησή του, υπερασπιζόμαστε πρόσωπα, ή έστω το κόμμα.
  • Υπερασπιζόμαστε την αλήθεια κύριοι και το δημόσιο συμφέρον που είναι η πιο χρήσιμη συνεισφορά, ο καλύτερος αγώνας.
  • Η Αριστερά είναι στο απόσπασμα. Και μαζί της εκτελούνται ο κοινωνικός χαρακτήρας του κράτους, τα εργασιακά δικαιώματα, η ανεξαρτησία της κάθε χώρας ξεχωριστά.
  • Αφιερώστε μισή συνεχόμενη ώρα στον σύντροφο Δημήτρη όσοι έχετε καταπιεί το δηλητήριο. Τόσα μερόνυχτα αφιερώσατε στους διώκτες του.  
  • Όσοι το έχετε φτύσει, όσοι δεν κάνατε τα χατίρια της πλουτοκρατίας και των «στενών επαφών»  αντέχοντας τον επανειλημμένο βιασμό της νοημοσύνης σας και του πολιτικού σας αισθητήριου, μπορείτε να κοιμάστε ήσυχοι. Έχετε κάνει το δημοκρατικό σας καθήκον απέναντι στην κοινωνία που ζείτε αλλά και την ιστορία.

  • Οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους απέρριψαν την κατ’ αρχή συμφωνία του Δημήτρη Χριστόφια με την Τρόικα γιατί δεν περιείχε συμφωνία για ιδιωτικοποιήσεις και προνοούσε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με ευρωπαϊκό χρήμα, περιμένοντας τη «δική» τους κυβέρνηση.
  • Η πρώην «κυβερνώσα» και νυν συμπολίτευση των ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ-ΕΥΡΩΚΟ-Αρχιεπισκοπής, απέρριψε το νομοσχέδιο για την ακίνητη περιουσία που κατέθεσε η προηγούμενη Κυβέρνηση γιατί είχε ψηλότερες χρεώσεις για τους μεγαλοϊδιοκτήτες και απάλλασσε τις λαϊκές οικογένειες, αναμένοντας να «έρθουν στα πράματα» για να φροντίσουν τα της τάξης τους. Μιλάμε για καραμπινάτες προδοσίες, για πισώπλατες μαχαιριές σε βάρος του λαού.
  • Όλα κρύβονται πίσω από τη δαιμονοποίηση του Δημήτρη Χριστόφια και του ΑΚΕΛ. Η κοινωνία βουλιάζει στην ανεργία και την ανέχεια από τις αποφάσεις αυτής της κυβέρνησης, και τα ΜΜΕ, οι αστοί και οι δηλητηριασμένοι οπαδοί συνεχίζουν ακόμα να αναμασούν την προπαγάνδα της περασμένης πενταετίας.
  • Είναι έτσι κι αλλιώς η μόνη τους διέξοδος προκειμένου να ενοχοποιήσουν αυτούς που προστάτευσαν το λαό, και να ηρωοποιήσουν αυτούς που τον κατατρέχουν.
  • Τα ξαναπεράσαμε σαν κίνημα, αλλά και σαν λαός ευρύτερα. Ο εθνικισμός, ο αντικομουνισμός και η στροφή προς τη Δύση, το ΝΑΤΟ και τους οικονομικούς οργανισμούς της, δεν εξυπηρετεί τον απλό άνθρωπο. Φέρνει το διχασμό και τη ξένη επέμβαση.
  • Ετοιμαστείτε για μια μεγάλη βουτιά στα βαθιά λοιπόν. Η ιστορία είναι καταδικασμένη να επαναλαμβάνεται για όσο οι λαοί δεν παίρνουν τα μαθήματά της.

11 Σεπτεμβρίου 2013

11η Σεπτεμβρίου: Από τη Χιλή στους δίδυμους πύργους και το άνοιγμα στη σοσιαλιστική προοπτική

  • Η 11η Σεπτεμβρίου του πραξικοπήματος κατά του Αλιέντε αλλά και των δίδυμων πύργων, ενσωματώνει την πεμπτουσία του ιμπεριαλισμού: τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τα ψέματα που τις συνοδεύουν κάθε φορά.  
  • Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, ο προηγούμενος στη Λιβύη, η πολιτική αντιπαλότητα στη Βενεζουέλα την τελευταία εικοσαετία, το πραξικόπημα στη Χιλή το 72’ και στην Κύπρο το 74’,  ο αγώνας της Κούβας να επιβιώσει ανεξάρτητη κι αδέσμευτη, ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας αλλά και της ίδιας της Σερβίας και τόσα άλλα γεγονότα παγκόσμια από το Βιετνάμ μέχρι το Ιράκ και το Αφγανιστάν, έχουν τη βία και τα ψέματα του ιμπεριαλισμού ως κοινό παρανομαστή.
  • Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι φυσικά ένα καπρίτσιο των καπιταλιστικών-αστικών «δημοκρατιών», είναι η ίδια η φύση του καπιταλισμού, το ανώτατο μάλιστα  στάδιό του σύμφωνα με τον Λένιν, και άρα το πλέον αποκαλυπτικό του πρόσωπο.
  • Λένε ψέματα για τα χημικά της Συρίας, συκοφάντησαν και προσπάθησαν να εξοντώσουν τον Τσάβες, έριξαν με βίαιο τρόπο από την εξουσία του εκλεγμένους ηγέτες Αλλιέντε και Μακάριο, είναι οι βασικοί υπαίτιοι για την καθυστέρηση του σοσιαλισμού στην Κούβα μέσω των οικονομικών εμπάργκο, κατέστρεψαν επί σκοπού την ισχυρότερη δύναμη στα Βαλκάνια και έστησαν τις εισβολές του νέου αιώνα πάνω στη βολικότατη επίθεση στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης.
  • Το ιστολόγιο αυτό δεν έχει καμιά αναστολή να συμπεριλάβει την Κύπρο και ειδικά την Αριστερά του νησιού στους στόχους του ιμπεριαλισμού. Τα τεκμήρια είναι πολλά, ξεκινώντας από τη δράση της ΕΟΚΑ και φτάνοντας στο ΝΑΤΟϊκής έμπνευσης και εκτέλεσης πραξικόπημα του 74’. Διατηρώντας τις αναλογίες και στις μέρες μας, ένας αντικειμενικός πολιτικός ερευνητής-μελετητής μπορεί να δει ξεκάθαρα τις ταξικές και γεωπολιτικές αιτίες που ήθελαν το ΑΚΕΛ έξω από την εικόνα, όσο κι αν αυτό ακούγεται ως υπερβολή από κάποιους.
  • Το έργο είναι χιλιοπαιγμένο από τους γραφειοκράτες της CIA και τις στενές τους επαφές σε κάθε χώρα ξεχωριστά. Τα εξωφρενικά ψέματα, η μαζική προπαγάνδα, η δαιμονοποίηση των λαϊκών κινημάτων, η διαστρέβλωση, το φιλτράρισμα και η λογοκρισία των πληροφοριών, οι εθνικιστικές εξάρσεις, οι κοινωνικές εντάσεις και τα κοινοβουλευτικά ή και στρατιωτικά αν χρειαστεί πραξικοπήματα, είναι «κλασικές» μέθοδοι κι έχουν παγκόσμια εφαρμογή κι «επιτυχία».
Ο δρόμος για την ανατροπή του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού
  • Η ανθρώπινη ζωή, υπόληψη και αξιοπρέπεια, έχουν μηδαμινή αξία για τα καπιταλιστικά κέντρα που αποφασίζουν τις επεμβάσεις, τους εμφυλίους, τις κατοχές. Το γένος μας δεν έχει καμιά ελπίδα επιβίωσης με τους νόμους των ληστών, και γι αυτό παραμένουμε, ίσως με τις περισσότερες γνώσεις από ποτέ, αθεράπευτα αντικαπιταλιστές.
  • Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την απελευθέρωση, εκτός από την πίστη στα καλά έργα του ανθρώπου, τη δίψα για ειρήνη και δικαιοσύνη.
  • Το πώς φτάνουμε εκεί και τι κάνουμε όταν φτάσουμε εκεί, είναι κάτι που θα απαντηθεί όταν οι λαοί απελευθερωθούν από τη χειραγώγηση και τη νοητική υστέρηση που τους επιβάλλεται από τους σύγχρονους δεσμώτες τους: τις πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες που εκπροσωπούν τα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά κέντρα και τα μαζικά μέσα εξαπάτησης.
  • Τα καθήκοντά μας σ’ αυτή την ιστορική φάση είναι ακριβώς η πάλη για ανατροπή της χειραγώγησης και της πλάνης των εργαζόμενων, το άνοιγμα της σοσιαλιστικής προοπτικής που περνά μέσα από τους αγώνες για το δημόσιο συμφέρον, το κράτος πρόνοιας και τη δημοκρατικότητα των θεσμών.
  • Για να διευρυνθεί η σοσιαλιστική οπτική, θα πρέπει κομμουνιστές και αναρχικοί να κερδίσουν πλάι-πλάι με το λαό μια σειρά από αγώνες και διεκδικήσεις που μπορεί μεν να θεωρούνται εμβρυακές για το νέο κόσμο και το νέο άνθρωπο, αλλά είναι απαραίτητες για να κτιστεί η εμπιστοσύνη και η άρρηκτη σχέση μεταξύ της ευρύτερης κοινωνίας και των γνήσιων κινημάτων της εργατικής τάξης.
  • Τα βασικά εμπόδια γι αυτή την εργασία είναι ο εθνικισμός και ο αντικομμουνισμός. Εκεί θα πρέπει να επικεντρωθούν όλοι όσοι θέλουν να βάλουν γόνυ και πλάτες για να γυρίσει ο ήλιος, όπως λένε κι οι ποιητές. Με δεσμευμένο μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης στα ιδεολογικά πλαίσια του αστικού και εκκλησιαστικού κατεστημένου, όσο ριζοσπάστες κι επαναστάτες κι αν θέλουμε να παρουσιαζόμαστε, δεν πρόκειται ποτέ να κάνουμε κάτι περισσότερο από μια μεγάλη τρύπα στο νερό.
  • Χρειάζεται ενότητα της διεθνιστικής - αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής και κοινωνικής έκφρασης πάνω και πρώτα απ όλα, στη βάση κοινών προγραμμάτων και στόχων, σταδιακών, μετρήσιμων, υλοποιήσιμων και αποτελεσματικών.
  • Η τελική σύγκρουση με τα ιδιωτικά ολιγοπώλια  και τους πολιτικούς τους εκφραστές αλλά και η οικοδόμηση του εργατικού κράτους, θα είναι ορατές διεργασίες μόνο όταν δημιουργηθούν οι αποφασισμένες κοινωνικές πλειοψηφίες που θα τις στηρίξουν. Κι αυτές θα φτιαχτούν με νίκες που με τη σειρά τους θα φέρουν το θάρρος και την πίστη που χρειαζόμαστε.  

8 Σεπτεμβρίου 2013

Για τη στάση της Κύπρου στην αναμενόμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση

Άλλο η Κύπρος και άλλο η Συρία ; Μόνη συμβατική υποχρέωση είναι η αντίθεση σε οποιαδήποτε στρατιωτική επέμβαση χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ. 
  • Κρίνοντας από τις δηλώσεις, οι αξιωματούχοι της κυπριακής κυβέρνησης δείχνουν να θεωρούν πως σε περίπτωση βομβαρδισμών της Συρίας με Τόμαχοκ ή με ισχυρότερα ακόμα όπλα, οι τουρίστες και ιδιαίτερα οι Ρώσοι, θα συνεχίσουν αμέριμνα τις διακοπές τους στο νησί βλέποντας τα ΝΑΤΟϊκά αεροπλάνα να απογειώνονται από το Ακρωτήρι. Δεν ισχύει προφανώς κάτι τέτοιο. Οι επιπτώσεις στην κυπριακή οικονομία θα είναι σαρωτικές σε μια τέτοια εξέλιξη, αν λάβουμε υπόψη το γεγονός πως βασίζεται, μετά και την καταστροφική συμφωνία Αναστασιάδη-Γιούρογκρουπ, σχεδόν απόλυτα στον τουρισμό.      
  • Οι βολικοί για το ΝΑΤΟ και την ΕΕ κυβερνώντες πρέπει να ξεφύγουν τάχιστα από τις Δυτικές τους αγκυλώσεις, και να κατανοήσουν τι ενδεχομένως να συνεπάγεται η ανάμειξη της χώρας μας στο ηφαίστειο που προκαλεί η καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική βουλιμία.
  • Η Κύπρος ιδιαίτερα, βρίσκεται στο πλησιέστερο ευρωπαϊκό σημείο προς τη διένεξη, και τίποτα δεν θα είναι το ίδιο μετά από την κλιμάκωση της κρίσης.
ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΚΑΙ ΑΘΗΝΑ ΣΥΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛ ΚΑΪΝΤΑ
  • Υπό κανονικές συνθήκες, η Λευκωσία, όπως φυσικά και η Αθήνα, θα έπρεπε να αποτελούν παράγοντες συμβιβασμού και εκτόνωσης της έντασης στην περιοχή, για το συμφέρον των λαών τους και της ειρήνης γενικότερα. Ιδίως όταν για δεκαετίες επικαλούνται τις αρχές του διεθνούς δικαίου σε ότι αφορά το Κυπριακό και τις τούρκικες διεκδικήσεις στο Αιγαίο. Το πρόσφατο ομόφωνο ψήφισμα της Βουλής -με την εξαίρεση τη ψήφο του βουλευτή του κόμματος Λιλλήκα, Νίκου Κουτσού- κινείται όντως στη σωστή κατεύθυνση. 
  • Αντίθετα, οι δύο κυβερνήσεις εμφανίζονται συγκαταβατικές στα ΝΑΤΟϊκά επεμβατικά σχέδια, σε τέτοιο βαθμό που εξηγούνται εν μέρει και τα πραγματικά κίνητρα πίσω από την οικονομική υποδούλωση των δύο χωρών εκ μέρους των Δυτικών: Ελλάδα και Κύπρος είναι οι δύο ευρωπαϊκές χώρες που ουσιαστικά απώλεσαν σημαντικό μέρος της κυριαρχίας και της αυτονομίας τους από τα Μνημόνια,  και αυτό έχει ξεκάθαρο αντίκτυπο στη «δουλική» πολιτική που ακολουθούν σε σχέση με τις αναταράξεις στην περιοχή.
  • Οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Κύπρου και τα ανώτατα στελέχη των παρατάξεων που στηρίζουν τις κυβερνητικές συμμαχίες στις δύο χώρες, ισχυρίζονται έμμεσα ή άμεσα πως έχουν συμβατική υποχρέωση να προσφέρουν διευκολύνσεις στους ιμπεριαλιστές για χάρη της «ενιαίας ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής» αλλά φυσικά, αυτό αποτελεί ένα από τα πολλά ψέματα που μεταχειρίζονται προκειμένου να διασφαλίσουν την «εύνοια των νικητών».
  • Στην πραγματικότητα, η μόνη συμβατική υποχρέωση που υπάρχει και η οποία είναι γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, είναι η αντίθεση σε πολεμικές επιχειρήσεις χωρίς εξουσιοδότηση του ΟΗΕ. Μια αρχή, που λόγω της εισβολής και της συνεχιζόμενης Τούρκικης κατοχής, θα έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες, να τηρείται ευλαβικά.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ ΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ 11ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 
  • Ο εμφύλιος στη γειτονική και φίλη χώρα που μαίνεται με ιδιαίτερη ένταση από τον Μάρτη του 2011, χρονιά που εξερράγησαν μυστηριωδώς τα συριακά πυρομαχικά στη ναυτική βάση Ευάγγελος Φλωράκης, είναι μέρος της ακολουθίας των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων που ξεκίνησαν από το 2001 με βολική αφορμή την επίθεση στους «δίδυμους πύργους» της Νέας Υόρκης στις 11 Σεπτεμβρίου. Μια επίθεση, που όπως αποκάλυψε και ο αμερικανός σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του «9/11», ήταν πολύ εξυπηρετική για να θεωρηθεί τυχαία ή και εκτός του ελέγχου των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ.
  • Οι ΝΑΤΟϊκές εισβολές που ακολούθησαν σε Ιράκ και Αφγανιστάν, αλλά και οι πρόσφατες ανατροπές των καθεστώτων σε Αίγυπτο και Λιβύη, με τελευταίο τώρα θύμα τον Συριακό λαό, μαρτυρούν πως όλα κινήθηκαν βάσει ενός συγκεκριμένου σχεδίου που στόχο έχει την τελική κατάληψη όλων των ενεργειακών πηγών της Μέσης Ανατολής και την επιβολή απόλυτα πειθήνιων καθεστώτων στους λαούς της περιοχής.
  • Και η πρόσφατη αλλά φυσικά και η διαχρονική εμπειρία, δείχνει πως ότι δεν καταφέρνουν με μαζική προπαγάνδα, χειραγωγημένες εκλογικές διαδικασίες και ψυχρούς ή θερμούς εμφυλίους, το επιτυγχάνουν με πραξικοπήματα, «βολικά ατυχήματα» και εισβολές.

2 Σεπτεμβρίου 2013

«Συ είπας»: Ο λαός ξέρει για ατύχημα που προκλήθηκε από την κακή φύλαξη των πυρομαχικών, ο Αβέρωφ όμως παρουσιάζεται πιο ενημερωμένος - «Τιμωρία» το Μαρί για το «αμάρτημα» της φιλίας με τη Συρία;

A close Embassy contact...knows better.
  • Ωμή παραδοχή από τη «στενή επαφή» των Αμερικανών, Πρόεδρο του ΔΗΣΥ:  Για να κρατήσουμε ικανοποιημένους τον φίλο μας τον Άσαντ… στο τέλος βιώσαμε το Μαρί, αυτή είναι όλη η ουσία»!
  • Ο Α. Νεοφύτου απειλεί την Κύπρο με νέα δεινά, αν δεν συγκατανεύσει λαός και πολιτική ηγεσία στη νέα δυτική ιμπεριαλιστική επιδρομή στη Συρία με σύμμαχο την Τουρκία και την Αλ Κάιντα.

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 30/8/2013
  • Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, στη δημοσιογραφική διάσκεψη της Τετάρτης, και ερωτούμενος για τα θέματα της επικείμενης ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία, ισχυρίστηκε πως από τη στιγμή που η Κύπρος επέλεξε να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί να εξασκεί «δική της» εξωτερική πολιτική ή πολιτική που να είναι σε διάσταση με αυτή της Ε.Ε.
  • Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα μιας τέτοιας «διάστασης» την περίπτωση των εμπορευματοκιβωτίων με την πυρίτιδα που όπως χαρακτηριστικά είπε, «για να κρατήσουμε ικανοποιημένους τον φίλο μας τον Άσαντ και να μην κακοφανίσουμε τους Ιρανούς, αλλά ίσως και μια άλλη χώρα, στο τέλος βιώσαμε το Μαρί... αυτή είναι όλη η ουσία». Η «άλλη χώρα» στην οποία αναφέρθηκε ο κ. Νεοφύτου είναι φυσικά η Ρωσία, και η «ουσία» είναι η ωμή παραδοχή και μαρτυρία πως η μη συμμόρφωση με τις εντολές των ΝΑΤΟϊκών, προκαλεί δυσάρεστα «ατυχήματα».
  • Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ κατονομάζεται στα διαρρεύσαντα τηλεγραφήματα στο Wikileaks, της αμερικάνικης πρεσβείας στην Λευκωσία, ως η «στενή της επαφή». Ασφαλώς, για να λέει αυτά τα πράγματα, θα ξέρει πολλά περισσότερα. Εμείς, που δεν έχουμε τόσο στενές επαφές με την Ουάσιγκτον, θα θέλαμε να πιστέψουμε πως η τραγωδία στο Μαρί ήταν ένα ατύχημα που προκλήθηκε από την ανθρώπινη αμέλεια και την άγνοια κινδύνου. 
  • Ο κ. Νεοφύτου τοποθετεί όμως το ζήτημα σε μια νέα διάσταση, τη διάσταση της «έξωθεν τιμωρίας» ή και της «θείας δίκης», που επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια της Κύπρου στην περίπτωση που αποφασίσει να μην εξυπηρετήσει τις επιθυμίες της Δύσης ή όταν διατηρεί και να αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με «εχθρούς» της, όπως ο Άσαντ, το Ιράν και τη Ρωσία απο τη μια, και από την άλλη με την Κούβα, τη Βενεζουέλα και τις άλλες δημοκρατικές κυβερνήσεις της Λατινικής.
  • Ο ηγέτης του ΔΗΣΥ, στέλνει ουσιαστικά το μήνυμα σε πολιτικό ηγεσία και λαό πως «η τελευταία φορά που επιχειρήθηκε διάσταση στην εξωτερική πολιτική Κύπρου και Δυτικών, είχαμε μια θανατηφόρα έκρηξη», αποθαρρύνοντας τις όποιες σκέψεις και διαθέσεις εκ μέρους της κοινωνίας για καταδίκη της ιμπεριαλιστικής επέμβασης, προετοιμάζοντας παράλληλα το έδαφος για διευκόλυνση της νέας επιχείρησης του ΝΑΤΟ.
  • Και είναι πραγματικά μια αξιοσημείωτη δήλωση, γιατί είναι η πρώτη φορά που πολιτικό πρόσωπο δίνει προεκτάσεις «τιμωρίας εκ των άνωθεν» στην υπόθεση του χειρισμού της κατακράτησης  των θανατηφόρων κοντέινερ περισσότερο από όσο ήταν διατεθειμένοι κάποιοι να ανεχθούν.
  • «Συ είπας» λοιπόν κύριε Νεοφύτου. Εμείς απλά να προσθέσουμε πως επιμένουμε να διερευνηθούν πλήρως και επιστημονικά οι συνθήκες της έκρηξης και να απαντηθούν επιτέλους βασικά ερωτήματα σε σχέση με τις αναφλέξεις και την τελική έκρηξη στη ναυτική βάση καθώς και τις ευθύνες της στρατιωτικής ιεραρχίας, θέματα με τα οποία, πολύ βολικά, δεν ασχολήθηκε ούτε το Δικαστήριο, ούτε η Βουλή αλλά ούτε και τα ΜΜΕ, προστατεύοντας και συγκαλύπτοντας τους φανερούς ενόχους: τα ανώτατα στελέχη της Εθνικής Φρουράς.

1 Σεπτεμβρίου 2013

Ανασύνταξη για απαλλαγή από τη Δεξιά, την Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ

  • Να μην περάσει ο οικονομικός φασισμός. Όχι στη μονόπλευρη λιτότητα, δημόσια ανάπτυξη για το λαό, όχι στο ΝΑΤΟ, επιστροφή σε Κυπριακό νόμισμα. 
  • Οι φοροληστρικές επιδρομές της εσωτερικής και εξωτερικής τρόικας, το ξεπούλημα του δημόσιου συμφέροντος και η εκμετάλλευση των εργαζόμενων, χρειάζονται απάντηση, στο δρόμο, στη δουλειά, στην κοινωνία.
  • Η στημένη και παράνομη επιτροπή Πική μνημείο παλινόρθωσης ακροδεξιών πρακτικών φίμωσης και διωγμού.  
  • Χειρότερα κι απ’ το 74’ - Τότε τουλάχιστον αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία, τώρα οι θύτες δικάζουν και ενοχοποιούν τα θύματα, την εργατική τάξη και τους ηγέτες της.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 30/8/2013
  • Πολλοί συνηθίζουν να συγκρίνουν την περίοδο που διανύουμε με το 1974 και τα χρόνια που ακολούθησαν, με έμφαση στην οικονομική καταστροφή που προκάλεσε η τούρκικη εισβολή και κατοχή και τις συνθήκες που επικρατούν μετά τη νέα διπλή «εισβολή» που έχει υποστεί η Κύπρος από τις συμφωνίες Αναστασιάδη-Γιούρογρουπ.
  • Το 1974 όμως, η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε μετά το πραξικόπημα των οκτώ ημερών που άνοιξε τις πύλες στην Τουρκία και τη μεταβατική διακυβέρνηση Κληρίδη που κράτησε μέχρι την επάνοδο του Μακαρίου, πέντε σχεδόν μήνες μετά την προδοσία της ελληνικής χούντας και της ΕΟΚΑ Β’. Το 2013, θα είμαστε σκληροί γιατί οι καιροί το απαιτούν, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την κατάσταση του πολιτεύματος.
  • Η πολιτική τακτική και οι αποφάσεις της πλειοψηφίας της Βουλής, της νυν διακυβέρνησης, της Γενικής Εισαγγελίας και του Κακουργιοδικείου Λάρνακας σχετικά με την οικονομία και την υπόθεση της έκρηξης στο Μαρί, όπως φυσικά και των Ερευνητικών Επιτροπών που ανέλαβαν να διερευνήσουν τόσο την τραγωδία στη ναυτική βάση όσο και την κατρακύλα του κυπριακού τραπεζιτικού συστήματος, δεν πείθουν για την ποιότητα δημοκρατικής ηθικής και ισονομίας που εκπορεύεται σήμερα μέσα από τις τρεις εξουσίες της Δημοκρατίας μας. Πόσο μάλλον από την τέταρτη εξουσία, όπως συχνά αποκαλούνται τα ελεγχόμενα και καθοδηγούμενα από τα οικονομικά συμφέροντα, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
  • Φτάνουμε στο σημείο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να καταθέτει σε μια επιτροπή η οποία αποτελεί μνημείο ετσιθελισμού και μεροληψίας, αλλά όπως διαφαίνεται από τις αναλύσεις τόσο του ΑΚΕΛ, όσο και του πρώην Γενικού Εισαγγελέα Αλέκου Μαρκίδη, είναι παράνομη, αφού συστάθηκε από μια Κυβέρνηση της οποίας στελέχη καλούνται να καταθέσουν και βρίσκονται εν δυνάμει υπό κατηγορία, όπως απαίτησε άλλωστε ο Νίκος Αναστασιάδης κατά την ορκωμοσία της, καλώντας την να μην εξαιρέσει ούτε και τον ίδιο.
  • Παρόλα αυτά, η παράνομη επιτροπή Πική απάλλαξε από τη διερεύνηση τόσο τον Πρόεδρο για τις υποθέσεις των εξ αγχιστείας συγγενών του και οι οποίες κατά τ’ άλλα θα διερευνούνταν «κατά προτεραιότητα», όσο και τα ανώτατα τραπεζιτικά στελέχη που κατονομάζονται στην έκθεση των Alvares & Marsal, «χαϊδεύοντας» γενικά το τραπεζιτικό σύστημα και τον πρώην διοικητή της Κεντρικής Αθανάσιο Ορφανίδη και φροντίζοντας παράλληλα να φιμώσει παρανόμως τον Δημήτρη Χριστόφια, μη επιτρέποντας τη γραπτή κατάθεση της δικής του μαρτυρίας.
  • Το γεγονός ότι η Ερευνητική Επιτροπή για την οικονομία απέφυγε να παραδώσει στον Γενικό Εισαγγελέα τα πρακτικά της επίμαχης συνεδρίας στην οποία απαγορεύτηκε η ανάγνωση της ανάλυσης από τον Δ. Χριστόφια, αλλά και η «σπουδή» της να καλέσει για κατάθεση τον Α. Ορφανίδη μετά τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είναι ενδεικτικό της τραγικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι θεσμοί και η ίδια η Δικαιοσύνη. 
ΕΡΓΑΤΙΚΟ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ 
  • Έχουμε εισέλθει σαν κοινωνία, κατά μία άποψη, σε ακόμα πιο δεινή θέση από το 74’. Τότε, μετά την προδοσία και την καταστροφή, επικράτησαν σταδιακά συνθήκες πολιτικής και δημοκρατικής νομιμότητας, που μόνη παράλειψη και αδυναμία τους ήταν ίσως η μη δίωξη και παραδειγματική τιμωρία των ενόχων της φασιστικής δράσης στο νησί.
  • Τώρα, οι θύτες, οι εκπρόσωποι της πλουτοκρατίας και του κατεστημένου, δικάζουν και ενοχοποιούν τα θύματα, την εργατική τάξη και τους ηγέτες της. Κι αυτό από μόνο του, υποδεικνύει πως οι πολιτικές συνθήκες του 2013 είναι ακόμα πιο οπισθοδρομικές και επικίνδυνες από αυτές που επικράτησαν τέσσερις δεκαετίες προηγούμενα και που οδήγησαν στην προσφυγιά και την ντε φάκτο διχοτόμηση.
  • Ας μην υπάρχουν λοιπόν αυταπάτες, αυτοί οι κυβερνώντες πρέπει να πέσουν. Ο λαός να ανασκουμπωθεί και να ανασυνταχτεί, να απαιτήσει σεβασμό και ισονομία πριν κλάψει ξανά επί ερειπίων.
  • Δεν είναι μόνο όσα κατάφεραν να επιβάλουν στους έξι πρώτους μήνες της διακυβέρνησής τους, πίσω έρχεται πόλεμος στη Συρία με εμπλοκή της Κύπρου στα ΝΑΤΟϊκά σενάρια, λύση του Κυπριακού με το πιστόλι στον κρόταφο, όπως ακριβώς παραδέχτηκε ο Νίκος Αναστασιάδης ότι επισυνέβη στην οικονομία, σταδιακό πέρασμα του φυσικού και άλλου δημόσιου πλούτου στα χέρια της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας.
  • Οι αγώνες του λαού δεν μπορούν να σιγήσουν, αν και αυτός είναι ο κύριος στόχος του νέου πολίτικου διωγμού που αντιμετωπίζει η Αριστερά. Οι φοροληστρικές επιδρομές της εσωτερικής και εξωτερικής τρόικας, η συρρίκνωση του δημόσιου τομέα, το επερχόμενο ξεπούλημα των κερδοφόρων ημικρατικών, οι διαλυμένες σχέσεις εργασίας, τα νέα ωράρια και η εκμετάλλευση των εργαζόμενων που αποκτά εξωφρενικές διαστάσεις μετά τον Μάρτη, χρειάζονται απάντηση, στο δρόμο, στη δουλειά, στην κοινωνία.
  • Να μην περάσει ο οικονομικός φασισμός. Όχι στη μονόπλευρη λιτότητα, δημόσια ανάπτυξη για το λαό, όχι στο ΝΑΤΟ, επιστροφή σε Κυπριακό νόμισμα.  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...