"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

30 Νοεμβρίου 2013

Να πάρουν οι υπάλληλοι τη διαχείριση των οργανισμών στα χέρια τους: «Δημιουργικές» καταλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα

Ο αγωνιστικός δρόμος που ανοίγεται μπροστά στο εργατικό κίνημα της νέας εποχής
  • Αν κάτι έχει να μας δώσει ο αγώνας των εργαζόμενων της ΕΡΤ, είναι η αποτελεσματικότητα της κατάληψης ως μέσο προβολής των αιτημάτων και των δικαίων που αφορούν τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας  και τους ανθρώπους τους.
  • Οι απεργίες και οι καταλήξεις χωρίς προοπτική και χωρίς να περνούν ταξικά μηνύματα αλληλεγγύης αλλά και υπεροχής των εργαζόμενων σε σχέση με τους αστούς σε ότι αφορά τη διαχείριση των δημόσιων οργανισμών, είναι καταδικασμένες σε αποτυχία.
  • Βρισκόμαστε μπροστά στο ξεπούλημα της περιουσίας του λαού. Χρειαζόμαστε καταλήψεις και αυτοδιαχείριση των δημόσιων μέσων παραγωγής πλούτου και υπηρεσιών. Κάποιοι φυσικά θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν τέτοιες μορφές πάλης ως «παράνομες» που θα επισείσουν «δικαιολογημένα» την αντίδραση των αρχών. Η πραγματική όμως παρανομία δεν εκτελείται από τους εργαζόμενους στην εποχή της οικονομικής κρίσης.
  • Όταν η αδικία και ο παραλογισμός γίνεται «νόμος και τάξη», όταν εξευτελίζονται τα εργασιακά δικαιώματα και η εργατική τάξη εν γένει, οι πολιτικές αντιδράσεις στα πλαίσια της «νομιμότητας» και του κοινοβουλίου δεν είναι αρκετές. Η δική μου εντύπωση είναι πως ούτε οι απεργίες ή οι στάσεις εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, μπορούν να φέρουν αποτελέσματα. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, ίσως και να διευρύνουν τη στημένη αντιπαλότητα και αντιπαράθεση μεταξύ επαγγελματικών κλάδων. Ανάμεσα στην κοινωνία ευρύτερα και την διεκδίκηση σε ένα τομέα.
  • Αναλογίζομαι πόσο διαφορετικά θα ήταν τα δεδομένα, αν κάθε φορά που οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αποφάσιζαν να ρίξουν το δικό τους μαύρο στη δημόσια ραδιοτηλεόραση για να στείλουν μηνύματα, επικρατούσαν άλλες τακτικές αντίστασης. Αυτές που τελικά κυριάρχησαν μετά τον Ιούνη και το πραξικοπηματικό κλείσιμο του σήματος των δημόσιων καναλιών, επιφορτίζοντας τους εργαζόμενους με την παραγωγή και εκπομπή ελεύθερων προγραμμάτων. Η ΕΡΤ ποτέ δεν είχε την ακροαματικότητα που είχε μετά το κλείσιμό της, ούτε φυσικά την ποιότητα προγραμμάτων και ενημέρωσης που κατέθεσε στην κοινωνία στους μήνες που ακολούθησαν.
  • Οι εργαζόμενοι, μπορούν συντονισμένα και μεθοδικά να καταλάβουν τα μέσα παραγωγής, προκαλώντας το κράτος της αναλγησίας και του ξεπουλήματος να δείξει το αληθινό του πρόσωπο.
  • Η CYTA ως παράδειγμα, έχει πολλά κανάλια επικοινωνίας με τους τηλεθεατές. Μπορούν να περάσουν πολλά μηνύματα, να αποκαλυφθεί η πλεκτάνη σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος σε όλο της το εύρος και σε κάθε γωνιά της Κύπρου αν περάσουν αυτά τα κανάλια στα χέρια των οργανωμένων υπαλλήλων του οργανισμού.
  • Ας δοθούν σε λαϊκές χρεώσεις ή ακόμα και δωρεάν, ελεύθερα τηλεοπτικά κανάλια στο λαό, στους εργαζόμενους όλων των κλάδων, στους φοιτητές, στους συνταξιούχους, τις οικογένειες που αδυνατούν, στους μικροκαταστηματάρχες. Να πουν τις πραγματικές ιστορίες, την δικιά τους «επανεκκίνηση».
  • Οι νέου τύπου απεργίες να γίνουν βήμα για την κοινωνία και όχι ο εύκολος στόχος του κατεστημένου.
  • Να τους αναγκάσουμε να επιστρατεύσουν τις εφεδρείες τους, το αστυνομικό κράτος, ίσως και το παρακράτος, τους ακροδεξιούς χουλιγκάνους και τους απεργοσπάστες. Να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο.
  • Καταλήψεις αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και κοινωνικών μηνυμάτων για να σειστεί το καθεστώς της Τρόικας. Ο αγωνιστικός δρόμος που ανοίγεται μπροστά στο εργατικό κίνημα της νέας εποχής. 


25 Νοεμβρίου 2013

«Ζήτω, ζήτω ο άγιος πάπας, που μας έστειλε κανόνια, τους Ιακωβίνους για να διώξουμε!»

  • Το κίνημα των Ιακωβίνων της Γαλλίας, των πρώτων μαζικά οργανωμένων Δημοκρατών στην Ευρώπη αλλά και παγκόσμια, στιγματίστηκε κυρίως από την περίοδο της «Τρομοκρατίας» που εφάρμοσε ο Ροβεσπιέρος πίσω στο 1794, πέντε χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση. Οι βαθειά δημοκρατικές και φιλεργατικές απόψεις τους όμως, επηρέασαν σε σημαντικό βαθμό όλες τις χώρες και κυρίως τα μετέπειτα Σοσιαλιστικά κινήματα.
  • Μια τέτοια σπορά ήταν και οι Ιακωβίνοι της Ιταλίας που αποτελούνταν κατά κανόνα από καλλιεργημένους και ανθρωπιστές αγωνιστές, κυρίως προερχόμενους μεν από την μεσαία τάξη, αλλά με αγωνιστικότητα και αυτοθυσία που θα ζήλευαν πολλοί επαναστάτες.
  • Όπως στις πλείστες όσες περιπτώσεις παγκόσμια και ανά τους αιώνες, οι Ιακωβίνοι της Ιταλίας «ατύχησαν» ως προς την ετοιμότητα του κοινωνικού περιβάλλοντος στο οποίο η Ιστορία τους κάλεσε να αγωνιστούν.
  • Η πλειοψηφία του απλού λαού ήταν αντιδραστική, θρησκόληπτη και φιλομοναρχική: «Viva viva 'u papa santo, c'ha mannato i cannuncini, pe scaccia li giacubini
  • «Ζήτω, ζήτω ο άγιος πάπας, που μας έστειλε κανόνια, τους Ιακωβίνους για να διώξουμε!», τραγουδούσε ο όχλος των «lazzaroni», των «πάμφτωχων» δηλαδή, όταν εκείνοι που είχαν αγωνισθεί για το καλό τους θανατώνονταν από τους οπαδούς του πάπα και τους μοναρχικούς με δημόσιους απαγχονισμούς.
  • Ο σύγχρονος όχλος των «lazzaroni» βρέθηκε στη Λευκωσία, έξω από το Προεδρικό Μέγαρο τον Ιούλη του 2011 να τραγουδά «να πεθάνει ο Χριστόφιας», βρέθηκε στο «Τάσσος Παπαδόπουλος-Ελευθερία» να πανηγυρίζει την εκλογή Νίκου Αναστασιάδη με την ιαχή «όλα μπλε».
  • Τι έχει αλλάξει άραγε στις μέρες μας, δύο και πλέον αιώνες μετά; Μπορεί οι αγωνιστές της Αριστεράς να μην απαγχονίζονται δημοσίως από τους οπαδούς του αρχιερατείου και των ολιγαρχών, σίγουρα όμως σπιλώνονται και λυντσάρονται σε κοινή θέα, δολοφονούνται ηθικά και εξοστρακίζονται.


24 Νοεμβρίου 2013

«Κυπριακός ελληνισμός και τουρκισμός»: Η πρόταξη του έθνους δεν είναι λύση κι επανένωση

Κάθε ελληνική και τούρκικη σημαία στην Κύπρο, είναι μαχαιριά στην ανεξαρτησία και την ελευθερία της χώρας και του λαού
  • Στην πραγματικότητα, και ας είμαστε ειλικρινείς, η λύση που είναι σε θέση να αποδεχθούν, τόσο η Τουρκία και ο Έρογλου, όσο και τα ε/κυπριακά κόμματα που «έσκιζαν τα ιμάτιά τους» μέχρι πρόσφατα για τις «απαράδεκτες υποχωρήσεις» και τα «δώρα Χριστόφια», είναι μια λύση που θα επιβεβαιώνει και θα νομιμοποιεί τη διχοτόμηση.
  • Δεν επιθυμούν και δεν θα υπηρετήσουν μια ουσιαστική επανένωση της χώρας και του λαού. Επιμένουν στον «εθνικό χαρακτήρα» της Κύπρου, δίνοντας χώρο και λόγο ύπαρξης στην αντίστοιχη εθνικοκεντρική τάση στην άλλη μεγάλη κοινότητα.
  • Σε αυτή ακριβώς τη βάση είναι που θέλει να οικοδομήσει μια γενικότερη αποδοχή της λύσης ο Νίκος Αναστασιάδης: στη διατήρηση του ελληνοκυπριακού βαθέως κράτους για την οποία στην ουσία αγωνίζεται το πολιτικό κατεστημένο που βρίσκεται απέναντι στην Αριστερά.
  • Κάποιοι δίνουν διαχρονικά γη και ύδωρ, προκειμένου να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους, τις εκμεταλλευτικές τους σχέσεις με το «ποίμνιο» και τον «κυπριακό ελληνισμό». Προτιμούν ένα κράτος ελληνικό, ας είναι και διαιρεμένο ντε φάκτο και ντε γιούρε.
  • Η Κύπρος βρίσκεται στην ουσία κάτω από διπλή κατοχή: Την κατοχή της Ελληνικής και της Τούρκικης σημαίας, υπό την ποδηγέτηση και την χειραγώγηση εκ μέρους του ελληνοκυπριακού και τουρκοκυπριακού εκκλησιαστικού και οικονομικού κατεστημένου, των «μητέρων πατρίδων» και του ΝΑΤΟ.
  • Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική λύση, ούτε φυσικά και επανένωση, όσο διατηρείται η επικυριαρχία της εθνικής συνείδησης πάνω στην Κυπριακή. Όσο η σημαία και η ουσία του κράτους μας μπαίνουν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα έναντι των εθνικών συμβόλων. Όσο η κυπριακή συνείδηση διώκεται, διαβάλλεται και εξοστρακίζεται.
  • Απελευθέρωση της Κύπρου και του λαού της θα είναι πραγματική και ουσιαστική όταν επιτέλους ξεπεραστεί και αποκαθηλωθεί η εθνική πρόταξη. Όταν οι Κύπριοι πιστέψουν και εργαστούν για την ανεξαρτησία τους και την κυπριακή τους υπόσταση, και για να γίνει αυτό, θα πρέπει να οικοδομηθεί ταξική και διεθνιστική συνείδηση που ενυπάρχει μόνο στην Αριστερά.
  • Αυτό το προαπαιτούμενο είναι που προσπαθεί για περισσότερο από μισό αιώνα να εμποδίσει και να καθυστερήσει η κυρίαρχη ιδεολογία του κατεστημένου. Αυτό το κοινωνικό ζητούμενο αποκρούει ο εθνικιστικός και ανιστόρητος προσανατολισμός της παιδείας και στις δύο κοινότητες και η δαιμονοποίηση της κυπριακής κουλτούρας.
  • Κάθε ελληνική και τούρκικη σημαία στην Κύπρο, είναι μαχαιριά στην ανεξαρτησία και την ελευθερία της χώρας και του λαού.
  • Μέχρι να βρούμε το θάρρος να τις ξεριζώσουμε, ας βρούμε τους τρόπους τουλάχιστον να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…  

19 Νοεμβρίου 2013

Μεθοδεύεται πανευρωπαϊκά ποινικοποίηση της αμφισβήτησης του καπιταλιστικού συστήματος: Το στημένο παιχνίδι των «δύο άκρων»

Και ξανά απ την αρχή...
  • Θα επιχειρήσουν να υποχρεώσουν τα Αριστερά κινήματα σε «ομολογία πίστης» στις αστικές δημοκρατίες.
  • Με τον φόβο εμφυλίου Ακροδεξιάς-Αριστεράς χειραγωγούν και αποθαρρύνουν την κοινωνία.
  • Δεν υποχωρεί το εργατικό κίνημα: Αμφισβητούμε τον καπιταλισμό, μαχόμαστε ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον εθνικισμό, στοχεύουμε στο Σοσιαλισμό. 
Στη ΓΝΩΜΗ, 15/11/2013
  • Πολύ βολικές ήταν οι πρόσφατες δολοφονίες των χρυσαυγιτών νεαρών στην Αθήνα. Όπως βολική για το καθεστώς της Δεξιάς ήταν και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Η Νέα Δημοκρατία και ο Σαμαράς, με το ΠΑΣΟΚ και το Βενιζέλο σε δεύτερο επίπεδο, καρπώθηκαν τα οφέλη από την μετατόπιση που παρατηρήθηκε ανάμεσα στους συμπαθούντες τη Χρυσής Αυγής μετά το φονικό στο Πέραμα και τις ραγδαίες εξελίξεις που ακολούθησαν με την «αποκάλυψη» του νεοναζιστικού και εγκληματικού χαρακτήρα της οργάνωσης.
  • Με το δολοφονικό κτύπημα έξω από τα γραφεία του ακροδεξιού κόμματος, επιχειρείται τώρα επικοινωνιακά κάτι άλλο: Να κτυπηθεί και το άλλο «άκρο», η Αριστερά, και γενικά η αντίσταση στη νέα αποικιοκρατία. Το κατεστημένο σε συνεργασία με τα ΜΜΕ, αν όχι απευθείας με το εγκληματικό παρακράτος, θέλει να περάσει στην κοινωνία το μήνυμα πως κινδυνεύει από τον εμφύλιο Ακροδεξιάς -Αριστεράς, προτείνοντάς της τη «θαλπωρή» και την «ασφάλεια» της Τροϊκανής επικυριαρχίας.
  • Αν συνδυαστεί αυτή η νέα περιρρέουσα της καταδίκης των «δύο άκρων», με τη διαφαινόμενη  πρόθεση των Ευρωπαϊκών Θεσμών να ποινικοποιήσουν την αντίθεση στην αστική δημοκρατία και ουσιαστικά τον καπιταλισμό, τότε εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως η Αριστερά πανευρωπαϊκά έχει να ανέβει βουνό την αμέσως επόμενη περίοδο. Θα ζητηθεί από τις προοδευτικές, εργατικές και φιλοκομμουνιστικές δυνάμεις να «ομολογήσουν» την πίστη τους στο σύστημα, με την απειλή της κατάταξής τους στα διωκόμενα «άκρα». Αυτό είναι το νέο σκηνικό που στήνεται, και θα πρέπει η Αριστερά να είναι έτοιμη να το αντιμετωπίσει.
  • Ήδη στην Κύπρο, με αφορμή τον εσωκομματικό διάλογο που έχει ξεκινήσει ενόψει του Συνεδρίου του ΑΚΕΛ, ο αστικός τύπος προβαίνει σε «συμβουλές και υποδείξεις» σχετικά με τον χαρακτήρα και τα ζητούμενα της «νέας αριστεράς», στην κατεύθυνση ακριβώς της παραδοχής ήττας  εκ μέρους της. Της ήττας με άλλα λόγια του Μαρξισμού και του Λενινισμού. Πολλοί, ακόμα και φερόμενοι ως σοσιαλδημοκράτες, θεωρούν πως το ΑΚΕΛ και οι κομμουνιστικές του παραδόσεις είναι «ανωμαλία» στο υπάρχον σύστημα. Μια «στρέβλωση» που πρέπει να «διορθωθεί», αλλιώς να εκλείψει.
  • Χρειάζονται προσεκτικά αλλά και αποφασιστικά βήματα. Η Μαρξιστική-Λενινιστική θεώρηση είναι επίκαιρη, ιδίως στις μέρες μας. Επαληθεύεται, προειδοποιεί, δείχνει την πραγματική φύση του κεφαλαίου και της αστικής τάξης. Αποκαλύπτει τις παγίδες και αφαιρεί τα προσωπεία. Δεν πρέπει να εγκαταλειφτεί για τη δήθεν «νομιμότητα» και «ομαλότητα» και με καμιά απειλή. Δεν είναι θέμα παραδόσεων ή εθιμοτυπίας, είναι η ίδια η ουσία.
  • Αμφισβητούμε τον καπιταλισμό, μαχόμαστε ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τον εθνικισμό, στοχεύουμε στο Σοσιαλισμό. Οικοδομούμε ταξική και διεθνιστική συνείδηση, ξεμπροστιάζουμε τον ιμπεριαλισμό.
  • Ο χαρακτήρας και τα ζητούμενα του Λαϊκού Κινήματος ενοχλούν, γιατί ακριβώς  εγκυμονούν κινδύνους για το σύστημα και τα ολιγοπώλια. Επιλέγουμε την επαναβεβαίωση και την αναθέρμανσή τους κόντρα στο ρεύμα και τα στημένα παιχνίδια, παρά τις πιέσεις και τις απειλές. Δεν υπάρχει έτσι κι αλλιώς άλλος δρόμος για μια πραγματικά δημοκρατική κοινωνία. 

10 Νοεμβρίου 2013

Πορεία ολέθρου για το λαό και τη χώρα μέσα στη τροϊκανή φιλοσοφία και την αντεργατική πολιτική της Κυβέρνησης Αναστασιάδη: Δεν πάει άλλο!

  • Οι εργαζόμενοι παίρνουν τα μηνύματα και βλέπουν την αλήθεια κατάματα: Εξαθλίωση και φτωχοποίηση με το μνημόνιο Αναστασιάδη-Eurogroup.
  • Συνδικάτα, συνταξιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι, νοσηλευτές, φοιτητές, υπάλληλοι ημικρατικών, άνεργοι - Στους δρόμους για να σταματήσει ο κατήφορος και η καταστροφή.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 1/11/2013
  • Η κίνηση της Υπουργού Εργασίας να ανοίξει αιφνιδιαστικά τον κοινωνικό διάλογο σε μια σειρά από καυτά ζητήματα, δείχνει τις ξεκάθαρες τάσεις της Κυβέρνησης να εξυπηρετήσει την πλουτοκρατία εις βάρος των εργαζόμενων. Σύμφωνα με την κυβερνητική ανακοίνωση της περασμένης Τετάρτης, προς συζήτηση για να αποφασιστούν νέες ρυθμίσεις τίθενται τα ζητήματα αποζημίωσης υπερωριακής εργασίας και αργιών, της αποζημίωσης εργασίας με το σύστημα βάρδιας, των προσαυξήσεων και της ΑΤΑ και των μισθών νεοπροσλαμβανομένων.
  • Επίσης το Υπουργείο Εργασίας θέτει στο τραπέζι την καταβολή του 13ου μισθού, του ωραρίου εργασίας και της μερικής απασχόλησης. Στον μακρύ και προκλητικότατο κατάλογο περιλαμβάνονται και τα ταμεία προνοίας και θέμα διευκολύνσεων καταβολής εισφορών σε διάφορα Ταμεία, ενώ μπαίνει στο τραπέζι και ο νόμος περί Τερματισμού Απασχόλησης. Σημειώνεται πως η εργοδοσία επιμένει σε μείωση του κατώτατου μισθού κατά 20%, μια μεθόδευση που φαίνεται να βρίσκει ευνοϊκό έδαφος στους κυβερνητικούς κύκλους και που θα ανοίξει στην κυριολεξία τους ασκούς του Αιόλου.
ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΝΕΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ – ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΪΚΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΑ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ
  • Πρέπει οπωσδήποτε και σύντομα να παρουσιαστεί από τις όποιες υπεύθυνες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις έχουν απομείνει στον τόπο, ένα εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την οικονομική εξαθλίωση που φέρνει η εφαρμογή του Μνημονίου Αναστασιάδη-Eurogroup.
  • Η Αριστερά έχει ήδη τοποθετηθεί: Μετά το Μάρτη δεν υπάρχει μέλλον για τη Κύπρο και το λαό της μέσα στο ληστρικό περιβάλλον της Ευρωζώνης. Καμιά οικονομία δεν κατάφερε να ανακάμψει και να αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις, χωρίς δικό της νόμισμα. Η χώρα όχι μόνο δεν θα ξεφύγει από την ύφεση, αλλά, όπως παρατηρούν ανεξάρτητοι οικονομικοί αναλυτές όπως ο Αντρέας Θεοφάνους, θα βουλιάξει ακόμα περισσότερο με την υλοποίηση του νέου προϋπολογισμού που έχει ήδη πάρει το δρόμο για τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
  • Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Υπουργείου Οικονομικών, η ανεργία θα ανέλθει στο 20% και το δημόσιο χρέος στο 120% κατά τη διάρκεια του 2014. Η ωμή πραγματικότητα είναι πως ακόμα και αυτά τα καταθλιπτικά νούμερα είναι ευσεβείς πόθοι που αναπόφευκτα θα διαψευστούν αρνητικά. Τα αυξανόμενα με γεωμετρική πρόοδο μη εξυπηρετούμενα δάνεια νοικοκυριών και επιχειρήσεων, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον τραπεζιτικό τομέα και η γενική απουσία ρευστότητας, θα εκτροχιάσουν κάθε προσπάθεια σταθεροποίησης της οικονομίας και του βιοτικού επιπέδου του λαού.
  • Προβλέπεται «δημοσιονομικός γκρεμός» από τη διαφαινόμενη αδυναμία του κράτους να εισπράξει τις φορολογίες που υπολογίζει πως θα βοηθήσουν τον προϋπολογισμό να υλοποιηθεί, ενώ την ίδια στιγμή, η πιθανότατη κατρακύλα των αριθμών θα αναγκάσει σε νέο αίτημα για ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ιδίως μετά την άρση των περιορισμών μεταφοράς κεφαλαίων.
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΚΑΤΖΙΣΜΟ ΑΝΤΙ ΑΝΑΚΑΜΨΗ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ
  • Η Κυβέρνηση Αναστασιάδη εξακολουθεί πεισματικά να θεωρεί πως με την κατά γράμμα τήρηση του Μνημονίου, η χώρα θα βγει σταδιακά από την ολέθρια κατάσταση που έχει δημιουργήσει το κούρεμα. Οι εργαζόμενοι όμως, άρχισαν, παρά την πλύση εγκεφάλου που πραγματοποιείται καθημερινά από τα ΜΜΕ, να βλέπουν γυμνές τις πραγματικότητες: Καμιά εξυγίανση και κανένας εξορθολογισμός δεν λαμβάνει χώρα. Ο δημόσιος πλούτος έχει μπει στο στόχαστρο και βαδίζει με σταθερά βήματα σε καθεστώς εκποίησης, τραπεζικοί λογαριασμοί των λαϊκών οικογενειών αδειάζουν απειλητικά λόγω των συνεχόμενων μειώσεων στους μισθούς και την έκρηξη της ανεργίας, ενώ εξανεμίζονται τα ταμεία προνοίας με λογιστικές αλχημίες.
  • Τίποτα απ όλα αυτά δεν φαίνεται να συγκινεί τη Δεξιά και τα συγκυβερνώντα κόμματα, που αντί να μελετούν εναλλακτικές προτάσεις που θα αντιμετωπίσουν μεταξύ άλλων και το υπαρκτό σενάριο να μας «πετάξουν» έξω από την Ευρωζώνη οι «φίλοι» και οι «εταίροι» μας, μόλις δηλαδή καταφέρουν να περάσουν στα χέρια του της παραγωγικές δυνάμεις του τόπου, τραβούν την κοινωνία και την πολιτική ζωή του τόπου σε μια αναβίωση του Γιωρκατζισμού, του ξεδιάντροπου βολέματος ημετέρων και της απροκάλυπτης διαπλοκής.     
  • Βγάζουν στο σφυρί για ψίχουλα κερδοφόρους ημικρατικούς οργανισμούς με αποδεδειγμένα θετική εταιρική διακυβέρνηση, στοχεύουν χωρίς αιδώ σε εξοικονομήσεις από τα επιδόματα βάρδιας νοσηλευτών, αστυνομικών και πυροσβεστών, πετσοκόβουν συντάξεις και μειώνουν δραστικά τα κονδύλια για την πρόνοια, για να πάρουν τα συγχαρητήρια της Μέρκελ. Όπως όμως πολλύ έχουν αρχίσει να υποψιάζονται,  όταν η Γερμανίδα Καγκελάριος δίνει συγχαρητήρια στην πολιτική ηγεσία μιας χώρας, ζητώντας της να συνεχίσει την ανάλγητη πολιτική των περικοπών, της ανεργίας και της φτωχοποίησης, ακολουθούν ακόμα πιο σκληρές μέρες.
  • Η Κύπρος δεν πρέπει να καταστραφεί μέσα από την οικονομική ασφυξία που επιβάλει η εσωτερική και εξωτερική Τρόικα. Οι εργαζόμενοι να ανασυνταχτούν και να διεκδικήσουν μια πραγματικά βιώσιμη πολιτική και οικονομική πρόταση που να μπορεί να υποσχεθεί έξοδο από την κρίση και καλύτερες μέρες. Ο κατήφορος πρέπει να σταματήσει γιατί με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει σε απώλεια του ενεργειακού πλούτου της χώρας και σε μια δοτή και εκβιαστική λύση του Κυπριακού, με μια κοινωνία αποκαρδιωμένη και ανήμπορη να αντιδράσει. 

3 Νοεμβρίου 2013

Βίοι παράλληλοι στα δύο ζητήματα επιβίωσης του Κυπριακού λαού από την Κυβέρνηση Αναστασιάδη: Κυπριακό, όπως Οικονομία

Όλα μπλε... τζιαι σικκιμέ! 

Νίκος Αναστασιάδης, 4 Ιουλίου 2010: «Εκείνο που κουράζει τα ΗΕ και την ΕΕ είναι το γεγονός πως εδώ και 36 χρόνια συνεχώς μιλούμε για την επιθυμία μας για λύση, αλλά με όρους για μη αυστηρά χρονοδιαγράμματα ή τα διάφορα προσχήματα που φέρουμε κατά καιρούς»
Ο ίδιος άνθρωπος, 2 Νοεμβρίου 2013: «Δεν πρόκειται να αποδεχθούμε εκβιασμούς και τακτά χρονοδιαγράμματα για να ικανοποιήσουμε το όραμα κάποιων για να μπει η πλευρά μας σε διάλογο για χάρη του διαλόγου»
  • Το μεγαλύτερο επικοινωνιακό τρικ των περασμένων Προεδρικών εκλογών ήταν η μη δέσμευση του Νίκου Αναστασιάδη, αλλά και του Γιώργου Λιλλήκα σε δεύτερο επίπεδο, στην κατ’ αρχήν συμφωνία που συνομολογήθηκε από την Τρόικα και την Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, η οποία τελικά απορρίφθηκε από το Eurogroup Δεκεμβρίου 2012. Οι προθέσεις για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου που προνοούσε ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών με λεφτά των δανειστών, δήθεν για να επιτευχθούν βελτιώσεις για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, άνοιγαν τους ασκούς του Αιόλου.
  • Άλλη θα ήταν η συμπεριφορά των Ευρωπαίων, κατά τ’ άλλα φίλων και εταίρων, αν οι κύριοι υποψήφιοι και οι πολιτικές δυνάμεις που τους στήριζαν, θεωρούσαν πως έπρεπε να υιοθετηθεί η κατ’ αρχήν συμφωνία του Νοεμβρίου του 2012 και να απαιτηθεί η εφαρμογή της ως είχε. Το δόλωμα της «βελτίωσης» του μνημονίου που ρίχθηκε μέσω της υποψηφιότητας Αναστασιάδη, της υποψηφιότητας που στήριξαν με θέρμη όσοι τελικά έριξαν την Κυπριακή οικονομία στο κανναβάτσο, αποδείχτηκε εκ των πραγμάτων ύπουλο και καταστροφικό. Εξυπηρετούσε τους στόχους των Γερμανών και των δορυφόρων τους και έβαζε την Κύπρο στη μέγγενη. Ήταν το απαραίτητο γι αυτούς σχίσμα από το οποίο πέρασαν τις πολιτικές τους.
  • Τα ίδια μοτίβα επαναλαμβάνονται και στο Κυπριακό. Ο Νίκος Αναστασιάδης δεν αποδέχτηκε τη βάση που συμφωνήθηκε μεταξύ Δ. Χριστόφια και Αλί Ταλάτ από το 2008 και εμπλουτίστηκε αργότερα με τις περίφημες συγκλίσεις που προνοούσαν σημεία όπως αυτά της εκ περιτροπής προεδρίας και της σταθμισμένης ψήφου, αχρηστεύοντας ουσιαστικά την πρώτη συνομολόγηση μεταξύ των δύο κοινοτήτων από το 74’ για μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια. Τώρα, ψάχνει τρόπους να συμφωνήσει έστω και για ένα κοινό ανακοινωθέν, επιτρέποντας παράλληλα τη σκλήρυνση της τούρκικης στάσης, όπως αυτή εκφράζεται πλέον καθημερινά από τον Ντερβίς  Έρογλου και Τούρκους αξιωματούχους.
  • Κι εδώ ισχύει το αυτονόητο: Διαφορετική θα ήταν η συμπεριφορά της ηγεσίας της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, των Τούρκων και των ΝΑΤΟϊκών γενικά, αν η μεγάλη πλειοψηφία της πολιτικής ηγεσίας και των κομμάτων στις ελεύθερες περιοχές, στήριζε την κοινή βάση που συνομολογήθηκε στις συνομιλίες της περασμένης πενταετίας. Και αξίζει να σημειωθεί εδώ, πως η εγκατάλειψη της βάσης των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού, η πρόθεση για ένταξη στον ΝΑΤΟϊκό «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη» και ο διορισμός διαπραγματευτή,  είναι τρεις προβληματικές καταστάσεις που φέρουν την σφραγίδα τόσο της Κυβερνητικής συμμαχίας, όσο και των ΕΔΕΚ - Γιώργου Λιλλήκα.
ΑΝΟΙΓΕΙ ΔΡΟΜΟΥΣ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ;
  • Κάποιοι όντως οφείλουν να του δώσουν συγχαρητήρια για την τροπή που έχουν πάρει τα δύο ζωτικά ζητήματα του τόπου. Ανοίγει δρόμους ο Νίκος Αναστασιάδης, αλλά όχι για τα Κυπριακά συμφέροντα. Με την απαγκίστρωση από την πολιτική Χριστόφια, το μόνο που καταφέρνει είναι να επιτρέπει ακόμα μεγαλύτερες διολισθήσεις, ελπίζοντας προφανώς στην εύνοια των Δυτικών την υστάτη.
  • Ο νυν Πρόεδρος έπρεπε, παρά τους επικοινωνιακούς λεονταρισμούς και τις προεκλογικές του μεταλλάξεις, να υιοθετούσε την παρακαταθήκη που του εξασφάλισε με πολύ κόπο ο Δημήτρης Χριστόφιας. Ο λαϊκισμός, οι πρόχειρες ενέργειες και οι εντυπωσιασμοί της κοινής γνώμης, δεν μπορούν να φέρουν οποιεσδήποτε θετικές εξελίξεις. Αυτό ισχύει και για την περίπτωση του διορισμού διαπραγματευτή, που εκτός από το γεγονός ότι θα κοστίζει στη Δημοκρατία κάποιες δεκάδες χιλιάδες ετησίως, έδωσε και το δικαίωμα σε τουρκοκύπριο ομόλογό του να πραγματοποιεί επίσημες συναντήσεις με την Ελληνική Κυβέρνηση.
  • Στο πιθανότερο σενάριο, και το έργο αυτό το έχουμε δει με το κούρεμα, ο Νίκος Αναστασιάδης είτε θα παρουσιάσει μια απείρως πιο άδικη και μη βιώσιμη βάση λύσης του Κυπριακού απ ότι παρέλαβε, ή θα επιστρέψει στη γραμμή Χριστόφια για να σώσει ότι μπορεί να περισωθεί μετά και τις αλχημείες του.
  • Πως τα φέρνει ο καιρός. Τώρα, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στέλνει τελεσίγραφα για έναρξη των συνομιλιών, η Τούρκικη πλευρά φαίνεται πρόθυμη στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας διαμηνύει προς όλες τις κατευθύνσεις πως δεν θα δεχθεί ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες…
  • Κι αυτό, προς διάψευση κάποιων που θεώρησαν πως στηρίζοντας Νίκο Αναστασιάδη, δούλευαν για τη λύση του Κυπριακού, τρομάρα τους! Εκτός, κι αν λύση εννοούν το κλείσιμο του προβλήματος με όρους κουρέματος.  

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...