"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

16 Φεβρουαρίου 2014

Για τις προγραμματικές θέσεις του ΑΚΕΛ

  • Όπως γράφει στη Γνώμη αυτής της εβδομάδας ο Τάσος Δύσπυρος, σίγησαν σ’ αυτή την προσυνεδριακή περίοδο οι «ακελολόγοι». Όλοι αυτοί δηλαδή που γράφουν για το παρόν και το μέλλον του ΑΚΕΛ, ενώ απροκάλυπτα προσβλέπουν στην απαξίωση, τον παραμερισμό, τη μετάλλαξη ή τη διάλυσή του για να γεννηθεί κάτι «καινούριο».
  • Στο πολυσέλιδο έγγραφο του ΑΚΕΛ με τις «Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής για το Προγραμματικό Συνέδριο», δεν τοποθετήθηκε κανείς μπλόγκερ εκτός από τον Anef_Oriwn ο οποίος αφιέρωσε δύο αναρτήσεις (6/2014, 8/2014) .
  • Δεν μπήκε λοιπόν κανείς άλλος στον κόπο -ούτε φυσικά οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας που έως πολύ πρόσφατα έβγαιναν με «ρεπορτάζ» για τα τεκταινόμενα στο ΑΚΕΛ ή έβαζαν άρθρα πρώην στελεχών του κόμματος για να κατακεραυνώσουν τις ιδεολογικές ή πολιτικές θέσεις του- να σχολιάσει ένα έγγραφο που αποτελεί  το «απόσταγμα» ή την «κεντρική ιδέα» πίσω από την παραγωγή πολιτικής του ΑΚΕΛ.
  • Μπροστά στο έγγραφο με τις «θέσεις» για το Προγραμματικό Συνέδριο που ξεκίνησε τις εργασίες του χθες, δεν τοποθετήθηκαν, αν και αναμέναμε κάτι τέτοιο με μεγάλη προσμονή ώστε επιτέλους να αναπτυχθεί ένας δομημένος διάλογος, ούτε τα μπλογκς που εδώ και καιρό έχουν μπει στην περιπέτεια να αποδομήσουν τον αριστερό και αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του ΑΚΕΛ.
  • Είχαμε μπροστά μας ένα έγγραφο το οποίο, με εμφανή τη διάθεση πολιτικής ειλικρίνειας και χωρίς να αποκρύβεται η αγωνία για το μέλλον των εργαζόμενων, της Αριστεράς, της Κύπρου και του κόσμου, αποτελεί χωρίς υπερβολή το πληρέστερο αριστερό πολιτικό κείμενο που κυκλοφόρησε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
  • Οι 40 σελίδες του εγγράφου δεν νομίζω πως είναι αποτρεπτικός όγκος πληροφορίας για αριστερούς και κομμουνιστές ιστολόγους που αναρτούν από 500 μέχρι και 2.000 κείμενα ετησίως σε κάποιες περιπτώσεις, και που διαβάζουν, παραπέμπουν, προτείνουν ή ακόμα και μεταφράζουν κείμενα και αποσπάσματα βιβλίων μήκους εκατοντάδων σελίδων εβδομαδιαία!
  • Απέναντι λοιπόν σε ένα αρκετά αναλυτικό κείμενο που προσπαθεί να εξηγήσει τις θέσεις της ηγετικής ομάδας του ΑΚΕΛ και των καθοδηγητικών του οργάνων, εισπράξαμε και πάλι, σαν χώρος που υποστηρίζει το κόμμα, την απαξίωση. 
  • Αναρωτιέμαι αν συμβαίνει τελικά κάτι άλλο. Μήπως δηλαδή, επί του πρακτέου, οι διάφοροι πάσης προέλευσης «ακελολόγοι» ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να απαντήσουν, έστω επί μέρους ή θεματικά, σε μια σειρά από συμπεράσματα και ιδέες που κατατίθενται στο κείμενο; Και μήπως δεν μπορούν να το πράξουν γιατί αυτό θα απαιτούσε εκτός από μεγάλο κόπο, την παράθεση επιχειρημάτων και εναλλακτικών που να βασίζονται στις πραγματικότητες που βιώνουμε;
  • Ή τελικά, κάποιοι βρίσκουν πιο βολικό να συζητούν στο σκοτάδι, πλάθοντας διάφορες φανταστικές πλοκές και εφευρίσκοντας ανύπαρκτες θέσεις του κόμματος, για να το αποδομήσουν και να καταπολεμήσουν την προοπτική του;
Το όραμα του ΑΚΕΛ
  • Σύμφωνα με το κείμενο, “Το ΑΚΕΛ, ως ένα σύγχρονο κομμουνιστικό κόμμα καθοδηγείται από την κοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού «που αναπτύσσεται με την ασταμάτητη πρόοδο της γνώσης και την οικονομική και πολιτική εξέλιξη». Αυτό σημαίνει ότι για το ΑΚΕΛ η κοινωνία είναι ταξική και η ταξική πάλη κινητήρια δύναμη της προόδου.
  • Κατά συνέπεια υπερασπίζεται τα ταξικά, κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Το ΑΚΕΛ είναι Κόμμα που πιστεύει πως ο καπιταλισμός δεν είναι το τελικό στάδιο στην ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά ότι ένας άλλος, ποιοτικά διαφορετικός κόσμος, είναι εφικτός. Ο κόσμος του σοσιαλισμού. Αυτό είναι το όραμα του ΑΚΕΛ. Η οικοδόμηση μιας δημοκρατικής και ανθρώπινης σοσιαλιστικής κοινωνίας”.
  • Πιο κάτω, το έγγραφο επισημαίνει πως  “ Βάση αυτής της κοινωνίας αποτελεί η κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών μέσων παραγωγής. Μόνο η κοινωνική ιδιοκτησία μπορεί να καταστήσει εφικτό τον εξορθολογισμό της οικονομίας, της παραγωγής και του εμπορίου".
  • Για τα θέματα της συμμετοχής στην αστική εξουσία, και πάλι οι «θέσεις» είναι αρκετά ξεκάθαρες ως προς την κοσμοθεωρία που διέπει τη δράση του ΑΚΕΛ:
  • “Η πολιτική δράση μέσα στους θεσμούς και τις δομές που δημιούργησε η αστική δημοκρατία, είναι επιβεβλημένη. Χωρίς αυτή την πολιτική δράση, δεν είναι δυνατό να κερδηθεί η συμπάθεια και η υποστήριξη του λαού γύρω από την ανάγκη προοδευτικών και ριζοσπαστικών μετασχηματισμών. Η τέχνη είναι να αξιοποιείται δημιουργικά και διαλεκτικά, η καθημερινή πολιτική και κοινωνική δράση έτσι ώστε να γίνεται κατανοητή από τους εργαζομένους και ευρύτερα την κοινωνία, η αναγκαιότητα μιας βαθύτερης επαναστατικής αλλαγής του συστήματος, πέρα από τα όρια που επιτρέπει η αστική δημοκρατία. Αυτό βέβαια πάντα σε συσχετισμό με τις εκάστοτε πολιτικές πραγματικότητες και τις πολιτικές και κοινωνικές συν θήκες κάθε χώρας.
  • Η εξουσία έχει ταξικό χαρακτήρα και σε τελική ανάλυση είναι το εργαλείο επιβολής σε νομικό και θεσμικό επίπεδο της οικονομικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Ως εκ τούτου το κράτος έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και σαφώς δεν είναι ουδέτερο. Αυτό σημαίνει ότι στους στρατηγικούς σχεδιασμούς ενός κόμματος όπως το δικό μας, που αφορούν το θέμα της διακυβέρνησης και της εξουσίας, αυτός ο παράγοντας θα πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη και να μην κυριαρχούν ψευδαισθήσεις σε σχέση με το ρόλο του υπάρχοντος κρατικού μηχανισμού κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Εξουσία και διακυβέρνηση δεν είναι ταυτόσημες”.  
Να ανοίξουμε τη σοσιαλιστική προοπτική
  • Πέραν από την ιδεολογική φυσιογνωμία, τους στόχους και το όραμα του ΑΚΕΛ, στο έγγραφο των θέσεων Κεντρικής Επιτροπής γίνονται αναφορές σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα όπως ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρώ και του ΔΝΤ, οι συνεργασίες και οι συμμαχίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις, η κατάσταση του κομματικού μηχανισμού και η συμπεριφορά των μελών, οι εμπειρίες από τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση, το μνημόνιο και οι σύγχρονες συνθήκες, και φυσικά το Κυπριακό και η επαναπροσέγγιση.
  • Κανείς δεν μπορεί φυσικά να ισχυριστεί πως οι «Θέσεις» για το Προγραμματικό Συνέδριο είναι πλήρεις και απαντούν καίρια σε όλα τα ζητήματα που έχει η κυπριακή κοινωνία, γενικά οι εργαζόμενοι και οι λαοί του κόσμου να αντιμετωπίσουν μπροστά στην όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού.
  • Ούτε φυσικά το έγγραφο προτείνει κάποιο μαγικό ραβδί με το οποίο αυτόματα θα εκλείψουν τόσο ο ιμπεριαλισμός, όσο ο εθνικισμός, ο αντικομμουνισμός και ο νεοφιλελευθερισμός, έτσι ώστε να οδηγηθούμε με ασφάλεια στο νέο σοσιαλιστικό κόσμο. Προτείνει όμως τοποθέτηση και στρατηγική.
  • Στη δική μου αντίληψη, αυτό που πρωτίστως χρειάζεται είναι η ιδεολογική δουλειά μέσα στις δομές του κόμματος, από τις οργανώσεις βάσης μέχρι πάνω, έτσι ώστε να αναπτυχθεί και να αποδώσει καρπούς. Είμαστε σε μια εποχή που οι σοσιαλδημοκρατικές και κεϋνσιανικές συνταγές έχουν καταρρεύσει, σε μια εποχή που απαιτείται από τους κομμουνιστές να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους σε μια σειρά από ζητήματα.      
  • Οι «Θέσεις», όπως δημοσιεύθηκαν, θα αποτελέσουν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό το πρόγραμμα του ΑΚΕΛ για την επόμενη περίοδο. Κινούνται αναμφίβολα σε πιο σοσιαλιστικές περιοχές από ότι μας έχει συνηθίσει το Κόμμα τις προηγούμενες δεκαετίες, και αυτό είναι θετικό.     
  • Σίγουρα, οι αντιφάσεις είναι εκεί, καθώς και η σχετική σύγχυση ή τα αδιέξοδα και τα εμπόδια σε ότι αφορά τις μορφές ταξικής πάλης που χρειάζονται σήμερα. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να υποτιμούμε το γεγονός πως το ΑΚΕΛ είναι το μοναδικό κόμμα εξουσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και από τα ελάχιστα παγκοσμίως, που όχι μόνο κάνουν κριτική στη μορφή που έχει πάρει η ΕΕ και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά προτείνουν την απεμπλοκή από τους αντιδραστικούς μηχανισμούς και τη δημιουργία συνθηκών σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
  • Οι απόψεις που συζητούν μια περισσότερο συγκρουσιακή πολιτική εκ μέρους του κόμματος που επαγγέλλεται τις Μαρξιστικές και Λενινιστικές του παρακαταθήκες, έχουν φυσικά θέση τόσο εντός του, όσο και εκτός. Το ζητούμενο είναι πάντα η διαλεκτική ανάλυση των συνθηκών έτσι ώστε να διαφυλάσσεται η μαζικότητα και η αποτελεσματικότητα του λαϊκού κινήματος.
  • Αυτό δεν σημαίνει πως δεν παρατηρούνται, έντονα πολλές φορές, φαινόμενα ιδιοτέλειας και ατομισμού μέσα στο κίνημα, προχωρημένες σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις και πρακτικές, εξουδετέρωση του κομμουνιστικού χαρακτήρα του κόμματος, αστικοποίηση και μικροαστισμός.
  • Εδώ είμαστε για να δουλέψουμε πάνω σ’ αυτά τα φαινόμενα και να ορίσουμε τους όρους του «νέου παιχνιδιού». Οι κοινωνίες θα στραφούν νομοτελειακά στο Σοσιαλισμό και τους κομμουνιστές, και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε τον κόσμο. Το έχει ανάγκη!  

23 σχόλια:

  1. Ανώνυμος16/2/14, 11:32 π.μ.

    http://nedacy.wordpress.com/2014/02/03/ena-prwto-sxolio-gia-to-programmatiko-synedrio-tou-akel/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για την παρέμβαση σύντροφοι, θα τοποθετήσω το νέο μπλογκ της ΝΕΔΑ στις λίστες μου για να παρακολουθώ τις αναρτήσεις.
      Θα τοποθετηθώ επίσης στο κείμενο.

      Διαγραφή
    2. Να προσθέσω επίσης πως αναφερόμενος σε μπλόγκερς που έχουν μετατρέψει την "ακελολογία" σε επαγγέλμα λίγο ως πολύ, δεν αναφέρομαι σε συσπειρώσεις, πολιτικές ομάδες ή σχηματισμούς.

      Διαγραφή
  2. Για το άρθρο στη ΝΕΔΑ (1):

    «Η διακυβέρνηση Χριστόφια όμως δεν είναι ίδια με τις άλλες διεθνείς εμπειρίες. Καταρχήν επειδή το ΑΚΕΛ συμμετείχε σε όλες τις κυβερνήσεις στην Κύπρο από το 1968 και μετά, και με εξαίρεση την δεκαετία 1993-2003! Έπειτα από το 2011 και μετά στην κυβέρνηση το ΑΚΕΛ ήταν μόνο του, δεν χρειαζόταν να συμβιβαστεί με κάποιο συγκυβερνών κόμμα».

    Η Αθηνά Καρυάτη, μάλλον δεν φαίνεται να γνωρίζει την κυπριακή πολιτική ιστορία και δη το ιστορικό των συνεργασιών του ΑΚΕΛ, κάτι που δεν είναι φυσικά πρωτοφανές, ειδικότερα ανάμεσα σε μη κύπριους αρθρογράφους και αναλυτές.

    Το ΑΚΕΛ συμμετείχε στις κυβερνήσεις μόνο τη περίοδο 2003-2013. Ούτε επί Μακαρίου, ούτε επί Κυπριανού, ούτε και επί Βασιλείου, δεν συμμετείχαν μέλη του κόμματος και δη επαγγελματικά στελέχη ή ανώτατα σε κυβερνήσεις. Στη διακυβέρνηση Κυπριανού 83-88 υπήρχε συμφωνημένο «μίνιμουμ πρόγραμμα» αλλά η συνεργασία κράτησε μόλις κάτι περισσότερο από ένα χρόνο…

    Από εκεί και πέρα, η αρθρογράφος δεν φαίνεται ούτε να κατανοεί το σύστημα εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας στην Κύπρο. Ναι μεν από τον Αύγουστο του 2011 το ΑΚΕΛ ήταν ουσιαστικά μόνο του στην διακυβέρνηση, αλλά το υπουργικό δεν περνά νομοσχέδια μόνο του, παρά μόνο μέσα από τη Βουλή. Μια Βουλή που τον Οκτώβρη του 2011, ζητούσε με ψήφισμά της την παραίτηση του προέδρου και της κυβέρνησής του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για το άρθρο στη ΝΕΔΑ (2)
    "…Παρόλα αυτά στο κείμενο δεν υπάρχει κανένας απολογισμός για το τι έκανε το ΑΚΕΛ εκείνη την περίοδο. Ήταν σωστός ο τρόπος που «σώθηκε» η Λαϊκή; Ήταν σωστά τα μέτρα λιτότητας; Ήταν σωστό το κάλεσμά της Τρόικας; Για όλα αυτά δεν υπάρχει ούτε μια κουβέντα. Κρύβονται πίσω από το ότι ήταν «υποχρεωμένοι να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό και μάλιστα σε κρίση». Ποιος τους ανάγκασε; Κανείς! Ήταν μια συνειδητή επιλογή, την οποία ανακοίνωναν με κάθε ευκαιρία! Και τελικά οδηγήθηκαν σε αποφάσεις και πολιτικές υπερασπιζόμενοι το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο!"

    Το πόσο οι πολιτικές του ΑΚΕΛ «υπερασπίζονταν τον ντόπιο και το διεθνές κεφάλαιο», φαίνεται από την πολεμική που εξασκήθηκε στο κόμμα και την κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια από το ντόπιο κεφάλαιο και τους πολιτικούς του εκπροσώπους. Φαίνεται επίσης από το γεγονός ότι το Γιούρογρουπ του Δεκεμβρίου του 2012, ΔΕΝ ΕΝΕΚΡΙΝΕ το κατ αρχήν συμφωνημένο πρόγραμμα κυβέρνησης-τρόικας.

    Τα μέτρα λιτότητας και ιδίως η «σωτηρία της Λαϊκής» έγιναν με νομοθετικές πράξεις στις οποίες απείχαν μόνο ακροδεξιοί βουλευτές. Είναι επίσης κοινά αποδεκτό πως διαφορετική θα ήταν η στάση του κόμματος αν είτε στη βουλή, είτε στην κοινωνία, υπήρχαν δυναμικές στήριξης των δικών του προτάσεων για αντιμετώπιση της κρίσης, που απορρίπτονταν κατά συρροή από το καλοκαίρι του 2010.

    Πάντα ένα εργατικό κόμμα είναι αναγκασμένο να διεκδικεί να διαχειριστεί την διακυβέρνηση. Το θέμα είναι οι όροι που διέπουν αυτή την προσπάθεια. Στις «θέσεις» γίνεται διαχωρισμός της διακυβέρνησης από την εξουσία. Αν αυτοαποκλείονται οι αριστεροί από τη διαχείριση του όποιου συστήματος (από την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι τη διακυβέρνηση μιας χώρας), αυτό σημαίνει πως αέναα θα κυβερνά η διαπλοκή με το κράτος και την κοινωνία να περνούν σε ακόμα πιο αντιδραστικές καταστάσεις.

    Το κάλεσμα της τρόικας έγινε αφού δεν ήταν δυνατό να εξευρεθούν άλλοι πόροι δανεισμού και εφόσον οι τράπεζες δήλωσαν αδυναμία να καλύψουν τα ελλείμματα που είχαν ανακοινώσει. Η κυβέρνηση Χριστόφια έκανε σοβαρή προσπάθεια να αποφύγει την τρόικα, και δεχόταν γι αυτό ισχυρή κριτική. Θυμίζω τη προσπάθεια της «κυβερνώσας» να απαγορεύσει τον εσωτερικό δανεισμό από τους ημικρατικούς και να μποϋκοτάρει τις διαδικασίες δανεισμού από τη Ρωσία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για το άρθρο στη ΝΕΔΑ (3):

    «Μεγάλο κομμάτι του συνεδριακού κειμένου, τόσο για την λύση του Κυπριακού όσο και για την επαναδιεκδίκηση της εξουσίας αφιερώνεται στις συνεργασίες – συμμαχίες. Είναι φανερό ότι σε αυτό το επίπεδο το ΑΚΕΛ δεν έχει βγάλει κανένα συμπέρασμα. Παρόλο που αναφέρεται ότι οι συνεργασίες που έχουν γίνει έχουν οδηγήσει στο να μην εφαρμόζεται το πρόγραμμα και οι αρχές του κόμματος, κι ότι η «παραδοσιακή εθνική τάξη», δηλαδή η άρχουσα / αστική τάξη έχει υποταχθεί στο διεθνές κεφάλαιο, και εσωτερικά στο ντόπιο κεφάλαιο, συνεχίζουν να βάζουν σαν πρώτη προϋπόθεση μιας μελλοντικής διεκδίκησης της εξουσίας την ευρύτερη δυνατή συνεργασία με άλλες πολιτικές δυνάμεις!»

    Γιατί οι «άλλες πολιτικές δυνάμεις» να μην είναι αριστερές-διεθνιστικές δυνάμεις, όπως για παράδειγμα η ΕΡΑΣ; Σίγουρα το ΑΚΕΛ έβγαλε συμπεράσματα από τις συνεργασίες και τις συμμαχίες του, για αυτό και αφιερώνει μεγάλο κομμάτι των θέσεων σ’ αυτές. Στο Κυπριακό βασική προϋπόθεση είναι η έμπρακτη αποδοχή της ΔΔΟ, και στην οικονομία το μέτωπο κατά του νεοφιλελευθερισμού.

    Τα δύο αυτά σημεία του προγράμματος, η διαχείριση του συστήματος, και οι συνεργασίες με δυνάμεις του κεφαλαίου, είναι που έχουν απογοητεύσει τον κόσμο, τόσο του ΑΚΕΛ όσο και τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Είναι αυτές οι πολιτικές που έχουνε ρίξει την υποστήριξη που παίρνει το κόμμα στο ιστορικό χαμηλότερο ποσοστό του 15%!

    Πότε ακριβώς αποτυπώθηκε ένα ποσοστό της τάξης του 15%; Τον Φλεβάρη του 2013, όταν στο απόγειο της αντιΑΚΕΛικής υστερίας και με τον Λιλλήκα να διεμβολίζει το κίνημα δυναμικά, ο υποψήφιος που υποστήριζε το ΑΚΕΛ έφτασε στο 27%, ενώ μια βδομάδα μετά ξεπέρασε τον Νίκο Αναστασιάδη σε επιπρόσθετες ψήφους.

    Ένα σημαντικό θέμα που θίγει είναι η διαφθορά στην κοινωνία. Ναι, η διαφθορά είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, τόσο στην κοινωνία, και μέσα στο κόμμα όπως έχει αποκαλυφθεί με τα τελευταία σκάνδαλα. Είναι όμως αυτό ένα φαινόμενο της τελευταίας 5ετίας; Τα στελέχη που έχουν μπλεχτεί στην διαπλοκή ήταν νέα μέλη – όπως αφήνει να εννοηθεί το κείμενο; Καθόλου! Ήταν ηγετικά στελέχη με συμμετοχή στο πολιτικό γραφείο και στην κεντρική επιτροπή! Αν τα στελέχη έχουν επηρεαστεί «από την καπιταλιστική κοινωνία και των νοοτροπιών που την χαρακτηρίζουν» τότε τι περιμένουν να γίνει από τα απλά μέλη;

    Για ποια ακριβώς σκάνδαλα μιλά εδώ το άρθρο; Για τη «Δρομολαξιά»; Μόλις πρόσφατα αποκαλύφθηκε πως η συμπερίληψη αυτών των στελεχών στο κατηγορητήριο, ήταν προϊόν συναλλαγής και διαπλοκής του ακροδεξιού βοηθού εισαγγελέα με τον βασικό κατηγορούμενο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για το άρθρο στη ΝΕΔΑ (4):

    «Κι εκεί φτάνουμε στην ιδεολογία και στην ιδεολογικοπολιτική δουλειά. Στο κείμενο αναφέρεται σε πολλά σημεία ότι το κόμμα είναι μαρξιστικό – λενινιστικό και ότι αφού καταλαβαίνει ότι «ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που διαρκώς γεννά κρίσεις και καταστροφές» ο στόχος του είναι η αλλαγή του συστήματος και το πέρασμα στον σοσιαλισμό. Είναι η «κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών μέσων παραγωγής και η διαχείρισή τους από τους ίδιους τους εργαζόμενους», η «δικαιότερη κατανομή του παραγόμενου πλούτου», η «περισσότερη δημοκρατία και συμμετοχή των πολιτών στο κοινωνικό γίγνεσθαι», η «υπέρβαση του υπάρχοντος συστήματος». Πώς τα εφάρμοσε αυτά τα σημεία της ιδεολογίας του το ΑΚΕΛ όταν ήταν στην εξουσία;»

    Κι εδώ πάλι, η συγγραφέας του κειμένου, δείχνει να μην γνωρίζει επαρκώς το εκλογικό σύστημα και το σύστημα εξουσίας στην Κύπρο. Ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει εκλεγεί Πρόεδρος με συγκεκριμένο αστικοδημοκρατικό πρόγραμμα διακυβέρνησης, όχι για να εφαρμόσει το Σοσιαλισμό! Με τέτοιο πρόγραμμα, φυσικά, δεν θα εκλεγόταν.

    «Όσον αφορά την απάντηση για την έξοδο από το μνημόνιο, κι αφού κάνουν την ανάλυση ότι «η ΕΕ επιβεβαιώνει το χαρακτήρα της ως προωθημένου οργανισμού καπιταλιστικής ολοκλήρωσης», κι αντί να στρέψει το ΑΚΕΛ την ενέργειά του στο να το εξηγήσει αυτό στο κόσμο και να οργανώσει τους εργαζόμενους ώστε να παλέψουν για την ανατροπή του, περιμένει να δημιουργηθεί «πολιτική και κοινωνική συναίνεση» από τις δυνάμεις που έχει ήδη αναλύσει ότι εξυπηρετούν το διεθνές κεφάλαιο! Ποιες άλλες εναλλακτικές βλέπει και θα εξετάσει; Μπορεί να γίνει διαπραγμάτευση ενός καλύτερου μνημονίου; Αν ναι τότε αυτόακυρώνονται!»

    Το γεγονός ότι το ΑΚΕΛ είναι το μοναδικό κόμμα εξουσίας στην ΕΕ που κάνει αυτή την ανάλυση, θα έπρεπε να εκτιμάται θετικά από αριστερές δυνάμεις. Το κόμμα δουλεύει εδώ και καιρό στην κατεύθυνση της αμφισβήτησης του ευρωμονοδρόμου. Σίγουρα χρειάζεται αν μη τι άλλο κοινωνική συναίνεση, και το κόμμα δεν είναι ακριβώς ο κηδεμόνας της κοινωνίας. Πρέπει οι εργαζόμενοι να κάνουν επίσης κάποιες παραδοχές και κυρίως να ξεκολλήσουν από εθνικιστικά, αντικομμουνιστικά και δυτικογενή σύνδρομα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Για το άρθρο στη ΝΕΔΑ (5):

    «Η σημερινή συγκυρία χαρακτηρίζεται όπως πολύ σωστά, αναφέρει το ΑΚΕΛ στην εισαγωγή του συνεδριακού κειμένου στην μεγαλύτερη συστημική κρίση του καπιταλισμού. Παρόλο του ότι έχει γίνει αυτή η συνειδητοποίηση, όταν αυτό μεταφέρεται στην Κύπρο, οι λόγοι που έχουμε φτάσει εδώ προσωποποιούνται (αλόγιστη συμπεριφορά των τραπεζιτών, ανύπαρκτη εποπτεία, συναίνεση Αναστασιάδη στο χειρότερο μνημόνιο) ενώ όλα αυτά τα πρόσωπα αποτελούν απλά κομμάτι του ίδιου του συστήματος και μάλιστα εκπρόσωποι του κεφαλαίου! Δεν μπορείς να έχεις συνετούς τραπεζίτες, επαρκή εποπτεία, και δεξιές κυβερνήσεις που να μην συμφωνήσουν σε μέτρα λιτότητας, μέσα στον καπιταλισμό. Ο καιρός που το κεφάλαιο έκανε υποχωρήσεις και επέτρεπε σε κυβερνήσεις να δίνουν κάτι στους εργαζόμενους – η δημιουργία και λειτουργία του μεικτού κράτους – έχει τελειώσει. Τώρα το κεφάλαιο είναι σε κρίση και θα πάρει ότι μπορεί πίσω, και θα τα πάρει με τον πιο βίαιο τρόπο: σπρώχνοντας τους πολίτες στην εξαθλίωση μέσα σε χρόνο μηδέν. Το ότι αυτό μπορεί να χαλιναγωγηθεί, και το ότι μπορεί η αριστερά να διαχειριστεί το καπιταλιστικό σύστημα με έναν καλύτερο τρόπο από ότι η δεξιά είναι πλέον μια πλάνη!»

    Στο ίδιο άρθρο, η συγγραφέας κάνει κριτική για τη διάσωση μιας τράπεζας και εγκαλεί το ΑΚΕΛ για τις πολιτικές του (κάλεσμα τρόικας, μέτρα λιτότητας κλπ), και εδώ, κάποιες παραγράφους πιο κάτω, κατηγορεί το ΑΚΕΛ πως προσωποποιεί την κυπριακή κρίση στα πρόσωπα των τραπεζιτών και των νυν κυβερνώντων!

    Δεν είναι έτσι φυσικά τα πράγματα, η διεθνής άρχουσα τάξη εργάζεται σε κάθε χώρα με τους εντεταλμένους της. Δεν είναι τυχαίο για παράδειγμα που η Αγκέλα Μέρκελ συμμετείχε στην προεκλογική του Νίκου Αναστασιάδη ή που ο Ν. Αναστασιάδης μιλούσε προεκλογικά για «αποκατάσταση της σχέσης μας με τις ΗΠΑ».

    Με τη λογική της Αθηνάς, το πολιτικό παράδειγμα της Μπολιβαριανής Επανάστασης στη Βενεζουέλα και των δημοκρατικών διακυβερνήσεων στη Βολιβία, τον Ισημερινό, τη Νικαράγουα κλπ, είναι ως μη γενόμενα ή αποτελούν πλάνη!

    Αν είναι αυτά τα ζωντανά παραδείγματα «πλάνες», τότε για ποιο λόγο η CIA, με συμμάχους την τοπική δεξιά και ακροδεξιά, πραγματοποιεί μια προσπάθεια θεσμικής εκτροπής στη Βενεζουέλα κάθε εξάμηνο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Για το άρθρο στη ΝΕΔΑ (6):

    «Στον πόλεμο αυτό που έχουν εξαπολύσει ντόπια και διεθνή άρχουσα τάξη μέσω της κυβέρνησης και της Τρόικας, το όπλο των εργαζομένων και της αριστεράς είναι το λαϊκό κίνημα – οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις και πολύ περισσότερο οι απεργίες. Παρόλο που όλη η Ευρώπη σείεται εδώ και χρόνια στις κινητοποιήσεις, έχοντας καταγράψει αρκετές νίκες και δημιουργώντας ένα πολύ θετικό κλίμα μέσα στο οποίο οι κύπριοι εργαζόμενοι δεν είναι μόνοι τους ενάντια στο τέρας της Τρόικας, αυτό το κίνημα αναφέρεται ελάχιστα μέσα στο συνεδριακό κείμενο.»

    Ποιες ακριβώς είναι οι «αρκετές νίκες» και πως έχουν ταρακουνήσει το σύστημα οι κινητοποιήσεις την Ευρώπη;

    Από τη μεριά μου να παρατηρήσω ότι στη μόνη χώρα που έγιναν αντιστάσεις στην Τρόικα και τις πολιτικές λιτότητας σε διακυβερνητικό επίπεδο… ήταν στην Κύπρο. Και αυτό είναι ακόμα πιο εμφανές φυσικά τώρα, με την αλλαγή στη διακυβέρνηση.

    Και οι εργατικοί αγώνες μέσα στον καπιταλισμό έχουν οροφή και όρια. Δεν μπορούν να κάνουν και πολλά βήματα χωρίς μαζικά δημοκρατικά κινήματα που να διεκδικούν την διακυβέρνηση, τοπικά ή εθνικά. Τα παραδείγματα είναι πολλά, από την Ισπανία και την Πορτογαλία, μέχρι φυσικά την Ελλάδα.

    «Όσον αφορά το εσωτερικό μέτωπο, ενώ αναγνωρίζεται η ανάγκη από το ΑΚΕΛ να προχωρήσει σε κάποιες λαϊκές κινητοποιήσεις, αυτές λένε ότι θα πρέπει να γίνονται «οργανωμένα και στην κατάλληλη στιγμή»! Συμφωνούμε απόλυτα με το «οργανωμένα». Ποια είναι όμως η «κατάλληλη στιγμή» για το ΑΚΕΛ; Και τι κινητοποιήσεις είναι διατεθειμένο να κάνει; Θα φτάσει το ΑΚΕΛ να καλεί τους εργαζόμενους σε απεργία; Σε γενική απεργία; Οι εργαζόμενοι είναι αλήθεια ότι δεν θα περιμένουν, ούτε θα ρωτήσουν το ΑΚΕΛ για το πότε είναι καλύτερο να κινητοποιηθούν, ειδικά αν το ΑΚΕΛ και η αριστερά δεν μπει μπροστά στο να δημιουργήσει αγώνες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Και τι θα συμβεί αν μπροστά στους «αγώνες» των εργαζομένων μπουν άλλες δυνάμεις όπως έχει γίνει και στο παρελθόν; Οι δυνάμεις του φασισμού αναπτύσσονται και στην Κύπρο ραγδαία. Στο συνεδριακό κείμενο του ΑΚΕΛ όμως απασχολούν μόνο δύο γραμμές. Η μάχη ενάντια στον φασισμό, είναι σε όλη την Ευρώπη ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που έχουν η αριστερά και τα κινήματα να αντιμετωπίσουν. Ακόμη πιο σημαντικό όταν στην χώρα, όπως στην Κύπρο υπάρχει ένα άλυτο εθνικό πρόβλημα που έχει αποτελέσει και στο παρελθόν αφορμή για τον φασισμό να μαζικοποιηθεί και να δράσει».

    Στο κείμενο του ΑΚΕΛ όντως δεν δίνεται μεγάλη σημασία στην ανάπτυξη του εθνικισμού και του νεοφασισμού, αλλά δεν μπορεί να παραγνωρίσει κανένας νομίζω το γεγονός πως το ΑΚΕΛ και γενικότερα το λαϊκό κίνημα είναι οι μόνοι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς που κρούουν τον κώδωνα από το 2008. Ο νεοφασισμός ήταν άλλωστε μια συνιστώσα της αντιΑΚΕΛικής υστερίας την προηγούμενη πενταετία.

    Σίγουρα οι κινητοποιήσεις πρέπει να γίνονται την κατάλληλη στιγμή. Είναι για παράδειγμα τώρα, με την ΣΕΚ, την ΠΑΣΥΔΥ και την ΟΕΛΜΕΚ να απέχουν από εκδηλώσεις καταδίκης της λιτότητας, η καλύτερη στιγμή για γενικό κάλεσμα σε απεργίες;

    Η κινητοποίηση των εργαζόμενων στους ημικρατικούς για παράδειγμα, είναι μια από τις ζυμώσεις που θα βοηθούσαν σε αυτή την κατεύθυνση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Για το άρθρο στη ΝΕΔΑ (7/ Τελευταίο):

    «Αυτή τη στιγμή ο τόπος χρειάζεται μια αριστερά, η οποία να έχει αναλύσει σε βάθος τις πολιτικές του παρελθόντος, να έχει βγάλει συμπεράσματα και να προτάξει ένα δυναμικό, επιθετικό πρόγραμμα ενάντια στις επιθέσεις του κεφαλαίου που γίνονται και τις άλλες που έρχονται.
    Να λέει ξεκάθαρα ΟΧΙ στην Τρόικα και σε κάθε μνημόνιο! Να παλεύει για να πάρει πίσω όλες τις περικοπές που έγιναν ως τώρα, και να σταματήσει κάθε πολιτική λιτότητας. Να στοχεύει στην κρατικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των βασικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, Να λέει καθαρά και όχι με υπεκφυγές όχι, στους νόμους λιτότητας της ΕΕ. Να μπει μπροστά στις μάχες των εργαζομένων σήμερα και να είναι έτοιμη, με αυτό το πρόγραμμα, να διεκδικήσει την εξουσία, όχι για να διαχειριστεί καλύτερα το καπιταλιστικό σύστημα αλλά για να βάλει με μια κυβέρνηση της αριστεράς τις βάσεις για μια σοσιαλιστική κοινωνία! Να συνδέσει τους αγώνες των εργαζομένων με τα υπόλοιπα κινήματα στην Ευρώπη και να παλέψει, για μια Ευρώπη των λαών, μια σοσιαλιστική Ευρώπη, ομοσπονδιακή, σε εθελοντική βάση.»


    Σίγουρα, η συγγραφέας δεν κατάφερε να αναλύσει σε βάθος τις πολιτικές του παρελθόντος και να βγάλει συμπεράσματα, όπως ζητά από το ΑΚΕΛ, αφού η ίδια δείχνει να αγνοεί πολλές παραμέτρους της πολιτικής ιστορίας του τόπου.

    Εντούτοις, δεν θα διαφωνήσω πως χρειάζεται η Αριστερά να περάσει μπροστά και να ενισχυθεί η σοσιαλιστική προοπτική, έτσι όπως την περιγράφω στην κύρια ανάρτηση.

    Πρέπει όμως επιτέλους να δούμε και κάποιες αλήθειες κατάματα: Θα μπορούσε μία χώρα και ένα κίνημα να εφαρμόσει το Σοσιαλισμό; Εδώ για δανεισμό εκτός τρόικας-ΔΝΤ το παλέψαμε, και έγινε το σώσε…

    Πορεία προς τον Σοσιαλισμό μπορεί να γίνει μόνο σε συνεργασία-συμμαχία με άλλες εθνικές κυβερνήσεις, ειδικά στην Ευρώπη, με έξοδο από το Ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ (σε ότι αφορά την Ελλάδα).

    Για όσο δεν μπορούν να γίνουν αυτά, αναγκαστικά θα έχουμε να κάνουμε με διαχείριση του συστήματος και στην καλύτερη περίπτωση, μικτή οικονομία.

    Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία και μια παγκοσμιοποιημένη διακυβέρνηση, δεν μπορούν να δοθούν τοπικές λύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Φίλε Νέε,
    Εν τζιαι πιστέφκω να περιμένεις ανταπαντήσεις από την Συντρόφισσα της ΝΕΔΑ...

    Πάντως είδα να κυκλοφορεί κι ένα έγγραφο της Αριστερής Πτέρυγας [ή μπορεί και της ΕΡΑΣ] όπου σχολιάζονταν οι Προσυνεδριακές Θέσεις του ΑΚΕΛ για την Οικονομία. Εξ όσων θυμάμαι είχε καλές τοποθετήσεις εκεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω την όπως ξέρεις εκείνη τη μπροσούρα, αλλά δεν το έχουμε σε ψηφιακή μορφή να το βάλουμε κάτω...
      Είναι όντως πιο σοβαρές οι προσεγγίσεις εκεί και είναι της πτέρυγας όντως,
      Η συντρόφισσα της ΝΕΔΑ έπιασε την πεπατημένη τζιαι πάει. Ούτε στα φανάρκα εν εσταμάτησε...
      Τζιαι με ενοχλεί να σου πω την αλήθκεια, να κάμνουν τούντες απλοϊκές μεταφορές Ελλάδα-Κύπρος. Άκου κυβέρνηση που το 68...

      Διαγραφή
  10. Τζινο που δεν μας εξηγουν στις θεσεις ειναι γιατι εχει 5 χρονια που εν ΓΓ ο Αντρος λειπουν εντελως που το λεξιλογιο του οι λεξεις σοσιαλισμος, κομμουνισμος, ταξικη παλη, καπιταλισμος, ιμπεριαλισμος κοκ.

    Αν θελουμεν τον σοσιαλισμο τοτε πρεπει μεσα μεσα να μιλουμε γιαυτον. Να εξηγουμε τι εν τουντο πραμα.

    Με τον Αντρο στο τιμονι ομως δυσκολα τα πραματα. Ο ανθρωπος δεν εμπνεει σιορ. Ειναι κουραστικος και φλυαρος. Ζητειται ηγετης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε ζεπ, στην δουλειά, επειδή ξέρουν ποιος είμαι τζιαι τι κάμνω, για να με πειράξουν μου λεν το ίδιο πράμα... "ζητείται ηγέτης".
      Εγώ τους απαντώ πως εν λαός που ζητείται, λαός με νου, ηθική τζιαι συνείδηση. Ο λαός που θέλει ηγέτη, στην ουσία εν φασισμό που θέλει, τζι ας μεν το παραδέχεται.

      Διαγραφή
    2. Φανταζομαι οτι στην δουλεια που πειραζουν εν νακκον οτι ναναι τα κοπελια χωρις ταξικη συνειδηση και με βλακοκουλτουρα φιλελευθερων κοσμοπολιτων;

      Θαταν ωραια να ειχαμεν λαο με νου. Ομως δεν εχουμε. Θαταν ωραια αν οι μαζες να εξυπνουσαν χωρις να χρειαζονται καποια ατομα να τους δειξουν τον δρομο. Ομως δεν ειναι ετσι τα πραματα, δεν λειτουργει ετσι ο κοσμος μας. Χρειαζονται ηγετες για να διαπαιδαγωγουν τον λαο. Επομενως με την φλυαρια και με το λογο ποτζιημισμα εν παμεν πουποτε. Καλοι οι στρατιωτες αλλα εν τζιαι καμνομεν ουλλοι για να ηγουμαστε του ΑΚΕΛ. Καποιοι καμνουν καποιοι εν καμνουν. Το βραβειο του καλο παιδιου να του το δοκουμεν. Η κοινωνια ενθελει ενα καλο παιδι, θελει ενα ανθρωπο ποννα συγκρουστει με τον αρχιεπισκοπο, το κατεστημενο, τα μμε και με την θρησκοληψεια και συντηρητισμο που κουβαλει η κοινωνια μας (και πολλοι αριστεροι μεσα).

      Διαγραφή
    3. Εν καλή η περιγραφή σου, πάνω κάτω είσαι μέσα...

      Εγώ επιμένω πως η Αριστερά δεν θέλει έναν ηγέτη. Θέλει πολλούς μικρότερους ηγέτες, ηγέτες της γειτονιάς, της δουλειάς, της σχολής, του συλλόγου.
      Ηγέτες θέλουν τα αστικά ή τα προσωποπαγή κόμματα.
      Ηγεσία να πεις, να δεκτώ το επιχείρημα τζιαι το ζητούμενο. Ηγεσία συλλογική τζιαι ατρόμητη, μάλιστα. Αλλά βλέπω αρκετό υλικό να έρχεται οπότε δεν ανησυχώ...

      Διαγραφή
  11. Φίλε ZEP,
    Αν και νομίζω ότι ΣΟΥ το ‘χω ξαναζητήσει [έχω μπει πια στα χρόνια και ξεχνάω], μπορώ να έχω ένα email ΣΟΥ; Στείλε μου το [αν έχεις την καλή διάθεση] στο δικό μου: aneforiwn@gmail.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ανώνυμος16/2/14, 11:26 μ.μ.

    Πάντως εγώ που συζητώ πολύ με αριστερό κόσμο, διαβεβαιώνω τα εξής: Μετά την λυσσαλέα επίθεση εναντίον της κυβέρνησης Χριστόφια και του ΑΚΕΛ, μου λένε ότι, δε χρειαζόμαστε επιχειρήματα, πολιτικές αναλύσεις, τοποθετήσεις κλπ κλπ κλπ. Ένα πράγμα μόνο ξέρουμε. ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ. Το πράγμα έφτασε στον τέλειο φανατισμό. Δεν θέλουν να ακούσουν τίποτε, δεν θέλουν να συζητήσουν τίποτε, δεν θέλουν πουν τίποτε άλλο εκτός από ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ ΑΚΕΛ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν το ερώτημα είναι ποιό κόμμα είναι το πιο δημοκρατικό, το πιο προοδευτικό και το πιο έντιμο σε σχέση με τα υπόλοιπα, σίγουρα η απάντηση είναι ΑΚΕΛ, ΑΚΕΛ, ΑΚΕΛ.

      Διαγραφή
  13. Η αλήθκεια είναι ότι εσκέφτηκα να σχολιάσω κάποιά από τα ενδιαφέροντα που έγραψεν ο άνευ... Αλλά επείδη συνήθως τα κόμματα δεν αρέσκονται σε "παρεμβάσεις" στα εσσωκομματικά τους - το απέφυγα....

    Αφού ρωτάς...
    Τα πρώτα 5 σήμεια, για μένα ήταν σαν μια έκθεση ιδεών με τίποτε το χειροπιαστό.
    Ενδιαφέρον το 6. που αφορά τη φυσιογνωμία.... Αλλά πάντα είσαι με το ερώτημα αν οι πράξεις έχουν αυτή τη φυσιογνωμία που επαγγέλεται (το παραδέχεται άλλωστε τζαι παρακάτω όταν λέει ότ "το πρόγραμμα διακυβέρνησης δεν θα οδηγεί σε αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος.)
    Ενώ αναμενόταν κάποια κριτική στη διακυβέρνση, η μόνη αυτοκριτική βρίσκεται στο σημείο 7 και 8- με συμπεράσμα ότι τα μέλη θέλουν παραπάνω δουλειά.
    Τα υπόλοιπα εν πάλε θεωρητικά...
    Οι συμμαχίες είναι αναγκαίες αλλά προβληματικές.... Θα φτιάξουν πιο σαφές πρόγραμμα (Ναι καλά...)
    Στο 10, (εξουσία σε συνθήκες καπιταλισμού) - που τη μια φταιν οι υψηλές προσδοκίες τζαι που την άλλη οι συνθήκες - εν για αυτό που προκύπτει απογοήτευση.

    Ελπίζω να απαντήθηκε ο λόγος για την έλλειψη σχολιασμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οκ, δεν σε κατατάσσω στους "ακελολόγους" στους οποίους απευθύνεται έμμεσα η πρώτη παράγραφος της ανάρτησης, αλλά σίγουρα θα ήταν χρήσιμο να σε ακούσουμε.

      Βασικά αυτό που θα ήθελα να δω είναι μιαν ανάλυση, όσο το δυνατό πιο περιεκτική, που μιαν αριστερότερη σκοπιά, για να μπορέσουμε τζιαι μεις να δούμε αν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα επιχειρήματα ή να κάμουμε κάποιες παραδοχές, να έβρουμε δηλαδή κάποια κοινά σημεία. Η "αριστερή αντιπολίτευση" εν στο απυρόβλητο; Εν ελέγχεται;

      Πχ ο Γιώργος ο Χαραλάμπους στο άρθρο του για την "τρίτη σχολή στο κυπριακό", εδοκίμασε να θέσει κάποιες απόψεις κάτω που έχουν σχολιαστεί αρκετά, έστω τζι αν ήταν στηριγμένες σε θέσεις που δεν ήταν γραμμένες πουθενά.

      Σ' αυτή την περίπτωση, έχουμε ένα μεγάλο επίσημο κείμενο που σου δίνει την ευκαιρία να το πιάσεις που τα μαλιά, να το κάτσεις χαμαί τζιαι να το κάμεις ότι θέλεις.
      Αυτό λέει τζι ο Δύσπυρος, τζιαι το επαναλαμβάνω, πως εσιγήσαν οι ακελολόγοι μπροστά σε κείμενο, όχι φανταστικές θέσεις, υποθέσεις, φήμες τζιαι αστικούς μύθους πολλές φορές.

      Στον ισχνό σου σχολιασμό, θα απαντήσω αναλόγως πιο κάτω...

      Διαγραφή
    2. Παπαλάγκι, είναι θέσεις της κεντρικής επιτροπής για το προγραμματικό συνέδριο. Το πρόγραμμα εν θεωρία. Στηρίζεται σε πεπραγμένα τζιαι εμπειρίες αλλά αποτελεί τη θεωρία που θα καθοδηγεί το κόμμα από δω και μπρος.

      Δεν είναι συνέδριο, εν προγραμματικό συνέδριο. Τζιαι εν ξεκάθαρη η επιρροή των εμπειριών, ειδικά των τελευταίων, σε τούτες τες θεωρητικές θέσεις.

      Τι θα πει λοιπόν, το μισό έγγραφο εν θεωρία, το άλλον έσιει απόσταση που την πραγματικότητα, τζιαι λείπει ο απολογισμός.

      Κάμνει απολογισμό τζιαι σου λέει πχ, χωρίς κρατικοποιημένες τες βασικές παραγωγικές δυνάμεις, εν πάω πούποτε, σε μνημόνιο τζιαι ευρώ δεν θα τα καταφέρουμε κ.ο.κ.

      Λέει τζιαι άλλα πολλά για τις συμμαχίες. Από πού εφκήκαν τούτα δηλαδή, έννεν που πράξη; Τι εννοεί λοιπόν ο ποιητής, «δεν βλέπω τίποτε πρακτικό»;

      Στην τελική, υπεκφεύγεις τζιαι συ φίλε. Μιλούμε για ένα σύνολο θεωρητικών θέσεων δαμαί, τι πιάννεις τζιαι τι αφήννεις σε ρωτώ. Όι αν θεωρείς το ΑΚΕΛ ικανό ή έντιμο να τα κάμει πράξη. Είναι τζιαι τούτο ένα θέμα φυσικά, αλλά εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο σε τούντη φάση το ιδεολογικό-προγραμματικό κομμάτι.

      Διαγραφή
  14. Steliε Papalangi,
    Γράφεις: «Η αλήθκεια είναι ότι εσκέφτηκα να σχολιάσω κάποιά από τα ενδιαφέροντα που έγραψεν ο άνευ... Αλλά επείδη συνήθως τα κόμματα δεν αρέσκονται σε “παρεμβάσεις” στα εσσωκομματικά τους - το απέφυγα....»
    Παρέα, εν τζι’ είμαι κόμμα εγιώ! Εξ άλλου εν τζιαι εν η πρώτη φορά που έκρινες θέσεις και πρακτικές του ΑΚΕΛ... Πέραν τούτου μιαν τζιαι λες κιόλας ότι «τα υπόλοιπα εν πάλε θεωρητικά...», να ΣΟΥ υπενθυμίσω ότι χωρίς τη θεωρητική επεξεργασία ενός ζητήματος ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει πράξη!


    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...