"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

11 Μαρτίου 2014

Η μάχη της Βενεζουέλας και η στάση των κομμουνιστών: Μια πρακτική αντιμετώπιση και ένα φλέγον ερώτημα


Αυτό το βίντεο δείχνει τον αγώνα των πολιτών της κοινότητας Pie del Tiro στη Μέριδα να αποτρέψει σκληροπυρηνικούς της αντιπολίτευσης από το να αποκλελισουν τη κοινότητά τους με οδοφράγματα. Η πρώτη γυναίκα που δίνει τη μαρτυρία της είναι η Gisela Rubilar Figueroa. Το βράδυ μετά από την καταγραφή του βίντεο, πυροβολήθηκε και πέθανε αργότερα στο νοσοκομείο…

***
Η ψυχή της λατινικής αντίστασης
  • Στην Βενεζουέλα, από τον περασμένο μήνα, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης με φανερή την υποστήριξη και το προμοτάρισμα της «αυτοκρατορίας», διεξάγεται μια καταφανέστατα πραξικοπηματική , βίαιη και αιματηρή προσπάθεια ανατροπής της Αριστερής Κυβέρνησης της χώρας. Της «Μπολιβαριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης» όπως την ονομάζουν οι εμπνευστές και οι υποστηρικτές της.
  • Σίγουρα, σαν λαοί της Ευρώπης, είναι φυσικό να έχουμε στραμμένα τα βλέμματα στην Ουκρανία όπου και πάλι η συμμαχία Δεξιάς-Ακροδεξιάς έχει καταφέρει, με τις ευλογίες ΕΕ και Δυτικών, να ανατρέψει τη νόμιμη Κυβέρνηση, προκαλώντας την αντίδραση της Ρωσίας και του ρώσικου πληθυσμού της χώρας.
  • Την ίδια ώρα, είναι και πάλι αναμενόμενο να συζητούμε και να μελετούμε τις «δικές μας» ακραίες πολιτικές και οικονομικές καταστάσεις σε Κύπρο και Ελλάδα.
  • Στη Βενεζουέλα όμως, «παίζεται» ένα γεωπολιτικό και ιδεολογικό «μπρα ντε φερ»  τεράστιας σημασίας. Η Μπολιβαριανή κυβέρνηση είναι η ψυχή της Λατινικής αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό και το βασικό στήριγμα του Σοσιαλισμού στη Κούβα. Η ανατροπή της είναι μια κομβική υπόθεση για τους Αμερικανούς αλλά παράλληλα η στήριξή της είναι μια υπόθεση που αφορά όλους μας. Όσους δηλαδή θέλουν «να λέγονται άνθρωποι» κατά τον ποιητή.
  • Η κυβέρνηση στη Βενεζουέλα, παρά τους ξεκάθαρους ταξικούς-σοσιαλιστικούς στόχους που έθεσε και στα προηγούμενα προγράμματα διακυβέρνησης, αλλά κυρίως στο πρόγραμμα για τη περίοδο 2013-19, δεν φιλοδοξεί να ανατρέψει τον κομματικό πλουραλισμό.
  • Αναγνωρίζει μεν πως διεξάγει μια ταξική πάλη, πως δεν έχει καταφέρει να πάρει την οικονομική εξουσία και την επικοινωνιακή ηγεμονία από το κατεστημένο και πως χρειάζεται να γίνουν πολλά για να ανατραπούν οι συσχετισμοί υπέρ της εργατικής τάξης, αλλά σχεδιάζει τη στρατηγική της με πολιτικούς και πλειοψηφικούς όρους. Με συνταγματικούς μετασχηματισμούς στο εσωτερικό και δημιουργία συμμαχιών στο εξωτερικό.
  • Βρίσκεται στο στόχαστρο και των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υποστηρικτών τους. Και αυτό είναι μια απόδειξη πως και μ’ αυτό τον τρόπο γίνεται «βραχνάς» στους αστούς και τα διεθνιστικά καπιταλιστικά συμφέροντα. Υπερασπιζόμενη τους «θεσμούς» και τον κοινωνικό και πολιτικό διάλογο (Venezuela’s Maduro Renews Dialogue Offer as Violence Drags On).     
***
  • Στην  περασμένη μου ανάρτηση με κύριο θέμα τους αστικούς θεσμούς και την Αριστερά, ο σχολιογράφος Fristuti διερωτάται “…εάν το καπιταλιστικό σύστημα γεννά το φασισμό (που μάλλον συμφωνείς αγαπητέ Νέε) πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι την προάσπιση των αστικών θεσμών;”, ενώ επίσης απορεί “πως είναι δυνατόν να επιζητείς αντιφασιστική δράση χωρίς να στοχεύεις πρωτίστως σε αυτό που γεννά το φασισμό;”
  • Σίγουρα, το να υποστηρίζεται από κομμουνιστές η προάσπιση αστικών θεσμών ή και αστικών επαναστάσεων σε κάποιες περιπτώσεις (μια τέτοια ήταν άλλωστε και η Κουβανική επανάσταση στη πρώιμη φάση της αλλά και η επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η Μπολιβαριανή κατά κάποιο τρόπο κ.ο.κ.), είναι αντιφατικό.
  • Το κείμενο στην προηγούμενη ανάρτηση δεν προσπαθεί να κρύψει αυτή την αντίφαση αλλά να εξηγήσει, στο μέτρο των δικών του δυνατοτήτων που σίγουρα δεν είναι μεγάλες, πως υπάρχει διαλεκτική και ιστορική αναγκαιότητα να γίνεται αυτό κάτω από κάποιες προϋποθέσεις.
  • Ο φίλος, μου αποδίδει επίσης στο σχόλιό του την «κατηγορία» πως προσπαθώ να ορίσω «τι είναι κομμουνιστής». Αυτό, να μου επιτρέψει ο Fristuti αλλά και άλλοι που υπερασπίζονται παρόμοια γραμμή, να το επιστρέψω! Άλλοι είναι που με χαρακτηριστική επιμονή προσπαθούν να υποδείξουν σε όλους τους υπόλοιπους «τι είναι κομμουνιστής» και τι όχι.
  • Ο κομμουνιστής στη Βενεζουέλα κι ο κομμουνιστής στην Κούβα για παράδειγμα, «τα βρίσκουν» με τον Τσαβισμό. Κι ο Τσαβισμός τα βάζει με τους φασίστες, τους νεοφίλ και τον ιμπεριαλισμό. Άλλο κοινοβουλευτισμό, στα πλαίσια μιας πλουραλιστικής πολιτικής ζωής, θέλει προφανώς το κίνημα στη Βενεζουέλα, κι άλλο η αντιπολίτευση και όσοι βρίσκονται από πίσω της.
  • Την κεϋνσιανική κοινοβουλευτική δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, όπως τις γνωρίσαμε στην Δυτική Ευρώπη και αλλού, τις καταργεί η αστική τάξη και οι συνεργάτες της γιατί δεν τους εξυπηρετούν πλέον. Κυβερνούν με διατάγματα και μικρά ή μεγάλα θεσμικά πραξικοπήματα, όταν χρειάζεται να μπουν στο «γύψο» τα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα, να φραχτεί ο δρόμος προς το σοσιαλισμό και να υποχρεωθεί ο κάθε λαός να εξυπηρετεί τις ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις. 
  • Με τη λογική της μη διάκρισης ανάμεσα στις διαβαθμίσεις μιας αστικής δημοκρατίας, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν θα έπρεπε να υπερασπιστούν την έστω αστική νομιμότητα το 67’ ή το 74’, ή τώρα οι Ουκρανοί κομμουνιστές θα έλεγαν «τι γιάννης, τι γιαννάκης» μπροστά στην απομάκρυνση ενός εκλεγμένου Προέδρου με ένα πασίδηλο φασιστικό και δυτικοκινούμενο πραξικόπημα. Ε, δεν είναι έτσι τα πράματα φυσικά.
  • Ο καπιταλισμός γεννά τον φασισμό, αυτό είναι σίγουρο, αλλά ο καπιταλισμός ξεκάθαρα, ειδικά μπροστά σε κρίσεις και ανακάτεμα της τράπουλας, προτιμά τον ολοκληρωτισμό από τον πλουραλισμό.
  • Στο κάτω-κάτω της μαρξιστικής γραφής, ο καπιταλισμός, εκτός από τα τέρατα που ξεγεννά εδώ και δύο αιώνες, είναι προορισμένος κάποτε να ξεγεννήσει και τον κομμουνισμό…
***
  • Η παρανομία των ΚΚ στην Ευρώπη δεν είναι μακριά. «Ψήνεται», το δείχνει και η Ουκρανική εξέλιξη, οι κατάσταση στις Βαλτικές και οι τάσεις των οργάνων της ΕΕ. Δεν θα συζητούσε ποτέ για παράδειγμα ένα εθνικό ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την απαγόρευση των κομμουνιστικών ιδεών και κομμάτων σε άλλες δεκαετίες. Κι αυτό είναι ενδεικτικό της διαβάθμισης και της διάκρισης.  
  • Τον αστικό κοινοβουλευτισμό (και τον υποκριτικό πλουραλισμό του) τον αμφισβητούν οι κομμουνιστές γιατί ξέρουν ακριβώς από πού πηγάζει και ποιους προορίζεται να εξυπηρετήσει. Μπορούν όμως να τον διαβρώσουν, να τον εκτροχιάσουν, να τον μετατοπίσουν ως ένα βαθμό, συγκροτώντας μαζικά λαϊκά πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα.
  • Όταν αναγνωρίζουν οι κομμουνιστές πως δεν μπορούν να επιβληθούν στην αστική τάξη για διάφορους λόγους που άπτονται των εσωτερικών και εξωτερικών ισοζυγίων, ή όταν ακόμα διαπιστώνουν πως σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης βρίσκεται στην αντίπερα όχθη, πως ο αντικομμουνισμός, ο εθνικισμός και η «κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» δεν επιτρέπουν στην τάξη μας να ριζοσπαστικοποιηθεί, πρέπει να θέτουν  πιστεύω μίνιμουμ και όχι μάξιμουμ στόχους.
  • Σε μπανανίες και ΝΑΤΟϊκά προτεκτοράτα σαν κι αυτά που ζούμε στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο νότο, η αναγκαία κατάκτηση που θα πρέπει να προϋπάρχει του αιτήματος για λαϊκή-εργατική εξουσία, είναι ο εκδημοκρατισμός των θεσμών, του στρατού, της αστυνομίας, της παιδείας, της κρατικής μηχανής. Ο εκδημοκρατισμός της ίδιας της κοινωνίας.
  • Δεν είναι μυστικό πως η Μπολιβαριανή Κυβέρνηση, στηρίζεται σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού του στρατού που οικοδομήθηκε διαχρονικά από το  απελευθερωτικό κίνημα της χώρας. Ο ίδιος ο Τσάβες προερχόταν από το στράτευμα. Και το πια πλευρά παίρνει ο στρατός σε μια ταξική σύγκρουση, είναι μάλλον ο πιο καθοριστικός μοχλός που θα μπορούσε να κινήσει τα πράγματα μπροστά.  
  • Σε συνθήκες στρατιωτικής χούντας, μια δημοκρατική-λαϊκή επανάσταση δεν θα μπορούσε μάλλον να επιτύχει τους στόχους της χωρίς μετατοπίσεις στο στράτευμα. Αλλιώς θα γραφόταν η ιστορία δηλαδή αν στον ελληνικό και κυπριακό στρατό υπήρχαν δημοκρατικά ισχυρά κινήματα έτοιμα να αντιμετωπίσουν τις «άνωθεν διαταγές» το 67’ και το 74’.
  • Και αυτό είναι μια εξήγηση γιατί η «εθνική τάξη» εδώ και δεκαετίες βάζει σαν στόχο την «αποκομμουνιστικοποίηση» του στρατού, της δημόσιας υπηρεσίας και της παιδείας. Φοβούνται τις εσωτερικές μετατοπίσεις και τη «διάβρωση».
  • Παρόλα αυτά, στη Βενεζουέλα, έχοντας και το στρατό στη πλευρά του κινήματος, η δημοκρατική ευρύτερη παράταξη δέχεται σοβαρότατες πιέσεις.
  • Έχει ήδη πετύχει εθνικοποιήσεις των πηγών και των βασικών παραγωγικών δυνάμεων, την Alba, σημαντική πρόοδο στο βιοτικό επίπεδο του λαού. Την «παίρνει» όμως να «επιτεθεί» στα ιδιωτικά ΜΜΕ και τα μεγάλα τραστ;
  • Ή έχει καταφέρει αποτελεσματικά κτυπήματα στην τρομοκρατία και τις έξωθεν παρεμβάσεις, στην εγκληματικότητα;
  • Η απάντηση είναι φυσικά όχι, αλλά θα πρέπει επίσης να απαντηθεί αν θα τα κατάφερνε, αν κήρυσσε ας πούμε τον κομμουνιστικό χαρακτήρα της επανάστασης και τη δικτατορία του προλεταριάτου.
  • Πόσες κυβερνήσεις θα στέκονταν αλληλέγγυες σε ένα τέτοιο εγχείρημα; Θα ήταν ή όχι ο τάφος του κινήματος ένας τέτοιος οπορτουνισμός;
***
  • Δεν είναι νομίζω διαλεκτικό, και είναι μάλλον αριστερισμός θεωρώ, σε συνθήκες καθημερινού εκφασισμού και προέλασης του ΝΑΤΟ, να λέγεται «εγώ είμαι κομμουνιστής, δεν είμαι αριστερός».
  • Ναι, δεν είμαστε «αριστεροί» της «Ενωμένης Ευρώπης» και του Ευρώ, ούτε «αριστεροί» του ΝΑΤΟ και των πολυεθνικών, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά σαν κομμουνιστές που θέλουμε να είμαστε, ας πάρουμε επιτέλους τα πράγματα ένα-ένα και με τη σειρά.
  • Ευτυχώς, σκέφτομαι συχνά, οι σύντροφοι του ΚΚ Βενεζουέλας, κάνουν σωστή ανάλυση και συντάσσονται μ’ αυτούς που πρέπει, βλέποντας και αποτελέσματα, τόσο μέσα στην κοινωνία και την οικονομία, όσο και στο ίδιο τους το κόμμα που ανεβαίνει. Όπως ανεβαίνει και η σοσιαλιστική προοπτική παγκόσμια από την επιτυχία του λαϊκού κινήματος της χώρας.
  • Ας απαντήσουμε λοιπόν, καταλήγοντας, σε μια εντελώς πρακτική ερώτηση την οποία πολλοί αποφεύγουν, ίσως και ο φίλος ο Fristuti:
  • Στη θέση των Βενεζουελάνων κομμουνιστών, θα χαράσσαμε την ίδια τακτική ή θα επιμέναμε στην απόρριψη του κοινοβουλευτισμού στη χώρα και την πάταξη της μεγαλοεπιχειρηματικής έστω τάξης, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στο ίδιο το κίνημα αλλά και τη σοσιαλιστική υπόθεση;

17 σχόλια:

  1. Έχω τη γνώμη ότι η διαμάχη πια δεν είναι ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Είναι ανάμεσα σε καπιταλιστικές δυνάμεις με διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετικά κέντρα εξουσίας. Και βεβαίως η περίπτωση της Ουκρανίας είναι κατά πολύ πιο σοβαρή απ' αυτήν της Βενεζουέλας και της Λατινικής Αμερικής, διότι από την έκβαση αυτής της διαμάχης θα διαφανεί αν έχει μέλλον η ζωή σ' αυτό τον πλανήτη και τι μέλλον στο τέλος τέλος. Ίσως η μεγάλη μέρα έφτασε πιο νωρίς απ' ότι νομίζαμε. Από έναν εγωισμό ξεκίνησαν όλα αυτά, τον εγωισμό που απαιτεί όλο και περισσότερα, και από αυτόν τον εγωισμό μπορούν να τελειώσουν και όλα. Ελπίζω αυτή τη φορά να κτυπήσουν οι Ρώσσοι. Κι' ας γίνουν όλα στάκτη και χώμα. Να γίνουν όλα στάκτη και χώμα. Μα θα πεθάνουμε όλοι; Ε και τί έγινε δηλαδή; Ας πεθάνουμε όλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην Λατινική είναι ξεκάθαρα μάχη των δημοκρατικών-εργατικών κινημάτων ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους εντολοδόχους του.

      Στην Ουκρανία σίγουρα είναι άλλη η κατάσταση, αλλά βλέποντας σφυροδρέπανα στις διαδηλώσεις από τη μια, και καταστροφή σοβιετικών-σοσιαλιστικών συμβόλων από την άλλη, δημιουργούνται κάποιοι ενδιαφέροντες συνειρμοί...

      Στην Ουκρανία και γενικά στην Ευρώπη, επιχειρείται τελική επικράτηση επί των σοσιαλιστικών ιδεών, ταυτόχρονα με το στρίμωγμα της Ρωσίας.
      Είναι στρατηγικός στόχος της νέας τάξης το ιδεολογικό ξεκαθάρισμα για λόγους που αυτοί ξέρουν καλύτερα...

      Διαγραφή
  2. Σε μπανανίες και ΝΑΤΟϊκά προτεκτοράτα σαν κι αυτά που ζούμε στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο νότο, η αναγκαία κατάκτηση που θα πρέπει να προϋπάρχει του αιτήματος για λαϊκή-εργατική εξουσία, είναι ο εκδημοκρατισμός των θεσμών, του στρατού, της αστυνομίας, της παιδείας, της κρατικής μηχανής. Ο εκδημοκρατισμός της ίδιας της κοινωνίας.

    Τα λεεις σωστά...εξακολουθεις όμως να μιλας με όρους "εθνικου κρατους" ενω αυτο σχεδον δεν υπαρχει πλεον...ειμαστε στην Ε.Ε...δεν ειναι δικη μας υποθεση ο εκδημοκρατισμος των θεσμων, της αστυνομιας, του στρατου κ.λ.π....ασε που σε λιγο θα εν ουλλα ιδιωτικα εκτος που το υπουργικο συμβουλιο....:)

    Το τι συμβαινει σημερα στην Ουκρανια και στην Βενεζουελα και που πολλα σωστα ειπες "να σωσουμε και την Κουβανικη Επανασταση" ειναι αλληλενδετο με αυτο που συμβαινει στην Κυπρο και στην Ελλαδα...

    Ξερεις το Νεε μου, πως φωναζουμεν φωναζουμεν για το ΝΑΤΟ αλλα ως το τελος του χρονου η ενταξη στον ΣγΕ θα ειναι αποφαση της ΕΕ και θα αφορα ολα τα κρατη μελη που δεν εχουν ενταχθει ακομα και θα μπουμε αυτοματα;...

    Να σωσουμε την Κουβανικη Επανασταση...εγω γιατι νομιζεις υποστηριζω το "ανατολικο μπλογκ" στο Ουκρανικο ζητημα;....γιατι οπως ειπα, με δυο εχθρους μεσα στα ποθκια μας και ΗΠΑ και ΕΕ ο ενας τουλαχιστον πρεπει να αποδυναμωθει αν θα μιλησουμε και για ανατροπες στην Ευρωπη...

    Όπως ειπα και στου Ανευ νομιζω: Θέλω ενα κόσμο χωρίς τις Ηνωμενες Πολιτειες της Αμερικής, ως έχουν σημερα...

    Εν υπαρχει περιθωριο Νεε για προοδευτικες αλλαγες πκιον μεσα στην Ευρωπαική Ένωση-ΝΑΤΟ...δεν υπαρχει πλεον το εθνος-κρατος...εν ακουεις πως μας λαλουν τζαι εθνικιστες πκιον γιατι εν θελουμε την "ευρωπαική ενοποιηση" και πως ζουμε με ξεπερασμενους όρους αντι να ειμαστε διεθνιστες και να στηριζουμε την Ευρωπη και την Τιμοσενκο για το καλο και του τοπου μας;

    Εν υπαρχει περιθωριο...η Κυπρος ειναι σχεδον τελειωτικα και αμετακλιτα προτεκτορατο των ΗΠΑ μεσω της Ε.Ε. Ειμαστε κομπαρσοι στο γεωπολιτικό παιχνιδι...εκτος εαν καμουν την ανατροπή οι Ουκρανοι τζαι αλλαξει η ροτα της όλης ιστοριας...τοτε μπορει να εχουμε λογο να παλαιψουμε και για μεταβατικες αριστερες αλλαγες....αλλιως εμεις θα πληρωσουμε τον θανατο τζαι του Καστρο με τα λεφτουδακια μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω εν ξεκάθαρο το κείμενο (και πάλι) σε ότι αφορά την προοπτική σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά τζιαι πάλε, κάμνεις ότι δεν το διαβάζεις για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να κατανοήσω.
      Όπως και να έχει, συμφωνούμε στις προβλέψεις.

      Διαγραφή
  3. Ασε που θα έρτει και η κ.Χόπλαρου ως "προοδευτική ακτιβίστρια και μαχιμη εκπαιδευτικός" να σου πει ξανά ότι ακριβώς μας είπε και ο Ιωαννης Κασουλίδης για το Ουκρανικο: ειναι συλλογικη αποφαση της ΕΕ δεν θα παραβουμε τις συλλογικες αποφασεις τους Οικογενειας μας...

    Έτσι θα σου πουν και για τον ΣγΕ, αύριο για το ΝΑΤΟ και για την διαλυση του Κρατους και για τους Θεσμους και για όλα...ειναι συλλογική αποφαση της Οικογενειας Κορλεονε..:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ....και θα ήθελα, αν μπορούσε κάποιος σύντροφος/συντρόφισσα να απαντήσει στο "φλέγον" ερώτημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ε κοίτα, αν ημασταν λλιον πιο "ακροαριστεροί" ή λλιον πιο ορθοδοξοι Μαρξιστες-Λενινιστες, μπορει να ελεαμεν πως οι αναλυσεις μας για το Ουκρανικο ειναι λαθος. Όλων μας, τζαι μας, τζαι του ΚΚΕ, τζαι των υπολοίπων....υποτιθεται πως η σωστη πολιτική τωρά θα ήταν να πούμε πως ειναι η ώρα μεταξύ των ΗΠΑ-ΕΕ και της Ρωσιας, οι Κομμουνιστες της Ουκρανιας να αρχισουν ένοπλο αγωνα για την καταληψη της εξουσιας...αυτη εν η οριτζινα Λενινιστική θεωρηση...:)

      Εμεις και για το Ουκρανικο και για το Κυπριακο νομιζω ειμαστε ενα βημα πιο μετριοπαθεις και λεμε πως μεταξύ των δυο αντικρουωμενων δυνάμεων πολεμουμε εσωτερικά την δική μας...εν ετσι που μας τα εξηγησε ο Βλαδιμηρος...στην προκειμενη περιπτωση εμεις ειμαστεν στον άξονα ΗΠΑ-ΕΕ τζαι σωστα θελουμε να αδυνατίσει ο δικος μας δυνάστης...το ιδιο θελουμε και για την Λατινικη Αμερική, για αυτο ειμαστεν αντι-αμερικανοι σε εκεινη την περιπτωση...

      Εγω τους Αμερικανους τους θεωρώ πολλα πιο σοβαρο κινδυνο απο την ΕΕ που διαλυεται με βαναυσο τροπο για τους λαους της...βλεπεις τα δικα μας παπαγαλακια λαλουν σου για την Οικογενεια ΕΕ αλλα στην ουσια εν υποτακτική στον μεγαλο μαστρο τες ΗΠΑ...

      Ενω αν δεν υπηρχαν οι ΗΠΑ η Ευρωπη μπορει να εμπορουσεν να επιλεξει ενα πιο δημοκρατικο δρομο ας τον πω ετσι....να καμει εσωτερικες αλλαγες...οχι ως ΕΕ αλλα ως Ευρωπαική Ηπειρος....ότι δειξει η ρουλετα με τα Φυσικα Αέρια...αν η Ευρωπη με τις ευλογιες μας και τα κοιτασματα μας μεταξυ αλλων, απεξαρτηθει απο την Ρωσια, τότε την έχουμε βαμμένη...:)

      Αν όχι, τότε υπαρχουν ελπίδες για μια καποια ισορροπία και στα γεωπολιτικά και στο Κυπριακό, ως παρατζει....

      αυτα μου λεει το φτωχο μου μυαλουδακι, οσο μπορει τζαι με τα λλια που καταλαβω....

      Διαγραφή
    2. Το ερώτημα είναι αν: "...στη θέση των Βενεζουελάνων κομμουνιστών, θα χαράσσαμε την ίδια τακτική ή θα επιμέναμε στην απόρριψη του κοινοβουλευτισμού στη χώρα και την πάταξη της μεγαλοεπιχειρηματικής έστω τάξης, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στο ίδιο το κίνημα αλλά και τη σοσιαλιστική υπόθεση"

      Διαγραφή
    3. Μα τουτο το ερωτημα ειναι απαντημενο απο τα συμφραζομενα...προφανως θα ειμασταν Μπολιβαριστες με ολα τα δεδομενα δηλαδη της συμμαχίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής χωρις βεβαια να ειχαμεν εχθρικες σχεσεις προς το Κ.Κ το οποιο επισης στηριζει κριτικά την κυβερνηση. Και θα ημασταν με την εννοια οτι δεν ειναι μια σημερινη υποθεση ειναι μια υποθεση ποσων; 12 χρονων ήδη; ..ε λεεις να εμεναμεν απαθεις; ή μηπως οι Κομμουνιστες μενουν απαθεις στην χωρα, δεν στηριζουν;

      Αλλα εν θα επρεπε ποτε να παρατησουμε το οραμα για την ολοκληρωση του σοσιαλισμου...και βεβαια εν θα ειμασταν ικανοποιημενη απο την μεγαλη φτωχεια που ακομα μαστιζει τα λαικα στρωματα...

      Μπορει το αποτελεσμα του πραξικοπηματος που γινεται τωρα, να οδηγησει εξαλλου σε πιο "σκληρο" τυπο σοσιαλισμου....εν τζαι γινεται συνεχεια η κυβερνηση απλα να παιζει στην αμυνα και να αποτρεπει πραξικοπηματα...ίσως γι αυτο ο Μαδουρο ειπε πως θα υπερασπιστει τον σοσιαλισμο με τα οπλα...διοτι αν χαθει η μαχη, πολλα δυσκολα θα επανακτησουν την εξουσια ξανα με τα οποια "ειρηνικα μεσα".

      Διαγραφή
    4. Πρόσεξε. Θα υπερασπιστεί το σοσιαλισμό με όπλο του τη νομιμότητα, και την ηθική και τη συνταγματική. Έχει σημασία. Θα υπερασπιστεί το σοσιαλισμό από τη θέση της κυβέρνησης και έχοντας τις λαϊκές μάζες ενωμένες με το μέρος του.

      Οι νίκες, σε οποιοδήποτε πεδίο, δυναμώνουν τη σοσιαλιστική προοπτική, φωνή λαού, φωνή θεού. Αυτά σε ότι αφορά τον "σκληρό σοσιαλισμό".

      Τα ενωτικά μέτωπα και η "διάβρωση" των θεσμών από την Αριστερά, δεν κτίζονται με μάξιμουμ και πολλές φορές ακατανόητους στόχους. Αυτό λέμε.

      Και επέτρεψέ μου να παρατηρήσω πως κάποιοι από εμάς σνομπάρουν τον σοσιαλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό αγώνα εκεί. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά τα στατιστικά στις ετικέτες των αναρτήσεων κάποιων σάιτ και μπλογκ σε σχέση με τη Βενεζουέλα και τη Λατινική γενικότερα, είναι καταθλιπτικά.

      Μια καλή κουβέντα δεν αξιώνονται κάποιοι να πουν, μπας και κάνουν έκπτωση στο όραμα.

      Διαγραφή
    5. Ανώνυμος13/3/14, 3:13 π.μ.

      Ναι φίλε Νέε συμφωνούμε, να γίνουνται μέτωπα δημοκρατικά με πλατιές μάζες κλπ. Αλλά να βλέπουμε τζαι το περιεχόμενο τούντων συνεργασιών τζαι προπαντός να μεν ξιάνουμε τζαι το όραμα, αλλιώς καταντά τυφλός κοινοβουλευτισμός για να μεν πω καμιά ποιο βαρετή λέξη. Τζαι δεν γίνεται να πίνουν (πολλύν) νερό οι αναλύσεις μας τζαι να θεωρητικοποιούμε τους συμβιβασμούς, επειδή θέλουμε να κάμουμε συνεργασίες, να λέμε ξεκάθαρα τι κάμνουμε ή αμαν κάμνουμεν υποχώρηση τζαι για ποιον σκοπό. Αλλιώς απλώς δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα. Εγώ προσωπικά δεν βλέπω πως μπορεί να συγκριθεί η Λατινική Αμερική τζαι οι αγώνες που όντως γίνουνται κάτω που αντίξοες συνθήκες με την κατάσταση στην Κύπρο, δαμέ ο κόσμος τζοιμάτε, τζαι κάποιοι φέρουν τεράστιαν ευθύνη. Ο αντικειμενικός παράγοντας εν τζιαμέ τζαι φακκά μας την πόρτα τζαι μεις ακόμα ασχολούμαστε με το ποιος προπονητής ενάρτει στην Ομόνοια.

      Λ.

      Διαγραφή
    6. Φυσικά τζιαι το περιεχόμενο των συνεργασιών έχει σημασία, την πιο μεγάλη σημασία. Στην Κύπρο για παράδειγμα, δεν βλέπω με ποιους θα μπορούσε να συνεργαστεί η Αριστερά και σε ποια βάση αυτή τη δεδομένη στιγμή.
      Ούτε πολιτικός επιστήμονας είμαι, ούτε κοινωνιολόγος, οπότε εν μεγάλες οι πιθανότητες όντως να πίννουν νερό τζιαι οι δικές μου αναλύσεις γιατί εν κατά κύριο λόγο διαισθητικές τζιαι εμπειρικές. Απλά προσπαθώ να καταλάβω αν υπάρχουν σχήματα που θα μπορούσαν να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα. (και τα σχήματα που προτείνονται εδώ στην Ευρώπη είναι όντως αδιέξοδα, παρά τη δική τους θεωρητικολογία τζιαι την επαναστατική ρητορική)
      Για τη λανθάνουσα κατάσταση που έχει περιέλθει το σοσιαλιστικό όραμα στην Κύπρο, σίγουρα ευθύνεται και η θεσμική ας την πούμε Αριστερά γιατί εν ο δικός της τομέας δράσης. Υπάρχουν όμως τζιαι μια σειρά που αντικειμενικούς παράγοντες τζιαι δαμαί.
      Όσο για την ποδοσφαιροποίηση του κινήματος τζιαι τις ευτελείς ενασχολίσεις του εν μέσω κοσμογονίας, σηκώννω τζιαι γω τα χέρια ψηλά.
      Δεν ισχυρίζομαι τέλος πως μπορεί να μεταφερθεί η κατάσταση στη Λατινική, στες δικές μας συνθήκες απόλυτα.
      Λέγοντάς το όμως τούτο, θα πρέπει να γίνει τζιαι μια άλλη παραδοχή, που την άλλη πλευρά του τραπεζιού: Πως ούτε τζιαι οι άλλες συνθήκες, άλλων εποχών τζιαι άλλων χωρών τζιαι λαών, δεκαετίες ή τζιαι αιώνα σχεδόν πριν, δεν μπορούν να μπαίνουν μπροστά μας ως λύσεις για εδώ και τώρα!

      Διαγραφή
    7. Σύμφωνοι, η εμπειρία κανενός δεν είναι έτοιμη λύση για τους υπόλοιπους. Υπάρχουν όμως και εμπειρίες από τις οποίες αντλούνται πιο γενικά συμπεράσματα για τον αντικειμενικό παράγοντα όπως πχ η φύση του αστικού κράτους, ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας στηνυπόθαλψη του φασισμού κλπ.

      Η θεσμική Αριστερά (τζαι δεν καταλογίζω την ΕΔΕΚ στα αριστερά) είναια αυτή τη στιγμή υποχείριο των ιστορικών της συμβιβασμών τζαι προσπάθειας να παλαντζάρει απόψεις που δεν συμβιβάζονται με σκοπό να μεν χάσει ποσοστά, κοινός για κοινοβουλευτικό σκοπό. Μέγα λάθος.

      Αυτή τη στιγμή που δεν διακρίνεται κανένας σοβαρός υποστηριχτής γιατί να μεν θεωρείται τζαι απελευθέρωση του κινήματος να μιλήσει πιο ελεύθερα τζαι να κάμει την δική του αντεπίθεση. Η λογική τζαι η πολιτική θεωρία λαλεί ότι συνήθως τζήνοι που αναλαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στες δυναμικές που αναπτύσουνται, κάμνουν οι άλλοι συμβιβασμούς μαζί τους τζαι όι το αντίθετο. Η δική μας θεσμική Αριστερά, καλλιεργώντας την ιδέα των συμβιβασμό τζαι την προστασία της "προοδευτικής" αστικής τάξης σαν υποκατάστατο της εμπροσθοφυλακής του εργατικού κινήματος, έμεινε ορφανή σε μια κρίσιμη περίοδο τζαι γελοιοποιείται με το πόσο δεξιά φτάνει η ρητορεία τζαι οι πράξεις της για να μπορέσει να κάμει τζήντο συμβιβασμό. Όπως το μωρό που γυρεύκει το παπά του για να το προστατέψει. Άσε που αφήνει τζαι ξεκρέμαστους τους εργαζόμενους πολλές φορές.

      Το βάρος για ανάλυση της πραγματικότητας τζαι της πολιτικής κατεύθυνσης του Λαϊκού κινήματος δεν γίνεται να πέφτει σε σένα, ή οποιονδήποτε άλλο μπλόγκερ τζαι περιοδικό στο ιντερνετ, για πράματα που έπρεπε να κάμνει το κόμμα της εργατικής τάξης. Εγώ είμαι κοινωνικός επιστήμονας, αλλά εν νομίζω να περιμένουν όλοι εμένα για να τους φωτίσω τζαι ούτε πρέπει, ούτε να γράψω εγώ την θεωρία τζαι να την δώκω έτοιμη στο κίνημα. Το οργανωμένο κίνημα φαίνεται ξεκάθαρα πως δεν έκαμε ούτε κάμνει την δουλειά που του αναλογεί.

      Λ.

      Διαγραφή
    8. Δεν θα περίμενα με τον αντικειμενικό παράγοντα να είναι σε ύψιστα επίπεδα εκμετάλλευσης τζαι προπαγάνδας, το κόσμο να έχει ταξική συνείδηση. Θα περίμενα όμως από το κόσμο που υποστηρίζει την Αριστερά, αντ αυτού και οι προσωπικές μου εκτιμήσεις από συζητήσεις αλλά και από τοποθετήσεις, φαίνεται να προκρίνεται ακόμα η πιο πάνω διαπίστωση του παλαντζαρίσματος τζαι συνεχούς προσπάθειας να εξευρεθεί προστάτης για μετρίασμα της διολίσθησης. Δες μια κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στην Ελλάδα, που συμπεριλαμβάνει ευρύτατες μάζες από δεξιά μέχρι τζαι κομμουνιστές. Σε κάθε κινητοποίηση όποιος ρωτηθεί τι κάμνουμε δαμέ, ξέρει να απαντήσει ξεκάθαρα. Στην Κύπρο οι περισσότεροι εργαζόμενοι δεν ξέρουν καν τι είναι η απεργία και για ποιο σκοπό γίνεται. Ξέρουν μόνο τα επιμέρους, τούτο υποδηλώνει μια πολιτική που ακολουθείται. Σε ένα πολλά μιτσήν νησί, με τόσες τεχνολογικές δυνατότητες να ακουστεί παντού η άποψη του Λαϊκού κινήματος, δεν υπάρχουν δικαιολογίες για τον πολιτικό αναλφαβητισμό της πλειοψηφίας του κόσμου που υποστηρίζει την οργανωμένη Αριστερά τζαι το Λαϊκό κίνημα.

      Πρέπει επιτέλους να σταματήσει να ανάγει τον κοινοβουλευτισμό σε ύψιστο σκοπό (σχεδόν σε βαθμό αυτοσκοπού), τζαι να κάμει δουλειά μέσα στο κόσμο, κάτι που δεν φαίνεται να προκρίνει. Η επιλογή Μαλά τζαι η "Ομονοιατοποίηση" της πολιτικής αντίληψης του μέσου εργαζόμενου είναι μια απόδειξη αυτής της χρεωκοπημένης πολιτικής.

      Τζαι ένα τελευταίο, η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά δείχνει ακόμη μια παθογένεια της θεσμικής. Οι διαφωνίες αυτής της αναδυόμενης αριστεράς είναι ως επί το πλείστον στο ότι το κόμμα δεν είναι ποιο "δημοκρατικό" (με πολλές αοριστίες) και όχι στην ουσία. Αυτή η Αριστερά δεν κατέβηκε από του πουθενά, μεγάλωσε μέσα στο κόμμα και στις γραμμές του. Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό, ότι διαφωνίες ουσίας δεν υπάρχουν, και πιθανώς αν ήταν στο κόμμα θα ήταν και στην δεξιά πτέρυγα. Το κόμμα έθρεψε τον δεξιό οπορτουνισμό που του φακκά που πάνω τωρά, δήθεν για να εκσυγχρονιστεί, δηλαδή να εκφυλιστεί πλήρως τζαι να κόψει κάθε επαφή με την ιστορία του με το να την απαρνηθεί.

      Όλα αυτά πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν. Σε κάθε περίπτωση το Λαϊκό κίνημα είναι εγγενής η τάση του για συνεργασίες, αλλά όταν θεωρητικά και οργανωτικά είναι δυνατό, δεν πρέπει να φοβάται. Θεωρώ λοιπόν ότι αλλού μας τρώει τζαι αλλού κνιθούμαστε.

      Λ.

      Διαγραφή
    9. Ευχαριστώ φίλε Λ για τα σχόλια, θα επανέλθω με ανάρτηση στην οποία θα προσπαθήσω να σχολιάσω.

      Διαγραφή
  5. Φίλε Νέε,

    Εξαιρετικό, μελετημένο και βαθυστόχαστο το κείμενο ΣΟΥ!
    Να θίξω όμως δύο τρία σημεία:
    1. Προς την φίλτατη Disdaimona, ως απόρροια του πρώτου σχολίου της: Έχω την αίσθηση πώς μέσα από τον [γραπτό] λόγο ΣΟΥ βγαίνει το συμπέρασμα ότι πρέπει να κινηθούμε άμεσα κι από μόνοι μας ως κυπριακή Αριστερά [ως ΑΚΕΛ κ.λπ.] και να θέσουμε στόχους σοσιαλιστικής οικοδόμησης, ανεξαρτήτως των εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών και περιφερειακών γεωπολιτικών συνθηκών... Προσωπικά θεωρώ ότι πρέπει πλέον να (ξανα)ξεκινήσουμε να μιλάμε για σοσιαλισμό [αν δεν το κάνουμε τώρα πότε θα τολμήσουμε να το κάνουμε], αλλά να μην έχουμε την ψευδαίσθηση ότι θα μας καταλάβει ο κόσμος...
    2. Κάπου διάβασα [δε θυμάμαι πού] ότι ο Νεοκλής Συλικιώτης θα μιλούσε σήμερα σε κάποια εκδήλωση για την Ευρώπη [και την ευρωπαϊκή προοπτική για την Κύπρο]. Πολύ θα ‘θελα να δω τι θα πει
    3. Το Κ.Κ. της Βενεζουέλας στηρίζει κριτικά την Μπολιβαριανη Επανάσταση, αλά έχω την εντύπωση ότι το ΚΚΕ του εξασκεί κριτική για την όλη στάση του όπως εξασκούσε κριτική και στον Τσιάβες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ Anef. Για το δεύτερο σημείο σου να προσθέσω πως ακατανόητη είναι και η επίμονη του Άστρα να λιβανίζει τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ειδικά τώρα που ξεκαθαρίζει και ο χαρακτήρας της ΕΕ σε σχέση με τα ακροδεξιά δεκανίκια και την επεκτατική της πολιτική. Ούτε ένα όχι σε ένταξη από υποψήφια-υποψήφια χώρα δεν άντεξε το "ευρωπαϊκό κεκτημένο"...

      Για το τρίτο σου σημείο είναι η όλη συζήτηση εδώ...

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...