"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

3 Μαρτίου 2014

Τα μαθήματα της Ουκρανίας και της Βενεζουέλας: Τα αντιιμπεριαλιστικά και δημοκρατικά μέτωπα

Πολιτικά και κοινωνικά αναχώματα στο φασισμό και την αποικιοκρατία
  • Τα πρώτα συμπεράσματα από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, και για τα οποία αυτό το ιστολόγιο επιμένει «εκ της ιδρύσεώς του» στις αρχές του 2010, είναι η αποκάλυψη του φασιστικού χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη μια, και από την άλλη, του ακήρυκτου παγκόσμιου πολέμου που διεξάγεται από το ΝΑΤΟ.
  • Οι εμπειρίες μας σε Κύπρο και Ελλάδα, ο αυταρχισμός Τρόικας-ΕΚΤ, και σίγουρα οι εικόνες και οι ειδήσεις από την Ουκρανία, δεν αφήνουν νομίζω αμφιβολίες για το ύφος και το είδος της «ενωμένης Ευρώπης» που θέλουν να οικοδομήσουν οι Γερμανοί βιομήχανοι και τραπεζίτες, με τους συμμάχους τους.
  • Παράλληλα, οι επεμβάσεις σε τρίτες χώρες, τα πραξικοπήματα, οι εισβολές και η γενική αποσταθεροποίηση σε περιοχές με ενεργειακές προοπτικές, και πριν αλλά ειδικότερα μετά το 2001 και τους δίδυμους πύργους, δεν αφήνουν αμφιβολίες για την ύπαρξη και λειτουργία ενός «μεγάλου στρατηγικού πλάνου» εκ μέρους των ΝΑΤΟϊκών.
  • Δεν νομίζω πως «παίρνει» κάποιους να ξεμπερδεύουν τόσο εύκολα πια, επικολλώντας σ’ αυτή τη διαπίστωση την ετικέτα της συνομωσιολογίας. Δεν υπάρχει καμιά κρυφή συνομωσία. Ξεκάθαρα, ΗΠΑ και ΕΕ, μέσω του ΝΑΤΟ, επιχειρούν διά της βίας την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών που σχηματίστηκαν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου το 1945.
  • Μπορεί να ξεκίνησαν «ειρηνικά» τη διαδικασία, με την αντεπανάσταση στον σοσιαλιστικό κόσμο και την επανένωση της Γερμανίας στα τέλη της δεκαετίας του 80’, συνέχισαν όμως με σφοδρούς πολέμους στην πρώην Γουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία, στην κεντρική Αφρική και το Σουδάν, απειλούν με συνεχιζόμενα πραξικοπήματα τη Βενεζουέλα και τα άλλα δημοκρατικά κράτη της Λατινικής, εντείνουν την πολεμική κατά της Κούβας, οργανώνουν και εκτελούν αναφλέξεις στη Γεωργία, την Αρμενία, και τώρα την Ουκρανία.
  • Σχεδιάζουν και εκτελούν την αφαίρεση ζωνών επιρροής από Ρωσία και Κίνα και έλεγχο της παγκόσμιας παραγωγής και της διάθεσης της ενέργειας, επιβάλλοντας διά πυρός και σιδήρου την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και των πολυεθνικών.       
Τέταρτο ράιχ και τρίτος παγκόσμιος – Σε χειρότερη μοίρα οι λαοί σε σχέση με τον Β’ ΠΠ  
  • Πίσω από την ευρωπαϊκή αστερόεσσα, την πολιτική ολοκλήρωση και την τραπεζιτική ένωση, κρύβεται καλά το τέταρτο γερμανικό ράιχ και ο νέος του άξονας.
  • Η ομοιότητα του προηγούμενου πολέμου με τον σημερινό ακήρυχτο τρίτο παγκόσμιο, έγκειται στο γεγονός ότι η νέα «Ενωμένη Ευρώπη» βρίσκεται και πάλι υπό την ηγεμονία της Γερμανίας. Μιας Γερμανίας που προτάσσει ξανά τον αντικομουνισμό και βρίσκει έδαφος στον εθνικισμό και τις άρχουσες τάξεις σε κάθε χώρα ξεχωριστά, για να επιβληθεί στο νότο και να απλώσει χέρι στην ανατολή.
  • Η μεγαλύτερη και κρίσιμη όμως διαφορά, βρίσκεται στο ότι, τώρα, Ευρώπη – ΗΠΑ - «βρετανοκοινοπολιτειακοί» και Ιάπωνες, έχουν ήδη σε λειτουργία μια συμμαχική σχέση έξι και πλέον δεκαετιών μέσα από τις δομές και την επιχειρησιακή ανάπτυξη του ΝΑΤΟ. Ρωσία, Κίνα και τρίτες χώρες έχουν να αντιμετωπίσουν τις ενωμένες βορειοδυτικές – ατλαντικές δυνάμεις, όπως ακριβώς υπονοεί και η ονομασία της συμμαχίας τους.
  • Υπό αυτή την έννοια, η Ρωσία, ως η συνεχιστής του γεωπολιτικού ρόλου που εξασκούσε η ΕΣΣΔ στον προηγούμενο μεγάλο πόλεμο, καθώς και οι χώρες που συνεργάζονται μ’ αυτήν (BRICS, αντιδυτικά και αντιιμπεριαλιστικά κράτη), δεν μπορούν να υπολογίζουν σε διάσπαση του δυτικού κόσμου σε φιλελεύθερο και φασιστικό, όπως την περίοδο 1940-45.
  • Είναι γνωστός φυσικά ο ρόλος των οικονομικών συμφερόντων των ΗΠΑ και γενικά των Δυτικών σε ότι αφορά τη γιγάντωση του τρίτου ράιχ και τις «προσδοκίες» τους από το ανατολικό μέτωπο. Στην τελική όμως, αυτό που τελικά μέτρησε στην ήττα του ναζισμού και του άξονα, ήταν η αντιφατική κατά τ’ άλλα συμμαχία φιλελεύθερων και κομμουνιστών σε ιδεολογικό επίπεδο - ή Δύσης, Ανατολής και τρίτου κόσμου από γεωπολιτική σκοπιά.
  • Στις παρούσες συνθήκες, κάτι τέτοιο είναι φυσικά αδύνατο. Ρωσία, Κίνα και τρίτος κόσμος, έχουμε μπροστά μας, μεταφορικά αλλά και επί της ουσίας, τις «ενωμένες δυνάμεις» της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς. Τη συμμαχία νεοφιλελευθέρων και νεοφασιστών που έχει ως στόχο την τελειωτική εξάλειψη των όποιων σοσιαλιστικών ιδεών και εφαρμογών και την ολοκλήρωση της ηγεμονίας του δυτικού κεφαλαίου και του ΝΑΤΟ σε όλο τον πλανήτη.
  • Τότε, οι ελπίδες των λαών ακουμπούσαν στη νεαρή και πολλά υποσχόμενη Σοβιετική Ένωση. Τώρα έχουμε δύο μη ΝΑΤΟϊκές υπερδυνάμεις με παλινορθωμένο τον καπιταλισμό και μια σειρά από αναδυόμενες οικονομίες χωρίς σοσιαλιστικό προσανατολισμό.
  • Αν χρειάζονταν μία φορά τότε τα αντιφασιστικά μέτωπα, όπως υπήρξαν στην Ελλάδα το ΕΑΜ και στην Κύπρο το ΑΚΕΛ, τώρα είναι χίλιες φορές πιο επιτακτική η ανασύστασή τους αφού δεν υπάρχει σταθερό υπόβαθρο για διεθνιστικές σοσιαλιστικές συμμαχίες σε επίπεδο κρατών.  
Δεν είμαστε παρατηρητές – Παίρνουμε θέση ενάντια στο ΝΑΤΟ και υπέρ όσων προβάλλουν αντιστάσεις
  • Δεν θα πρέπει φυσικά να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως παρατηρητές ή αναλυτές των γεγονότων, ή έστω ως αντιιμπεριαλιστές που βάζουν σε ίδια μοίρα δυτικό και ανατολικό ιμπεριαλισμό. Παίρνουμε θέση ενάντια στο ΝΑΤΟ υποστηρίζοντας την ισορροπία μεταξύ των γεωπολιτικών πόλων, παρά την αντίφαση που δημιουργεί αυτή η τοποθέτηση στο κομμουνιστικό-απελευθερωτικό παγκόσμιο κίνημα.
  • Ως εκ τούτου, στρατευόμαστε με όσους αντιστέκονται στις προελάσεις του ΝΑΤΟ, έστω κι αν αυτό δεν έχει τα ειδικά ταξικά κίνητρα που θα επικροτούσαμε χωρίς επιφύλαξη. Υπάρχουν τα ευρύτερα ταξικά κίνητρα, τα ταξικά κίνητρα των φτωχότερων λαών και κρατών σε σχέση με τη βουλιμία των δυτικών αγορών.
  • Αυτές τις μέρες λοιπόν, αν και στη χώρα μας συμβαίνουν επίσης τρομακτικές αντισυνταγματικές και θεσμικές παρεκκλίσεις για να περάσει ο νεοφιλελευθερισμός (θέμα ιδιωτικοποιήσεων και άλλα), η καρδιά μας βρίσκεται στην Ουκρανία, όπως βρισκόταν προηγούμενα στη Λιβύη και τη Συρία, όπως βρίσκεται συνέχεια στη Βενεζουέλα και την Κούβα, τον Ισημερινό, τη Νικαράγουα, τη Βολιβία, σε κάθε λαό που τα βάζει με τον ΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλισμό και την ντόπια Δεξιά και Ακροδεξιά.
  • Δεν έχουμε την πολυτέλεια να υποτιμούμε τους δημοκρατικούς αγώνες κανενός λαού για εθνική ανεξαρτησία, την πάλη του ενάντια στον φασισμό και τον δυτικό επεκτατισμό, είτε γιατί δεν διαθέτει τη δική μας κομμουνιστική οπτική και προοπτική, είτε γιατί υποφέρει από διάφορες συστημικές ασθένειες.
  • Οι τοποθετήσεις που εξισώνουν το Ρώσικο ή τον Κινέζικο ιμπεριαλισμό με τον ΝΑΤΟϊκό, που κρατούν απόσταση από Καντάφι ή Άσαντ σε σχέση με τους αμερικανοκινούμενους φονταμενταλιστές, ή που απαξιούν τον σοσιαλιστικό, υπό τις περιστάσεις, χαρακτήρα των αστικοδημοκρατικών κυβερνήσεων σε μια σειρά από χώρες της Λατινικής με «ναυαρχίδα» την Μπολιβαριανή, δεν μπορούν, θεωρώ, να μπαίνουν στο τραπέζι τόσο εύκολα, μετά και τα αποκαλυπτικά γεγονότα στην Ουκρανία και την κατάσταση που επικρατεί στη Βενεζουέλα.
Οι Δημοκρατικές αστικές κυβερνήσεις ως αναχώματα στο νεοφασισμό και τον ιμπεριαλισμό
  • Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν δίνουν μάθημα σε όσους «επιμένουν κεντροαριστερά» όπως θέλουν να υποδείξουν αρθογράφοι που εκφράζουν τις θέσεις του ΚΚΕ, αλλά, θεωρώ, το αντίθετο.
  • «Δίνουν μάθημα» σε όσους υποτιμούν τη σημασία των κεντροαριστερών, πλατιά δημοκρατικών συμμαχιών και της προσπάθειας για έλεγχο της αστικής δημοκρατίας σε κάθε χώρα ξεχωριστά.
  • «Δίνουν μάθημα» σε όσους προτάσσουν την απομόνωση ουσιαστικά των κομμουνιστών και την εγκατάλειψη των αντιιμπεριαλιστικών-αντιμονοπωλιακών-δημοκρατικών μετώπων,  για χάρη της όποιας ιδεολογικής καθαρότητας και της άρνησης για συμμετοχή στη διαχείριση των εθνικών κυβερνήσεων.
  • Οι κομμουνιστές στην Ουκρανία βρίσκονται υπό διωγμό, επειδή ακριβώς η χώρα έχει υποστεί ένα φασιστικό αιματηρό πραξικόπημα που κατέλυσε το πολίτευμα γιατί στην ηγεσία της χώρας βρίσκονταν δυνάμεις που συνεργάζονταν με το τοπικό ΚΚ και προέβαλλαν αντιστάσεις στην «ευρωνατοποίηση».
  • Υπάρχει λοιπόν σοβαρός πολιτικός αλλά και ταξικός λόγος για τη  διεθνιστική- αντιιμπεριαλιστική αριστερά στην Ουκρανία να στηρίζει τον Γιανουκόβιτς ή στην Βενεζουέλα να στηρίζει τους τσαβίστες και τον Πρόεδρο Μαδούρο.
  • Ο φασισμός στην Βενεζουέλα, την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Χιλή, την Ουκρανία, δεν βολεύεται  με τις αστικές δημοκρατίες. Ούτε και ο νεοφιλελευθερισμός σε μεγάλο βαθμό. Η υπεράσπιση των αστικών θεσμών και της σχέσης της κάθε χώρας ξεχωριστά με μη ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, αποτελούν σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία, πιστεύω, μια ταξική υπόθεση. Λειτουργούν ως ανάχωμα και δημιουργούν συνθήκες για ενωτικά δημοκρατικά μέτωπα.
  • Αυτό, δεν εμποδίζει τους κομμουνιστές από το να συνεχίζουν να προτείνουν μια ολική ανατροπή των παραγωγικών σχέσεων και της διανομής του πλούτου, και δεν σημαίνει αυτόματα πως αναγνωρίζουν τη δυνατότητα για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό μέσα από το υπάρχων αστικό σύστημα. Χρειάζεται όμως να δίνουν τη μάχη, μαζί με την υπόλοιπη δημοκρατική κοινωνία, υπερασπιζόμενοι κάποια κοινά ζητούμενα.
  • Οι αγώνες για μίνιμουμ στόχους μαζί με τις δημοκρατικές μάζες που δεν έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί, κτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης και συμπόρευσης, φτιάχνουν μεγάλες παρατάξεις και μέτωπα και ενισχύουν την αποτελεσματικότητα της ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης.
Επιστροφή στο Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο
  • Δεν μπορώ πραγματικά να κατανοήσω ούτε τους λόγους που το ΚΚΕ έχει αλλάξει γραμμή πλεύσης σταδιακά την τελευταία δεκαετία, ούτε και πείθομαι από τη διαλεκτική πολλών συντρόφων που επιμένουν πως υπάρχει όντως προοπτική μ’ αυτή τη νέα στρατηγική.
  • Η στρατηγική αυτή έχει, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δώσει την πρωτοκαθεδρία της ελληνικής Αριστεράς στον ΣΥΡΙΖΑ, σπρώχνοντας τον ακόμα δεξιότερα. Το ΚΚΕ έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να ηγηθεί της πολιτικής και κοινωνικής αμφισβήτησης την τριετία 2009-2012, θέτοντας κάποιους μίνιμουμ στόχους μέσα από μια κυβερνητική αριστερή συμμαχία.  
  • Η απαξίωση της αστικής διακυβέρνησης και η πρόταξη προοπτικών για τις οποίες είναι αμφίβολο αν έχουν ωριμάσει έστω και ελάχιστα οι συνθήκες, δεν πείθει τις μάζες που έχουν θετική γνώμη για τον κοινοβουλευτισμό.
  • Αν εμείς, σαν κομμουνιστές, δεν συμμετέχουμε στην προάσπιση των αστικών θεσμών, με όσες αντιφάσεις κι αν μας δημιουργεί αυτό, στην πράξη θα αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο στη συμμαχία νεοφιλελεύθερων και νεοφασιστών, εγκαταλείποντας την ίδια ώρα χωρίς συμμάχους τις κεντρώες δυνάμεις που τους προασπίζονται.
  • Και μετά; Όταν η νέα τάξη πραγμάτων σε κάθε χώρα ξεχωριστά πάρει το έλεγχο, πως θα απαιτήσουμε από την κοινωνία την καταδίκη του αντικομουνισμού και των κτυπημάτων κατά της πρωτοπορίας του εργατικού κινήματος;
  • Δεν μπορούμε να «συμμαχούμε», με όσους επιθυμούν για τους δικούς τους λόγους την απαξίωση ή την παραμόρφωση της αστικής δημοκρατίας. Ξέρουμε τις αδυναμίες και τη φύση της, αλλά θα πρέπει επιτέλους να αντικρίσουμε τους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς ως το αποτέλεσμα της αντιφασιστικής νίκης του 45’, ως μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των φιλελευθέρων και των κομμουνιστών.
  • Δεν σπάμε εμείς τον ιστορικό συμβιβασμό, αλλά αυτοί, γιατί θεωρούν, βάσιμα, πως έχουν την ικανότητα να το κάνουν με μια Αριστερά στη γωνιά και με δεδομένη την άρνησή της να τους αντιμετωπίσει ως παράταξη και κοινωνικό ρεύμα.  
  • Επιστροφή λοιπόν στο Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο του 15ου συνεδρίου του ΚΚΕ, για να δημιουργηθούν κοινωνικά και πολιτικά προπύργια απέναντι στον εκφασισμό και τον πόλεμο. Είναι το απαραίτητο ακόμα βήμα, πριν το αίτημα για λαϊκή-εργατική εξουσία και σοσιαλισμό.  
  • Αυτά καταλαβαίνω, και είναι ευπρόσδεκτοι όσοι διαφωνούν, με εκλαϊκευμένο, πρακτικό και κατανοητό τρόπο πάντα και χωρίς «τσιτάτα» αν είναι δυνατό, να εκφράσουν τις ενστάσεις ή τις διαφωνίες τους. Σε περίπτωση φυσικά που δεν θεωρούν υποτιμητικό εκ μέρους τους να ασχοληθούν με τη πορεία της δικής μου συλλογιστικής…

9 σχόλια:

  1. Τα αντιμπεριαλιστικά και δημοκρατικά μέτωπα στις χώρες που φερνεις ως παράδειγματα στην πραγματικότητα δεν μπορουν να λειτουργησουν ως παραδειγμα προς μίμηση για μας εξ αντικειμένου:

    - Η Βενεζουέλα, δεν είναι μόνη της. Ο Τσάβες προνόησε και ίδρυσε την Λατινοαμερικανική συμμαχία Alba. Τα κράτη-μέλη είναι η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα,η Βολιβία, η Κούβα, η Δομινικανή Δημοκρατία, το Εκουαδόρ, η Νικαράγουα, ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες και η Βενεζουέλα. Η συμμαχία είναι και κοινωνική, και πολιτική και οικονομική και οι κεντροαριστερές κυβερνησεις εχουν άλλο ρόλο να διαδραματήσουν εφόσον οι μεταξύ τους συναλλαγές δεν εδράζονται στο ελεύθερο εμπόριο αλλά μαλλον στην αμοιβαία οικονομική στήριξη. Στηρίζεται βεβαια η συμμαχία από την Ρωσία είναι γνωστό....

    - Η Ουκρανία επίσης ειναι ένα αλλο παράδειγμα. Η χώρα ειναι εκτός ΕΕ και η εισβολή ΗΠΑ - ΕΕ, η ανατροπή της κυβέρνησης - έστω της διεφθαρμένης κυβέρνησης - οφείλεται στην ανυπακή της χώρας να μπει με τον νομιμο τρόπο, δηλαδη με την υπογραφη της στους όρους ενταξης, δηλαδη στην οικονομική υποδούλωση. ΗΠΑ και ΕΕ προωθούν την διχοτόμηση της χώρας.

    Τί σχεση έχουν η Ελλάδα και η Κύπρος με αυτά τα δεδομένα; Καμία σχέση. Η μονη σχεση που εχουμε ειναι πως μπορούμε να γίνουμε ο εφιάλτης και των χωρών της λατινικής αμερικής και των χωρών του πρωην ανατολικού μπλογκ, εφόσον υπηρετουμεν τόσο τα γεωστρατηγικά όσο και τα οικονομικά συμφέροντα των μονοπωλίων της ένωσης.

    Εμεις είμαστεν ο εχθρός Νεε, του κόσμου που αντιστέκεται...η δική μας Ένωση απο την οποια εξαρτούνται τα δικα μας συμφεροντα, η δικη μας επιβίωση είναι απέναντι...

    Το να ειμαστε αντιφασιστες, το να συνεργαζόμαστε με δημοκρατικες δυνάμεις ειναι το αυτονόητο. Το να αναλαβουμε την διάσωση όμως της ΕΕ ερχεται σε αντιθεση με τον αντιφασισμο μας και με τον αντιμπεριαλισμο μας.

    Αυτο λεει το ΚΚΕ και πολλα σωστα το λεει το ΚΚΕ.

    Αν θελουμε μια "λατινοαμερικανικη ενωση" στην Ευρωπη και στην Μεσόγειο αν εν ετσι που ονειρευομαστε την δικη μας Ηπειρο μεσα απο ενα μεταβατικο δρόμο, ίσως τον μονο δυνατό μεταβατικό δρόμο , πρεπει κι εμεις να αυτονομηθουμε απο τα ιμπεριαλιστικα κεντρα ΗΠΑ και ΕΕ και να παλαιψουμε για μιαν αλλη ευρωπη. Όπως κανουν ολοι οι λαοι που αγωνιζονται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως όσα αναφέρεις, ειδικά με την πορεία στην Λατινική, αλλά και η κατάληξη για ένα "μεταβατικό δρόμο"ισχυροποιούν τα συμπεράσματα του κειμένου...

      Το ΚΚΕ ορθά επιμένει στο αντιιμπεριαλιστικό ζήτημα στο οποίο κρίνεται, αρνητικά φυσικά, και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αριστερά και ανοχή στο ΝΑΤΟ και αυτή την ΕΕ όπως αποκαλύπτεται, δεν μπορούν να συμβιβαστούν.

      "Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την (ευρωπαϊκή) ένωση", αυτό εννοείται.

      Η κριτική προς το ΚΚΕ είναι άλλη, αν έχεις καταλάβει, και σ' αυτό ήθελα τα φώτα σας.

      Διαγραφή
    2. Να προσθέσω και κάτι που το θεωρώ σημαντικό να λεχθεί: η ALBA με την μορφή που έχει πάρει, είναι ακριβώς απότοκο της ανόδου των λαϊκών κινημάτων στην ήπειρο σε συνδυασμό φυσικά με τις αντοχές της Κούβας. Έχουν δημιουργηθεί δηλαδή οι συνθήκες μέσα από την διεκδήκιση της πολιτικής εξουσίας σε κάθε χώρα ξεχωριστά από προοδευτικές συμμαχίες.

      Με τις λογικές που μας προτείνουν από Ελλάδα μεριά, ούτε ALBA με τη μορφή που έχει θα υπήρχε, ίσως ούτε και Κούβα αν αναλογιστεί κανείς πως αντέχει γιατί ακριβώς συνεργάζεται πολιτικά και οικονομικά με άλλες κυβερνήσεις της περιοχής.

      Δεν γίνεται δηλαδή στην Κούβα να παίζει πρώτη είδηση ο Μαδούρο πχ, και εμείς να θεωρούμε την μπολιβαριανή ένα "σοσιαλιστικό κακέκτυπο".

      Διαγραφή
    3. Ποια επιχειρηματα Νεε μου ισχυροποιουν; Οτι θα καμουμε σοσιαλιστικη την Ευρωπη με τις εκλογες; Δαμε ενα φορτιο ηταν να στειλουμεν στην Συρια τζαι ου ξαφνικα εκρουσαν τα χορτα γυρον!

      Εμεις ειμαστεν κομπαρσοι στην καλυτερη των περιπτωσεων, να εχουμε μια καθαρη φωνη, αλλα απλα φωνη...μεσα στα ΜΜΕ, το διαδικτυο κ.λ.π.

      Στον οικονομικο πολεμο ειμαστε αλυσοδεμενοι μεσα στην αντιδραση...καθε μηνα εγω κι εσυ και ο διπλα ξερεις στελλουμεν ενα τσεκουδιν του ΔΝΤ για να καταστελλει τα κινηματα στην Λατινικη Αμερικη΄και αλλου στον κοσμο!

      Το να ειμαστεν αντιφασιστες εν ενα πραμα...το να ειμαστεν εκπροσωποι του Κεφαλαιου εν αλλο...

      Ειδες τις δημοσκοπησεις για τις ευρωεκλογες; ειδες που ειναι η αριστερα; Ειδες πως αν μεινουμε και επιμενουμε σε καταστροφικες πολιτικες για περαιτερω ομοσπονδιοποιηση της Ευρωπης θα μας διοικουν πλεον οι φασιστες και μαλιστα με δημοκρατικα μεσα;

      Το προβλημα δε ειναι πως θα μας αφηνουν τζαι νηστικους...δηλαδη να πω, πως θα πουληθουμεν για να τρωμεν, να πω ατε, ειμαστεν γυφτοι τζαι επουληθηκαμεν...

      Χωρις συντονισμενο αγωνα κατα της ΕΕ τζαι των ΗΠΑ εν γινεται τιποτε. Θα ειμαστεν και ειμαστεν δηλαδη συνυπευθυνοι τζαι για τα εγκληματα που γινονται στον κοσμο...

      Θα δουμε και τι θα δειξει η ρουλετα με την Ουκρανικη κριση...

      όσον αφορα στην κριτικη σου για το ΚΚΕ...να δουμε πρωτα τα δικα μας αδιεξοδα, τες επικινδυνες αποφασεις/αποψεις/πολιτικες τζαι το ΚΚΕ θωρουμεν το μετα...

      ουδεποτε αρνηθηκεν το ΚΚΕ να στηριξει τον αγωνα κανενος λαου, ουτε τον δικο μας, ουτε της Βενεζουελας ουτε των Ουκρανων...απο εκει και περα, ε λαλει καποια πραματα που εν σωστα πως θα το καμουμε...καθε μεταβατικο βημα, πρεπει να προχωρα σε ενα βημα πιο κατω. Εν θωρεις πως τωρα η ακροδεξια παει να καμει πραξικοπημα και στον Μαδουρο δηλαδη α λα Ουκρανια; τί πρεπει να λαλει το ΚΚΕ πως εννεν επικινδυνα τα μεταβατικα σταδια;

      Τα λαικα κινηματα Νεε ανεβηκαν εναντια σε κατι!! Εναντια στον Ιμπεριαλιστη της γειτονιας τους! Όχι υπερ του! Όπως καμνουμεν εμεις που δεν ξικολλουμεν που την ΕΕ. Ή εστω εν το βαλλουμεν εστω σαν θεμα.

      Διαγραφή
    4. Μα τι επιχείρημα εν τούτο; Δηλαδή αν επιτύχουν τα λαϊκά κινήματα στη Λατινική ή άλλου πιο ολοκληρωμένες σοσιαλιστικές εφαρμογές, δεν θα κυνδινεύουν που δυτικοκινούμενα πραξικοπήματα; Ο εμφύλιος στην ΕΣΣΔ δεν στέκει ως αντιπαράδειγμα;
      Είναι κουφό αν με ρωτάς τούντο επιχείρημα που χρησιμοποιείται κατά κόρον τζιαι στη περίπτωση Χιλής-Αλλιέντε. Μπορεί να γίνει αντεπανάσταση τζιαι πραξικόπημα σε οποιαδήποτε κίνηση απεξάρτησης που τη δύση, είτε έχει απόλυτο σοσιαλιστικό χαρακτήρα, είτε όχι.

      Και επιτέλους, γιατί συνεχίζεις να απαντάς λες και το κείμενο προτείνει την εμβάθυνση στις δομές της ΕΕ;;;

      Διαγραφή
    5. Εσυ για ποια αντιφασιστικα κινηματα σε Ελλαδα και Κυπρο μιλας; Ο ΣΥΡΙΖΑς ως επανασταση θεωρει την ναζιστικη κυβερνηση στο Κιεβο...να μεν μιλω για την ΕΕ...ε μιλουν άλλοι...

      http://www.avgi.gr/article/2007339/poia-anoixi-gia-tin-oukrania-

      Διαγραφή
    6. Εν κουραστικό ξέρεις να βάλλει κάτω ο άλλος ένα κείμενο 1500 λέξεων τζιαι να αναγκάζεται να σχολιάζει πράματα που ούτε λέει, ούτε υπονοεί. Κλείσε το φως να κοιμηθούμε...

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος6/3/14, 1:14 π.μ.

    Ισχυρίζεσαι:
    "Αν εμείς, σαν κομμουνιστές, δεν συμμετέχουμε στην προάσπιση των αστικών θεσμών, με όσες αντιφάσεις κι αν μας δημιουργεί αυτό, στην πράξη θα αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο στη συμμαχία νεοφιλελεύθερων και νεοφασιστών, εγκαταλείποντας την ίδια ώρα χωρίς συμμάχους τις κεντρώες δυνάμεις που τους προασπίζονται."

    Εγώ το διαβάζω έτσι: Κομμουνιστές είναι όσοι μπορούν να συμβιβαστούν έτσι ώστε να συμμετάσχουν στην ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ των αστικών θεσμών που συγκροτείται απο νεοφιλελεύθερους και νεοφασίστες έτσι ώστε να μην τους αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο για μια περαιτέρω συμμαχία.

    Και διερώτηση τώρα: Εάν το καπιταλιστικό σύστημα γεννά το φασισμό (που μάλλον συμφωνείς αγαπητέ Νέε) πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι την προάσπιση τψν αστικώς θεσμών;

    Και επίσης, πως είναι δυνατόν να επιζητείς αντιφασιστική δράση χωρίς να στοχεύεις πρωτίστως σε αυτό που γεννά το φασισμό;

    Fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε fris, ευχαριστώ για την παρέμβαση, έχω δοκιμάσει να απαντήσω στα ερωτήματά σου αλλά μάλλον θα πρέπει να το κάνω με ανάρτηση, προσθέτοντας και κάποια άλλα στοιχεία.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...