"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

26 Ιανουαρίου 2014

Η ντροπή όλη δική σας κύριε Νεοφύτου: Οι θάνατοι και οι αυτοκτονίες των τελευταίων ημερών έχουν ηθικούς αυτουργούς

Η λιτότητα και ο ρατσισμός σκοτώνουν...
  • Κάποτε, αυτοί οι κύριοι έκαναν σόου στα βενζινάδικα για την ακρίβεια των καυσίμων. Έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για την ανεργία. Έβαζαν προτάσεις νόμου για κατάργηση των τελών κυκλοφορίας. Δεν άφηναν να περάσει καμιά ρύθμιση για αύξηση του εταιρικού φόρου και έσχιζαν τα ιμάτιά τους για κάθε σκέψη που είχε να κάνει με συνεισφορά του πλούτου…
  • Έκαναν προεκλογικές με τα «τσιεκκούθκια», πλειοδοτούσαν σε εμπρηστικές αναφορές κατά των επιδομάτων των μεταναστών και των προσφύγων…
  • Ήθελαν κιόλας να επαναδιαπραγματευτούν το μνημόνιο στο οποίο κατέληξε αρχικά η περασμένη Κυβέρνηση με την Τρόικα, με στόχο δήθεν την ελάφρυνση των ευπαθών ομάδων, τρομάρα τους!
  • Άστε που για κάθε στραβοτιμονιά της κρατικής μηχανής, έκαναν λόγο για ευθιξίες και παραιτήσεις υπουργών και προέδρων…
  • Τώρα, οι καταθέτες και τα ταμεία των εργαζομένων κουρεύτηκαν, η ανεργία κάνει νέο ρεκόρ κάθε μήνα, οι τιμές των καυσίμων αυξήθηκαν όσο ποτέ, οι μισθοί μειώνονται σταθερά, οι κυκλοφορίες των αυτοκινήτων εκτοξεύθηκαν, οι φορολογίες πήραν την ανιούσα, οι ευπαθείς ομάδες αφέθηκαν στο έλεος της φιλανθρωπίας… και η ευθιξία πήγε περίπατο!
  • Τα κομμένα επιδόματα δολοφονούν εμμέσως μάνα 40 χρονών,  φυλακισμένοι αυτοκτονούν, έντεκα θαλασσαιμικοί πεθαίνουν στην αναμονή για φάρμακα
  • Σήμερα μάλιστα, ο κύριος Αβέρωφ Νεοφύτου με δηλώσεις του, κατηγόρησε εμμέσως την κοινωνία για τον τραγικό θάνατο της μάνας.  «Είναι ντροπή για την Κύπρο, είναι ντροπή για την κοινωνία μας», είπε...
  • Η ντροπή είναι όλοι δική σας κύριε Νεοφύτου, Πρόεδρε του ΔΗΣΥ. Οι θάνατοι που συγκλονίζουν τη κοινή γνώμη τις τελευταίες εβδομάδες έχουν ηθικούς αυτουργούς: Τον εθνικισμό και το νεοφιλελευθερισμό και όσους πολιτικούς και ιδιοκτήτες ΜΜΕ τους υπηρετούν.
  • Είναι πολιτική απόφαση και πράξη της σημερινής κυβέρνησης  το γκρέμισμα του κράτους πρόνοιας. Ούτε η Τρόικα δεν είχε τόσες απαιτήσεις σε ότι αφορά το κούρεμα της κοινωνικής πολιτικής.
  • Οι κυβερνώντες και το οικονομικό κατεστημένο που τους στηρίζει, κρύβονται πίσω το μνημόνιο για να εφαρμόσουν τις πολιτικές που για χρόνια έχουν κατά νου και που δεν μπορούσαν να υλοποιήσουν με συμμετοχή της Αριστεράς στη διακυβέρνηση του τόπου.  Αυτό γίνεται πια ξεκάθαρο ακόμα και γι αυτούς που ήπιαν και χώνεψαν το δηλητήριο της περασμένης πενταετίας…
  • Οι μετανάστες και οι πάσχοντες είναι τα πρώτα θύματα της λιτότητας. Θα ακολουθήσουν οι άνεργοι και οι οικογένειές τους.
  • Είμαστε ακόμα στην αρχή των κοινωνικών επιπτώσεων της πολιτικής που εφαρμόζεται. Κι αν δεν αντισταθούμε οργανωμένα και συνειδητά, θα ‘ρθει αναπόφευκτα και η σειρά του καθ ενός ξεχωριστά...


2 σχόλια:

  1. H αμέλεια τζιαι η ανεπάρκεια του στρατού σκοτώννει ακαριαία. Ο θάνατος που σκορπίζει η αμέλεια τζιαι η ανεπάρκεια του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας έρκεται με υστέρησην. Ακόμα είμαστιν στα πρώτα. Πρώτην φοράν πεθανίσκει πλάσμαν στην Κύπρον που την πείναν. Το κράτος έκοψεν με απόφασην του υπουργικού συμβουλίου τα κοντύλια σε σημείον που να πεθανίσκει κόσμος. Για να προστατέψουν την πλουτοκράτίαν (τες τζιέπες τους) τζιαι να μεν βάλουν φόρους πάνω στην ακίνητην περιουσίαν άνω του εκατομυρρίου, όπως επροώθησεν τον νόμον η Ελένη Μαύρου, εκόψαν τα κοντύλια για την κοινωνικήν πρόνοιαν τζιεί που ότι τους εζητήσαν οι δανειστές. Ο υπέρμετρος ζήλος με τον οποίον εφαρμόζουν τες πρόνοιες του μνημονίου που ξηλώννει τες κοινωνικές υπηρεσίες, που μεταφέρει τον δημόσιον πλούτον στα σιέρκα των ιδιωτών, που προστατεύκει την πλουτοκρατίαν, είναι δολοφονικός. Κάθε χαμόγελον του Χάρη εν έναν δάκρυν των φτωχών. Κάθε τζίζα που την πένναν της Ζέτας εν πόνος για κάποιυς άπορους. Οι θανάτοι που ανεπάρκειαν του κράτους προνοίας είναι εγγλήματα εκ προμελέτης. Όσοι υπουργοί κάμνουν κοινωνικούς πειραματισμούς τζιαι παίρνουν πολιτικές αποφάσεις που σκοτώννουν κόσμον, να δικαστούν με τους ίδιους όρους που εδικαστήκαν ο Κυπριανού τζιαι ο Παπακώστας.

    Στην Κύπρον όμως η δεξιά πλουτοκρατία είναι τζιαι παπάες, τζιαι τατάες, τζιαι εισαγγελείς τζιαι δικαστάες, τζιαι υπουργοί τζιαι γεννικοί διευθυντάες, τζιαι εργοδότες, τζιαι συνδικαλιστάες, τζιαι καναλλάρχες τζιαι δημοσιογραφκιάες. Το σύστημαν της είναι ασφαλισμένον από παντού.

    Άμαν θωρεί κάποιος πως κυβερνούν τωρά καταλάβει την αφέλειαν με την οποίαν επήεν η αριστερά να κυβερνήσει χωρίς να ντζίσει τους θεσμούς τους.

    Η Κύπρος θέλει αριστεράν που θα κυβερνήσει με δικόν της πρόγραμμαν, όχι αριστεράν που θα διαχειρίζεται τον καπιταλισμόν με δεξιούς διαχειριστές για προσωπικόν τζιαι ανώτερα στελέχη του κράτους.

    Όποιος είναι στην άμυναν θάφκει θύματα που την πάνταν του. Ο λαός πρέπει να φκεί στην επίθεσην.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γράφει ο Blogοδεσπότης Νέος, πιο πάνω στο κείμενο ΤΟΥ:
    «Τα κομμένα επιδόματα δολοφονούν εμμέσως μάνα 40 χρονών, φυλακισμένοι αυτοκτονούν, έντεκα θαλασσαιμικοί πεθαίνουν στην αναμονή για φάρμακα…»
    Και πιο κάτω:
    «Οι μετανάστες και οι πάσχοντες είναι τα πρώτα θύματα της λιτότητας. Θα ακολουθήσουν οι άνεργοι και οι οικογένειές τους.»
    Άραγε πόσοι αντιλαμβάνονται αυτή την οικτρή [κυπριακή] πραγματικότητα με τους μετανάστες, πόσοι μπορούν να αντιληφτούν τα αίτια της ευρύτερης μετανάστευσης και να δουν ότι σήμερα υλοποιείται ΚΑΙ για την Κύπρο [ως κομμάτι του καπιταλιστικού “παραδείσου”] το ρητό «γιορτή δική σου, παραμονή δική μου»… Κάποιοι άλλοι [ακόμη κι αριστεροί κι αριστερίζοντες] ψάχνουν ψύλλους στ’ άχυρα. Ας πούμεν, ο σύντροφος εδώ [link: http://www.akel.org.cy/nqcontent.cfm?a_id=9471&tt=graphic&lang=l1] που λαμβάνει μέρος στον Δημόσιο Προσυνεδριακό Διάλογο για το επικείμενο Προγραμματικό Συνέδριο του ΑΚΕΛ...
    Η ξενοφοβία σε συνδυασμός με εθνικιστικές και ελιτιστικές εξάρσεις [εντός της Αριστεράς] δεν ΜΑΣ επιτρέπει, φίλε Aceras, να υλοποιήσουμε για την ώρα αυτό που λες στην κατακλείδα του σχολίου ΣΟΥ: «Η Κύπρος θέλει αριστεράν που θα κυβερνήσει με δικόν της πρόγραμμαν, όχι αριστεράν που θα διαχειρίζεται τον καπιταλισμόν με δεξιούς διαχειριστές για προσωπικόν τζιαι ανώτερα στελέχη του κράτους.» Οι πρόσφατες δηλώσεις κομματικών στελεχών [ας πούμεν του Λαμάρη] για διεκδίκηση της διακυβέρνησης του τόπου το 2018, χωρίς αποσαφήνιση ή/και επαναδιακήρυξη των σοσιαλιστικών στόχων του Κόμματος, με προβληματίζουν σοβαρά ως προς το τί τελικά οραματιζόμαστε...
    Από την άλλη, η κουβέντα πολλών και διαφόρων εξ Ημών «σαν την Κύπρο εν έshει» [όταν με υπεροψία υποτιμούσαμε ή/και απαξιώναμε άλλους λαούς], παραμένει κύρια ως καταπιεσμένο και καταχωνιασμένο [ένεκα της κρίσης] απωθημένο στο υποσυνείδητο ΜΑΣ. Σκεφτήκαμε καμιά φορά, αν το “μεγαλείο” ΜΑΣ [ως Κύπρος εδώ στην Λεβαντίνη] οφείλεται και σε μια σειρά εξωγενείς παράγοντες, όπως η αστάθεια και ο εμφύλιος πόλεμος στον Λίβανο, η συνεχιζόμενη για δεκαετίες εμπόλεμη αντιπαράθεση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, η περιορισμένη πολιτική και κοινωνική προοδευτικότητα των κοσμικών καθεστώτων σε γειτονικές αραβικές χώρες, όπως η Συρία και η Αίγυπτος; Μέσ’ τους στραβούς συνήθως βασιλέφκει ο μονόφθαλμος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...