"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

25 Μαρτίου 2014

Δεξιά, φασίστες και δυτικοί ιμπεριαλιστές: Κτίζουν πραξικοπήματα σε ύποπτα θανατικά

  • Η ίδια μέθοδος σε όλες τις χώρες που επιχειρήθηκε δυτική επέμβαση και ακροδεξιά στροφή- Οι «μυστήριοι» θάνατοι που προκαλούν ανατροπές κυβερνήσεων.
  • Οι νεκροί της έκρηξης του Μαρί και οι ακροβολιστές δολοφόνοι στο Κίεβο και το Καράκας.
  • Τα κινήματα των «αγανακτισμένων» η πλατφόρμα για την επανεμφάνιση της νεοναζιστικής τρομοκρατίας.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 21/3/2014
  • Οι φασίστες στην Ουκρανία, χέρι-χέρι με τη Δεξιά, τις φιλοευρωπαϊκές και φιλοδυτικές δυνάμεις, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, έχουν πραγματοποιήσει ένα βίαιο και αιματηρό πραξικόπημα στο Κίεβο. Η ίδια τακτική φαίνεται να επαναλαμβάνεται ταυτόχρονα και στη Βενεζουέλα, συναντώντας τη σθεναρή αντίσταση του Μπολιβαριανού σοσιαλιστικού κινήματος.
  • Οι νεοναζί και όσοι τους ακολουθούν στον δρόμο του χαμού, δικαιολογούν τη βία τους με την «εθνική οργή» για τον χαμό των πρώτων νεκρών της «εξέγερσης». Κτίζουν την στρατηγική τους πάνω στο θανατικό στους δρόμους του Κιέβου και του Καράκας στα πρώτα συλλαλητήρια.  
  • Από όσα μαρτύρησε τηλεφωνικώς ο Εσθονός ΥΠΕΞ στην Ευρωπαία Επίτροπο για εξωτερικά θέματα, Κάθριν Άστον, οι δολοφονηθέντες και από τις δύο πλευρές στην Ουκρανία έπεσαν θύματα ακροβολιστών που όλα δείχνουν πως εργάζονταν για την αντιπολίτευση. Με λίγα λόγια κατασκεύασαν ήρωες, και είναι λίγοι όσοι θα μπορούσαν να χρεώσουν στον Εσθονό αξιωματούχο που έκανε αυτή την παραδοχή, φιλορωσικά ή αντιευρωπαϊκά αισθήματα.
  • Η είδηση αυτή, δεν ταιριάζει φυσικά με το σκηνικό που στήνουν τα δυτικά δίκτυα. Χαλά τη «επικοινωνιακή συνταγή» που δίνει κάλυψη στη φασιστική βία και το πραξικόπημα.
  • Η βιαιότητα με τη οποία εξελίχθηκε η εξέγερση της αντιπολίτευσης στην Ουκρανία, στηρίχθηκε στον «άδικο χαμό πατριωτών» και την ενοχοποίηση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς γι αυτή την εξέλιξη. Είναι δοκιμασμένη η φόρμουλα και επιτυχημένη. Το σενάριο είναι καλά δουλεμένο, έχει εφαρμοστεί και θα συνεχίζει να εφαρμόζεται. Είναι, θα έλεγε κανείς, ο κρυμμένος άσος στο μανίκι του «θείου Σαμ».
  • Για ακροβολιστές που δολοφονούν στοχευμένα έτσι ώστε να προκαλέσουν όξυνση της αναταραχής, μιλά και η Κυβέρνηση της Βενεζουέλας εξηγώντας το θανατικό στους δρόμους του Καράκας και παρουσιάζοντας παράλληλα πειστικά τεκμήρια.
  • Με τη στημένη, όπως αποδείχτηκε, κατηγορία της χρήσης χημικών σε αμάχους, προσπάθησαν οι δυτικοί να εισβάλουν «δικαιολογημένα» στη Συρία τον περασμένο Αύγουστο.
  • Στην Παραγουάη επίσης, το καλοκαίρι του 2012, ο Πρόεδρος της χώρας Φερνάντο Λούγο αποπέμφθηκε με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, κατηγορούμενος για τον θάνατο πολιτών και αστυνομικών σε εξέγερση.
ΟΜΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΜΑΡΙ
  • Έτσι δοκίμασαν, αλλά τελικά το κατάφεραν με εκλογές ενάμιση χρόνο αργότερα,  να ξεμπερδέψουν και με το κυπριακό λαϊκό κίνημα που βρέθηκε στη διακυβέρνηση της Κύπρου από το 2008. Αυτή την αίσθηση έχουν πια πολλοί, παρατηρώντας τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν κι αλλού από τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα και όσους τα εξυπηρετούν σε κάθε χώρα ξεχωριστά.
  • Οι θάνατοι στο Μαρί, ήταν η βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η «κυπριακή αγανάκτηση» ενάντια στην κυβέρνηση της Αριστεράς και το ΑΚΕΛ, με πρώτο στόχο τον Δημήτρη Χριστόφια και παράλληλους στόχους τον Κώστα Παπακώστα και τον Μάρκο Κυπριανού.
  • Η προοπτική της συνέχισης της συνεργασίας της Αριστεράς με ένα «υγιές κέντρο» που λειτουργούσε ακομπλάριστα σε ότι αφορά το Κυπριακό και ήθελε να στηρίξει φιλολαϊκές πολιτικές, αποτελούσε το μεγαλύτερο εμπόδιο για τα σχέδια που είδαμε και βλέπουμε να υλοποιούνται σήμερα. Έπρεπε να σπάσει η συμμαχία με τον πρώην πια «μακαριακό χώρο» και να απομονωθεί το ΑΚΕΛ, πέφτοντας «υπό το βάρος των εγκλημάτων του».
  • Το θανατικό στο στρατόπεδο την 11η Ιουλίου, έδωσε την τέλεια αφορμή σε πολλούς εντός και εκτός της χώρας, να δείξουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα και να αποκαλύψουν το ρόλο τους. Το σενάριο ήταν το ίδιο, στην βασική του φόρμα, με όλα τα «προγράμματα» που έχουν «τρέξει» παγκόσμια.
  • Η «Φωνή της Αμερικής» (Voice of America, όργανο της αμερικάνικης κυβέρνησης), μιλούσε το καλοκαίρι του 2011 για «εξέγερση» στη Λευκωσία, για συνεργάτες του Άσσαντ, για «φιλοϊρανική» ηγεσία που δεν «συμμορφώθην με τις υποδείξεις». Τα ίδια έλεγαν Αναστασιάδης και Αβέρωφ.
  • Ο τελευταίος μάλιστα είχε σε κάποια φάση προειδοποιήσει για «ατυχήματα όπως στο Μαρί» σε περίπτωση που η Κύπρος δεν «δείξει αφοσίωση» στους «συμμάχους» μας. Επιπλέον, ο νυν Πρόεδρος, προεκλογικά, αλλά και ο ΥΠΕΞ Γιάννης Κασουλίδης, έχουν κάνει αρκετές αναφορές σε «αποκατάσταση των σχέσεων με τις ΗΠΑ».
Η «ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ» ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
  • Προφανώς, για να χρειάζεται «αποκατάσταση» η σχέση με τις ΗΠΑ, σημαίνει πως έχει διαταραχτεί ή έτσι τουλάχιστον ένιωθαν οι Αμερικανοί και οι εδώ εντολοδόχοι τους. Το «δαιμονικό» φορτίο δεν ήταν φυσικά η μόνη «παρασπονδία» του Δημήτρη Χριστόφια και της κυβέρνησής του.
  • Από τα ρώσικα δάνεια και τα «πείσματα» στο ΔΝΤ και την Τρόικα, μέχρι την αποστολή Βενεζουελάνου επιτετραμμένου στη Λευκωσία επί Τσάβες, όλα παίζουν το ρόλο τους. Όλα ενοχλούν και τίθενται στις συζητήσεις των «στενών επαφών» με τους αξιωματούχους της Αμερικάνικης πρεσβείας στην Κύπρο, όπως έχει αποκαλυφθεί από τα τηλεγραφήματα που έβγαλε στη φόρα το Wikileaks και τα οποία συγκαλύπτονται εδώ και χρόνια από τα αστικά ΜΜΕ.
  • Οι ενεργειακές προοπτικές της Κύπρου, το επερχόμενο τραπεζιτικό κραχ και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός στα γερμανικές αντιλαϊκές πολιτικές, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των Κυπρορωσικών σχέσεων και την ουδετερότητα της χώρας σε σχέση με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή μας, ήταν τα πραγματικά κίνητρα πίσω από την «δυσαρέσκεια» των Δυτικών με την Κυπριακή Αριστερά.
  • Η κατάσταση που δημιουργήθηκε στο εσωτερικό της χώρας μετά την τραγωδία το Μαρί, ήταν ακριβώς μια ακόμα εφαρμογή του ίδιου δόγματος, του κτισίματος μιας υποκριτικής, λαϊκής δήθεν, αντίδρασης και αγανάκτησης.
  • Δεν μπορεί επίσης να θεωρείται αμελητέο το γεγονός πως τόσο η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, όσο φυσικά και το κυπριακό της παράρτημα, το ΕΛΑΜ, «κέρδισαν» τη θέση τους στο κομματικό σκηνικό, με τη συμμετοχή τους στα κινήματα των αγανακτισμένων σε Αθήνα και Λευκωσία.      
  • Τα κινήματα των «αγανακτισμένων» και της «αραβικής άνοιξης» είναι η πλατφόρμα για την επανεμφάνιση της νεοναζιστικής και εθνικιστικής τρομοκρατίας που λειτουργεί απροκάλυπτα πια, ως το «πεζικό» του ΝΑΤΟ στις χώρες που μπαίνουν στο στόχαστρο. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...