"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

18 Φεβρουαρίου 2014

Ναι, υπάρχει τρίτη προσέγγιση στο Κυπριακό: Ναι στη Λύση - Όχι στο ΝΑΤΟ

Σχολή ή όχι, αυτή είναι η αλήθεια...
  • Η συζήτηση των τελευταίων ημερών γύρω από το άρθρο του Γιώργου Χαραλάμπους “Ιμπεριαλισμός και η τρίτη σχολή στο Κυπριακό”, που δημοσιεύθηκε αρχικά στην ηλεκτρονική έκδοση της ελληνικής εβδομαδιαίας πολιτικής εφημερίδας Εποχή  (πρόσκειται στις ανανεωτικές κομμουνιστικές «περιοχές» του  ΣΥΡΙΖΑ), είναι σίγουρα κρίσιμη για την Αριστερά.
  • Η κρισιμότητα αυτή αναδεικνύεται και από το γεγονός ότι το άρθρο έκανε τον γύρο αρκετών κυπριακών αριστερών ιστολογίων, μαζεύοντας ποικίλα σχόλια και ερωτήματα. (Νίκος Τριμικλινιώτης, Anef_Oriwn,  νεκατώματαΑγκάρρα)
  • Ο Γιώργος Χαραλάμπους, ίσως προτρέχοντας για να αντιμετωπίσει μια αρνητική τοποθέτηση του ΑΚΕΛ στην αναμενόμενη ανακοίνωση για επανέναρξη των συνομιλιών ή για να αποδομήσει εγκαίρως τη πολιτική του κόμματος που συνοψίζεται στο «Ναι στη λύση – Όχι στο ΝΑΤΟ», επιχειρεί να αποδείξει πως η αντιιμπεριαλιστική στάση της μαζικής Αριστεράς, δεν ήταν πάντα ειλικρινής.  
  • Πέραν από το γεγονός ότι οι αντιφάσεις, οι ασυνέχειες και οι υποχωρήσεις είναι κατά τη γνώμη μου αναπόφευκτες σε μια πορεία επτά δεκαετιών, δεν είμαι σε θέση να αντιληφθώ που ακριβώς υπάρχει η ένσταση στο ότι υπάρχουν τρεις τρόποι σκέψης στο Κυπριακό, όπως την προτείνει ο Γ. Χαραλάμπους με το άρθρο του.
  • Οι δύο τάσεις είναι θεωρώ, αυτές που έχω περιγράψει παλαιότερα δίκην ψυχολόγου, ως «η σχιζοφρενής Κυπριακή Δεξιά»: Ο ελληνοκυπριακός «δικέφαλος», με το ένα κεφάλι να βλέπει προς τη δύση, το ΝΑΤΟ και τον  νεοφιλελευθερισμό, και το άλλο να βλέπει προς τη παραεκκλησιαστική «εσχατολογία του τουρκισμού», το «πάλι με χρόνια και καιρούς» και τη διατήρηση της «ελληνοκυπριακής δημοκρατίας». Ιδεολογικά παιδιά, αμφότερες, της καθεστωτικής τάξης.
  • Ο τρίτος τρόπος σκέψης είναι ο Μαρξιστικός τρόπος σκέψης, η ταξική, αντιφασιστική και αντιαποικιακή προσέγγιση.
Άλλα είναι τα ζητούμενα για την Αριστερά
  • Αριστερά και αστική Δεξιά, φτάνουν μετά την εισβολή στη λύση του Κυπριακού μέσα από διαφορετικούς δρόμους, έχοντας μια εντελώς ξεχωριστή προοπτική του ζητήματος. Και όπως έδειξε η ίδια η ιστορία, αυτή η διαφορετικότητα στην προσέγγιση έχει αποτυπωθεί αρκετές φορές στην ίδια την πολιτική πράξη.
  • Οι πρόσφατες συμφωνίες Χριστόφια-Ταλάτ για παράδειγμα και ειδικότερα η σταθμισμένη ψήφος στην εκλογή των εκ περιτροπής Προέδρων, αποτελούν μνημείο αυτής της διαφοροποίησης. Ενδεικτική ήταν και η δήλωση του Άντρου Κυπριανού, ΓΓ του ΑΚΕΛ, πως προτιμά τουρκοκύπριο Αριστερό Πρόεδρο παρά ένα ελληνοκύπριο Δεξιό, που έδωσε αφορμή για ακόμα ένα επεισόδιο της αντιΑΚΕΛικής υστερίας που ζήσαμε τα τελευταία πέντε χρόνια.
  • Μαζί, ένα σώμα, οι δύο τάσεις της «δικέφαλης» ελληνοκυπριακής Δεξιάς, σε συμμαχία με την αντίδραση στα κατεχόμενα, χίμηξαν για να κατασπαράξουν το «νεογέννητο» των συμφωνιών του 2010, κι αυτό είναι ένα βασικό τεκμήριο που αποδεικνύει την ύπαρξη εναλλακτικής θεώρησης που συγκρούεται με τα κατεστημένα, ντόπια και διεθνή, που έτσι κι αλλιώς είναι συσχετιζόμενα.
  • Ναι, εμείς οι Αριστεροί, έχουμε άλλα να προσδοκούμε από τη λύση. Βλέπουμε άλλα πλεονεκτήματα και προοπτικές και βάζουμε διαφορετικούς στόχους.
  • Το αν είναι συνεπής, συνεχής και χωρίς εκπτώσεις η αντιιμπεριαλιστική θεώρηση του Κυπριακού, ή αν η Αριστερά κατάφερε σε όλες τις περιπτώσεις να διαχωρίσει τη θέση της από τον εθνικισμό και τον αντιτουρκισμό, είναι σίγουρα ένα ζήτημα. Αλλά η ύπαρξη αυτής της διαφοροποίησης και της άλλης θεώρησης, είναι νομίζω δεδομένη.
Το Κυπριακό είναι μέρος των ιμπεριαλιστικών παιχνιδιών. Ναι μεν αλλά…
  • Το Κυπριακό, ως μέρος του ψυχρού πολέμου και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών, αναμένει μια λύση που αναπόφευκτα θα έχει τη σφραγίδα των Δυτικών. Αυτό είναι κοινός τόπος έχω την εντύπωση, όπως και το γεγονός ότι ο ΟΗΕ και κυρίως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελούν πεδία ανάπτυξης των ιμπεριαλιστικών πολιτικών.
  • Υπό αυτή τη διαπίστωση, δεν είναι αναγκαίο φυσικά να οδηγούμαστε στη μοιρολατρία και την παθητικότητα. Ήταν και πάλι διαχρονική φιλοσοφία της Αριστεράς, η ενθάρρυνση μιας ευρύτερης διεθνούς εμπλοκής σε ότι αφορά το Κυπριακό (ειδικά της Ρωσίας, της Κίνας και του Τρίτου Κόσμου), έτσι ώστε να δημιουργούνται πιο ισορροπημένες συνθήκες.
  • Για την εμπλοκή αυτών των χωρών στο πρόβλημα, η Δεξιά εξαπολύει εδώ και 60 χρόνια μύδρους κατά του ΑΚΕΛ αλλά και του Μακαρίου. Το προεκλογικό άρθρο στην Αλήθεια του Αντρέα Πενταρά, νυν Διοικητή της ΚΥΠ, σχετικά με την καταστροφική για τον ίδιο πολιτική των ίσων αποστάσεων που εφαρμόστηκε από τον Μακάριο αλλά και τον Δημήτρη Χριστόφια πιο πρόσφατα, είναι εκφραστικό αυτής της αντιπαλότητας (Η Κύπρος και το ΝΑΤΟ, 6/2/2013). Αυτή η ρητορική αποτελεί δε τον αστικό μύθο πάνω στον οποίο στηρίζει μεγάλο μέρος της ιδεολογίας του ο χώρος του Συναγερμού για να αποποιηθεί τις ευθύνες της Γριβικής και Γιωρκατζικής παράταξης για την τραγωδία του 74’ και τη διχοτόμηση.
  • Η μη ένταξη στο ΝΑΤΟ, όπως ήταν τροχοδρομημένη από το 59’ σύμφωνα με κάποιες αναφορές, η ένταξη στους Αδέσμευτους, η μη αποδοχή του Σχέδιου Άτσεσον το 64’ και η αντιπαλότητα της Κυπριακής Κυβέρνησης με τη ΝΑΤΟϊκή Χούντα των Αθηνών, ήταν άλλωστε εκφράσεις αυτής της διαφοροποίησης που αποτέλεσαν την πολεμική κατά του Μακαρίου. Η επανασύσταση της ΕΟΚΑ ως ΕΟΚΑ Β’, το πραξικόπημα και η εισβολή ήταν στην ουσία τους, επίσης μια έκφραση της φιλοδυτικής - αντιιμπεριαλιστικής διελκυστίνδας.
  • Ας μη ξεχνούμε πως κάποιοι αποκαλούσαν τότε το Μακάριο ως «Κάστρο της Μεσογείου» και επικαλούνταν «κομμουνιστικό κίνδυνο» μέσω φυσικά του ΑΚΕΛ, για να επιταχύνουν μια «σωτήρια επέμβαση»...
Τι προτείνει ο Γιώργος Χαραλάμπους;
  • Αναγνωρίζουμε πως δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για να ξεφύγει το Κυπριακό Πρόβλημα από την ιμπεριαλιστική ομπρέλα, την ίδια στιγμή όμως έχουμε τα δικά μας όρια, τις δικές μας κόκκινες γραμμές που καθιστούν τη δική μας, αριστερή προσέγγιση, ξεχωριστή σε σχέση με τη δυτικόστροφη τάση για επανένωση στο Κυπριακό.
  • Τι προτείνει δηλαδή ο Γιώργος Χαραλάμπους; Να αφαιρέσουμε την προϋπόθεση της μη ΝΑΤΟποίησης της νέας Κυπριακής Δημοκρατίας, να υποχωρήσουμε ατάκτως στο θέμα της αποστρατικοποίησης και  της μη συμμετοχής της χώρας σε στρατιωτικούς οργανισμούς, για να επιτύχουμε τη λύση του Κυπριακού;
  • Ή να παραδεχθούμε, όπως ισχυρίζεται εμμέσως πλην σαφώς η Κληριδική σχολή, πως τα δεινά της Κύπρου προκλήθηκαν από την αδέσμευτη πολιτική Μακαρίου και τη μη προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ;          
  • Αν κρίνεται ιστορικά το ΑΚΕΛ από Αριστερή σκοπιά, είναι για το γεγονός της συμπόρευσής του με την «εθνική παράταξη» στο ζήτημα της Ένωσης με την Ελλάδα ως μορφή απελευθέρωσης, χωρίς να συνυπολογίζει τις επιπτώσεις και τις αντιδράσεις στη τουρκοκυπριακή κοινότητα.
  • Αριστερή κριτική επίσης, μπορεί να δεχθεί το ΑΚΕΛ για τις υποχωρήσεις του στα θέματα της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αργότερα ή την αδυναμία του να αποκρούσει τις επιθέσεις προς την εργατική τάξη και να αποφύγει το μνημόνιο κατά τη διακυβέρνησή του. Αλλά να μπαίνει στον τοίχο το κόμμα για την «αντιιμπεριαλιστική του ρητορική», και μάλιστα εξ αριστερών, είναι νομίζω, το λιγότερο, προβληματικό.
  • Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ , στην ομιλία με την οποία έκλεισε το έκτακτο προγραμματικό συνέδριο του κόμματος την περασμένη Κυριακή, επανέλαβε αυτό που και το δικό μας ιστολόγιο θεωρεί ως κόκκινη γραμμή της Αριστεράς για τη λύση: Την ανεξαρτησία της χώρας από το ΝΑΤΟ.
  • Και αυτή την τελευταία γραμμή άμυνας είναι που φιλοδοξεί να σπάσει με την ανάλυσή του, εκτιμώ, ο αρθρογράφος.

6 σχόλια:

  1. Υπάρχει περίπτωση ο ΓΓ του ΑΚΕΛ να εξασφάλισεν κάτι που τον πρόεδρον προς τούτην την κατεύθυνση; Σαν να τζιαι επόκατσεν η κατάσταση τελευταία με τα περί συνεταιρισμού για την ειρήνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι, αν τζιαι ξέροντας τον Αναστασιάδη, πόση βαρύτητα μπορούν να έχουν οι όποιες δεσμεύσεις του...;

      Διαγραφή
  2. Το ζητημα του ΣγΕ - ΝΑΤΟ θα τεθεί τέλει του 2014 λαλουν οι πηγές.

    Το δε ζήτημα της τρίτης επιλογης εν πολλα πιο συνθετο απο οτι μας λεεις Νεε δαμε - λυση στην βαση της ΔΔΟ - με τα ουλλα της, με τα δώρα της τζαι τα προιτζια της, με τες αδυναμιες της, τα αδιεξοδα της κ.λ.π - θα υπαρξει την ημερα που το ΑΚΕΛ θα "διαλυσει" όλες του τις οργανωσεις απο τα μωρα που πασιν τζαι καμνουν χορό, στους μαθητες, φοιτητες, νεολαιους, γυναικες, κομμα - σε καθε επιπεδο, απο τα κατω μεχρι τα συλλογικα οργανα και θα τα επανιδρύσει ως "δικοινοτικά"

    Εκεινη την ημερα θα αρχίσουμε να μιλούμε για τα θεμελια της τρίτης προσέγγισης. Κατι που επρεπε να γινει εδω και πολλα χρόνια -

    Ως τότε, καμιά λυση εντός του ΝΑΤΟ και καμια λυση υπερ της Αμερικής-Ισραηλ-Τουρκιας που πλεον κυκλοφορουν πακετάκι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακόμα ένας λόγος να διαλυθεί το ΑΚΕΛ!

      Διαγραφή
  3. Disdaimona,

    Γράφεις: «... λυση στην βαση της ΔΔΟ - με τα ουλλα της, με τα δώρα της τζαι τα προιτζια της, με τες αδυναμιες της, τα αδιεξοδα της κ.λ.π - θα υπαρξει την ημερα που το ΑΚΕΛ θα “διαλυσει” όλες του τις οργανωσεις απο τα μωρα που πασιν τζαι καμνουν χορό, στους μαθητες, φοιτητες, νεολαιους, γυναικες, κομμα - σε καθε επιπεδο, απο τα κατω μεχρι τα συλλογικα οργανα και θα τα επανιδρύσει ως “δικοινοτικά”» --- Προς τί τόσες μάχες για το ΝΑΙ το 2004, τότε; Αφού ΔΕΝ υπήρχε δικοινοτική [αριστερή] βάση, ποιοι θα υλοποιούσαν μια λύση η οποία εν πολλοίς βασιζόταν [για να λειτουργήσει] στην καλή θέληση των δύο μερών;

    Πέραν τούτου [και μεγαλύτερης σημασίας] είναι και το ερώτημα κατά πόσο είναι εφαρμόσιμη μία τέτοια εισήγηση [θα αποφύγω να τη χαρακτηρίσω με κάποιο επίθετο] για διάλυση του ΑΚΕΛικού μαζικού κινήματος και της επανίδρυσης του ως δικοινοτικό. Μα ό,τι θέλουμε λαλούμεν πιον; Σε πια βάση θα γίνει αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...