"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

31 Δεκεμβρίου 2014

Μερικά ερωτήματα και οι ευχές μου για τη νέα χρονιά

Ο σκαλαπούνταρος...Τιτσί-τιτσί λουκάνικο να φάτε τζιαι να φύετε!
  • Έχω πολλά να γράψω αυτές τις μέρες. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα κατάφερνα πριν το τέλος του χρόνου, να ολοκληρώσω κάποια σημειώματα για τρία ιδεολογικοπολιτικά ερωτήματα που με προβληματίζουν, ως τροφή για σκέψη και διάλογο με τους φίλους αναγνώστες της Αριστεράς.
Στα γρήγορα, και για την ιστορία, αυτά τα ερωτήματα είναι:
  1. Γιατί -αφού τα παραδείγματα των Κάστρο και Τσε στην Κούβα θεωρούνται πως βρίσκονται στον αντίποδα των προσπαθειών Αγιέντε και Τσάβες σε Χιλή και Βενεζουέλα αντίστοιχα- τόσο ο Κάστρο, όσο και ο Τσε όσο ζούσε, καλωσόρισαν με ενθουσιασμό και συμπεριφέρθηκαν με συμμαχική διάθεση απέναντι στις δημοκρατικές κυβερνήσεις των χωρών αυτών;
  2. Γιατί, ενώ γνωρίζουμε πως οι αστικοί θεσμοί αργά ή γρήγορα θα στραφούν έμμεσα ή άμεσα ενάντια στα λαϊκά-εργατικά συμφέροντα, θεωρούμε την υπεράσπιση της (αστικής) νομιμότητας το 74’ στην Κύπρο, ως μία από τις ηρωικότερες στιγμές του κινήματος;
  3. Και γιατί, ενώ κάποιοι θεωρούν πως τα κόμματα της ταξικής πάλης δεν θα πρέπει να αναλαμβάνουν τη διαχείριση κρατών που βρίσκονται στα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά πλαίσια και εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές , την ίδια ώρα διεκδικούν και κερδίζουν σε αυτοδιοικητικές εκλογές μεγάλους ή μικρότερους δήμους (που βρίσκονται σε κράτη μέσα σε καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά πλαίσια που εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές);
Για την κατάσταση σε Κύπρο και Ελλάδα
  • Με τη νέα χρονιά θα ασχοληθώ πιο επισταμένα μ’ αυτά τα ερωτήματα, δίνοντας, και ελπίζω παίρνοντας, κάποιες πειστικές απαντήσεις…
  • Με την κατάσταση της κυπριακής δικαιοσύνης και γενικά των θεσμών, έχω ασχοληθεί σε αρθρογραφία μου που θα δημοσιευτεί αύριο Πέμπτη, 1η του χρόνου, στη Γνώμη. Θα αναρτήσω κάποια απ αυτά τα κομμάτια κι εδώ από βδομάδας.
  • Κάποιοι μας θεωρούν πλέον επικίνδυνους για την αστική νομιμότητα στην Κύπρο επειδή αμφισβητούμε τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Και αυτό είναι που εννοούσαμε τον Φλεβάρη του 2013 όταν λέγαμε πως εκλογή Αναστασιάδη σημαίνει σταδιακός εκφασισμός της κοινωνίας και των θεσμών.
  • Μπήκαμε κατά τη γνώμη μου κι επίσημα πια σ’ αυτή την κατάσταση εκφασισμού που ξεκίνησε από το καλοκαίρι του 2011 και ποιος να ξέρει που θα μας βγάλει. Θα τα συζητήσουμε κι αυτά εν καιρώ, παραπέμποντάς σας προς το παρόν στα σημειώματα της Δέφτερης Ανάγνωσης και του Anef_Oriwn.
  • Θα σας αφήσω να κάνετε πρωτοχρονιά, με μια απάντηση σε ένα μήνυμα - ερώτημα που λαμβάνω από γνωστούς και φίλους στο facebook σχετικά με το ποιό κόμμα υποστηρίζω στην Ελλάδα, με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές, μετά και την αδυναμία της ακροδεξιάς κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και πρώην ΛΑΟΣ να «μαζέψει» 180 βουλευτές για εκλογή Προέδρου.
  • Για όσους λοιπόν ενδιαφέρονται και για να είναι σαφής η τοποθέτησή μου, θα αναφέρω για μια ακόμα φορά πως το ΚΚΕ όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά την εγκατάλειψη του προγράμματος για αντικαπιταλιστικό-αντιμονωπολιακό δημοκρατικό μέτωπο, με μια κατά τη γνώμη και την αντίληψή μου αριστερίστικη και σεκταριστική στροφή,  δεν με πείθει.
  • Και φυσικά, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ του «ανήκουμε αδιαμφισβήτητα στη δύση, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ» μπορεί να εκφράζει ή να ενθουσιάζει τον κάθε αριστερό.
  • Με πείθουν στην Ελλάδα, ταυτίζομαι δηλαδή σε μεγάλο βαθμό με τη διαλεκτική, την επιχειρηματολογία και τις τοποθετήσεις τους, συγκεκριμένες συσπειρώσεις και πρόσωπα.
  • Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσοχή τον Εργατικό Αγώνα, το σύλλογο μαρξιστικής σκέψης Γ. Κορδάτος, την ISKRA του Λαφαζάνη που είναι ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την αριστερότερη τάση στο κόμμα, τον οικονομολόγο και πολιτικό αναλυτή Κώστα Λαπαβίτσα και το δημοσιογράφο Νίκο Μπογιόπουλο. Με τον τελευταίο διαφωνώ σε σχέση με τις εκφρασμένες απόψεις του για το Κυπριακό. Δηλώνω επίσης λάτρης του Άρη Χατζηστεφάνου.
  • Νομίζω η παράθεση αυτών των αναφορών, περιγράφει και που στέκομαι ιδεολογικά και πολιτικά. Με το ζόρι να δηλώσουμε αυτό το ΚΚΕ ή αυτό το ΣΥΡΙΖΑ;
Ευχές για πόλεμο!
  • Οι ευχές μου αγαπητοί φίλοι και φίλες, είναι για πόλεμο. Πόλεμο ταξικό και ιδεολογικό.
  • Πόλεμο που να στρέφεται κατά του εκφασισμού της κοινωνίας και των θεσμών, κατά της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της βιομηχανοποίησης του λιμανιού της Λάρνακας, της βρωμιάς και της σαπίλας του πολιτειακού, του ποδοσφαιρικού και του εκκλησιαστικού συστήματος.  Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη ευχή για τη νέα χρονιά.
  • Λευτεριά στον Κώστα Παπακώστα και Βενιζέλο Ζαννέτο που καταδικάστηκαν με πολιτικά κίνητρα και κριτήρια.
  • Αλληλεγγύη στο διαιτητή Μάριο Παναγή και την τουρκοκύπρια πολιτικό Ντοούς Ντεριά για την «τρέλα» τους να τα βάλουν με κατεστημένα και διαπλοκή δεκαετιών.
  • Αυτά και ραντεβού το 2015 πλέον, με τις αναλύσεις, τις σκέψεις, τις προτάσεις και τα ερωτήματα που μας απασχολούν. 

10 Δεκεμβρίου 2014

Τίποτα δεν πάει χαμένο...

Το δίκιο του αγώνα
  • Συνεχίζω τις «αναρτήσεις ιστολογίου» με ένα καυτό για την περίοδο που διανύουμε θέμα, τη διαφθορά. «Αναρτήσεις ιστολογίου» ονομάζω αυτές που απευθύνονται στους φίλους αναγνώστες του μπλοκ και γράφονται εν είδει προσωπικού ημερολογίου.
  • Το βασικό ερώτημα που με απασχολεί, προέρχεται από κάτι στο οποίο επιμένει ο φίλος μου ο Ναθαναήλ. Υποστηρίζει ο φίλος, πως όλα όσα παρακολουθούμε να αποκαλύπτονται για τις υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής στην Πάφο και αλλού, είναι εγγενή χαρακτηριστικά του καπιταλισμού. Πως έτσι πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε, υπογραμμίζοντας τη φύση, τις αιτίες και τα αποτελέσματά τους.
  • Όπως και στην επιχειρηματολογία για τα αίτια της ανατροπής του Αγιέντε στη Χιλή το 73’ και την οποία προσπάθησα να κριτικάρω στην προηγούμενη ανάρτηση, έχω κι εδώ τις ενστάσεις μου.
  • Σίγουρα, η φύση του συστήματος αλλά ιδιαίτερα οι αξίες του, η χρησιμοποίηση κάθε μέσου για πλουτισμό και ανάδειξη, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό αυτά τα φαινόμενα. Δύσκολα, όσοι βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, αποφεύγουν την «κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» και λένε όχι στον εύκολο ή τον αθέμιτο πλουτισμό.
  • Η αποϊδεολογικοποίηση και ο καιροσκοπισμός παρόλα αυτά (κάποιοι θα τα πουν και ανηθικότητα), δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που δρουν και εξελίσσονται σε πολιτικοκοινωνικά περιβάλλοντα τύπου «φαρ ουέστ». Παρόμοια φαινόμενα έχουν επισυμβεί και συνεχίζουν να αποτελούν τη γάγγραινα της σοσιαλιστικής εξουσίας και οικονομίας, όπου κι αν αυτές βρίσκουν πλέον εφαρμογή.
  • Μπορεί το «ένας πάνω από όλους» ή το «uber alles», να βρίσκονται στην καρδιά των δεξιόστροφων ιδεολογικών τάσεων (που τείνουν νομοτελειακά στον φασισμό), αλλά δεν παύουν να αποτελούν παράλληλα και τις αιτίες υποχώρησης του σοσιαλισμού.
  • Η άρχουσα σοβιετική τάξη μετατράπηκε σε ολιγαρχία. Πούλησε το λαό, υποβάλλοντάς τον σε εξευτελισμό, σε εκμετάλλευση και σε ανοικτές φασιστικές χούντες όπως αυτών του Γέλτσιν στη Ρωσία για μια δεκαετία, και τώρα του «δεξιού μετώπου» στην Ουκρανία.
  • Ο εθνικισμός κρυφόκαιε μέσα στη Μέκκα του διεθνισμού για δεκαετίες, παρά την πολυπολιτισμική και διεθνιστική κουλτούρα που οικοδομήθηκε στην ΕΣΣΔ. Το χρήμα και η πολιτική εξουσία ξεκίνησαν να συσσωρεύονται επικίνδυνα σε μια νέα τάξη γραφειοκρατών που έχασε νωρίς -αν είχε ποτέ- τον ταξικό προσανατολισμό της.
  • Κι όμως, όπως παρατηρείται ξεκάθαρα στις αντοχές του πατριωτικού και αντιφασιστικού κινήματος στην ανατολική Ουκρανία αλλά και την επαναφορά των σοβιετικών αναφορών και συμβόλων στη Ρωσία, δεν πήγαν όλα χαμένα.
  • Ο σοσιαλιστικός τρόπος σκέψης, η κόκκινη σημαία και το σφυροδρέπανο, συνεχίζουν τα προσελκύουν αυτούς που δεν είχαν την πίστη τους στο εμείς, την αλληλεγγύη και το δίκιο του αγώνα.
  • Παραμένουν το αποκούμπι κι η παρηγοριά, σε χρόνους δύσκολους... 
Ο δικός μας εθνικός ύμνος - Εγέρθητι! 

7 Δεκεμβρίου 2014

Πραξικοπήματα, σοσιαλισμός και CIA

Σαλβαντόρ Αγιέντε και Ερνέστο Γκεβάρα
  • Στριφογυρνά στο μυαλό μου αυτές τις μέρες ένα ζήτημα με το οποίο θα ήθελα να συνεχίσω την περασμένη μου ανάρτηση: Αφορά το χιλιοειπωμένο από κομμουνιστές και φιλοκομμουνιστές επιχείρημα για την πτώση της αριστερής κυβέρνησης του Αγιέντε στη Χιλή το 73’.
  • Ακούω λοιπόν εδώ και χρόνια φίλους να υποστηρίζουν πως το πραξικόπημα του Πινοσέτ, αποδεικνύει πως δεν μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός χωρίς ταξική σύγκρουση και βίαιο ξήλωμα των αστικών θεσμών. Στο τελευταίο φυσικά δεν θα διαφωνήσω, αλλά ας μου επιτραπεί να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου για τους λόγους που πνίγηκαν μέσα στο αίμα τους τα σοσιαλιστικά οράματα των χιλιανών αγωνιστών.
  • Ο βασικός λόγος που έφερε την αιματηρή δικτατορία στη Χιλή, την Αργεντινή και άλλες τόσες χώρες ανά τον κόσμο, είναι γιατί οι δημοκρατικές κυβερνήσεις και τα προοδευτικά κινήματα που κατάφεραν να κερδίσουν χώρο μέσα στα αστικά πολιτεύματα, δεν διέλυσαν εγκαίρως και αποτελεσματικά τις φιλοΝΑΤΟϊκές δομές μέσα στα εθνικά στρατεύματα, και δεν αποκάλυψαν τους πράκτορες της CIA σε όλο το φάσμα της κρατικής μηχανής, ειδικότερα στα λεγόμενα σώματα ασφαλείας.
  • Για να γίνει αυτό το ξήλωμα, δεν είναι προαπαιτούμενο να μπει η οποιαδήποτε χώρα σε κομμουνιστική πορεία. Και ομοίως, για να προκαλέσει και να στηρίξει ένα πραξικόπημα η CIA, δεν είναι απαραίτητο να διαισθανθεί άμεσο κομμουνιστικό κίνδυνο.
  • Οι ΗΠΑ διευθύνουν και στηρίζουν πραξικοπηματικές κυβερνήσεις όπου θεωρούν πως κινδυνεύουν τα συμφέροντα των πολυεθνικών τους, των ντόπιων αντιπροσώπων τους και των περιφερειακών συμμάχων τους. Τους ενοχλούν ακόμα και μετριοπαθείς δεξιές κυβερνήσεις οι οποίες ακολουθούν μια γενικότερη ανεξαρτησιακή πολιτική και δίνουν ελευθερία κινήσεων στην αριστερά. Δεν ρίχνουν δηλαδή μια κυβέρνηση γιατί έχει σώνει και καλά σοσιαλιστικά προγράμματα. Κλασικά παραδείγματα είναι η Ελλάδα του 67’ και η Κύπρος του 74’.
  • Το επιχείρημα αυτό λοιπόν, είναι σε μεγάλο βαθμό επιπόλαιο. Ναι, ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς σύγκρουση και βία ενάντια στους εκμεταλλευτές, αλλά το πραξικόπημα της CIA στη Χιλή δεν παύει να είναι όπως όλα τα άλλα πραξικοπήματα της CIA σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.
  • Και κάτι τελευταίο: Αν το πραξικόπημα κατά του Αγιέντε είναι η απόδειξη για κάποιους πως δεν υπάρχει «συνταγματικός δρόμος» προς τον σοσιαλισμό (που σίγουρα δεν υπάρχει), τότε τι θα μπορούσε να λεχθεί για το πραξικόπημα του Γέλτσιν και της νομενκλατούρας της ΕΣΣΔ, κατά της σοβιετικής εξουσίας;
  • Η δικτατορία του προλεταριάτου ήταν τελικά ικανή να αποσοβήσει τα κατά συρροή πραξικοπήματα που επισυνέβησαν μέχρι να ξηλωθούν τα σφυροδρέπανα από το Κρεμλίνο;
  • Γιατί μην μου πείτε, πραξικόπημα είχαμε κατά κάποιο τρόπο και στη Μόσχα το 91’, και ειδικότερα το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη του 1993. Το περιγράφει καλύτερα απ’ τον καθένα η καναδέζα Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο και ντοκιμαντέρ της, «Το δόγμα του σοκ» (λεπτά 40 έως 47).
  • Αξίζει νομίζω να επισκεφτούμε ξανά αυτές τις ιστορικές περιοχές και να βγάλουμε τα σωστά και πραγματικά χρήσιμα συμπεράσματα που θα μπορούν να μας καθοδηγήσουν μακριά από παγίδες και γενικεύσεις. 
Το δόγμα του νεοφιλελεύθερου φασισμού

1 Δεκεμβρίου 2014

Εθνικός στρατός: Ο ύπουλος εχθρός του λαού

Κάτω η χούντα σημαίνει έξω το ΝΑΤΟ και οι φασίστες απ' τον στρατό, και η χούντα πάντα στέκει... 
  • Στη Κούβα, διαβάζω στην ανταπόκριση του Cuba de Corazon, τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων είναι υποχρεωμένα να χαιρετούν στρατιωτικά τον πολίτη, γιατί ιεραρχικά «ο λαός είναι  ανώτερος από τον στρατό».
  • Οι νέοι αξιωματικοί υπόσχονται κατά την ορκωμοσία τους «να κρατάνε ψηλά την σημαία του ταξικού χαρακτήρα των ενόπλων δυνάμεων» ως «πιστοί υπερασπιστές των συμφερόντων της εργατικής τάξης», σύμφωνα με την «ηθική του Μαρτί και των αρχών του μαρξισμού-λενινισμού».
  • Ο εκδημοκρατισμός του στρατού και της αστυνομίας, η απαλλαγή τους δηλαδή από εθνικιστικά στοιχεία, πράκτορες, υπονομευτές της λαϊκής ενότητας, σφετεριστές και άλλους πατριδοκάπηλους μπαγαπόντες, είναι η πιο βασική ίσως προϋπόθεση για να προχωρήσει η υπόθεση του σοσιαλισμού.
  • Στην Κύπρο, στην Ελλάδα και την Τουρκία, με μια «εθνική φρουρά» και δυο στρατούς έρμαια των Νατοϊκών καθώς και με πλούσιο ιστορικό βίαιης υπονόμευσης της λαϊκής εντολής, το πρώτο ίσως πραγματικά ριζοσπαστικό σύνθημα και στόχος εκ μέρους των προοδευτικών κινημάτων, θα έπρεπε να είναι η αποκάλυψη του ρόλου τους.
  • Ο συμβιβασμός μας, και στις τρεις χώρες που μελετούμε προκειμένου να φτάσουμε σε κάποια συμπεράσματα και θέσεις, ξεκινά από το γεγονός πως δεν καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο και με συνέπεια, το κράτος εν κράτει των στρατευμάτων μέσα σ’ αυτά ακόμα τα αστικά πολιτεύματα.
  • Ελληνικός στρατός και κυπριακή εθνική φρουρά, συγκοινωνούντα δοχεία τόσο μεταξύ τους όσο και με τα πιο σημαντικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, αποτελούν το νούμερο ένα εχθρό του εργαζόμενου λαού και των δημοκρατικών κινημάτων. Το ίδιο φυσικά ισχύει για τον τούρκικο στρατό και τις «δυνάμεις ασφαλείας» στα κατεχόμενα.
  • Στην Κούβα, και στην Βενεζουέλα σε αρκετά σημαντικό βαθμό μετά τη διάχυση του Τσαβισμού στις ένοπλες δυνάμεις, οι όροι είναι αντίστροφοι. Και επειδή είναι τέτοιοι, αποτυγχάνουν μέχρι τώρα τα πραξικοπήματα και οι επιβουλές των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υποτακτικών τους, σε αντίθεση με την Ονδούρα του 2009, την Παραγουάη του 2012, τη Χιλή του 73’ και σε τόσες άλλες περιπτώσεις, ας μην πάμε μακριά...  
  • Δεν μπορούμε το λοιπόν να μιλάμε για ριζοσπαστισμό και αναγέννηση των σοσιαλιστικών μας οραμάτων, όσο σκύβοντας το κεφάλι και παραδεχόμενοι την ιστορική μας ήττα, αναγάγουμε τους στρατούς του κατεστημένου σε υπερασπιστές δήθεν της εθνικής ανεξαρτησίας και προασπιστές του λαού.
  • Αυτό το μεγάλο ψέμα βίωσαν οι φοιτητές του πολυτεχνείου και οι μαχητές της (αστικής) νομιμότητας στην Κύπρο το 74’.
  • Τη φασίζουσα αστυνομία, το στρατό και τους συνεργαζόμενους νεοναζί θα βρουν μπροστά τους οι καταληψίες και οι απεργοί, οι διαδηλωτές και οι εξεγερμένοι. Αυτούς, και όχι τους πολιτικούς εκπροσώπους της πλουτοκρατίας, θα έχουν να αντιμετωπίσουν όσοι θελήσουν να αμφισβητήσουν το βαθύ κράτος της Δεξιάς και τους στρατηγικούς τους συμμάχους.
  • Αν θέλουμε να μιλήσουμε με λόγια αληθινά για τα όρια της χρηματιστηριακής και τραπεζιτικής δικτατορίας, για τη μοντέρνα αποικιοκρατία και τους πολέμους της, ας πούμε τα σύκα-σύκα για τη μεγάλη γάγγραινα της εργατικής τάξης: το στρατό και τις ιμπεριαλιστικές του εξαρτήσεις.
  • Όσο μετράμε και προσέχουμε τα λόγια μας, συγκαλύπτουμε στον βαθμό που μας αναλογεί το πιο ισχυρό όπλο των αστών και των ξένων συμμάχων τους. Αυτό που θα μας κτυπήσει ευθέως ή πισώπλατα, την ώρα που θα πάμε να σηκώσουμε κεφάλι.
Ο στρατιώτης...

29 Νοεμβρίου 2014

«Ως εν τω ουρανώ και επί της γης»

Τα σοσιαλιστικά - αντιιμπεριαλιστικά  κινήματα, αποτελούν στην ουσία
τις μοναδικές εκκλησίες πιστών μέσα σε ένα κόσμο που η κυρίαρχη
θρησκεία είναι τα όπλα και το χρήμα.
  • Η επιβίωση της ανθρωπότητας,  η αποφυγή με άλλα λόγια της αυτοκαταστροφής της λόγω της μαζικότητας των μεθόδων που μπορεί πλέον να χρησιμοποιεί, δεν είναι αυτονόητη. Το αντίθετο, τόσο τα οικολογικά δεδομένα, όσο και τα οικονομικά, παρουσιάζουν μια φθίνουσα πορεία που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη για το μέλλον του πλανήτη και των κατοίκων του.
  • Οι καπιταλιστικές και χρηματοπιστωτικές φούσκες, οι πόλεμοι, οι επιδημίες, η καταπόνηση του περιβάλλοντος και η γενικότερη κρίση αξιών, σκιαγραφούν μια ζοφερή πραγματικότητα και ένα αβέβαιο μέλλον. Μόνοι μας, χωρίς κάποιο εξωγήινο κίνδυνο ή  τα καιρικά και άλλα φυσικά φαινόμενα που άλλαξαν το πρόσωπο της γης στο προϊστορικό παρελθόν, καταφέραμε στο σχετικά σύντομο διάστημα των 5 χιλιάδων χρόνων νεότερης ιστορίας, να φέρουμε την ανθρώπινη ζωή μπροστά σε απειλές για την ίδια της την ύπαρξη.
  • Αιτία η απληστία, η συσσώρευση πλούτου και δύναμης που απαιτούν με τη σειρά τους τον διαχωρισμό του γένους σε ανθρώπους και υπανθρώπους, σε δυνατούς και αδύνατους. Μια αιτία που απαιτεί πολέμους, δουλεία, καταστροφή, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, πόνο και δυστυχία για τους πολλούς.   
  • Χρειαζόμαστε σίγουρα ένα καλύτερο κόσμο. Χρειαζόμαστε ασφάλεια για μας και τα παιδιά μας, τη μέγιστη ιατρική φροντίδα, πολιτισμό και παιδεία. Θέλουμε ειρήνη, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και πρόοδο, τεχνολογική και πνευματική.    
  • Αυτά δεν είναι ευγενικά και δίκαια οράματα που κάποιοι εύκολα θα χαρακτήριζαν και ως ουτοπικά. Είναι οι φυσιολογικές και ελάχιστες ανθρώπινες ανάγκες διαβίωσης και οι οποίες, διαχρονικά, δεν μπορούν να καλυφτούν για τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων για όσο επικρατούν οι  υπάρχουσες αντιλήψεις και οικονομικές σχέσεις.
Κόντρα στις αυτοκαταστροφικές αντιλήψεις
  • Η Αριστερά που θέλουμε, δεν παραιτείται από τα οράματα και τον αγώνα. Δεν θεωρεί πως αυτό το σύστημα είναι θέσφατο και αδιαμφισβήτητο. Δεν χάνει την πίστη της στον άνθρωπο και τη συλλογικότητα, δεν καταθέτει τα όπλα απέναντι στην ισχύ και τη μαζική τρομοκρατία των εκμεταλλευτών. Δεν αποδέχεται πως αυτό θα είναι το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας και έχει τα θεωρητικά και επιστημονικά εργαλεία για να το αποδείξει.
  • Τα σοσιαλιστικά-αντιιμπεριαλιστικά κινήματα, αποτελούν στην ουσία τις μοναδικές εκκλησίες πιστών μέσα σε ένα κόσμο που η κυρίαρχη θρησκεία είναι τα όπλα και το χρήμα.   
  • Τα παραδοσιακά θρησκευτικά δόγματα και οι θεολογίες τους, παρότι ευαγγελίζονται την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και την βελτίωση της σχέσης ανθρώπου-κοινωνίας-φύσης (και ίσως να αποτελούσαν εν τη γενέσει τους λαϊκά και απελευθερωτικά κινήματα με ψηλά ιδανικά), δεν έχουν καταφέρει τίποτα σχεδόν εκτός από το να μετατραπούν σταδιακά σε ατμομηχανές του σκοταδισμού και του κατεστημένου.
  • Μοναδικός δρόμος για τον δίκαιο και τίμιο άνθρωπο ως προς το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του πλανήτη μας, είναι εδώ και ενάμιση σχεδόν αιώνα, ο Σοσιαλισμός. Ο μοναδικός τρόπος σκέψης και για όσους θέλουν να δουν την ανθρωπότητα να ανεβαίνει επιτέλους εκεί που της αξίζει, είναι ο διεθνιστικός και ταξικός.
  • Ακόμα και αν υπάρχει θεός, όπως τον περιμένουν αρκετοί να επέμβει για να διασώσει το ανθρώπινο γένος από την αυτοκαταστροφή του - οικοδομώντας για χάρη μας τον παράδεισο επί της γης, δεν θα κάνει βήμα αν δεν υπάρχει εδώ κάτω μια κρίσιμη μάζα δίκαιων ανθρώπων που δεν θα υποταχτούν στον πόλεμο, το μίσος και την ιδιοτέλεια.
  • Ο Σοσιαλισμός, δεν είναι απλά ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα που θα αντικαταστήσει τον ακατάλληλο για την ανθρώπινη ευτυχία καπιταλισμό, την δικτατορία δηλαδή των λίγων που συγκεντρώνουν τον πλούτο και την ισχύ: Είναι η νίκη της αλληλεγγύης, η ήττα του εγώ και η ανύψωση του εμείς. Η νίκη του πνεύματος και της επιστήμης απέναντι στον σκοταδισμό και την συντήρηση του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο θρίαμβος του πολιτισμού και του ανθρωπισμού που θα ρίξει στο πηγάδι της ιστορίας όλα τα βαρίδια που μας αφήνουν στάσιμους.
  • Τον παράδεισο, «ως εν τω ουρανώ και επί της γης», θα τον οικοδομήσουν όσοι αναγνωρίζουν τη ρίζα του κακού: την απληστία και τους πολέμους των συμφερόντων. Αυτοί που σκέφτονται διαφορετικά, ταξικά και διεθνιστικά. Αυτοί που δεν έχουν έθνος ή θρησκεία παρά μόνο πίστη στο δίκιο και το μαζί.
  • Αυτούς θα πει ο θεός της ειρήνης και της δικαιοσύνης παιδιά του, σ’ αυτούς θα κληρονομήσει τη βασιλεία του: εκεί που το λιοντάρι θα ξαπλώνει πλάι στον αμνό, κι ο δυνατός θα προστρέχει στον αδύνατο.
Του Στέλιου Στυλιανού στη Γνώμη, 14/11/2014

20 Νοεμβρίου 2014

Όραμα για ανεξαρτησία και κοινωνικές κατακτήσεις

  • «Συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε» - Πρέπει να φύγουν, και μαζί τους να πάρουν τις αποτυχημένες τους στρατηγικές και τις αυταρχικές τους νοοτροπίες.   
  • Αμφισβήτηση του πυλώνα ΝΑΤΟ /Ευρωζώνης – Ρήξη με την τρόικα και την εσωτερική διαπλοκή
  • Στους ώμους του κινήματος της Αριστεράς η ευθύνη για πρόγραμμα ανεξαρτησίας της χώρας και ανόρθωσης του κόσμου της εργασίας.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 14/11/2014
  • Οι ευρωπαίοι «φίλοι και εταίροι», μας απέδειξαν νωρίς την κατεύθυνση που θα έπαιρναν τα πράγματα εφόσον επικράτησαν πλήρως, μέσω των εκλογών του Φλεβάρη,  οι νεοφιλελεύθερες και οι φιλοΝΑΤΟϊκές πολιτικές προτάσεις της πρώην αντιπολίτευσης.
  • Στο κούρεμα και την καταστροφή μεγάλου μέρους της οικονομίας μας στις αρχές του 2013, ήρθε να προστεθεί και η πρόσφατη αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Κύπρου από την Τουρκία, σε θαλάσσιες περιοχές έρευνας και εκμετάλλευσης που θεωρούνταν στέρεες βάσει των διεθνών συμφωνιών.
  • Ο Αναστασιάδης τότε, παραδεχόταν πως οι φίλοι του μας μετέτρεψαν σε πειραματόζωα. Τώρα ο Κασουλίδης παραδέχεται πως δεν είναι ευχαριστημένος από την στάση των στρατηγικών μας συμμάχων.
  • Η Δεξιά ομολογεί ευθαρσώς την αποτυχία της να εκτιμήσει σωστά τα δεδομένα και τις προθέσεις αυτών στους οποίους προσέφυγε. Βλέπει τη στρατηγική της στο Κυπριακό, την οικονομία και το ενεργειακό να σμπαραλιάζεται από τη real politic των Νατοϊκών και ενωσιακών εταίρων μας, επιμένοντας να παίζει το ρόλο του πειθήνιου εκτελεστή της Τρόικας και των Βρυξελλών.
  • Ο μονόδρομος που επικαλούνται οι ηγέτες της Δεξιάς και οι κύκλοι που τους υποστηρίζουν, δεν είναι παρά μόνο ο δρόμος που θα κάνει ακόμα πιο πλούσιους τους λίγους, εις βάρος της κοινωνίας και του τόπου.
  • Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, τα αλληλοφαγώματα, το άγριο ρουσφέτι, η μικροπολιτική και η ανακολουθία των λόγων και των έργων της Κυβέρνησης Αναστασιάδη, δεν μπορούν να βαραίνουν σαν αμαρτίες τον τόπο μας επ’ αόριστον. 
  • Πρέπει να φύγουν, και μαζί τους να πάρουν τις αποτυχημένες τους συνταγές και τις αυταρχικές τους νοοτροπίες.  
Ο λαός μπροστά στη γυμνή αλήθεια
  • Κάθε μέρα που περνά η ελεύθερη Κύπρος και η μοίρα ολόκληρου του τόπου υποθηκεύεται στ’ αρπακτικά. Ο λαός μένει εμβρόντητος με τον αυταρχισμό, την τσαπατσουλιά αλλά και την ξετσιπωσιά της συναγερμικής εξουσίας. Όσο και να τους συγκαλύπτουν τα ΜΜΕ των μεγάλων συμφερόντων, η κοινωνία αντιλαμβάνεται τη μεγάλη γκάφα και το συνεχιζόμενο δούλεμα.
  • Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Μας συντροφεύουν τηλεοπτικά θεάματα, ποδοσφαιρικά παρασκήνια και ότι άλλο μηχανευτούν οι έμποροι για να μας πουλήσουν αποχαύνωση και αηδία. 
  • Σίγουρα, για παραταξιακούς και άλλους εντελώς προσωπικούς λόγους, πολλοί δεν θα παραδεχτούν πως η δαιμονοποίηση της διακυβέρνησης της Αριστεράς και η υστερία που επικράτησε την περίοδο 2010-2013, ήταν το όχημα που ανέβασε στην εξουσία τους πλέον ανίκανους να διαχειριστούν τις τύχες της πατρίδας μας.
  • Και είναι ανίκανοι, όσο κι επικίνδυνοι, γιατί όλες τους οι θεωρίες, τα ιδεολογήματα και οι δεσμεύσεις, έχουν γίνει φτερά στον άνεμο, 24ωρα μετά την ανάληψη καθηκόντων από το Νίκο Αναστασιάδη και τους υπουργούς του. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο από όσα υποσχέθηκαν στο λαό. Παραδίδουν μια χώρα κομματιασμένη και αποκαρδιωμένη, έρμαιο στις ορέξεις όσων την επιβουλεύονται.
  • Όσοι δεν συμβιβάζονται με την κοροϊδία και τη φτωχοποίηση, όσα λάθη και παραλήψεις κι αν έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν, ήρθε η ώρα να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να δουν πως καθαρίζει αυτός ο τόπος από την πολιτική σαπίλα και την οικονομική διαπλοκή. Η τίμια Κύπρος δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη.         
Η επόμενη μέρα – Πρόγραμμα ανεξαρτησίας και προόδου

Επείγει να προταθεί στο λαό ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα διακυβέρνησης, μια διέξοδος με συγκεκριμένα βήματα που να απαντά στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε, ειδικότερα μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωζώνη το 2008, αλλά και νωρίτερα, με την ανεξέλεγκτη χρηματιστηριακή και κτηματομεσιτική φούσκα που εξέθρεψε την τραπεζιτική ασυδοσία.

Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που να
  • Αμφισβητεί  με μαχητικό αλλά και τεκμηριωμένο τρόπο την ευρωζώνη και την προσέγγιση με το ΝΑΤΟ.
  • Τονίζει  πως συμφέρον του λαού επιτάσσει  ίσες αποστάσεις από τους μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες.
  • Επιμένει σε επανεκκίνηση της κοινωνικής πολιτικής και των δημόσιων επενδύσεων.
  • Ξεκαθαρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις πως δεν γίνεται ανεκτή η τραπεζοκρατία. και η διαπλοκή των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με τη διακυβέρνηση.
  • Απαιτεί να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη όσοι συμμετείχαν στο τραπεζιτικό και χρηματιστηριακό πλιάτσικο, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται. 
Πρέπει να τολμήσουμε και να μιλήσουμε για το μεγάλο κοινωνικό κράτος, το φιλειρηνικό και αδέσμευτο κράτος που δεν θα σέρνεται σε περιπέτειες όποτε το επιτάσσουν οι στρατηγικές ορέξεις της Άγκυρας και των Αμερικανών. Να έρθουμε σε ρήξη με τα ιδεολογήματα και τις υπόγειες συναλλαγές που έχουν φέρει τον τόπο στο απροχώρητο.

Ο τόπος χρειάζεται διακυβέρνηση απεξάρτησης από τους κερδοσκόπους, σχέδιο κοινωνικής προόδου, ενίσχυση των εργατικών δικαιωμάτων, οικονομική και θεσμική διαφάνεια. Ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο όραμα για την Κύπρο και το λαό της.

Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου θα συσπειρωθούν πίσω από ένα πρόγραμμα, που θα αφορά και θα εκφράζει
  • Αυτούς που επιμένουν να αμφισβητούν το παγκόσμιο και τοπικό κατεστημένο, που δεν ανέχονται το ρατσισμό και την αναβίωση του εξτρεμισμού
  • Τους αλληλέγγυους με όλα τα τοπικά και επαγγελματικά κινήματα διεκδίκησης και αντίστασης.
  • Όσους θέλουν μια Κύπρο ανεξάρτητη, ομόσπονδη, χωρίς στρατούς, χωρίς δικαιώματα σε ξένους, ένα καθαρό και ευυπόληπτο κράτος που να απονέμει δικαιοσύνη και να πολεμά τη διαφθορά και τις σχέσεις εκμετάλλευσης.
Η ευθύνη πέφτει στους ώμους του κινήματος της Αριστεράς. Ευθύνη για πρωτοπορία και καθοδήγηση, κόντρα στα στημένα, κόντρα στη παλιά και νέα αποικιοκρατία.

Είναι η οφειλή στους γονείς και τα παιδιά του δημοκράτη λαού μας.

14 Νοεμβρίου 2014

Δημοκρατικές αντιστάσεις και κοινωνική προστασία: Θεωρία και πράξη

Πάλη με τον ιμπεριαλισμό και τα κατεστημένα για ανεξαρτησία και σοσιαλισμό
  • Δεν είναι κόλλημα, ούτε και εμμονή το γεγονός ότι στο μυαλό μου υπερισχύει η διαπάλη των τάσεων μέσα στην Αριστερά για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί.
  • Στη συγκεκριμένη διαπάλη ιδεών και στρατηγικής, μα κυρίως φιλοσοφίας και τρόπου σκέψης, καταλήγω κάθε φορά που βρίσκω τον εαυτό μου να ασχολείται με το σύγχρονο δοσιλογισμό της Δεξιάς σε Κύπρο και Ελλάδα.
  • Στο ερώτημα πως φεύγουν και πως σηκώνει κεφάλι ο απλός άνθρωπος, μπαίνει σφήνα το ζήτημα των δρόμων της Αριστεράς. Πρέπει να βρούμε τα νέα μας πατήματα, να συντονιστούμε και να ενωθούμε κάτω από κάποιες βασικές και συγκεκριμένες επιδιώξεις.
Για ποια Αριστερά μιλάμε…
  • «Εμείς δεν είμαστε Αριστερά, είμαστε κομμουνιστές» θα επαναλάβουν κάποιοι. Τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς που δηλώνουν Αριστεροί αλλά την ίδια ώρα και αταλάντευτοι εταίροι των ιμπεριαλιστών σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, θα προτάξουν οι σύντροφοι, και θα χουν μάλλον δίκιο.
  • Η Αριστερά, έτσι όπως εγώ τουλάχιστον έχω διαχωρίσει τα ιδεολογικά ρεύματα, δεν έχει να κάνει με την «αριστερά της δεξιάς». Η Αριστερά είναι φύσει και θέσει σοσιαλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιφασιστική και σε κάθε περίπτωση φιλοκομμουνιστική: αναγνωρίζει δηλαδή το άλμα προς τα μπρος της Οκτωβριανής επανάστασης, ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις της για το τι ακολούθησε. 
  • Αυτή η Αριστερά που έχω προσωπικά υπόψη μου, δεν έχει να κάνει ούτε με το παλιό ή νέο ΠΑΣΟΚ και γενικά τη σοσιαλδημοκρατία της Δυτικής Ευρώπης, ούτε και με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτής της δεκαετίας. Δεν έχει να κάνει με μια πιο δίκαιη έστω διαχείριση της αστικής δικτατορίας, αλλά με βαθιές δημοκρατικές τομές σε κράτος και στρατό, καταγγελία του ιμπεριαλισμού και των ξένων επεμβάσεων, συμμαχία και συνεργασία με άλλα ανεξάρτητα κράτη.
  • Είναι η Αριστερά που ξέρει πως δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις καπιταλιστικές δομές και την ιδιοκτησία στο εσωτερικό από τη μια μέρα στην άλλη (οπότε θα συνυπάρξει αναγκαστικά με την αγορά), και ούτε φυσικά έχει τη ψευδαίσθηση πως μπορεί ένας λαός να επιβιώσει στο σύγχρονο κόσμο έξω από το παγκόσμιο σύστημα εμπορίου.
  • Είναι η παράταξη παρ όλα αυτά, που δεν παραιτείται από τα σοσιαλιστικά της οράματα και τα προγράμματα για αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων προς όφελος των μαζών, κι αυτή που μπορεί να γίνει η κινητήρια δύναμη της αλλαγής τόσο μέσα στην κοινωνία και τους χώρους εργασίας, όσο και μέσα στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα.
  • Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της είναι να μην επικρατήσει στους κόλπους της ο σεχταρισμός, ο ελιτισμός και ο τυχοδιωκτισμός ή ο συμβιβασμός και η προσχώρηση στο αντίπαλο  στρατόπεδο δια της διολίσθησης και της αστικοποίησης.
Σεχταρισμός Vs συμβιβασμός: σημειώσατε Χ
  • Σεχταριστικά είναι τα φαινόμενα, έτσι όπως αντιλαμβάνομαι το πολιτικό γίγνεσθαι, που παρουσιάζονται στο ΚΚ της Ελλάδας. Οι σύντροφοι εκεί, παρά το γεγονός πως παραμένουν πρωτοπόροι στις εργασιακές διεκδικήσεις και κάνουν πολλές προσπάθειες να προβάλουν το σοσιαλιστικό αύριο, δεν βρίσκουν τους τρόπους να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών. Έχουν στην ουσία απομονωθεί –και με δική τους ευθύνη- κι από αυτή την ευρύτερη Αριστερά. 
  • Η στρατηγική τους και οι πολιτικές τους τακτικές δεν αποδίδουν. Και το ζητούμενο, τώρα και πάντα, είναι η κοινωνία να συμπορευτεί με τους κομμουνιστές σε αγώνες, τόσο στο εργασιακό, όσο και στο πολιτικοκοινωνικό πεδίο.
  • Το γεγονός ότι το κόμμα δεν διεκδίκησε και δεν πήρε καμιά ενίσχυση από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ και τον απεγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων, είναι ενδεικτικό της αποτυχίας του να ταυτιστεί με τον μέσο προοδευτικό άνθρωπο που υπερασπίζεται τους δημοκρατικούς αγώνες και τις παραδόσεις των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αργότερα της ΕΔΑ.
  • Αντί να τοποθετηθούν μ’ αυτή τη συγκυρία στην πρωτοπορία, καθοδηγώντας το λαό, την Αριστερά και τη χώρα έξω από τα αδιέξοδα που πρώτοι και μόνοι προέβλεπαν, βρέθηκαν τον Ιούνη του 12’ αντιμέτωποι με τους μισούς από όσους τους είχαν ψηφίσει ένα μήνα νωρίτερα.
  • Αυτό, στα ελληνικά και σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου, λέγεται ήττα και αποδιοργάνωση. Τα μηνύματα πάντως, δεν φαίνεται να τα παίρνουν οι σύντροφοι στην Ελλάδα. Επιμένουν σε μια στρατηγική που προσωπικά δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω πως θα μας πάρει ένα βήμα πιο κάτω.
  • Ο σεχταρισμός κι ο αριστερισμός όμως, δεν είναι λιγότερο επικίνδυνος για την Αριστερά (όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω) από τον συμβιβασμό και την προσχώρηση στις πολιτικές της «εθνικής τάξης». Από αυτό το σύνδρομο, απειλείται για κάποιες δεκαετίες τώρα, το ΑΚΕΛ.
  • Το κυπριακό κόμμα, αποτυγχάνοντας να ισορροπήσει σε μια σειρά από συνεργασίες του με το κέντρο με στόχο τον αποκλεισμό της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς, «ξεχείλωσε» ιδεολογικά, κοινωνικά και πολιτικά σε σημείο που άνθρωποι που δηλώνουν για παράδειγμα μαρξιστές, να μην βρίσκουν λόγους να το στηρίξουν σε εκλογικές διαδικασίες.
  • Ούτε το ΚΚΕ, με τη φόρμα που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια, μπορεί να δώσει προοπτική και λύσεις στον κόσμο της εργασίας, ούτε όμως και το ΑΚΕΛ, αν πάρουμε αυστηρά ως τεκμήριο τα έργα και τις δυνατότητές του ως κόμμα εξουσίας. 
  • Σημειώσατε, λοιπόν, Χ. Η ωφέλιμη στάση φαίνεται να βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο...
Το παράδειγμα της Λατινικής
  • Σαν κυπριακό λαϊκό κίνημα πρέπει να κινηθούμε αριστερότερα. Δεν υπάρχει αμφιβολία, αν και δεν μπορώ να δηλώσω πολύ αισιόδοξος για την ετοιμότητα του κύριου φορέα του, του ΑΚΕΛ, να προχωρήσει ριζοσπαστικά.
  • Το ΚΚΕ από την άλλη, θεωρώ πως έχει σηκώσει τόσο πολύ τον πήχη, που δεν θα αδικούσα όσους διαβλέπουν σ’ αυτή την τακτική μια συγκεκαλυμμένη οπισθοχώρηση. Πρέπει να επανακάμψει με επαναφορά συγκεκριμένων προγραμμάτων «μίνιμουμ συναντίληψης» με τις ταξικές (και άρα πολιτικές) διαστρωματώσεις. Να θέσει ξεκάθαρους στόχους και να κτίσει συμμαχίες (στο εσωτερικό και το εξωτερικό) ώστε να τους υλοποιεί, βήμα προς βήμα.  
  • Πιο κοντά στο μπολιβαριανό παράδειγμα, στις χώρες της Λατινικής όπου η Αριστερά και οι κομμουνιστές δίνουν την πάλη με τον ιμπεριαλισμό  και τη ντόπια καταπίεση μπροστά και ανάμεσα στις πλατιές λαϊκές μάζες, βρίσκεται το ΑΚΕΛ. Παρ όλες τις αδυναμίες της βάσης και της ηγεσίας του κόμματος, υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν προς αυτή τη κατεύθυνση.
  • Για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και αρκετούς προπαγανδιστές του στο διαδίκτυο, η προοπτική του «δρόμου της Λατινικής» θεωρείται εκ προοιμίου συμβιβασμός και ρεφορμισμός.
  • Κι όμως, δεν είναι. Τα αριστερά κινήματα σε Βενεζουέλα, Βολιβία, Ισημερινό, Νικαράγουα, σε συνεργασία με τη Σοσιαλιστική κυβέρνηση της Κούβας (ALBA), δείχνουν τη μόνη  χειροπιαστή, χρήσιμη και ελπιδοφόρα επιλογή για την παγκόσμια Αριστερά.
  • Οι εθνικοποιήσεις φυσικών πόρων και κοινωφελών επιχειρήσεων, τα κοινωνικά προγράμματα, ο απεγκλωβισμός από ιμπεριαλιστικές ενώσεις, οι κοινωνικές και διεθνείς συμμαχίες για την ειρήνη και το σοσιαλισμό, είναι βήματα μπροστά που εκπαιδεύουν τις κοινωνίες και ανοίγουν το δρόμο για τους κομμουνιστές.
  • Ο ευρωπαϊκός νότος και ειδικότερα τα λαϊκά-αντιμπεριαλιστικά του κινήματα, δεν καλούνται να εφεύρουν τον τροχό που θα μας προχωρήσει στο επόμενο στάδιο - ή που έστω θα μας εξασφαλίσει την προστασία της σοσιαλιστικής προοπτικής.
  • Υπάρχει δοκιμασμένη πολιτική φιλοσοφία και πρακτική που καταφέρνει να υπερασπιστεί χώρες και λαούς από τις νεοαποικιακές επιβουλές και τα πραξικοπήματα των αστών και των εθνικιστών. Ή τουλάχιστον, το κάνει με αξιώσεις…

27 Οκτωβρίου 2014

Καιρός να γίνουμε πρακτικοί και να απαντιούνται τα ερωτήματα

Ίνταλως σε φορτωθήκαμε εσένα; Α ναι, επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί το ΑΚΕΛ, εξήασα...
  • «Εγελάστηκα» που λέτε εχτές να γράψω κάτι που είχα στο νου μου, για τους υποκριτές όλων των αποχρώσεων, έτσι για να φύει που πάνω μου, τζιαι μας εκατέβηκεν η Disdaimona, θιγμένη προφανώς, με τρία απανωτά σχόλια-χωρίς ανάσα που λέμε, να πάρει το λόγο. 
  • Πάλε τα ίδια τζιαι τα ίδια. Έχουμε έπαρση λέει, γιατί τολμούμε να πούμε τα σύκα-σύκα και να υποδείξουμε πως κάποιοι δεν είναι ούτε αλάνθαστοι αλλά ούτε και «υπεράνω υποψίας»... 
  • Στα διαδικαστικά, το μόνιμό μου παράπονο και καταγγελία, είναι πως η Dis σχολιάζει πράγματα που δεν γράφω, μου αποδίδει δηλαδή (δια της επαγωγής) σκέψεις, προτάσεις και πολιτικές απόψεις τις οποίες σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω. Το κάνει και σε άλλους φυσικά, αλλά αυτό είναι δική τους υπόθεση, ας κάμουν καλά.
  • Έχει η φίλη παράλληλα, την τάση να με θεωρεί, δεν ξέρω γιατί, κάτι σαν εκπρόσωπο ας πούμε του ΑΚΕΛ (πονηρή τακτική), ενώ παράλληλα έχει και τη μόνιμη συνήθεια να διαστρεβλώνει (συνειδητά πιστεύω αφού ξέρει τα σωστά δεδομένα) τις θέσεις του κόμματος. Έχασε, νομίζω,  τέλεια το μέτρο και τη συναίσθηση των μεγεθών, εδώ και καιρό.
  • Ούτε θέλω ούτε και μπορώ να κάμνω συζητήσεις του αέρα ή να αναλώνομαι σε εξάρσεις τζιαι υπερβολές ή να συζητώ με τις «ευαγγελικές περικοπές» που αρέσκονται κάποιοι να βάζουν μπροστά για να κρύψουν τη γύμνια τους. 
  • Ζητώ να απαλλαγώ το λοιπόν από τους διάφορους κατσιαρίστρες του διαδικτύου που η μόνη τους δουλειά είναι να σηκώννουν σκόνη τζιαι να πουλούν μούρη. Δεν τους κάμνω χάζι τζιαι δεν θέλω να μου τρων ενέργεια με τες εξαλλοσύνες τους. Να κοπιάσει κόσμος που θέλει να φκάλει άκρη με τα δεδομένα που έχει μπροστά του και όχι με φανταστικές προϋποθέσεις, διαστρεβλώσεις στοιχείων τζιαι ενίοτε, κατινιές. Καιρός λοιπόν να γίνουμε πρακτικοί, αρκετά με τη θολούρα και τη μιζέρια αυτών που δεν χωράνε πουθενά.
Οι πλάτες στη Δεξιά διαμέσου της…επανάστασης!  
  • Ο ντόρος έγινε φυσικά για να αποφευχθεί η απάντηση στο ερώτημα: Στέκει ιδεολογικά και διαλεκτικά η αποχή σε εκλογές, απέναντι από ένα φορέα του εκφασισμού της κοινωνίας (Αναστασιάδης) και ένα δημοκρατικό στοιχείο που δεν είναι της διαπλοκής (Μαλάς), και που, αν μη τι άλλο, θα προσπαθήσει να κρατήσει κάποιες ισορροπίες στα διάφορα ζητήματα; 
  • Είναι ή όχι εκτεθειμένοι όσοι υιοθέτησαν αυτή τη στάση; Είναι χρήσιμη η λογική του ή όλα ή τίποτα; Και για να μην το περιορίσουμε στην Κύπρο το ζήτημα, ας πάμε στην Ελλάδα και τις αυτοδιοικητικές εκλογές στο Δήμο του Βόλου. Δεν θα πω περισσότερα, ας ψάξει όποιος θέλει να δει τι έγινε εκεί και ποιος τελικά είναι ο δήμαρχος της πόλης και με αποχή ποιων στο Β' γύρο.
  • Αν θέλει κάποιος να γίνει συγκεκριμένος ως προς τα ερωτήματα αυτά, ας γίνει. Δεν θα αποσυρθεί το ζήτημα γιατί σε κάποιους και κάποιες δεν βολεύει να τίθεται. Στο κάτω-κάτω, πόσο διαλεκτικός είναι ο καθ' ένας, το αποδεικνύει στην πράξη, μπροστά σε επιλογές και σταυροδρόμια. Και είναι κρίσιμο το ερώτημα γιατί ακριβώς δείχνει και το βαθος που μπορεί να φτάσει μια συνεργασία με αυτούς που προτιμούν «το τίποτα από το κάτι». 
  • Ο Αναστασιάδης έγινε πρόεδρος και ο Συναγερμός καβάλησε στο σβέρκο μας με όλα τα παρελκόμενα των επιλογών τους, διαμέσου και της αποχής, και όχι μόνο της ψήφου. Και την αποχή την καλλιέργησαν συγκεκριμένοι κύκλοι. Ο καθ' ένας με τον τρόπο και το ακροατήριό του.
  • Όσοι έπεσαν στην καλοστημένη αυτή παγίδα, και ειδικά όσοι προπαγάνδιζαν μέχρι την τελευταία στιγμή για να την ταΐσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους, τουλάχιστον, ας έχουν την ευθιξία και την εντιμότητα να παραδεχτούν την αστοχία τους πριν αναλάβουν να μας διδάξουν μαρξιστική και λενινιστική συνέπεια.
  • «Δεν έχουν υπόθεση», λέω γω, όσοι κρύβονται πίσω από τα λάθη, τις αδυναμίες ή και το όποιο ξεστράτισμα του ΑΚΕΛ (που το συζητώ χωρίς κανένα ταμπού), για να το εξισώσουν με την κυπριακή δεξιά, δικαιολογώντας την αποχή τους.
  • «Δεν έχουν υπόθεση», όσοι δεν βλέπουν τις μεγάλες ποιοτικές διαφορές τζιαι δεν αναγνωρίζουν τον θετικό ρόλο του ΑΚΕΛ σε μια σειρά από κοινωνικά τζιαι πολιτικά ζητήματα, σε σύγκριση πάντα με τους άλλους πολιτικούς χώρους τζιαι κινήματα του τόπου ή τζιαι άλλων χωρών.
  • Κι όπως έγραψα χτες, είναι τζιαι μεγάλοι υποκριτές. Σαν να μεν εξέραν ποιος είναι ο Αναστασιάδης τζιαι ποιες ήταν και είναι οι δεσμεύσεις, τα όρια τζιαι οι προθέσεις του…
  • Οπότε, η κριτική για τη στάση τους θα παραμείνει, όσο κι αν τους ενοχλεί. Όχι γιατί θα έκαναν, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι και όσους επηρεάζουν, τη μεγάλη διαφορά, αλλά γιατί επέδειξαν (και επιδεικνύουν) σοβαρές αδυναμίες στην ερμηνεία των πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων -  παίρνοντας, ως εκ τούτου, λανθασμένες κι ανώφελες θέσεις.
  • Τουλάχιστον, με τέτοιο βάρος στην καμπούρα τους, ας μεν μας το παίζουν τζιαι καθοδηγητές ή τιμητές των πάντων. Έλεος πιον, εν τζιαι περάσαν εκατόν χρόνια. Εχτές τους είδαμε τζιαι τους επράξαμε.
  • Για τους «δρόμους της Αριστεράς», τα αριστερά προγράμματα στα δοσμένα πολιτικοοικονομικά περιβάλλοντα, θα τα πούμε εκτενέστερα στην επόμενη ανάρτηση. Αυτά τα θέματα είναι που με ενδιαφέρουν. Και το δημοκρατικό μέτωπο (το οποίο διασπά η αποχή και ο τυχοδιωκτισμός), είναι ο θεμέλιος λίθος για όλες μας τις ελπίδες και τα οράματα. 

26 Οκτωβρίου 2014

Ολίγα για τους ζαβροδέξιους υποκριτές και τους δρόμους της Αριστεράς

Λατινική: Εκεί όπου τα κινήματα κερδίζουν συνειδήσεις και αγώνες.
  • Ορισμένοι μπλόγκερς, πολιτικολόγοι, οικονομολόγοι, ιδεολόγοι και δεν συμμαζεύεται, θα έπρεπε κανονικά να κρύβονται μετά τα όσα εκτυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια μας όλο το 13’ και συνεχίζουν για όσο 2014 καταφέραμε να επιζήσουμε.
  • Αντί αυτού, συνεχίζουν να μας πουλούν διαλεκτική, πατριωτική, δημοκρατική  ή και επαναστατική μούρη!
  • Από πού ν’ αρχίζω και που να τελειώσω με τις διάφορες τάσεις και μιντιακές ή διαδικτυακές περσόνες…
  • Απ’ αυτούς εκ επανενωτικής (λέμε τώρα) δεξιάς, που από το 2009 πιπιλούσαν την καραμέλα της «ατολμίας» Χριστόφια-ΑΚΕΛ στο Κυπριακό – αλλά δεν βρίσκουν τώρα τις κατάλληλες λέξεις για να χαρακτηρίσουν το βάλτο που έχει βουλιάξει το θέμα μας ο Αναστασιάδης με τους δυτικούς του φίλους και συμμάχους;
  • Και αλήθεια, θα πρέπει κιόλας να μας εξηγήσουν αν η αντίδραση της Ρωσίας στις προκλήσεις των Τούρκων στην ΑΟΖ και η παράλληλη σιωπή των δυτικών, είναι ακόμα ένα δείγμα του διπλού παιχνιδιού της Μόσχας και της ρεάλπολιτικ των Αμερικανών! Σιχαμεροί...
  • Στις ηφαιστειολογίες, τα ενιαία αμυντικά δόγματα και τους εξοπλισμούς (τα κόλπα της περασμένης του διακυβέρνησης) καταφεύγει και πάλι ο Συναγερμός για να θολώσει τα νερά. Κι αυτοί, οι κοσμοπολίτες, οι «θέλω λύση χτες», κάνουν τις πάπιες, οι υποκριτές, μπροστά στη δικαίωση του πραξικοπήματος από τη μια και τη διπλωματική και στρατηγική ανυποληψία της Κύπρου σήμερα, από την άλλη.   
  • Ή λέτε να ασχοληθώ με τους άλλους, της πατριωτικής (ξαναλέμε τώρα) δεξιάς, που ακόμα αναμασούν τα περί «δώρων» στην Τουρκία την περασμένη πενταετία μα δεν νιώθουν αυτή τη στιγμή την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν έντονα για το γεγονός ότι η Τουρκία έχει μπει με αξιώσεις στα τεμάχια 1 και 2 της ελεύθερης, ας σημειωθεί, Κύπρου.  Μιαν τσας αγανάκτηση;  Μια λαμπαδηφορία ρε παιδιά; Υποκριτές και θεομπαίχτες και του λόγου τους.
  • Αλλά είναι και οι υπόλοιποι, οι εξ αριστερών υποτίθεται. Αυτοί που δεν έβρισκαν λόγους να πάρουν θέση ανάμεσα σε Αναστασιάδη και Μαλά στις περασμένες προεδρικές εκλογές, και τρέχουν τώρα πρώτοι-πρώτοι και αλαφιασμένοι  να αποκαλύψουν τη ΝΑΤΟϊκή μονοδρόμηση που επιβάλλει η κυβέρνηση της Δεξιάς, το πλιάτσικο στο δημόσιο πλούτο, την ημετεροκρατία και το ξήλωμα της κοινωνικής πολιτικής!
  • Αυτοί, που θεωρούν προϋπόθεση για κινηματική ανάκαμψη τη διάλυση του ΑΚΕΛ και το παλεύουν συστηματικά και με κάθε ευκαιρία και αφορμή, βυθιζόμενοι αυτάρεσκα στις φουσκάλες της ιδεολογικής τους καθαρότητας. 
  • Οι επαναστάτες του γλυκού νερού, οι λαφαζάνηες τζιαι οι αμπελοφιλόσοφοι. Μα πάνω απ όλα, κι αυτοί, υποκριτές.
Σιγά μην κλάψω – σιγά μην φοβηθώ
  • Έχω που λέτε πολλά ράμματα για τις γούνες ολονών τους, κι αριστερά, και δεξιά, και ζαβροδέξια, για τη δειλία τους να προχωρήσουν σε αυτοκριτική κι επανατοποθέτηση, βάζοντας στην ουσία  τον εγωισμό τους πάνω από την επιστήμη, την αλήθεια αλλά και τις προοπτικές του αγώνα.
  • Παρόλα αυτά, δεν εκτιμώ πως αξίζει τον κόπο ή θα βγάλει πουθενά μια τέτοια αντιπαράθεση. Ούτε και πιστεύω πως θα προσελκύσω μια έντιμη, ώριμη και προ παντός τεκμηριωμένη ανάλυση χωρίς λοβιτούρες και υπερβολές, που να απαντά στη δική μου κριτική σκέψη. Η εμπειρίες μου στον χώρο, δεν μου το επιτρέπουν…  
  • Θα σιωπήσω λοιπόν, όχι φυσικά γιατί δεν έχω κάτι να πω (γίνεται χαμός στα πέριξ και εντός), αλλά γιατί αυτό που θα βγει από μέσα μου θα είναι άκρως συγκρουσιακό… και θα μείνει και αναπάντητο…
  • Θα ήθελα, όταν θα είμαι έτοιμος,  να επανέλθω με πιο ολοκληρωμένες σκέψεις και πολιτικές απόψεις:  Για τους δρόμους της Αριστεράς και του διεθνιστικού κινήματος της νέας εποχής, για το ΝΑΤΟϊκό κράτος και παρακράτος στην περιοχή μας και τον κόσμο, για τις πραγματικές επιλογές που έχει μπροστά του ο προοδευτικός άνθρωπος.
  • Η μοναδική ίσως περίπτωση κατάθεσης αριστερού σχεδίου στις παρούσες συνθήκες για τους λαούς της περιοχής μας αλλά και γενικότερα, ανήκει στον έλληνα οικονομολόγο και πολιτικό αναλυτή, Κώστα Λαπαβίτσα (Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την Ελλάδα).  Αξίζει νομίζω να δώσουμε σημασία στο έργο αυτού του συντρόφου γιατί ακριβώς μπαίνει στη διαδικασία να προσφέρει αυτό που μας λείπει: ένα σχέδιο δράσης προσαρμοσμένο στις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, μια κάποια προοπτική.
  • Στη φάση που μπαίνουμε, θεωρώ πως δεν αρκεί ο σχολιασμός των γεγονότων της επικαιρότητας και το τρέξιμο πίσω από τις εξελίξεις. Πρέπει να έχουμε σχέδιο και πολιτική πρόταση.
  • Η αντιπαράθεση με τη σαπίλα της δεξιάς από την μια, τον αριστερισμό και τον ψευτοπατριωτισμό από την άλλη, μπορεί να έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας μόνο αν βασίζεται σε συγκεκριμένο πολιτικό σχεδιασμό και πρόγραμμα.
  • Γιατί, μη μου πει κανείς πως κατάλαβε με ποιό πρόγραμμα το ΑΚΕΛ θα ξανασυμμετέχει στη διακυβέρνηση αυτού του τόπου, πώς θα κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή και πώς θα πάρει ζωή η λαϊκή εξουσία που προτάσσει το ΚΚΕ στην Ελλάδα…
  • Για όσο επικρατεί αυτή η θολούρα, όσοι από εμάς επιμένουν να πολιτικολογούν και να κάνουν ταξική ανάλυση των εξελίξεων, είναι καταδικασμένοι να ράβουν και να ξηλώνουν το ίδιο πουλόβερ ξανά και ξανά…
  • Και δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Ας γίνουμε επιτέλους συγκεκριμένοι. 

4 Οκτωβρίου 2014

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει

Hasta la victoria siempre 
  • Συχνά βρίσκομαι σε συζητήσεις που θέτουν το αξίωμα πως η πολιτικοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, εκτός από μια «αρνητική» πρωτοπορία της Κύπρου ανά το παγκόσμιο, είναι και οπισθοδρόμηση!
  • Άλλοι, στην ίδια λογική, ισχυρίζονται πως διαμέσου της πολιτικοποίησης του σωματειακού αθλητισμού «προβατοποιούνται»  οι μάζες και οδηγούνται σε τυφλές και άγονες αντιπαραθέσεις.
  • Η ιστορική αλήθεια είναι πως τα σωματεία έχουν πολιτικοποιηθεί εξ αρχής από την άρχουσα-εκκλησιαστική τάξη και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της κάθε περιοχής. «Project» της αρχιεπισκοπής ήταν ο ΑΠΟΕΛ στα μέσα της δεκαετίας του 20’, και του Γρίβα ο Απόλλωνας το 1954 λίγο πριν την επίσημη έναρξη της δράσης της ΕΟΚΑ.
  • Τα κυπριακά σωματεία, με εξαίρεση ίσως την ΑΕΛ και τον Άρη Λεμεσού, είχαν καπελωθεί από τα εθνικά και κατά βάση αντικομουνιστικά ιδεώδη. Η πολιτικοποίηση του αθλητισμού ήταν γεγονός πολύ πριν το 1948 και τις δηλώσεις φρονημάτων που επέβαλαν σύλλογοι και σωματεία κατά παραγγελία του «εθνικού κέντρου».
  • Πυρήνας του κυπριακού παραρτήματος της φασιστικής οργάνωσης «Χ», ήταν από τη δεκαετία του 40’ το οίκημα του Ολυμπιακού Λευκωσίας. Αργότερα, το ίδιο σωματείο έπαιρνε πρωταθλήματα ως η «ομάδα του Γιωρκάτζιη».
  • Τα εθνικόφρονα σωματεία έστελναν κάθε 21  τ’ Απρίλη συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στη χούντα των συνταγματαρχών, και αρκετά από αυτά υποδέχθηκαν ως «εθνική σωτηρία» την πραξικοπηματική κυβέρνηση Σαμψών.
  • Είναι αυτά, που εν πλήρη απαρτία αποφάσιζαν στο δεύτερο γύρο των Προεδρικών του 2008 να καλέσουν τα μέλη και τους οπαδούς τους σε καταψήφιση του αριστερού υποψηφίου. Αυτά που συντηρούν και ενθαρρύνουν τις εθνικιστικές, ακροδεξιές και σε αρκετές περιπτώσεις νεοναζιστικές αναφορές στις κερκίδες τους.
  • Επιβεβαιώθηκε και δικαιώθηκε λοιπόν η δημιουργία των σωματίων της Αριστεράς του 48’ ως μια δημοκρατική διέξοδος. Οι διεθνιστικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, έχουν κάθε δικαίωμα αλλά κυρίως την ιδεολογική υποχρέωση, να οργανώνονται σε σύνολα τα οποία αμφισβητούν την ισχύουσα τάξη.
  • Και με τον ίδιο τρόπο, έχουμε κι εμείς οι προοδευτικοί, οι διεθνιστές, οι αντιφασίστες, χρέος να υποστηρίζουμε τα δικά μας σωματεία. Αυτά που δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιό είναι το πιο «εθνικό» και πιο «ελληνικό».
  • Για μας, είναι πρόοδος το γεγονός πως υποστηρίζουμε σωματεία που βγήκαν από τα σπλάχνα του λαϊκού κινήματος, που άντεξαν στο χρόνο, και ανταγωνίζονται με αξιώσεις τα εθνικόφρονα σωματεία σε ένα φανερά αντίξοο περιβάλλον, εχθρικό για να λέμε την αλήθεια.
  • Είναι κατάκτηση τα σωματεία μας. Είναι χαραμάδα ελπίδας. Ό,τι κατάφερε το λαϊκό κίνημα του τόπου και του κόσμου αποτελεί μια παρακαταθήκη, μια καλή βάση για να ξεκινήσει μια γενιά τους αγώνες της.
  • Ανεξάρτητα από την προσχώρηση στο καπιταλιστικό περιβάλλον, ο χώρος που χαρακτηρίζεται από την σχετική άνεση στη διακίνηση αριστερών ιδεών, είναι ένα χώρος πολύτιμος για κάθε νέα προσπάθεια. Έστω και στο επίπεδο του συμβολισμού.
  • Και είναι μαγκιά μας, αν όχι καθήκον μας, να διαχωρίζουμε τη θέση μας και να τραβάμε το δρόμο μας. Αλκαίοι, με Ομόνοια, για μια Νέα Σαλαμίνα, μια νέα αρχή.  

5 Σεπτεμβρίου 2014

Πίσω από την ανακοίνωση της Ρώσικης Πρεσβείας: Η αγανάκτηση της Μόσχας με τον Αναστασιάδη

Οι Ρώσοι διπλωμάτες αντιδρούν στο «Βιασμό της Ιστορίας»
που επιχείρησε ο προεδρικός 
σύμβουλος.
  • Κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του ο Πρόεδρος: Δεν τον εκφράζουν, δήθεν, οι απόψεις του Μακάριου Δρουσιώτη για το ρόλο των μεγάλων δυνάμεων στην τραγωδία της Κύπρου.
  • ΔΗΣΥ-Δρουσιώτης-Εφημερίδα «Πολίτης»: Με συγκεκριμένη στρατηγική συνεργασία υπέρ των Αμερικάνικων και ΝΑΤΟϊκών συμφερόντων. 
  • Σε διπλό γκρεμό με την κυβέρνηση της Δεξιάς: Οικονομική μνημονιακή εξαθλίωση και συμμετοχή στο μέτωπο κατά της Ρωσίας

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 29/8/2014
  • Οι άνθρωποι είναι ανεκδιήγητοι.  Οι κυβερνώντες μας, αφού φλόμωσαν στο ψέμα ολόκληρο τον κυπριακό λαό τάζοντάς του λαγούς με πετραχήλια, επιχειρούν άτσαλα να πιάσουν στο δούλεμα και τους Ρώσους. Λες και δεν τους ήξεραν...
  • Με αφορμή την επίσημη αντίδραση της Μόσχας μέσω της Πρεσβείας της στη Λευκωσία, για το βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη «Κύπρος 1974 - 1977. Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις. Η realpolitic των ΗΠΑ και το διπλό παιχνίδι της ΕΣΣΔ», ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναγκάστηκε για ακόμα μια φορά να εξασκήσει το υποκριτικό του ταλέντο.
  • «Δεν τον δεσμεύουν»ισχυρίζεται ο μαιτρ στις δεσμεύσεις Πρόεδρός μας, «οι απόψεις του οποιουδήποτε ερευνητή». Να μην ανησυχεί η Ρωσία!
  • Κρύβεται για άλλη μια φορά πίσω από το δάκτυλό του και παραπλανά συνειδητά ο Πρόεδρος.  Ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν είναι ο «οποιοσδήποτε ερευνητής». Είναι «ειδικός συνεργάτης» του, με αντικείμενο εργασίας, σύμφωνα με την ανακοίνωση πρόσληψής του, την «εκπόνηση μελετών».
  • Οι «μελέτες» στις οποίες είναι «ειδικός» ο «συνεργάτης» του Προέδρου και για τις οποίες έχει επιλεχθεί πρώτος-πρώτος για να στελεχώσει το επιτελείο Αναστασιάδη, δεν έχουν ποτέ επίσημα αποκαλυφθεί, ως είθισται για όλες τις περιπτώσεις των συμβούλων που στριμώχνονται στο Προεδρικό επιβαρύνοντας με κάποιες έξτρα εκατοντάδες χιλιάδες το κατά τ’ άλλα τεράστιο κυβερνητικό μισθολόγιο. 
  • Παρόλα αυτά, χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει: Η προϋπηρεσία του Δρουσιώτη στον «Πολίτη» που χαρακτηρίστηκε από την έντονη πολεμική ενάντια στο ΑΚΕΛ και τη Ρωσία, ήταν στην ουσία τα «προσόντα» που έπεισαν το Νίκο Αναστασιάδη για την επιλογή του.
  • Και οι Ρώσοι, κρίνοντας από τη διπλωματική τους ανακοίνωση, δε μασούν κουτόχορτο.    
ΔΗΣΥ-ΠΟΛΙΤΗΣ-ΔΡΟΥΣΙΩΤΗΣ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ
  • Ο Μακάριος Δρουσιώτης, στη δική του αντίδραση στην ανακοίνωση της Πρεσβείας της Ρωσίας για το βιβλίο του, ως άλλοθι ισχυρίζεται πως το εν λόγω πόνημα ήταν σχεδόν ολοκληρωμένο πριν τις εκλογές του Φλεβάρη του 2013 και την πρόσληψή του στη θέση του ειδικού συνεργάτη του Προέδρου.
  • Αν δεχτούμε αυτόν τον ισχυρισμό, που δεν έχουμε και κανένα λόγο να τον αμφισβητήσουμε αν κρίνουμε από τον όγκο του βιβλίου, θα μπορούσαμε μάλλον να υποθέσουμε πως ένας βασικός λόγος για τον οποίο έχει επιλεχθεί από το Νίκο Αναστασιάδη είναι ακριβώς το γεγονός πως στο πρόσωπό του, «εθνικόφρονες» και Αμερικανοί, έχουν βρει τον ιστορικό που θα τους απενοχοποιήσει ανοίγοντας το δρόμο για αλλαγή της ανεξάρτητης πολιτικής της Κύπρου.
  • Είχε έτοιμη τη συνταγή, πριν καν τη χρειαστούν οι κυβερνώντες: το βιβλίο που θα ανατρέψει την «επικρατούσα» ιστορική άποψη και ειδικά το επίσημο Πόρισμα της Βουλής για το Φάκελο της Κύπρου, και θα «στρογγυλέψει» το ρόλο των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της CIA για να τα ρίξει ακολούθως όλα στους ώμους της Σοβιετικής Ένωσης, κατ’ επέκταση στον Μακάριο και το ΑΚΕΛ. 
  • Η αλήθεια είναι πως δεν χρειαζόταν το νέο βιβλίο του ο Δρουσιώτης, για να αποκτήσει το «χρίσμα» του ιστορικού της γριβικής παράταξης.  Με τη δημοσιογραφική και ερευνητική του ιδιότητα από τις στήλες του Πολίτη τη τελευταία τουλάχιστον δεκαετία, ο Δρουσιώτης έχει προσχωρήσει με πρωτόγνωρο ενθουσιασμό στην επικοινωνιακή μηχανή του Συναγερμού, ιδιαίτερα του Νίκου Αναστασιάδη.
  • Μετά το 2006, κάτι απροσδιόριστο «μεταμόρφωσε» τον ίδιο από τον ιστορικό επικριτή και κατήγορο του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ντόπιας φιλοδυτικής παράταξης, σε πρώτο βιολί της επαναφοράς των ιδεολογημάτων της Ακροδεξιάς και του εξωραϊσμού των Δυτικών. Η ολική αυτή μετάλλαξη του ιστορικού- ερευνητή, είναι ένα από τα βασικά κεφάλαια της μελέτης «Ο Βιασμός της Ιστορίας» που κυκλοφορεί μαζί με τη ΓΝΩΜΗ από την πρώτη Αυγούστου.
  • Ο Μακάριος Δρουσιώτης βρίσκεται στο πλάι του Προέδρου Αναστασιάδη για να του χαράζει την επικοινωνιακή τακτική αλλά κυρίως, του προετοιμάσει το ιδεολογικό και ιστορικό υπόβαθρο για τη προσχώρηση της Κύπρου στο ΝΑΤΟϊκό στρατόπεδο. Ο ίδιος, η πρώην εφημερίδα του και η ηγεσία του ΔΗΣΥ, συνεργάζονται άψογα, εδώ και καιρό, προς αυτή την κατεύθυνση.
  • Το μαρτυρούν τα πρωτοσέλιδα και τα δημοσιεύματα, τα άρθρα και οι αναλύσεις, οι κομματικές τοποθετήσεις αλλά και αδιάψευστες διαρροές από το Wikileaks, που φέρουν τον μεν Αβέρωφ Νεοφύτου να αποτελεί τη «στενή επαφή» της Αμερικάνικης πρεσβείας και το Νίκο Αναστασιάδη να θεωρείται ως ο εκλεκτός των ΗΠΑ που προωθεί με πρόγραμμα τις πολιτικές τους.  
Η ΚΥΠΡΟΣ –ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ- ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ
  • Οι Αμερικανοί σπρώχνουν την Ευρώπη σε πόλεμο κατά της Ρωσίας, είναι αυταπόδειχτο. Θέλουν και την Κύπρο σύμμαχο και συνένοχο σ’ αυτή τη δολιότητα η οποία δεν εκφράζει το λαό μας.
  • Η ωμή και απροκάλυπτη επέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε μια σειρά από χώρες που εξασκούσαν ισορροπημένη εξωτερική πολιτική, αποτελεί μέρος της στρατηγικής περιορισμού της επιρροής της Ρωσία, της Κίνας και των συνεργαζόμενων χωρών στα πλαίσια των BRICS.
  • Αυτό τον χαρακτήρα έχουν και οι οικονομικές επιθέσεις απέναντι στην Αργεντινή πρόσφατα, την Κούβα και τη Βενεζουέλα διαχρονικά. Αυτό το στόχο, εκτιμούμε, είχε και πολεμική απέναντι στην Κυβέρνηση της Κυπριακής Αριστεράς την περίοδο 2009-13.
  • Θέλουν να δημιουργήσουν ψηλό κόστος στην ανεξάρτητη πολιτική και την οικονομική συνεργασία με Ρωσία και Κίνα. Εξαναγκάζουν τους λαούς, με ντόπιους εντολοδόχους, στο δίλημμα «είτε μαζί μας ή εναντίον μας». Δαιμονοποιούν ηγέτες, τους καταδιώκουν και τους εξοστρακίζουν. Ενίοτε τους δολοφονούν, κυριολεκτικά ή πολιτικά.
  • Αυτούς επέλεξαν οι σημερινοί κυβερνώντες ως «στρατηγικούς συμμάχους», και αυτούς διάλεξαν τόσο οι ευρωπαίοι νεοφιλελεύθεροι μέσω Μέρκελ, όσο και οι αμερικανοί μέσω Μπάϊντεν. Όλοι μαζί υπερψηφίζουν την καταδίκη της Ρωσίας, μαζί καταστρώνουν σχέδια εξοπλισμών και «αμυντικής» θωράκισης, όπως αποκάλυπτε πριν μια μόλις εβδομάδα η «Σημερινή» (21/8, "Σάρκα και οστά στη συνεργασία με ΗΠΑ"), επικαλούμενη έγκυρες κυβερνητικές πηγές.
  • Ας αλλάξει τροπάρι λοιπόν η Κυβέρνηση. Μας καταστρέφει μέρα με τη μέρα, μας οδηγεί στο γκρεμό. Και είναι επικίνδυνοι, γιατί ακριβώς δεν αντιλαμβάνονται τον αντίκτυπο των πολιτικών τους αποφάσεων.
  • Βάζουν την Κύπρο και το λαό της σε μεγάλες περιπέτειες με την φανατική υιοθέτηση των νεοφιλελεύθερων και ιμπεριαλιστικών προγραμμάτων, και θα πρέπει να αμφισβητηθούν εφ’ όλης της ύλης από τα κόμματα και την κοινωνία.
  • Δε θα μπλέξουμε εμείς με το μέτωπο κατά της Ρωσίας και τα αρπακτικά των δυτικών αγορών, γιατί αυτά ξέρει κι αυτά κάνει η Δεξιά. Να φύγουν αφού δεν μπορούν να διατηρήσουν το δημόσιο συμφέρον, την κοινωνική συνοχή και τις διαχρονικές καλές σχέσεις της Κύπρου με φίλες χώρες.  

1 Σεπτεμβρίου 2014

Υπάρχει διέξοδος: Ανεξαρτησία από τους Δυτικούς

  • Ανυπακοή κι αντίσταση - Έξω από τα μνημόνια – Τέρμα με το νεοφιλελευθερισμό και το πλιάτσικο
  • Όχι στην αντιπαλότητα με Ρωσία και Κίνα – Η νέα παγκόσμια αναπτυξιακή τράπεζα των BRICS να μπει στο τραπέζι του κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου.
  • Οι Δεξιές ηγεσίες των δημόσιων υπαλλήλων και ο ύπουλος ρόλος τους απέναντι στους εργαζόμενους – Για τρίτη φορά μποϋκοτάρουν τις μαζικές κινητοποιήσεις.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ  στη ΓΝΩΜΗ, 22/8/2014
  • Η ΠΑΣΥΔΥ δε θα συμμετάσχει στη κινητοποίηση της πλατφόρμας «Η κοινωνία αντιδρά και διεκδικεί» για τις εκποιήσεις, όπως ακριβώς απείχε κι από τις προηγούμενες μαζικές κινητοποιήσεις του εργατικού κινήματος του τόπου το Δεκέμβρη του 13 και το Φλεβάρη του 14’.
  • Επί διακυβέρνησης Χριστόφια, η Γενική Συνέλευση της «εις και μόνης» ομοσπονδίας των δημοσίων υπαλλήλων, έδειχνε ιδιαίτερα ευαίσθητη. Μέχρι και που απείλησε με μποϋκοτάζ των δημοτικών εκλογών του Δεκέμβρη του 11’, προληπτικά, στη βάση φημών περί «κρυφών μέτρων» που ετοίμαζε το υπουργείο οικονομικών!
  • Τα ίδια και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις, που προχωρούσαν σε μονοήμερες απεργίες και στάσεις εργασίας με σχετική ευκολία μέχρι και το 13’.
  • Τώρα, μπροστά στη γενική εκποίηση κράτους και λαού, «κάνουν τις πάπιες» και διαχωρίζουν τη θέση τους από την αγωνία των υπόλοιπων μισθωτών αλλά και των γονέων, που μέσω της συνομοσπονδίας τους δηλώνουν σταθερά παρόν.
 ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΙ – ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ- ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΤΟΥ ΕΥΡΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ
  • Αδυνατούμε να πιστέψουμε πως δεν αφορά τη συνδικαλιστική ηγεσία που βρίσκεται εκτός πλατφόρμας,  η υποθήκευση του μέλλοντος αυτού του τόπου. Πως ΣΕΚ, ΠΑΣΥΔΥ, ΟΕΛΜΕΚ και οι ηγεσίες των «γαλάζιων» συντεχνιών στους ημικρατικούς,  δεν νιώθουν την καυτή ανάσα της τρόικας πίσω από το σβέρκο τους.
  • Η Δεξιά, ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δημοσιουπαλληλική κάστα που εκπροσωπεί το σύνολο των εργαζόμενων στην κρατική μηχανή, ίσως να θεωρεί ότι «την έχει σαλβάρει». Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, έκαναν τη βρώμικη δουλειά όλη την περασμένη περίοδο, συμμετέχοντας με ύπουλα κίνητρα στην αντιπολιτευτική υστερία της πενταετίας Χριστόφια, και τώρα «το ‘χουν ρίξει στην τρελή».
  • Ο πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ, και μέλος του ανωτάτου συμβουλίου του Συναγερμού, Δημήτρης Ταλιαδώρος, ενδιαφέρεται περισσότερο για το αν θα διδάσκεται ή όχι η ομοσπονδία στα σχολεία, από την έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας που επικρέμεται απειλητικά πάνω απ τα κεφάλια των εκπαιδευτικών.
  • Ο άλλοτε λαλίστατος πρόεδρος της ΠΑΣΥΔΥ, Γλαύκος Χατζηπέτρου, στις μόνες περιπτώσεις που χρειάζεται πλέον να κάνει δηλώσεις, είναι για να απορρίψει τη συμμετοχή της οργάνωσης σε κινητοποιήσεις ενάντια στα μνημονιακά νομοσχέδια.
  • Οι εργαζόμενοι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είναι εγκλωβισμένοι και φιμωμένοι. Ασφυκτιούν πίσω από ηγεσίες που στηρίζουν την πορεία που ακολουθεί η κυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού-Τρόικας. Ηγεσίες και παρατάξεις που -αυτό βλέπουμε κι αυτό λέμε- βάζουν πιο πάνω από το καλώς νοούμενο δημόσιο συμφέρον, το πολιτικό συμφέρον της «εθνικής παράταξης».
ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ
  • Οι κυβερνώντες παραδίδουν εργαζόμενους και δημόσιο συμφέρον στα χέρια των αρπακτικών, ξένων και ντόπιων. Η κοινωνία, πρέπει να βρει τρόπους να εκφράσει την αντίθεσή της στους επαναλαμβανόμενους εκβιασμούς για να σωθεί, δήθεν, η οικονομία τους τόπου.
  • Η «εθνική σωτηρία» αφορά τα κατεστημένα και μια χούφτα Κυπρίων που έχουν καταφέρει μετά την αναμπουμπούλα, να αποκτήσουν οικονομική και πολιτική δύναμη. Δεν αφορά τους πολλούς, τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων, των ανέργων, των φοιτητών, των απόμαχων και των νέων που μπαίνουν με επίκτητο χρέος στη μάχη της ζωής.
  • Υπάρχει διέξοδος. Ο δρόμος της ανυπακοής και της αντίστασης, η έξοδος από τα σαγόνια της ευρωζώνης και των μηχανισμών της.
  • Υπάρχουν εναλλακτικές στρατηγικές που δεν μετατρέπουν την Κύπρο και το λαό της σε πειθήνια και άβουλα όργανα των Βρυξελλών, της πόλης όπου έχουν την έδρα τους, καθόλου τυχαία, ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση.
  • Η αναδυόμενη συμμαχία των BRICS με ηγέτιδες χώρες τη Ρωσία και την Κίνα, και η παγκόσμια αναπτυξιακή τράπεζα που έχουν εξαγγείλει ως αντίβαρο στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, πρέπει να μπουν στο τραπέζι του πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου.
  • Η παραμονή της Κύπρου στο Ευρώ και η υπαγωγή ολόκληρης της χώρας σε καθεστώς εκποίησης, παράλληλα με τις επιπτώσεις στην κυπριακή οικονομία από μια ενδεχόμενη κλιμάκωση της έντασης Δύσης-Ρωσίας, θα πάρουν τη χώρα δεκαετίες πίσω.
  • Αυτοί δεν είναι σωτήρες, είναι ολετήρες. Δεν είναι εταίροι, αλλά αφεντικά. Και δεν είναι στρατηγικοί σύμμαχοι, αλλά υπερ-κυβερνήτες που αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς, υπό την κάλυψη των τοπικών εντολοδόχων τους.

30 Αυγούστου 2014

Κοινωνικός διχασμός: Το εργαλείο των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων

Πως δέθηκε ο κύπριος πολίτης πισθάγκωνα και οδηγήθηκε υπνωτισμένος στην οικονομική σφαγή
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 22/8/2014
  • Άμυνα απέναντι στις απροκάλυπτες επιθέσεις της ξένης και ντόπιας ελίτ, είναι η λαϊκή-εργατική ενότητα. Μια ενότητα που προϋποθέτει ταξική συνείδηση και γνώση των διδαγμάτων της ιστορίας - και που ελλείψει των προαπαιτούμενών της, δεν μπορεί να επιτευχθεί στον βαθμό που να μπορεί να γέρνει αποφασιστικά την πλάστιγγα.
  • Ο απλός λαός είναι έρμαιο των τροϊκανών και των υποτακτικών τους δεχόμενος το ένα μετά το άλλο τα κτυπήματα του παλιού και του νέου ιμπεριαλισμού, της παλιάς και νέας αποικιοκρατίας, γιατί ακριβώς, ένα σημαντικό μέρος του πείθεται να συντάσσεται και να υπηρετεί τα συμφέροντα και τα ιδεολογήματα της αντίδρασης.
  • Εργαλεία για τη διάσπαση της κοινωνίας των εργαζόμενων ήταν και είναι ο εθνικισμός, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και ο αντικομουνισμός, που στα κυπριακά δεδομένα μεταφράζεται σε κυρίως σε αντιΑΚΕΛισμό.
  • Για όσο το σημαντικό μέρος των απλών ανθρώπων, και όχι μόνο στην Κύπρο φυσικά, είναι  προσηλυτισμένο στα «ιδεώδη» της άρχουσας τάξης ακολουθώντας ως υπνωτισμένο τη γραμμή που υποδεικνύεται από τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, η αντίσταση, η πρόοδος και ο εκδημοκρατισμός μετατίθενται σε επόμενες ιστορικές περιόδους.
  • Δεν ήταν άραγε μια μορφή κοινωνικής ύπνωσης η προπαγάνδα περί των δήθεν προσωπικών ευθυνών του τέως Προέδρου σε ότι αφορά το στρατιωτικό ατύχημα στο Μαρί ή την οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα ως αποτέλεσμα, κυρίως, της γενικής ατασθαλίας των τραπεζιτών;
  • Δεν ήταν προϊόν προσηλυτισμού και πλύσης εγκεφάλου η άρνηση μεγάλης μερίδας συμπατριωτών μας να αναγνωρίσουν τις καταφανέστατες ευθύνες της στρατιωτικής ηγεσίας και των καθ’ ύλην αρμόδιων λειτουργών στην αιματηρή τραγωδία του 2011;
  • Ή δεν αποτελούσε ομαδική παράκρουση η περιρρέουσα που ήθελε την διακυβέρνηση Χριστόφια να προκαλεί με την «ατολμία» και τις «ιδεολογικές αγκυλώσεις» της, την κατρακύλα της κυπριακής οικονομίας;
  • Με αφορμή το Μαρί και υπό το άγχος των εξελίξεων στο Κυπριακό και την οικονομία, η πλειοψηφία οδηγήθηκε άβουλη σε ένα απονενοημένο διάβημα, σε μια κοινωνική αυτοχειρία, αφήνοντας μια σάπια κατάσταση να ηγηθεί του τόπου.
  • Χαρακτηριστικότερο δείγμα αυτής της αυτοχειρίας ήταν η αποστροφή του κεντρώου χώρου σε μια νέα συνεργασία με το ΑΚΕΛ: Όσες ψήφοι δημοκρατικών ανθρώπων κατευθύνθηκαν τελικά στον Αναστασιάδη ή τις «ίσες αποστάσεις» του λευκού και της αποχής, στράφηκαν στην ουσία ενάντια στα συμφέροντα των μικροαστών και της μεσαίας τάξης των κυβερνητικών υπαλλήλων που παραδοσιακά αποτελούν το λεγόμενο «ενδιάμεσο» και την κεντροδεξιά.
ΝΑ ΔΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ
  • Η πλάνη ήταν και συνεχίζει να είναι τεραστίων διαστάσεων, παρά το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και Κυβέρνηση Αναστασιάδη έχουν ήδη δείξει και αποδείξει τις προθέσεις και τις αυταρχικές πρακτικές τους.
  • Δεν είναι φυσικά και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για όσους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επέλεξαν ή επέτρεψαν στο Νίκο Αναστασιάδη και τον Συναγερμό να αναρριχηθούν στην εξουσία, να παραδεχθούν σε ενάμιση μόλις χρόνο μετά την μεγάλη ήττα που υπέστηκαν λαός και δημόσιο συμφέρον, πως στάση τους την τελευταία πενταετία ήταν κατώτερη των περιστάσεων.
  • Η κοινωνία των πολιτών, οι μισθωτοί, οι μικροκαταστηματάρχες, η νεολαία, πρέπει επιτέλους να δουν καθαρά το ταξικό τους συμφέρον, να υπολογίσουν και αναρωτηθούν που οδήγησε τελικά η δαιμονοποίηση της Αριστεράς. Οι καιροί απαιτούν από τον απλό άνθρωπο να γίνει καχύποπτος προς τα ΜΜΕ και τις στημένες εικόνες τους, τις εθνικές κορώνες των λαϊκιστών και τις παρεμβάσεις του Αρχιεπισκόπου.
  • Ο λαός υποκύπτει γιατί ακριβώς τον εξεβίασαν να επιρρίψει στον εαυτό του και το εργατικό κίνημα τις ευθύνες για την οικονομική του κατάσταση. Και θα σηκώσει ανάστημα μόνο αν απορρίψει αυτό το κατηγορητήριο, επιστρέφοντας τις ενοχές εκεί όπου ανήκουν: στην απληστία και την απανθρωπιά των αγορών, ξένων και ντόπιων.

28 Αυγούστου 2014

Ούτε σπιθαμή γης στα αρπακτικά, ούτε Ευρώ στους τοκογλύφους: Χίλιες φορές Αργεντινή!

  • Κάθε μνημονιακό νομοσχέδιο και καρφί στο σώμα της Κύπρου και του λαού της.
  • Αντίσταση και πάλη: Ο μόνος δρόμος για ανεξαρτησία και ευημερία.
  • Θύμα δυτικών εκδικητικών κινήσεων η Αργεντινή, γιατί ξεφορτώθηκε το ΔΝΤ και την αμερικάνικη αποικιοκρατία.  
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 8/8/2014
  • Η Αργεντινή, η πατρίδα του Τσε Γκεβάρα, εδώ και μια δεκαετία νικά το νεοφιλελευθερισμό και τη νέα αποικιοκρατία κατά κράτος. Η «επιλεκτική χρεωκοπία» της Αργεντινής δεν αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Το αντίθετο, διδάσκει πως η «θρησκεία» της χρηματοπιστωτικής απληστίας και της πολιτικής αλητείας,  έχει αντίδοτο. Μπορούν οι λαοί να αντισταθούν και να παλέψουν, δεν είναι μονόδρομος η υποταγή.
  • Η επίθεση των αμερικάνικων δικαστηρίων, των «αρπακτικών ταμείων» και των «οίκων αξιολόγησης» ενάντια στην Αργεντινή, αποτελούν ουσιαστικά «κυρώσεις» και εκδικητικές κινήσεις των Δυτικών για τις πολιτικές της χώρας. Πολιτικές που «ξεκολλούν» τελειωτικά τη δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής από το άρμα της Δύσης.
  • Η Αργεντινή έχει επιλέξει να απογαλακτιστεί εντελώς από τις ΗΠΑ και τις αγορές που ελέγχουν, ερχόμενη όλο και πιο κοντά στις χώρες που αποτελούν τους BRICS: τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Νότιο Αφρική.
  • Στην ουσία, μετά από τις πρόσφατες εξελίξεις και στη βάση των μεγάλων συμφωνιών αξίας πολλών δισεκατομμυρίων που επιτεύχθηκαν τον Ιούλιο μεταξύ της Αργεντινής, της Ρωσίας και της Κίνας, η «χώρα του ταγκό» προσχωρεί επίσημα στο νέο πόλο.  Πολιτικοί σχολιαστές, κάνουν λόγο ακόμα και για μετονομασία των BRICS σε BRICS-A, προσθέτοντας το αρχικό γράμμα της Αργεντινής στο αρκτικόλεξο του οργανισμού.
ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΜΑΖΙΚΑ Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ «ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ» 
  • Αποδεικνύεται στην πράξη, πως οι αξιολογήσεις, οι ποινές και οι χρεοκοπίες που μεταχειρίζονται τα καπιταλιστικά κέντρα της Δύσης, δεν έχουν καμιά αξία, ούτε και εφαρμογή, αν οι λαοί και οι ηγεσίες τους αποφασίσουν να αντισταθούν στη νέα αποικιοκρατία και να βαδίσουν το δρόμο της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
  • Ο μονόδρομος των μνημονίων και των δυτικών αγορών, είναι ένα μεγάλο ψέμα, μια μεγάλη απάτη εις βάρος της κοινωνίας. Αποτελεί, ωμά, μια επιλογή της αστικής τάξης και των οικονομικών συμφερόντων της. Δεν εξυπηρετεί τους εργαζόμενους και το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον, ούτε και μπορεί να υποσχεθεί καλύτερες μέρες.
  • Μας θέλουν χωρίς περιουσίες, χωρίς επαγγελματική ασφάλεια, χωρίς κρατική προστασία, χωρίς δικαιώματα και αντιστάσεις, γιατί έτσι μεγιστοποιεί τα κέρδη της η ξένη και ντόπια επιχειρηματική τάξη. Έτσι μπορούν να «κάνουν λάστιχο» τους εργαζόμενους και να θεσμοθετούν την εκμετάλλευση στο όνομα της «εθνικής σωτηρίας», της σωτηρίας δηλαδή των τραπεζιτών και των μεγαλοεπιχειρηματιών, των χρηματιστηριακών και πιστωτικών κερδοσκόπων.
  • Να μη σωθεί καμιά τράπεζα αφού δεν μπορεί να κάνει τα αυτονόητα: Να διαπραγματευτεί ρεαλιστικούς στόχους με τους πελάτες της, να κουρέψει τα πανωτόκια, να χαμηλώσει αισθητά τα επιτόκια, να προχωρήσει σε εκποιήσεις μεγάλων υποθηκευμένων τουριστικών και άλλων έργων αξίας πολλών δισεκατομμυρίων.
  • Να μην επιβιώσει καμιά τράπεζα με το αίμα του κοσμάκη, των νοικοκυραίων, των μισθωτών και των συνταξιούχων, υποθηκεύοντας το μέλλον της νεολαίας και των γενεών που έρχονται.
Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ
  • Οι τράπεζες και ειδικότερα ο όμιλος «φρανκενστάιν» που δημιουργήθηκε μετά την ενοποίηση Κύπρου και Λαϊκής, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα είσπραξης οφειλών γιατί μειώθηκαν σημαντικά τα εισοδήματα του μέσου νοικοκυριού, απόρροια των πολιτικών που εφαρμόζονται και που σύμφωνα με τους νυν κυβερνώντες, έπρεπε να «τα κάναμε μόνοι μας» εδώ και καιρό.
  • Είναι ένας φαύλος κύκλος. Χαμηλότερα εισοδήματα και ανεργία, φέρνουν μικρότερη κατανάλωση και αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων. Τα μνημόνια της λιτότητας δεν λύνουν κανένα εθνικό πρόβλημα, αντίθετα το διαιωνίζουν, με αποτέλεσμα ο κρατικός δανεισμός να αυξάνεται δραματικά και τα πραγματικά οικονομικά μεγέθη να συρρικνώνονται.
  • Με κάθε μνημονιακό νομοσχέδιο, μας ζητούν να αποχωριστούμε μέρος της ζήσης και της αξιοπρέπειάς μας. Με κάθε νέα απαίτηση, Τρόικα και Κυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού, μας μετατρέπουν σε πρεζάκια που θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να πάρουν «τη δόση» τους.
  • Παρόλα αυτά, ούτε με το κούρεμα καταθέσεων, ούτε με το «χάρισμα» των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, ούτε με τον υψηλότοκο δανεισμό που πέτυχαν προ δύο μηνών οι κυβερνώντες πανηγυρίζοντας πως δήθεν «βγήκαμε στις αγορές», και ούτε και με τα σπίτια μας θα λύσουν το τραπεζιτικό πρόβλημα.  
  • Τα κοράκια έχουν γαντζώσει  τα νύχια τους βαθειά και θέλουν να πετάξουν με τα μεγαλύτερα φιλέτα που μπορούν να σηκώσουν. Ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις, εκδουλεύσεις στα μεγάλα συμφέροντα, μειώσεις μισθών, εξαθλίωση των ανθρώπων που λαμβάνουν κοινωνικά επιδόματα.
  • Ο πάτος δεν θα έχει τέλος, αν δεν επιλέξουμε, ως κοινωνία και ως πολιτική ηγεσία, να αμφισβητήσουμε τους μονόδρομους που επικαλούνται Δεξιά και Δυτικοί. Για να επιβιώσει ο λαός και να διατηρήσει αποφασιστική ισχύ πάνω στην Κυπριακή Δημοκρατία, θα πρέπει να επιστρέψει η χώρα στις πολιτικές των ίσων αποστάσεων από τους γεωπολιτικούς πόλους, αλλά και στην ενίσχυση της κρατικής παρέμβασης και της επιχειρηματικότητας. 

26 Αυγούστου 2014

Ο φίλος μου ο Ναθαναήλ, ο νέος άνθρωπος και ο Τσε


"Ο Κομμουνισμός είναι ένα φαινόμενο συνείδησης και όχι μόνο ένα φαινόμενο παραγωγής. Δε μπορείς να φτάσεις στον κομμουνισμό με την απλή μηχανική συσσώρευση ποσοτήτων προϊόντων που τίθενται στην διάθεση του λαού. Έτσι, σίγουρα θα φτάσουμε κάπου, σίγουρα σε κάποια ειδική μορφή του σοσιαλισμού. Αυτό όμως που καθορίζεται από τον Μαρξ ως κομμουνισμός και αυτό που φιλοδοξούμε γενικά να είναι ο κομμουνισμός, σε αυτό δεν μπορούμε να φτάσουμε αν ο άνθρωπος δεν είναι συνειδητός. Δηλαδή, αν δεν αποκτά μια νέα συνείδηση απέναντι στην κοινωνία"

[Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Δεκέμβρης 1963]
  • Ο φίλος μου ο Ναθαναήλ, δε νιώθει άνετα να αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστής. Είναι μεγάλη υπόθεση, λέει, να δηλώνει κάποιος κομμουνιστής, ειδικά στις μέρες μας. Δηλώνει «αριστερός» και «φιλοκομμουνιστής».
  • Αποφεύγει και να προσφωνεί όλους εμάς που τον ακολουθούμε και τον εκτιμούμε, ως συντρόφους. Δίνει μια τέτοια βαρύτητα και ειδική σημασία στις λέξεις «κομμουνιστής» και «σύντροφος», που λες και δεν έχει έρθει ξανά ή ώρα τους.
  • Είναι βαρύ το φορτίο μιας τέτοιας ομολογίας, για να λέμε την αλήθεια. Να δηλώνεις επαναστάτης και να θεωρείς πως έχεις συντρόφους, θα προϋπόθετε την ανάλογη δράση, ζωή και αποστολή.   
  • Ο Τσε μιλά ακριβώς για την ανάγκη τα κινήματα να δουν πίσω από το υλικό μέρος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και να λάβουν σοβαρά υπόψη το μεγάλο προαπαιτούμενο: «τη νέα συνείδηση απέναντι στην κοινωνία».
  • Μια συνείδηση που θα επιτρέψει να γίνουν τα μεγάλα, σταθερά και ανυποχώρητα βήματα προς το «νέο κόσμο». Κι ο νέος αυτός κόσμος, μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο από το «νέο άνθρωπο».
“Για να οικοδομήσουμε τον κομμουνισμό, είναι αναγκαίο ταυτόχρονα με τις υλικές βάσεις,  να οικοδομείται  και ο νέος άνθρωπος … Με αυτό τον τρόπο, ο άνθρωπος θα φτάσει σε ολοκληρωμένη συνείδηση του εαυτού του ως κοινωνικού όντος, κάτι που είναι ισοδύναμο με την πλήρη πραγμάτωση του προορισμού του”
[Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Μάρτης 1965]
  • Ο κομμουνιστής, τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα, όσο ιδιαίτερα όταν καταφέρει να ανατρέψει την εξουσία των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών, πρέπει να χαρακτηρίζεται από το ήθος του. Να είναι πάντα έντιμος κι αδέκαστος, λιτός και εγκρατής, να έχει βαθειά πολιτική σκέψη και να ζει μέσα στην κομματική και κινηματική οργάνωση.
  • Ο κομμουνιστής έχει καθαρό μυαλό, δεν παρασύρεται, δεν αστικοποιείται, δεν ανταλλάσει την προσωπική ή οικογενειακή του αναβάθμιση με τον εργατικό αγώνα. Είναι αυστηρός απέναντι στα παρακμιακά και τα εύκολα, αναπνέει μόνο μέσα σε μορφωτικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα, στις τέχνες, τα βιβλία, την ιστορία - χωρίς όμως να είναι στριφνός και απόμακρος, δυσπρόσιτος ή απρόβλεπτος.
  • Έχει πανανθρώπινα ιδανικά και οράματα, έχει την έγνοια της γης και του οικοσυστήματος. Αγωνίζεται για την πνευματική και τεχνολογική πρόοδο της ανθρωπότητας ως τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια άλλη ζωή, πιο ελεύθερη και πιο δημιουργική, που να διασώζει και να προστατεύει κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη.
  • Ο κομμουνιστής λατρεύει τη ζωή, τη φύση, την ανθρώπινη πρόοδο και ευτυχία. Δίνει τον καλύτερό του εαυτό στο κοινωνικό σύνολο που ανήκει. Πρωτοπορεί, οργανώνει, υπομένει και θυσιάζεται για την καλυτέρευση των συνθηκών για τον απλό άνθρωπο.
  • Είναι έντιμος και διαλεκτικός στις συζητήσεις και τις τοποθετήσεις του, χρησιμοποιεί μόνο πραγματικά στοιχεία και ντοκουμέντα, δε συκοφαντεί, δεν κατασκευάζει κατηγορητήρια. Ξέρει καλά τη Μαρξιστική και Λενινιστική προπαίδεια, όχι φυσικά σαν τυφλοσούρτη και παπαγαλία, αλλά σαν εργαλείο σκέψης και ανάλυσης.
  • Ξέρει πως ο πιο πολύτιμος σύμμαχος για μια ριζοσπαστική εναλλακτική πορεία της ανθρωπότητας, είναι ο πολιτισμός και η επιστήμη: Η μορφωτική και τεχνολογική ανόρθωση που με τη σειρά της θα ενθαρρύνει και θα στηρίξει τη συλλογική δράση και τον τελικό θρίαμβο του δημόσιου συμφέροντος απέναντι στο ιδιωτικό.
  • Εργάζεται για την ειρήνη, για τον αφοπλισμό, την ευημερία, την υγεία και την ανάπτυξη και της πιο απομακρυσμένης κοινότητας ανθρώπων. Έχει ως κανόνα την ισοτιμία και την ισοπολιτεία, απεχθάνεται την κοινωνική αδικία, τις διακρίσεις, το ρατσισμό, την ανθρώπινη δυστυχία και τα οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω τους.
Ο Τσε πίστευε στον άνθρωπο. Αν δεν πιστεύουμε στον άνθρωπο, αν θεωρούμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα αδιόρθωτο ζωάκι, που μπορεί να πάει μπροστά μόνο αν το ταΐζεις χορτάρι ή το δελεάζεις με ένα καρότο ή το δέρνεις με μια μαγκούρα – όποιος το πιστεύει αυτό, όποιος είναι πεισμένος γι αυτό, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει επαναστάτης δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κομμουνιστής”
[Φιντέλ Κάστρο]
  • Ο επαναστάτης αφιερώνει τη ζωή του στην αντίσταση κατά της σκλαβιάς του ανθρώπινου πνεύματος. Μιας ανελευθερίας και χειραγώγησης της σκέψης που εκπορεύεται διαχρονικά από τις εκάστοτε άρχουσες τάξεις, τους φεουδάρχες, την εκκλησία, τους ιμπεριαλιστές και τους υπηρέτες τους, και έχει σαν στόχο και αποτέλεσμα τη συντήρηση του συστήματος εκμετάλλευσης.
  • Είναι ο άγιος και ο προφήτης της εποχής του, ανήκει στην εποχή του, μιλά και σκέφτεται για την εποχή του, υπερασπιζόμενος ένα πανάρχαιο ζητούμενο για την πολιτισμένη ανθρωπότητα: την ελευθερία του πνεύματος που με τη σειρά της θα επιτρέψει την απελευθέρωση από όσα καταδικάζουν ιστορικά τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων αυτού του πλανήτη σε μια απάνθρωπη ζήση.
  • Πιστεύει στον άνθρωπο, στις δυνατότητες του, στην ικανότητά του να υπερβεί το εγώ του και να γίνει ένα με ότι πιο καθαρό και πολύτιμο έχουν κυοφορήσει οι αιώνες: το σοσιαλιστικό-διεθνιστικό κίνημα.
  • Αρχίζω λοιπόν να κατανοώ σιγά-σιγά, πως φίλος ο Ναθαναήλ, διαισθανόμενος τη βαρύτητα και την ευθύνη μιας δήλωσης που θα τον κατέτασσε στους κομμουνιστές, από σεμνότητα, ταπεινοφροσύνη και μετριοπάθεια, δεν την αποτολμά. Έχει την επίγνωση πως «αν θέλεις να λέγεσαι κομμουνιστής» ισοδυναμεί με το «αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».
  • Και θα έλεγα, κλείνοντας, πως στις μέρες μας θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο να είχαμε περισσότερους «Ναθαναήλ» και λιγότερους αυτόκλητους και αυτο-αναγορευμένους επαναστάτες και κομμουνιστές.  
  • Ας γίνουμε πρώτα καλύτεροι άνθρωποι, άξιοι επιβίωσης και πνευματικής ανύψωσης. Άνθρωποι του πνεύματος, γνήσια κοινωνικά κι αλληλέγγυα όντα.
  • Δε θα μπορούσαμε έτσι κι αλλιώς, να χτίσουμε το νέο κόσμο με τα παλιά υλικά…

21 Αυγούστου 2014

Και τώρα το κτύπημα που θα μας αποτελειώσει: Η εχθρός Ρωσία!

Όχι στους ΝΑΤΟϊκούς πολέμους - Κύπρος ανεξάρτητη 
  • Ιδού τα αποτελέσματα των αγκυλώσεων και των ιδεοληψιών της Δεξιάς περί δυτικού και ΝΑΤΟϊκού μονόδρομου: Κλαψουρίζουμε στους Ρώσους διπλωμάτες για εξαίρεση από το εμπάργκο.
  • Η Κύπρος θα υποστεί ίσως το βαρύτερο πλήγμα ανάμεσα στις χώρες μέλη της ΕΕ από την γενίκευση του οικονομικού πολέμου Δύσης-Ρωσίας.
  • Απεμπλοκή τώρα από τις φιλοΝΑΤΟϊκές και μνημονιακές εμμονές της Κυβέρνησης Αναστασιάδη-Συναγερμού για να σωθεί ο τόπος και ο λαός.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 15/8/2014
  • Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν εμπλέξει για να καλά την Ευρώπη στη διελκυστίνδα τους με τη Ρωσία του Πούτιν, τη χώρα που θεωρεί, μάλλον σωστά, πως έχει την ικανότητα να επανακτήσει ένα μεγάλο μέρος της πρώην Σοβιετικής επιρροής.
  • Οι Αμερικανοί βλέπουν στη νέα Ρωσία μια απειλή. Η συνεργασία της με την Κίνα και άλλες σημαντικές ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις, βάζει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των δυτικών αγορών. Οι πόλεμοι που διεξάγονται υπό το σχεδιασμό του ΝΑΤΟ σε περιοχές με στρατηγική και ενεργειακή αξία, έχουν ακριβώς ως κύριο στόχο τους να περιορίσουν την επιρροή του διδύμου Ρωσίας-Κίνας και των δικών τους στρατηγικών συμμαχιών.
  • Την ίδια στόχευση εξυπηρετούν οι οικονομικοί αλλά και οι πολιτικοί πόλεμοι που έχουμε για τα καλά συνηθίσει εδώ στην Κύπρο από το 2011. Οι επιθετικές κινήσεις των ΗΠΑ σε Κούβα, Βενεζουέλα, Αργεντινή και μια σειρά από λαούς της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής που προσπαθούν από τις αρχές του νέου αιώνα να οργανωθούν και ν’ απογαλακτιστούν από την επιρροή των γιάνκηδων, κρύβουν πίσω τους την αγωνία των αποικιοκρατών που βλέπουν τη ζώνη της οικονομικής και πολιτικής τους επιρροής να συρρικνώνεται επικίνδυνα.   
  • Κύπρος, Λιβύη, Συρία και Ουκρανία έχουν ακριβώς πέσει θύματα του ακήρυκτου πολέμου του ΝΑΤΟ ενάντια στην οικονομική, πολιτική και στρατιωτική επιρροή της Ρωσίας. Το παιχνίδι όμως μπαίνει πια ξεκάθαρα σε μια νέα φάση που εμπλέκει «θέλοντας και μη» όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμα κι αυτές που θεωρούν πως υπάρχουν λόγοι να εξαιρεθούν…
ΙΔΟΥ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΗΛΩΣΗΣ ΣΤΟΥΣ «ΕΤΑΙΡΟΥΣ» ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ» 
  • Ο κλαυθμυρισμός των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου στη Ρωσία για τις επιπτώσεις του εμπάργκο προϊόντων απέναντι στις χώρες μέλη της Ε.Ε., έρχεται να επιβεβαιώσει τις αρνητικές επιπτώσεις της απόλυτης συμπόρευσης με τα ΝΑΤΟϊκά προγράμματα. Δεν μπορούν, Ελλάδα και Κύπρος, να αποδέχονται έτσι ωμά την φασιστική παλινόρθωση στην Ουκρανία και τη χρησιμοποίηση της χώρας ως πεδίο στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το ρωσογενή πληθυσμό, και μετά να μυξοκλαίνε στους Ρώσους αξιωματούχους ζητώντας την εξαίρεση των αγροτικών τους προϊόντων.
  • Το χτύπημα κατά της οικονομίας της Κύπρου από ένα ενδεχόμενο πάγωμα των οικονομικών σχέσεων Ρωσίας-ΕΕ, θα ήταν καίριο. Σε συνδυασμό με το μνημόνιο Αναστασιάδη-Eurogroup και τα νομοσχέδια του, θα μας μετατρέψει σε επαίτες και δούλους των δυτικών συμφερόντων. Θα μας πάρουν για ψίχουλα, γιατί τόσο θα αξίζουμε χωρίς το Ρώσικο και Κινέζικο οικονομικό πνεύμονα και την παράλληλη αφαίμαξη της κυπριακής οικονομίας μέσω της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων.
  • Η Δεξιά, και μακάρι να μας διαψεύσει, βρίσκεται σε ένα κατήφορο, χωρίς φρένα και χωρίς αντιστάσεις. Οι κυβερνώντες έχουν βάλει όλα τα αυγά τους σε ένα καλάθι και είναι υποχρεωμένοι, εκ των πραγμάτων, να υποστηρίξουν με σθένος τις επιλογές τους.
  • Θα μας παρουσιάσουν πιθανότατα, ως αντίδοτο στη νέα κρίση που θα προκύψει από την όξυνση των οικονομικών κυρώσεων, την αποτυχημένη συνταγή της προσήλωσης στους «συμμάχους μας» και τις «θυσίες που πρέπει να κάνουμε» για να γινόμαστε αποδεκτοί ως στόχος από τα κοράκια που μας πλασάρονται ως επενδυτές.
  • Λειτουργούν, στην ουσία, ως μεσάζοντες και διαμεσολαβητές, ταυτιζόμενοι πλήρως με την Τρόικα και τους Αμερικανούς, ακόμα και όταν οι άμεσες αρνητικές έως καταστροφικές συνέπειες είναι τόσο προφανείς. Κι αυτό είναι, αν τολμήσουμε να πούμε και κάποια πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, αν μη τι άλλο, φανατισμός.      
ΟΙ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΛΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
  • Ο ΝΑΤΟϊκός μονόδρομος πρέπει να αμφισβητηθεί. Η χώρα πρέπει να διατηρήσει την ανεξαρτησία της, να απέχει από διαδικασίες που αποκλείουν και αντιπαρατίθενται με τη Ρωσία ή και άλλες μεγάλες δυνάμεις.
  • Δεν είναι προς το συμφέρον του συνόλου του λαού μας μια τέτοια πολιτική. Μας απομονώνει από αγορές που αποδεικνύονται σωτήριες, αναταράσσοντας ενδεχόμενα και τις θετικές ισορροπίες στο επίπεδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ενόψει των αξιολογήσεων της πορείας των συνομιλιών για το Κυπριακό.  
  • Αν κάποτε έκανε κάποιο νόημα για το δυτικό κόσμο η αντιπαράθεση με την κομουνιστική Ρωσία κι ευρύτερα με τις σοσιαλιστικές χώρες, στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης των ανατολικών υπερδυνάμεων, δεν τίθεται ασφαλώς τέτοιο ζήτημα. Θα περιμέναμε πως η κυπριακή Δεξιά θα έβλεπε μαζί με εμάς τους υπόλοιπους, το αυτονόητο: Πως όχι μόνο δεν θα έπρεπε να υποσκάπτονται, αλλά αντίθετα επείγει σήμερα να ενισχύονται οι οικονομικές αλλά και πολιτικές σχέσεις της Κύπρου με την Ανατολή. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ο δυτικός καπιταλισμός αρχίζει να τρώει τα παιδιά του.
  • Τελικά, άλλοι είναι που έχουν τα «κολλήματα στο παρελθόν». Άλλοι είναι που θεωρούν το ΝΑΤΟ χρήσιμο στην ανθρωπότητα, μετά και από την ανατροπή του σοσιαλισμού, εκ των έσω, εδώ και 25 χρόνια. Και άλλοι είναι που φαντασιώνονται εχθρούς, επειδή το επιτάσσουν -πόσο πιο ξεκάθαρο μπορεί να γίνει τώρα πια- τα δυτικά συμφέροντα.
  • Κρίνοντας από τα οικονομικά δεδομένα των τελευταίων δεκαπέντε ετών σε σχέση με τη Ρωσία, το τουριστικό και επενδυτικό ρεύμα, τη δραστηριοποίηση υπεράκτιων εταιριών και τις ρώσικες καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες, μια ενδεχόμενη απόσυρση του ενδιαφέροντος των Ρώσων για τη χώρα μας θα επιφέρει στην Κύπρο ένα πλήγμα που αναλογικά θα ήταν το βαρύτερο πανευρωπαϊκά.
  • Ας αναλογιστεί λοιπόν ο Νίκος Αναστασιάδης και οι προεδρικοί του σύμβουλοι, τις επιπτώσεις μιας Κύπρου χωρίς τη ρώσικη παρουσία. Ας φανταστεί η επιχειρηματική τάξη, οι ξενοδόχοι και οι μεγαλέμποροι, το νησί μας σε μια κατάσταση γενικευμένου εμπάργκο μεταξύ της Ρωσίας και των δυτικών.
  • Οι «εθνικόφρονες» έκλεισαν τα μάτια και δέθηκαν αυτοβούλως στο άρμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Παίρνουν, ξανά, τη χώρα και το λαό στο λαιμό τους. Επείγει όσο ποτέ η ανατροπή των μονοδρόμων της Δεξιάς. Η Κύπρος πρέπει να επανακτήσει την ουδετερότητα και τον κοινωνικό χαρακτήρα της. Είναι ζήτημα επιβίωσης.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...