"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

25 Απριλίου 2014

Σκέψεις και εντυπώσεις από τη σύγκρουση ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ: Η θέση του ιστολογίου

Κάπως έτσι...
  • Θα διερωτηθούν κάποιοι, ίσως και με διάθεση ειρωνείας, γιατί να ασχολείται ένας κύπριος αριστερός με το δίπολο ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ, αντί να βλέπει τα προβλήματα και τις δυσοίωνες προοπτικές του δικού του ιδιαίτερου χώρου.
  • Διαφοροποιημένες προσεγγίσεις στην Αριστερά, ακόμα και ανάμεσα στην πιο αποφασιστική της μερίδα, πάντα θα υπάρχουν. Υπάρχουν όμως διαβαθμίσεις στην κρισιμότητα των καταστάσεων και του χρόνου και του τόπου που εξελίσσονται. Ως εκ τούτου, η σημαντικότητα και το ειδικό βάρος των αποφάσεων που παίρνει το διεθνές λαϊκό κίνημα μπροστά σε καθοριστικά σταυροδρόμια, έχουν πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
  • Η Ελλάδα έχει ασφαλώς μεγαλύτερη συστημική αξία από την Κύπρο. Όπως αναλογικά η Ιταλία και η Γαλλία για παράδειγμα, αποτελούν ένα μεγαλύτερο κίνδυνο για το σύστημα από ότι η Ελλάδα.
  • Μια μετατόπιση στην Ελλάδα, αν και εφόσον πραγματοποιηθεί από ένα πλειοψηφικό δημοκρατικό κοινωνικό ρεύμα που εκφράζεται εκλογικά στα κόμματα της Αριστεράς και ειδικά στον ΣΥΡΙΖΑ που διακηρύσσει έντονα τις κυβερνητικές του φιλοδοξίες, ίσως ανακατέψει την τράπουλα στην Ευρώπη.
  • Αυτό φυσικά, θα συμβεί με κάποιες προϋποθέσεις: Να μην γίνει ο Τσίπρας-Σαμαράς. Να ξυπνήσει δηλαδή φιλομνημονιακός την επομένη της ορκωμοσίας του –όποτε κι αν αυτό επιτευχθεί και εφόσον φτάσει η χώρα αισίως σε εθνικές εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται, και αν μετά το άνοιγμα της κάλπης τον φτάσουν τα κουκιά για συγκυβέρνηση με άλλες δυνάμεις.
  • Αυτό είναι άλλωστε το σενάριο, που μέσες-άκρες γράφει για λογαριασμό του το ΚΚΕ και οι υποστηρικτές του.
  • Η δική μου εντύπωση είναι πως ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένοι να διεκδικήσουν ένα «λιγότερο φρικτό θάνατο», και πως υπάρχουν αμυδρές πιθανότητες, οι νεοναζί με τις γραβάτες εκεί στο Βερολίνο, τη Φραγκφούρτη και αλλού, να επιτρέψουν κάποιες παρεκκλίσεις προκειμένου να διατηρηθεί η συνοχή της Ένωσης.
  • Το θέμα είναι τι θα καταφέρουν οι ΣΥΡΙΖέοι, και αν τελικά αυτό που επιζητούν είναι πρώτα εφικτό στα πλαίσια των δομών που υπάρχουν χωρίς να γίνουν σοβαρές ανατροπές- και ακολούθως ικανοποιητικό, ως πρόσκαιρος συμβιβασμός για τον απλό λαό που του ανοίγει κάποιες διεξόδους. 
Και πάλι για τις αστικές δημοκρατίες και τον κοινοβουλευτισμό
  • Το ιστολόγιο δεν έχει κρύψει ποτέ ούτε την αναγνώριση προς τα σοβιετικά επιτεύγματα σε σχέση με τον Σοσιαλισμό και την αντιμετώπιση του ιμπεριαλισμού και του φασισμού, αλλά ούτε και την προσήλωσή του στα μεγάλα δημοκρατικά κινήματα. Τα αντιφασιστικά, αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα εξουσίας.
  • Οι αστικοί θεσμοί δεν είναι απαγορευτικός χώρος ανάπτυξης αριστερών πολιτικών, αν θεωρηθούν και χρησιμοποιηθούν ως ενδιάμεσο στάδιο της ταξικής πάλης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
  • Αν οι κοινοβουλευτικές ή προεδρικές δημοκρατίες μπορούσαν να σταματήσουν με συνταγματικό τρόπο τα σοσιαλιστικά κινήματα, δεν θα χρειάζονταν τα ακροδεξιά παραστρατιωτικά και παρακρατικά τους όργανα, ούτε και νόμους προληπτικής καταδίκης του κομμουνισμού και των κομμουνιστών μέσω απαγορευτικών διαταγμάτων που ψήνονται και εφαρμόζονται κατά καιρούς εδώ κι εκεί.
  • Η Δεξιά, καταφέρνει να επιβάλλεται στην κοινωνία που τραβά Αριστερά κυρίως με αντιθεσμικές μεθόδους, μικρά ή μεγάλα πραξικοπήματα, ψευδείς παραστάσεις, μαγειρεμένα σκηνικά και πολιτικά θεάματα, στημένη τρομοκρατία, εξαπάτηση και αποπροσανατολισμό.
  • Οι αστικοδημοκρατικοί θεσμοί είναι η αχίλλειος πτέρνα της. Η παραχώρηση που αναιρείται όταν οι αντίπαλοι δεν ικανοποιούνται στο παιχνίδι, αλλά θέλουν κιόλας της παρτίδα!
  • Ένας πρώην αμερικανός υπήκοος, ο Αντρέας Παπανδρέου, κι ένας σύμμαχός τους – αντικομμουνιστής βέρος- το 44’, ο «γέρος της δημοκρατίας» Γιώργος Παπανδρέου, ήταν αρκετοί λόγοι για να βάλουν οι Αμερικανοί την Ελλάδα «στον γύψο» το 67’. 
  • Ένας εθνικιστής και Μακάριος με αμερικάνικες σπουδές και μεγάλη συμβολή στην ΕΟΚΑ που έβαλε τις βάσεις για την κυπριακή τραγωδία και πάλι για λογαριασμό των Δυτικών (λέμε κάποιοι), ήταν και πάλι στόχος το 74’.
  • «Σου βάζουν μια ταμπέλα κομμουνιστής, και τρέχα μετά να σβήσεις της ρετσινιά», είπε κάποτε ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ σε φίλο δημοσιογράφο, εξηγώντας τη στρατηγική του Γρίβα τη περίοδο 55-59 και το μπλόκο στην Αριστερά.
  • Δεν ξέρω δηλαδή, αν το σύστημα έχει τις αντοχές να δει τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία της Ελλάδας, ή από την άλλη, αν η ελληνική κεντροαριστερά με μια ηγεσία ευρωκομμουνιστικής προέλευσης, αποτελεί πραγματικά ένα συστημικό κίνδυνο για τη Δύση.
  • Αυτό είναι κάτι, που μάλλον θα πρέπει να αναμένουμε να του δούμε στις οθόνες μας στο άμεσο μέλλον.
ΚΚΕ ή ΣΥΡΙΖΑ;
  • Το ΚΚΕ κατηγορεί επίσης τον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρό του, άμεσα πως αποτελεί κρυφή εναλλακτική του ΣΕΒ, και έμμεσα πως τα έχει βρει με τους αμερικανούς – ίσως ως μια έκφραση μιας διελκυστίνδας μεταξύ των κλασικών αμερικανικών και των νέων γερμανικών συμφερόντων. Ο ΓΓ του ΚΚΕ το λέει ξεκάθαρα για τον Τσίπρα: Είναι καιροσκόπος ο άνθρωπος!
  • Βαριές κατηγορίες σίγουρα, που δεν είναι όμως και για πέταμα. Η έγνοια να μην πουλήσει ο Αλέξης την Αριστερά και τον Σοσιαλισμό, όπως το έκανε ο Αντρέας τριάντα χρόνια πριν, είναι αναπόφευκτη για όσους φυλάν τα ρούχα τους για να έχουν τα μισά.
  • Γιατί, αν ο ΣΥΡΙΖΑ τη δει ΝΔ, κι από καταγγελία των μνημονίων περάσει στην πιστή τους τήρηση για να απαλλαγεί η χώρα το συντομότερο, οι επόμενοι που θα ανέβουν στο σβέρκο του κοσμάκη δεν θα είναι του τύπου ΓΑΠ, Παπαδήμου, Σαμαρά ή ενδεχομένως και Τσίπρα. Πόσο μακριά είναι τελικά η Ουκρανία, το 74’ ή το 67’ ή η συνεργασία ΝΔ-ΧΑ;
  • Ταπεινή μου άποψη είναι πως η κομμουνιστική Αριστερά, ειδικότερα το ΚΚΕ, έπρεπε από καιρό τώρα να βοηθήσει για τον σχηματισμό ενός ευρύτερου δημοκρατικού μετώπου με πρόταση εξουσίας, με μίνιμουμ προγράμματα και στόχο την απεμπλοκή βήμα-βήμα από τα ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά στεγανά.
  • Μια τέτοια συνεισφορά, θα κινητοποιούσε τις Αριστερές δυνάμεις του τόπου σε τέτοιο βαθμό που θα επέτρεπε να μπουν σε εφαρμογή πιο ριζοσπαστικά προγράμματα από όσα καταφέρνει τώρα να προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ.
  • Δυστυχώς, δεν υπάρχει στην Ελλάδα η αναγκαία κουλτούρα συμβιβασμού και συνεργασίας μεταξύ των αριστερών τάσεων και κομμάτων, ούτε και η ψυχική, θα την έλεγα, ενότητα που χρειάζεται ανάμεσα στον κόσμο της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης. Αυτά δηλαδή που έχουμε σε αρκετά μεγάλο βαθμό στην Κύπρο, ίσως και λόγω κλίμακας.
  • Η ενότητα του χώρου και οι κοινοί αγώνες, παρά τις διαφωνίες και τις επιμέρους διαφοροποιήσεις στο φάσμα μεταξύ της μαρξιστικής-λενινιστικής πρωτοπορίας μέχρι τους ανθρώπους που δεν πάσχουν από αντικομμουνιστικά σύνδρομα, είναι το κυρίαρχο ζητούμενο για να επιτευχθούν οι δημοκρατικές νίκες, οι δεξιές και συστημικές δηλαδή υποχωρήσεις.
ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ!
  • Όσοι έφτασαν μέχρι εδώ θα κατάλαβαν πως δεν με βρίσκει σύμφωνο η γραμμή του ΚΚΕ τα τελευταία τέσσερα χρόνια τουλάχιστον, και ειδικά η δογματική πιστεύω άρνησή του να συνεννοηθεί με τις δυνάμεις που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά και τα άλλα σχήματα αριστερότερα.
  • Παρόλα αυτά, όπως κάνει ο Νίκος Μπογιόπουλος, το στέλεχος-μέλος του ΚΚΕ που θεωρήθηκε ως μη αναγκαίος στον Ριζοσπάστη και γενικά στην επικοινωνιακή προμετωπίδα του κόμματος, δεν μπορώ, ως ένας απλός υποστηρικτής του «παγκόσμιου κόμματος των μπολσεβίκων», παρά να «πειθαρχήσω». Ανεξάρτητα από το γεγονός πως δεν μπορώ να συλλάβω σε αυτή τη χρονική στιγμή τη σοφία της διαλεκτικής της ηγεσίας του ελληνικού ΚΚ. 
  • Ίσως αργότερα να τα καταφέρω, όπως ο σύντροφος Νίκος και ενδεχομένως και άλλοι. Και δεν το λέω ειρωνικά. Το ιστορικό προτσές είναι άλλωστε ο καλύτερος δάσκαλος.
  • Με την τωρινή μου αντίληψη (και οι αντιλήψεις διαμορφώνονται), μπροστά στο 4ο ράιχ και τη νέα μοιρασιά, χωρίς προστάτες, η επιλογή της διάσπασης του αντιφασιστικού και φιλοκομμουνιστικού κόσμου σε αντιμαχόμενες παρατάξεις, δεν είναι και πολύ αποτελεσματική επιλογή.
  • Θα θέλαμε να δούμε, στην Ελλάδα και παντού, να εξαντλούνται όλα τα περιθώρια συνεννόησης μεταξύ των κομμάτων και των τάσεων της ευρύτερης Αριστεράς. Να αναπτύσσονται κοινά προγράμματα και δράσεις, στη βάση συγκλήσεων σε άμεσους στόχους και  προγράμματα.
  • Επικοινωνιακά τουλάχιστον, ο ΣΥΡΙΖΑ έδειχνε να απλώνει το χέρι της συνεργασίας μέχρι σ’ ενός σημείου. Το ΚΚΕ ούτε που να ακούσει για κάτι τέτοιο. Έχει πικρή πείρα και είδαν πολλά τα μάτια του κάποιοι θα πουν, και ίσως να μην έχουν κι άδικο.
  • Παρόλα αυτά, συντάσσομαι με όσους πιστεύουν πως η Αριστερά πρέπει να κυβερνά, οι κομμουνιστές πρέπει να συμμετέχουν, με άμεσο ζητούμενο την προστασία ή τη διεύρυνση αυτού που λέμε «εθνική ανεξαρτησία».
  • Το πρώτο σύνθημα, ναι, είναι η χώρα να ανήκει στο λαό της, κι αυτό δεν είναι ούτε εθνικισμός, ούτε ψευτοπατριωτισμός.  Είναι το φως στην άκρη του τούνελ. Μια συμμετοχή στην παγκόσμια αντίσταση.
  • Και σ’ αυτό το σύνθημα, που πρέπει φυσικά να συνοδεύεται με πολιτικό πρόγραμμα και πράξη, είναι σωστό να κτίζονται οι λαϊκές συμμαχίες.
  • Για να είμαι ειλικρινής, φαίνεται τόσα καταλαβαίνω και τόσα χωράει η κούτρα μου, δεν έχω πολυκαταλάβει ούτε τι προτείνει το ΚΚΕ σε σχέση με τη λαϊκή συμμαχία που θέλει να οικοδομήσει, ούτε και τι θα κάνει με την πολιτική εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και εφόσον του επιτραπεί να φτάσει ως τη βρύση… κάτι που και γι αυτό έχω τις αμφιβολίες μου.
  • Το ΚΚΕ δείχνει να προτάσσει ανώριμες διεκδικήσεις, πιστεύοντας μάλλον πως θα έρθει η σειρά του, θα στραφεί δηλαδή η κοινωνία ακόμα αριστερότερα, μετά τη διάψευση των προσδοκιών από τον «καιροσκόπο» Τσίπρα. Σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία μου ακούγεται από το ένα αυτί.
  • Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη σαν να μην έχει ξεκάθαρη αντίληψη για όλα τα δεδομένα και τους περιορισμούς. 
  • Δεν βλέπω τίποτε άλλο εκτός από μια πάλη στο επίπεδο της επικοινωνίας, που κι αυτή είναι αναγκαία σίγουρα, αλλά δεν είναι η πραγματική δημοκρατική πάλη, δεν απαντά στη συστημική κρίση και δεν λαμβάνει υπόψη όλες τις παραμέτρους: την παράμετρο του ΝΑΤΟ, του βαθέως ελληνικού και ευρωπαϊκού κράτους, τις δεσμεύσεις της χώρας με τους δυτικούς και τα ιδιωτικά συμφέροντα.
Ο Τσαβισμός ως κοινή συνισταμένη
  • Η αλήθεια είναι πως το ελληνικό σύστημα είναι τόσο διαβρωμένο (και το κυπριακό δεν πάει πίσω εννοείται) που για να μιλήσουμε με πραγματικούς όρους για μια αριστερή διακυβέρνηση έστω και μέσα από αστικοδημοκρατικές διαδικασίες, χρειάζεται ισχυρή δόση ριζοσπαστισμού.
  • Χρειάζεται μια μπολιβαριανή επανάσταση, ως πρώτο βήμα εκδημοκρατισμού των θεσμών, του κράτους, του στρατού, της εκπαίδευσης και γενικά της κοινωνίας.
  • Οι κομμουνιστές, μετά ειδικά και την κατάρρευση του πρώτου σοσιαλιστικού κόσμου, δεν έχουν άλλες διεξόδους πάλης και έκφρασης. Εκτός κι αν ως διά μαγείας, πλειοψηφικά ρεύματα αξιωματικών και ανδρών των λεγόμενων σωμάτων ασφαλείας (μαζί με τους λογής-λογής πράκτορες και δοσίλογους) μετατραπούν από όργανα της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας σε αντάρτες.
  • Γιατί κι αν ακόμα καταφέρεις να στριμώξεις το πολιτικό και θεσμικό παρακράτος, το στρατιωτικό έχει δικό του κεφάλι. Θα πρέπει να του το κόψεις, ή να του το γυρίσεις με μεθοδική διείσδυση που προϋποθέτει να ελέγχεις την πολιτική εξουσία για μια σημαντική χρονική περίοδο.
  • Δεν είναι τυχαίο που ο αντικομμουνισμός είναι το κύριο χαρακτηριστικό των στρατιωτικών και μιλιταριστικών δομών και παραδόσεων. Σκοπός τους είναι κυρίως να προστατεύουν το σύστημα από τους κομμουνιστές, παρά οτιδήποτε άλλο. Ο εθνικισμός είναι απλά η κουκούλα.
  • Δυστυχώς, για το ΚΚΕ, ούτε και ο δρόμος της Λατινικής θεωρείται μια «υποφερτή λοξοδρόμηση», ένας έντιμος συμβιβασμός. Ούτε για να είμαι ειλικρινής, βλέπω τον ΣΥΡΙΖΑ ή και το ΑΚΕΛ να προσεγγίζουν την αποφασιστικότητα του Τσάβες, του Μοράλες και των κινημάτων στις χώρες που γίνονται αντιστάσεις αξιώσεων, πέραν από μια γνήσια συμπάθεια στους αγώνες των λαών αυτών.
  • Όπως και να έχει, η συνεργασία των δύο βασικών τμημάτων της Αριστεράς, της κομμουνιστικής και της ευρωκομμουνιστικής, ενισχυμένης τα με τμήματα της σοσιαλδημοκρατίας που επιτέλους αποκολλήθηκαν από το (νεο)φιλελευθερισμό, δεν είναι στα υπόψην ούτε των μεν, ούτε των δε.
  • Μάλλον το αντίθετο. Το ΚΚΕ έχει αναγάγει σε βασικό στόχο την περιχαράκωση και την αποκάλυψη του συστημικού ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που ο Τσίπρας και τα στελέχη του ψαρεύουν όλο και δεξιότερα για να καλύψουν το χάντικαπ. Την αναπηρία δηλαδή της διάσπασης του χώρου.
  • Με αυτά τα δεδομένα, δεν μπορεί κάποιος να είναι και πολύ αισιόδοξος για την επόμενη μέρα στην Ελλάδα. Ο πολυκερματισμός, αλλά ιδιαίτερα η άρνηση συνεργασίας και η πολεμική ανάμεσα στις τάσεις και τα κόμματα της Αριστεράς, είναι βούτυρο στο ψωμί του κατεστημένου. Τη ζοφερή εικόνα, υπογραμμίζει και η αδυναμία των δύο κομμάτων να τα βρουν σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, σε κάποιες τουλάχιστον περιπτώσεις.
  • Κάτι τέτοια θα σκέφτονταν οι μισοί περίπου ψηφοφόροι του ΚΚΕ, που από τον Μάη του 12 μέχρι τον Ιούνη, αποφάσισαν να σπρώξουν τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ποσοστά που ξεπέρασαν κι αυτά της ΕΔΑ του 58’.
  • Το ΚΚΕ επιμένει σε μια αδιέξοδη πολιτική περιχαράκωση, γεγονός που επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιεί την κεντρώα και χρεοκοπημένη πεπατημένη, χάνοντας και τα τελευταία του ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.
  • Το βαθύ χάσμα ανάμεσα στα δύο κόμματα και τους υποστηρικτές τους, δεν τιμά την ελληνική Αριστερά. Οι ευθύνες μπορούν να καταμεριστούν, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο με τις επισημάνσεις του Μπογιόπουλου στον προσυνεδριακό διάλογο τον Μάρτη του 13’ πως “Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό”.
  • Η λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να προηγείται των κοινών αγώνων που θα την δημιουργήσουν και θα την στηρίξουν. Ούτε και μπορούμε να μιλάμε για αριστερή κυβερνητική πολιτική, αν δεν γίνουν σοβαρές τομές και χωρίς σύγκρουση με το κατεστημένο. 

33 σχόλια:

  1. Ανώνυμος26/4/14, 5:53 μ.μ.

    Αγαπητέ Νέε, επιγραμματικά: με άλλα λόγια αποδέχεσαι εμμέσως πλην σαφώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αστικό κόμμα κινούμενο σε ένα διαχειριστικό μοντέλο εξουσίας του καπιταλιστικού συστήματος. Από την άλλη ρίχνεις ευθύνες στο ΚΚΕ που δεν κάνει συμβιβασμούς για να αποτρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ να μην γίνει και με την βούλα ΝΔ. Βασικά λες οτι το ΚΚΕ φταίει γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα καθαρά αστικό κόμμα με το χάος που το χωρίζει από τι κομμουνιστικό.

    Fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Fristuti, λέω πολλά, αλλά όχι αυτό. Η κατάληξη με τις τρεις τελευταίες παραγράφους είναι το συμπέρασμά μου, το οποίο και προσπάθησα με το κείμενο που προηγήθηκε να στηρίξω:

      "Το ΚΚΕ επιμένει σε μια αδιέξοδη πολιτική περιχαράκωση, γεγονός που επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιεί την κεντρώα και χρεοκοπημένη πεπατημένη, χάνοντας και τα τελευταία του ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά.

      Το βαθύ χάσμα ανάμεσα στα δύο κόμματα και τους υποστηρικτές τους, δεν τιμά την ελληνική Αριστερά. Οι ευθύνες μπορούν να καταμεριστούν, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο με τις επισημάνσεις του Μπογιόπουλου στον προσυνεδριακό διάλογο τον Μάρτη του 13’ πως “Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό”.

      Η λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να προηγείται των κοινών αγώνων που θα την δημιουργήσουν και θα την στηρίξουν. Ούτε και μπορούμε να μιλάμε για αριστερή κυβερνητική πολιτική, αν δεν γίνουν σοβαρές τομές και χωρίς σύγκρουση με το κατεστημένο. "

      Συμβιβασμούς εννοείται πως θα κάνεις και πρέπει να κάνεις, το θέμα είναι να μην σου αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία και τα προγράμματα.

      Και συνεργασία των δύο κομμάτων δεν σημαίνει κατ ανάγκη να κάνεις εσύ όλα τα βήματα, μπορεί να κάνει κι ο άλλος. Αν γινόταν μια προσπάθεια όταν τα δύο κόμματα ήταν στα ίδια ποσοστά, ένα κοινό πρόγραμμα θα ήταν σαφώς αριστερότερο.

      Διαγραφή
    2. Να πούμε και κάτι πολύ απλό, το ΚΚΕ έπρεπε όχι μόνο να συμμετέχει σε ένα διάλογο και μια συνεννόηση με τα άλλα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται στον αριστερό-κομμουνιστικό χώρο, αλλά να ηγηθεί μιας τέτοιας προσπάθειας από αρκετά νωρίτερα, από το 2010 και πριν τις προηγούμενες εθνικές εκλογές, ακόμα και στο μεσοδιάστημα των δύο διαδικασιών του Μάη και του Ιούνη.

      Θα μπορούσε ας πούμε να έβαζε κάποια ζητήματα ως βάσεις σύγκλισης, όπως (για παράδειγμα) εθνικοποίηση της ΔΕΗ, θέμα κρατικών επενδύσεων στην ενέργεια, κοινωνικά προγράμματα με σαφείς στόχους ή και πιο προχωρημένα όπως αναστολή της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ και άλλα. Ας εισέπραττε την άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (και των υπολοίπων) σε κάποια, στα περισσότερα, σε όλα. Δεν έχει σημασία.

      Σημασία έχει να καταγράφονται με πραγματικά πολιτικά δεδομένα οι διαφωνίες και οι συμφωνίες.

      Το κείμενο λέει επίσης κάτι πολύ συγκεκριμένο: έχουμε παράδειγμα αριστερής πολιτικής σε οικονομία της αγοράς, τη μπολιβαριανή και τα άλλα κινήματα εξουσίας στη Λατινική. Δεν μας γεμίζουν το μάτι; Θέλουμε κάτι καλύτερο; Και πως θα το πετύχουμε αυτό;

      Δεν θέλεις να διαχειριστείς το σύστημα. Ωραία, κι αν δεν περνούν τα μηνύματά σου στο λαό για τον α’ ή β’ λόγο. Αν η επιρροή σου πέφτει αντί να αυξάνεται σε περίοδο σοβαρής οικονομικής κρίσης;

      Πως θα αλλάξεις το σύστημα, με ποιους ανθρώπους; Πως θα στηρίξεις την αλλαγή;

      Μόνο με εκτεταμένα προγράμματα εθνικοποιήσεων μπορείς να αλλοιώσεις τα ισοζύγια οικονομικής δύναμης σε εθνικό επίπεδο και να αναδιανέμεις τον πλούτο, στα πλαίσια του συστήματος. Και αυτό για να καταφέρεις να το επιτύχεις χρειάζεσαι πλειοψηφικά δημοκρατικά μέτωπα που να στηρίζουν σε κοινωνικό και κοινοβουλευτικό επίπεδο την πολιτική σου, που ασφαλώς θα πρέπει να αλλάξει και σε ότι αφορά τις διακρατικές σχέσεις και τις συμμαχίες.

      Φυσικά, ακόμα και μ αυτά τα αστικοδημοκρατικά πολιτικά σχέδια, θα γίνεις στόχος εσωτερικών και εξωτερικών μεθοδεύσεων για ανατροπή, ξεκινώντας από τον στρατό, πηγαίνοντας στη CIA και ερχόμενοι στα αστικά ΜΜΕ. Πόσο μάλλον με προγράμματα λαϊκής εξουσίας.

      Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση, είτε με ένα είδος μπολιβαριανής, είτε με μια πιο προχωρημένη πολιτική πρόταση, χρειάζεται να έχεις είτε τη στήριξη, είτε την ανοχή πλατιών στρωμάτων, όχι μόνο μέσα στην κοινωνία γενικά, αλλά μέσα στα λεγόμενα σώματα ασφαλείας, την κρατική μηχανή, τα συνδικάτα.

      Αυτά, δεν κτίζονται με περιχαράκωση. Εξού και ο αντικατοπτρισμός.

      Διαγραφή
    3. Βασική, φίλε Fristuti (και σύντροφε, αν επιτρέπεις αυτή την προσφώνηση από ένα «ρεφορμιστικό σκουλήκι») απορία μου, αυτό δηλαδή που δεν πιάνουν οι κεραίες μου και αδυνατώ να συλλάβω, είναι ακριβώς αυτό: Πως θα βρεθεί το ΚΚΕ σε θέση που να μπορεί να εφαρμόσει τις διακηρυγμένες πολιτικές του (που είναι σίγουρα οι ενδεδειγμένες).

      Είναι σαν να λέει ο ασθενής στον γιατρό ότι θέλει να είναι σε θέση να τρέξει στον μαραθώνιο αύριο, όταν πάσχει από χίλιες παθήσεις και τραυματισμούς. Ο γιατρός θα του πει ασφαλώς… «προσευχήσου» ή «μόνο με θαύμα»…

      Αυτό που μπορώ να καταλάβω από την πολιτική πράξη του ΚΚΕ, είναι πως θεωρεί πως το γυμναστήριο/ θεραπεία, είναι ο χώρος της εργασίας, των σπουδών κλπ, οι απεργίες, οι κινητοποιήσεις, η γενική στάση και αντίσταση, η ανυπακοή. Αυτές θα διαλύσουν τον καθεστωτικό ιστό, ας τον πούμε, και ο λαός θα απαιτήσει με τις εκδηλώσεις του, όποια μορφή και να πάρουν, τη λαϊκή εξουσία. Κι εκεί θα βρίσκεται έτοιμο το πρόγραμμα του ΚΚΕ και εν πλήρη αποκάληψη ο αντιλαϊκός χαρακτήρας των υπόλοιπων. Καλό ακούγεται αλλά...

      αυτό σε χώρα του ΝΑΤΟ και της CIA, δεν μπορεί να γίνει, αν δεν προηγηθεί εκδημοκρατισμός (σε μικρό ή μεγάλο βαθμό) του στρατού και της αστυνομίας, και γενικότερα της δημόσιας υπηρεσίας και των δομών. Πρέπει να προηγηθεί αυτή η διάχυση του λαϊκού κινήματος στις δομές, ιδίως τις ένοπλες, να σπάσει ο αντικομμουνισμός ή τουλάχιστον να περιοριστεί, και μετά θα ελευθερωθεί και το πεδίο για τα επόμενα βήματα.

      Γι αυτό και το ΝΑΤΟ έχει ως προτεραιότητα σε κάθε χώρα την ανάπτυξη δικτύων «άμυνας». Να μην ξεχνούμε ότι και το πραξικόπημα του 67’ έγινε με σχέδιο που μπαίνει σε εφαρμογή όταν υπάρχει κομμουνιστικός κίνδυνος. Αντιγράφω από την ΒΠ:

      «…Στη συνέχεια ο Παπαδόπουλος έστειλε το κωδικό σήμα για την ενεργοποίηση του Σχεδίου Προμηθεύς, σχέδιο εκτάκτης ανάγκης του ΝΑΤΟ. Το συγκεκριμένο σχέδιο προορίζονταν για την αναγκαστική ανάληψη εξουσίας από το στρατό με σκοπό την εξουδετέρωση κομμουνιστικής εξέγερσης, σε περίπτωση που εισέβαλαν στην Ελλάδα δυνάμεις του Σοβιετικού Στρατού»…

      Ήταν προηγούμενα και το σχέδιο «Περικλής» το 61, και άλλα, τα ξέρεις καλύτερα μάλλον...

      Διαγραφή
    4. Αυτό που θα έπρεπε λοιπόν να κτυπάει καμπανάκι είναι το γεγονός πως μεγάλη μερίδα των μόνιμων ένστολων ψηφίζει ΧΑ και οι υπόλοιποι ΝΔ, άντε και ΠΑΣΟΚ-Ελιά κάποιοι. Τι έχουμε εδώ δηλαδή, ακροδεξιό παρακράτος, μια εν δυνάμει χούντα.

      Οπότε, μια συμμαχία ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ και άλλων, θα μπορούσε για παράδειγμα να έχει ως σύνθημα και πρόγραμμα το σπάσιμο της σχέσης αστυνομίας-στρατού-ακροδεξιάς. Λίγο μας πέφτει; Δεν θα είναι μια σημαντική νίκη ακόμα και μια κυβερνητική διακήρυξη προς αυτή την κατεύθυνση;

      (Επιδερμικά ίσως, κάτι προσπάθησε να κάνει ο Αντρέας τη περίοδο 80-88, αναφέρει σχετικά ο Κουρής στο βιβλίο του. Αυτό, και η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης, είναι ίσως τα δύο πιο σημαντικά έργα ας τα πούμε του ΠΑΣΟΚ, από αριστερή σκοπιά. Αν δηλαδή υπάρχει μια ελπίδα στρατός και αστυνομία να μην στραφούν ενάντια στο κίνημα όταν αυτό θα βρει τους τρόπους να γίνει αποτελεσματικό, θα οφείλεται στην πασοκική διακυβέρνηση, κακά τα ψέματα. Μάλλον όμως δεν βλέπω να εξελίσσονται τόσο θετικά τα πράγματα σε τέτοια περίπτωση)

      Άλλο καμπανάκι; Οι «μονταζιέρες του ΣΥΡΙΖΑ» σβήνουν τα σφυροδρέπανα από δω κι από κει. Αυτό πάλι τι να σημαίνει; Αν το ΚΚΕ αναλάμβανε την πρωτοβουλία για μια μεγάλη συνεργασία το 2010 για παράδειγμα, οι συριζέοι θα επιδιδόντουσαν σ’ αυτό το άθλιο φώτοσοπ; Δεν νομίζω.

      Η τακτική θα έπρεπε να ήταν να τους έχει το κόμμα από κοντά, όλους, από Καζάκη μέχρι Αλαβάνο, κι από Τσίπρα μέχρι Λαφαζάνη. Να μπαίνουν συνέχεια προτάσεις συνεργασίας, να «κλειδώνονται» συγκλίσεις. Να κελιδωθεί πχ με τον Αλαβάνο το θέμα της ΕΕ, ή με άλλους το θέμα του εθνικού νομίσματος, ή με τους παράλλους τις εθνικοποιήσεις κ.ο.κ.

      Πεδίο δόξας ο αντιφασιστικός αγώνας. Πως είναι δυνατό να μην έχει οργανωθεί από κοινού μια εκδήλωση, ένα παλλαϊκό συλλαλητήριο με συνδιοργανωτές; Με κοινή περιφρούρηση...;

      Διαγραφή
    5. Ακόμα και με λανθασμένη τακτική, το KKE είναι το κόμμα που υποστηρίζω για πολλούς λόγους, και θα το ψήφιζα, κυρίως για την ξεκάθαρη αντιιμπεριαλιστική και αντιΝΑΤΟϊκή του φιλοσοφία, στάση και θέση, την στοχοποίησή του από την ακροδεξιά και το παρακράτος, τους αγώνες του στο τώρα, τις καταβολές του κ.ο.κ.

      Δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στον ΣΥΡΙΖΑ, μόνο του. Προτιμώ το περιχαρακωμένο ΚΚΕ από μια αριστερά χωρίς ΚΚΕ. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος.

      «Αν έτσι σας βγαίνει, αν έτσι μπορείτε, είμαι δίπλα σας. Αλλά επιτρέψετε μου, πολύ συντροφικά, να πω τι βλέπω». Έτσι θέλω να δουν τις παρεμβάσεις μου όσοι θα τύχει να διαβάσουν τις σκέψεις μου. Αυτό έκανα στα πλαίσια της Πανσπουδαστικής τη δεκαετία του 90’, και στην ΚΝΕ Ηρακλείου Κρήτης όπου έκανα τις βόλτες μου και έμπλεκα με παρέες τότε.

      Εκείνη την εποχή φυσικά, με το Μάαστριχτ και τα λοιπά, με νωπή τη διάσπαση και τις εμπειρίες από τη διάθεση κάποιων να διαλύσουν το κόμμα γιατί άλλαξε δήθεν η εποχή, ήμασταν σίγουροι για το δρόμο που ακολουθούσαμε, ήταν σαφείς οι διαχωριστικές γραμμές, με ένα τεράστιο ΠΑΣΟΚ κι έναν περιθωριακό σταδιακά Συνασπισμό, βουτηγμένο στις αμαρτίες του. Και ειδικά τη μεγαλύτερη: «να κατεβάσουν το θυρεό και να κλείσουν τη πόρτα πίσω τους».

      Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν και είμαι περήφανος που πήρα σωστή στάση τότε, που είχα καλά αντανακλαστικά, κι ας δεν ήμουν και απόλυτα σίγουρος.

      Είναι καλός ο κομματικός πατριωτισμός, και ακόμα καλύτερος ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός. Κι αν ορισμένοι από εμάς διαφωνούμε, δεν είναι λόγος διάσπασης, όσο δίκιο κι αν νομίζουμε ότι έχουμε.

      Μακριά από δω λοιπόν η κατηγορία της διάσπασης των κομμάτων της σοβιετικής παράδοσης, των μπολσεβίκων. Γιατί αν μιλάμε για ενότητα της αριστεράς, δεν μπορούμε να εννοούμε την διάλυση του κόμματος (ένα ειν’ το κόμμα).

      Το κόμμα να βρει το δρόμο του, αυτό λέμε. Και διαφωνούμε, τι να κάνουμε.
      Στο χέρι σας είναι, όσων υπερασπίζονται αυτή τη τακτική ή και στρατηγική, τη στάση του κόμματος τα τελευταία 3-4 χρόνια, να μας εξηγήσετε που νομίζετε πως οδηγεί αυτός ο δρόμος.

      Η αμφισβήτηση των επιλογών του κόμματος και της στάσης του, είναι μια πρόσκαιρη κατάσταση. Οι θέσεις αλλάζουν, αυτοί που τώρα διαφωνούν, αύριο μπορεί αν αποτελούν συμπαγείς ομάδες-φράξιες μέσα στο κόμμα. (Να θυμίσω την προεπαναστατική διαμάχη Λένιν-Τρότσκι και την κατάληξη της σοβιετικής πυραμίδας μετεπαναστατικά;)

      Έπρεπε να επιμένει ο Λένιν στο «Ερύθημα Αιδούς του Υποκριτή και Ταρτούφου Τρότσκι»;

      Πρέπει να υποστηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις την μπολεβαριανή; Ίσως τώρα και την αντιΝΑΤΟϊκή πάλη στην Ουκρανία;

      Ρωτώ, αλλά απαντήσεις δεν παίρνω, φίλε Fristuti.

      Διαγραφή
  2. Φίλε Νέε,

    Αρκετά ενδιαφέρον και με πολλούς προβληματισμούς το κείμενο ΣΟΥ. Με τις γενικότερες τοποθετήσεις ΣΟΥ και δη για τα ζητήματα της ενότητας της ελληνικής Αριστεράς και της περιχαράκωσης και του αυτοεγκλωβισμού του ΚΚΕ στην ασαφή πολιτική της «λαϊκής συμμαχίας», δεν διαφωνώ ποσώς... Πολύ σωστή η τοποθέτηση ΣΟΥ στην κατακλείδα της ανάρτησης ΣΟΥ: «Η λαϊκή εξουσία δεν μπορεί να προηγείται των κοινών αγώνων που θα την δημιουργήσουν και θα την στηρίξουν. Ούτε και μπορούμε να μιλάμε για αριστερή κυβερνητική πολιτική, αν δεν γίνουν σοβαρές τομές και χωρίς σύγκρουση με το κατεστημένο»... [Αυτό πάει γάντι για το ΑΚΕΛ]...
    Έχω όμως και τις επιμέρους διαφωνίες ΜΟΥ. Λόγου χάριν, [κι όπως έχω ξαναπεί παλαιότερα κάπου, δεν θυμάμαι όμως πού] το ΚΚΕ θα ‘πρεπε να επιδιώξει τη δημιουργία ενός πλατιού Αντιμονοπωλιακού Αντιιμπεριαλιστικού Αριστερού Μετώπου πριν τις εκλογές του Μάη του 2012, όταν τα [εκλογικά] ποσοστά του ήταν κατά πολύ πιο ψηλά από του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω ότι τότε θα μπορούσε να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τους όρους του εκλογικού παιχνιδιού στον χώρο της ελληνικής Αριστεράς και τις παραμέτρους μιας υπαλλακτικής Αριστερής [ακόμα και φιλοκομμουνιστικής] πρότασης εξουσίας. Όταν ο Μπογιόπουλος επισκέφτηκε τον Φεβράρη του 2012 την Κύπρο για να παρουσιάσει σε εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Κύπρου το βιβλίο του “Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε” τού είχε τεθεί και το ερώτημα για τυχόν συνεργασία του ΚΚΕ με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς. Αντιγράφω από την ανάρτηση ΜΟΥ με αριθμό 19/2012 [link: http://aneforiwn.blogspot.com/2012/02/192012-2012.html]…
    «Του υποβλήθηκε λοιπόν το ερώτημα από κάποιο εκ των παρευρισκομένων, γιατί σ’ αυτήν την κομβική εποχή για την Ελλάδα [και εν όψει μάλιστα των επικείμενων βουλευτικών εκλογών τον Απρίλη] να μην αναληφθούν [από το ΚΚΕ] πρωτοβουλίες για την ενότητα της ευρύτερης Αριστεράς, κάτι που προφανώς θα δημιουργούσε νέες δυναμικές και ελπίδες για τον κόσμο για μια αριστερή διέξοδο στα καπιταλιστικά αδιέξοδα... Κι ο Μπογιόπουλος χαριτολογώντας [ή ίσως και για κάποιους άλλους λόγους], απάντησε ότι το ερώτημα αυτό πρέπει να απαντηθεί από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ!»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άνευ, στο τέλος του πρώτου σχολίου μου προς τον φίλο Fristuti (γράφαμε ταυτόχρονα), κάνω και εγώ τη διαπίστωση πως έπρεπε αυτό (η συνεννόηση και η συνεργασία) να γινόταν αρκετά νωρίτερα, και ειδικά όταν τα δύο κόμματα βρίσκονταν στα ίδια επίπεδα επιρροής, πριν καταρρεύσει δηλαδή το ΠΑΣΟΚ. Το αναφέρω και στο κείμενο, χωρίς να αναφέρομαι συγκεκριμένα στην περίοδο που θεωρούμε και οι δύο κρίσιμη:

      "Ταπεινή μου άποψη είναι πως η κομμουνιστική Αριστερά, ειδικότερα το ΚΚΕ, έπρεπε από καιρό τώρα να βοηθήσει για τον σχηματισμό ενός ευρύτερου δημοκρατικού μετώπου με πρόταση εξουσίας, με μίνιμουμ προγράμματα και στόχο την απεμπλοκή βήμα-βήμα από τα ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά στεγανά."

      Να πως εδώ παρανθετικά πως και τα ψηλά ποσοστά της ΕΔΑ το 58', οφείλονταν κατά κύριο λόγο στην κατάρρευση του κεντρώου χώρου. Αυτό ίσως να είδαν Φλωράκης και Κύρκος να συμβαίνει την περίοδο Κοσκωτά. Εξέλιξη που δεν επαληθεύτηκε τότε, αλλά τώρα.

      Και τώρα που έγινε αυτό, αυτό δηλαδή που ήταν στόχος της Αριστεράς από τη μεταπολίτευση και μετά, το ΚΚΕ αρνήθηκε στην ουσία να το εκμεταλευτεί.
      Περισσότερα στο τρίτο μου απαντητικό σχόλιο στον Fristuti.

      Διαγραφή
  3. Ανώνυμος27/4/14, 4:40 π.μ.

    Να με συγχωρείς που άργησα ν' απαντήσω, τρεχάματα.
    Δυστυχώς πάλι επιγραμματικά θα τα πώ λόγω έλλειψης χρόνου.

    Μην ξεχνάς πολύ σοβαρά πράγματα:

    Το ΚΚΕ είναι το πρωτοπόρο κομμάτι της εργατικής τάξης και έχει ως στόχο την ανατροπή του καπιταλισμού και καμιά εξορθολογικοποίηση της εκμετάλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

    Η συνεργασία με τους εκφραστές του καπιταλισμού και τους διαχειριστές του θα κατέλυε το ΚΚ ως τέτοιο.
    Το ΚΚΕ έχει το πρόγραμμά του, την στρατηγική του και τις αποφάσεις του. Όποιος επιθυμεί τις ακολουθεί γιατί πρεσβεύει αυτό που πρεσβεύει.

    Η μόνη συνεργασία που μπορεί να αποδεχτεί το ΚΚΕ έτσι όπως φαίνεται είναι η συνεργασία πάνω στη βάση της ταξικής ενότητας των λαϊκών στρωμάτων.

    Το ΚΚΕ δίνει ταξική πάλη μέσα στους χώρους εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τους όποιους εκφραστές του είτε λέγεται αριστερά, κεντροαριστερά, δεξιά και ότι άλλο.

    Τις επαναστάσεις τις κάνει η εργατική τάξη και καμιά συνεργασία και κανένα κόμμα.

    Αν τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα με μια συνεργασία με ΚΚΕ, αυτά είναι παιχνίδια αστών και καπιταλιστών.

    Fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σε καλά φίλε. Ίσως θα μπορούσε να σχολιάσει αυτές τις θέσεις ο Άνευ ή η Dis αν παρακολουθεί;
      Εγώ έχω ήδη δηλώσει αδυναμία να τις κατανοήσω (προς το παρόν), και τα ερωτηματικά μου μένουν συνολικά αναπάντητα.

      Διαγραφή
    2. Και τι να πούμε [και τί να τραγουδήσουμε] Φίλε Νέε; Εδώ κατάθεσες στο διάλογο 5-6 σχόλια με σκέψεις, απόψεις, θέσεις, τοποθετήσεις αλλά και με ερωτήματα και προβληματισμούς για την ενότητα της ελληνικής Αριστεράς και τις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ και ο συμπαθέστατος και συνήθως λαλίλαστος Fristuti ΔΕΝ είπε ΤΙΠΟΤΑ! Ή μάλλον την έκανε μ’ ένα κειμενάκι των 170 λέξεων! Οκκέι, δεν έχει χρόνο, όπως είπε. Κατανοητό και δεχτό. Αλλά δεν μπορείς για έτσι σοβαρά ζητήματα να περιορίζεσαι σε αφορισμούς, συνθήματα, αξιωματικές τοποθετήσεις και τσιτάτα και θεωρητικολογίες χωρίς μάλιστα ΚΑΜΙΑ σύνδεση με τα πραγματικά πολιτικά γεγονότα. Άσε που αυτοαναιρείται κιόλας!
      Τι πάει να πει «το ΚΚΕ είναι το πρωτοπόρο κομμάτι της εργατικής τάξης»; Αυτό πρέπει να αποδεικνύεται καθημερινώς [και πιστεύω ότι το ΚΚΕ το κάνει], αλλά ο ελληνικός λαός ΔΕΝ είναι μόνο η εργατική τάξη με την αυστηρή μαρξιστική έννοια του όρου. Πως τραβά κι άλλα στρώματα εργαζόμενων κοντά του για την επιτευθξη, ας πούμεν, της «λαϊκής συμμαχίας»;
      Επίσης τι πάει να πει «τις επαναστάσεις τις κάνει η εργατική τάξη και καμιά συνεργασία και κανένα κόμμα»; Πέραν του ότι αυτό το σύνθημα [γιατί περί συνθήματος πρόκειται] αντιφάσκει με την προηγούμενη τοποθέτηση του σχολιογράφου Fristuti ότι «το ΚΚΕ είναι το πρωτοπόρο κομμάτι της εργατικής τάξης», πού έγινε σοσιαλιστική επανάσταση [ή κατάληψη της εξουσίας από Κομμουνιστικό Κόμμα, ένοπλη ή με εξέγερση ή με εκλογές] χωρίς συμμαχίες; Μελέτησε ο φέρελπις θεωρητικός της κομμουνιστικής ιδεολογίας την ιστορία των χωρών του πάλαι ποτέ “υπαρκτού σοσιαλισμού”, κι όχι μόνο; Και για να τον προλάβω μιλάω πάντοτε για συνεργασίες που έχουν ως στρατηγικό στόχο τον Σοσιαλισμό κι στις οποίες το Κομμουνιστικό Κόμμα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο ή/και έχει καθορίσει σημαντικές παραμέτρους του Προγράμματος εξουσίας.

      Και να επαναλάβω και κάτι που έχω πει ουκ ολίγες φορές [και το ανάφερε και ο Blogοδεσπότης στις τοποθετήσεις του]: Για να διασφαλιστεί σε σημαντικό βαθμό η υλοποίηση ενός Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Προγράμματος από μια Αριστερή Ριζοσπαστική Κυβέρνηση [ανεξαρτήτως του τρόπου που ανέλαβε τη διακυβέρνηση του τόπου] πρέπει,
      - πρώτον να έχει εξασφαλίσει την έγκριση ή έστω την ανοχή ή/και την ουδετεροποίηση της κοινωνίας [κι ένας σημαντικός τρόπος να γίνει αυτό είναι να ξεριζωθούν οι αντικομμουνιστικές και εθνικιστικές ιδεοληψίες του κόσμου], και
      - δεύτερον να έχει κερδίσει με το μέρος της [για την υπόθεση του Σοσιαλισμού] τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους καθώς και τη δημόσια υπηρεσία. [Αυτό το τελευταίο το τονίζει ξανά και ξανά ο Νέος και δεν είδα κάποιον να τοποθετείται επ’ αυτού]...

      Παράλληλα όμως, φίλε Νέε, ΠΡΕΠΕΙ και η Αριστερά [ας πούμεν και το ΑΚΕΛ στην Κύπρο] να ξεκινήσουν να μιλούν και να προβάλλουν και πάλι το σοσιαλιστικό όραμα. Κι αυτό δεν γίνει σε καιρούς οξείας καπιταλιστικής κρίσης και οικονομικής και πολιτικής [όπως οι σημερινές εποχές], πότε αυτό θα γίνει;

      Διαγραφή
    3. Και κάτι ακόμα: Η διασφάλιση της έγκρισης, ή έστω της ανοχής ή/και της ουδετεροποίησης της πλειοψηφίας της κοινωνίας δεν είναι μέσα από κοινωνικές και πολιτικές συνεργασίες και συμμαχίες και το αμοιβαία συμφωνημένο Πρόγραμμα τους που θα εξασφαλιστεί;

      Διαγραφή
    4. Για αυτά ακριβώς τα ερωτήματα είναι που επιμένω φίλε Άνευ, αλλά "φωνή βοόντος".

      'Οποιος θέλει πίσω μου ελθεί" μας λέει κοντολογής ο φίλος, μα εμείς δεν είναι έτσι που μάθαμε τα λιγοστά μας κομμουνιστικά γράμματα.

      Αν δεν μιλήσει το ΑΚΕΛ για σοσιαλισμό τώρα που έχει αποκαλύψει ολόκληρο το φρικιαστικό του πρόσωπο ο νειφιλελευθερισμός και την άμεση σχέση του με τον φασισμό, παλίο και νέο, θα χάσει επαφή με το πιο δημιουργικό και αποφασιστικό κομμάτι του χώρου. Στις πρόσφατες προγραμματικές θέσεις υπήρχε πάντως μια κίνηση αριστερότερα.

      Διαγραφή
    5. Το «Όποιος θέλει πίσω μου ελθεί», είναι ελιτίστικο και ΔΕΝ μπορεί να χαρακτηρίζει έναν Κομμουνιστή! Οι Κομμουνιστές πρέπει να βρουν τρόπους να έρθουν πίσω τους οι εργαζόμενοι!

      Διαγραφή
  4. Ανώνυμος27/4/14, 3:57 μ.μ.

    Λες: "Το ΚΚΕ επιμένει σε μια αδιέξοδη πολιτική περιχαράκωση, γεγονός που επιτρέπει στον ΣΥΡΙΖΑ να χρησιμοποιεί την κεντρώα και χρεοκοπημένη πεπατημένη, χάνοντας και τα τελευταία του ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά."

    Αν ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει τα τελευταία του ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά αυτό πρέπει να το κοιτάξουν στο κόμμα οι του ΣΥΡΙΖΑ και όχι να στρέφονται οι ριπές στο ΚΚΕ. Το ότι τα χάνει αυτά είναι χαρακτηριστικό στοιχείο της επιφανειακής και επιδερμικής θεωρίας και πρακτικής του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά την πολιτική του και την κοινωνική διάσταση του κόμματος.

    Όσο για τη φράση και το άρθρο γενικότερα του Μπογιο κινείται στα πλαίσια που ορίζει το καταστατικό, μην το ξεχνάς αυτό. Δεν καταλαβαίνω γιατί αναπαράγεται συνέχεια και στηρίζεται όλη την επιχειρηματολογία σας σε προτάσεις και προτασούλες για την όποια αριστερή συμμαχία. Έτσι κι αλλιώς η απόφαση που πάρθηκε στην μη πολιτική συμμαχιών έγινε μέσα από έρευνα, συζητήσεις, διαφωνίες και τα λοιπά, άρα μέσα από ώριμη και σοβαρή διαδικασία όπως αρμόζει στο ΚΚΕ.

    Λες: "Αν γινόταν μια προσπάθεια όταν τα δύο κόμματα ήταν στα ίδια ποσοστά, ένα κοινό πρόγραμμα θα ήταν σαφώς αριστερότερο."

    Μα δεν είναι θέμα αριστερότερου και τα λοιπά, είναι θέμα καταστατικού και αποφάσεων. Το ΚΚΕ έχει αποφασίσει αυτό. Αν θέλεις να κάνεις κριτική στις αποφάσεις κάνε, αλλά άλλο αυτό και άλλο να λέμε ότι το ΚΚΕ είναι πολιτικά περιχαρακωμένο. Και τι σημαίνει αλήθεια πολικικά περιχαρακωμένο; Απο τι περιχαρακώνεται το ΚΚΕ; από τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, από τα αστικά κόμματα, από τους εκφραστές του καπιταλιστικού συστήματος, από τα αστικά παιχνίδια συμμαχιών και προσφορά ψήφων;

    Λές: "Να πούμε και κάτι πολύ απλό, το ΚΚΕ έπρεπε όχι μόνο να συμμετέχει σε ένα διάλογο και μια συνεννόηση με τα άλλα κόμματα που αυτοπροσδιορίζονται στον αριστερό-κομμουνιστικό χώρο, αλλά να ηγηθεί μιας τέτοιας προσπάθειας"




    Fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ΚΚΕ είναι περιχαρακωμένο από τη στιγμή που δεν συζητά συνεργασίες με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος27/4/14, 4:00 μ.μ.

    Το ίδιο σκηνικό με άλλα λόγια βασικά. Δεν είναι θέμα συνεννόησης με άλλα κόμματα. Τα άλλα κόμματα είναι αστικά κόμματα και δεν συμβαδίζουν ούτε με την στρατηγική ούτε με τι πολιτικά εκφράζει το καθένα. Το ΚΚΕ είναι κομμουνιστικό κόμμα και αν θέλετε να υπάρχει κομμουνιστικό κόμμα στην Ελλάδα τα περί συμμαχίας με ΣΥΡΙΖΑ είναι άκαιρο και μη εφικτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει εώς και ερωτευμένος είναι με το κεφάλαιο. Το ΚΚΕ δίνει ταξική πάλη, τόσο καθαρά.

    Και ότι το ΚΚΕ δεν κάνει πολιτική συμμαχία με ΣΥΡΙΖΑ αυτό είναι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άριστος στην κωλοτούμπα. Τι διαφορά στ' αλήθεια έχει η ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και τα λοιπά με ΣΥΡΙΖΑ;

    Για για Βενεζουέλα απαντά η Διεθνής Κομμουνιστική Επιθεώρηση τ. 3, 2012 http://leninreloaded.blogspot.co.uk/2013/03/blog-post_1964.html

    Λες: "Δεν θέλεις να διαχειριστείς το σύστημα. Ωραία, κι αν δεν περνούν τα μηνύματά σου στο λαό για τον α’ ή β’ λόγο…"

    Ο τρόπος σκέψης σου που βγαίνει από τι και πως τα λες είναι αστικά δομημένος. "Ωραία" ;;;; τι εννοείς ωραία; δεν το δέχεσαι ουτε καν αυτό ε; Όσο για τα νουμεράκια που βλέπεις στις δημοσκοπήσεις και κάτι δεν περνανε αυτά στο λαό, να τα πείτε αλλού. Η ταξική πάλη αηαπητέ μου δεν κρίνεται στις δημοσκοπήσεις.

    Λες: "Πως θα αλλάξεις το σύστημα, με ποιους ανθρώπους; Πως θα στηρίξεις την αλλαγή;" Πρώτα ας στακίσουμε τον καπιταλισμό για μια εργατική λαϊκή εξουσία και η τελευταία ξέρει πολύ καλά πως να φέρει τις αλλαγές. Και επίσης: "Πως θα βρεθεί το ΚΚΕ σε θέση που να μπορεί να εφαρμόσει τις διακηρυγμένες πολιτικές του", θα βρεθεί ο λαός με την εργατική τάξη μπροστάρη μην ανυσηχείς.

    Αντε πάλι: "Άλλο καμπανάκι; Οι «μονταζιέρες του ΣΥΡΙΖΑ» σβήνουν τα σφυροδρέπανα από δω κι από κει. Αυτό πάλι τι να σημαίνει; Αν το ΚΚΕ αναλάμβανε την πρωτοβουλία για μια μεγάλη συνεργασία το 2010 για παράδειγμα, οι συριζέοι θα επιδιδόντουσαν σ’ αυτό το άθλιο φώτοσοπ; Δεν νομίζω." ναι ναι το ΚΚΕ φταίει που δεν έστειλε στους συριζαίους του καλούς κουκουεδες γκράφικ ντιζάινερς.

    Λες: "Δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στον ΣΥΡΙΖΑ, μόνο του" ναι το καημένο, θέλει στήριξη και επειδη το μεγάλο ΚΚΕ δεν το κάνει είναι κακό και άσχημο και ότι πάθει ο καλούδης ΣΥΡΙΖΑς το ΚΚΕ φταίει. Συγγνώμη αλλά με την ίδια λογική απαντώ. Και συνεχίζεις "Προτιμώ το περιχαρακωμένο ΚΚΕ από μια αριστερά χωρίς ΚΚΕ. Θέλω να είμαι ξεκάθαρος." μου αρέσει ότι θέλεις να είσαι και ξεκάθαρος.

    και λέει ο Anef: "της περιχαράκωσης και του αυτοεγκλωβισμού του ΚΚΕ στην ασαφή πολιτική της «λαϊκής συμμαχίας»," ε ναι αύριο, και από τώρα φυσικά γίνεται, ο ΣΥΡΙΖΑ να συμμαχεί με ΠΑΣΟΚ και τα λοιπά και απ' αυριο μια εθνικής σωτηρίας κυβέρνησης με ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ το ΚΚΕ θα είναι υπαίτιο που ήταν σε αυτοεγκλωβισμό και περιχαρακωμένο στην ταξική παλή, ακου να δεις στην ταξική πάλη.

    Λες: "Το «Όποιος θέλει πίσω μου ελθεί», είναι ελιτίστικο και ΔΕΝ μπορεί να χαρακτηρίζει έναν Κομμουνιστή! Οι Κομμουνιστές πρέπει να βρουν τρόπους να έρθουν πίσω τους οι εργαζόμενοι!" για τον ΣΥΡΙΖΑ πήγαινε, φτάνουν οι εξυπνάδες. Οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να έρθουν πίσω κανενός και ξέρουν πολύ καλά ποιός τους υπερσπίζεται. Δεν ξέρω τώρα στο ΑΚΕΛ αν το κάνουν αυτό, να υπερσπίζεται τους εργαζομένους. Το κάνουν;


    Fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Fristuti, παρότι δεν απέφυγες τελικά τις ειρωνίες και το επιθετικό στυλ που όπως θα κατάλαβες απεχθανόμαστε, σε ευχαριστώ ξανά για τη συμεμτοχή.

      Θα σχολιάσω κατ αρχάς αυτό: Δεν μιλάμε για συνεργασία ντε και καλά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν και άλλα σχήματα-ομάδες-κόμματα με τα οποία θα μπορούσαν να βρεθούν συγκλίσεις και να δημιουργηθούν κοινές πλατφόρμες. Θα μπορούσαν επίσης να δημιουργηθούν κοινά μέτωπα σε ένα φάσμα θεμάτων και διεκδηκίσεων, τον αντιφαστιστικό αγώνα κλπ.

      Δεν είναι δηλαδή σε σχέση μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ που φαίνονται οι διαθέσεις του κόμματος για μια συνεργασία με άλλους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αστικό δεκανίκι, το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί πχ για την Ανταρσύα ή τον Αλαβάνο κλπ; Κανείς τελικά άλλος δεν έχει γνήσιες ριζοσπαστικές-σοσιαλιστικές διαθέσεις και για να τις εκφράσει κάποιος πρέπει να το κάνει μέσα από το ΚΚΕ;

      Δεν μίλησα επίσης για καμιά δημοσκόπηση αλλά μόνο για τα ποσοστά σε εθνικές εκλογές και γενικά σε εκλογικές αναμετρήσεις. Σίγουρα οι τάσεις της κοινής γνώμης και η γενικότερη περιρρέουσα δεν είναι κατ ανάγκη ο μπούσουλας για ένα ΚΚ. Αλλά δεν είναι ούτε και αμελητέα πράγματα.

      Αυτό που εννοώ με τα φώτοσοπ του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως εάν το κόμμα ήταν ανοικτό σε συνεργασίες (από νωρίτερα) και ο κόσμος εκτιμούσε και αναγνώριζε τις προσπάθειες, δεν θα είχαν την άνεση να σβήνουν τα σφυροδρέπανα από τις καμπάνιες τους όσοι διεμβολίζουν τον χώρο και τον τραβούν δεξιότερα.

      Ο ΣΥΡΙΖΑ μη σώσει και στηρικτεί αν το θέτεις έτσι, θα μπορούσε όχι μόνο να στηρικτεί, αλλά να διεμβολιστεί και να διασπαστεί, να τραβηκτούν με το μέρος του ΚΚ κάποιες συνιστώσες, με μια σωστή πολιτική συνεργασιών.

      Δεν είναι ξεκάθαρο το ότι νιώθω σαν μειοψηφία που υπακούει στον συγκεντρωτισμό και την πλειοψηφία του κινήματος; Πειθαρχώ (μεταφορικά φυσικά όλα αυτά και σχηματικά αφού δεν είμαι μέλος του ΚΚΕ και έλληνας ψηφοφόρος) και στηρίζω την ενότητα του κόμματος. Αλλά διαφωνώ, δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω σχετικά; Με την ίδια λογική, οι φίλοι του ΚΚΕ δεν μπορούν να εκφράζονται ανοικτά για την κατάσταση και τη πολιτική φόρμα του ΑΚΕΛ, χωρίς παράλληλα να εισηγούνται διάσπαση του χώρου αλλά διόρθωση πορείας;

      Διαγραφή
    2. Όσο αφορά το άρθρο του Μπογιόπουλου και τη χρήση του από διάφορους αλλά κι εδώ, σ αυτή την ανάρτηση, θα πρέπει να πω πως αυτές τις σκέψεις τις εκφράζει το ιστολόγιο (σε σχέση με την διάσπαση της ελληνικής αριστεράς), ένα δύο και τρία χρόνια πριν καταφέρει να τις βάλει στο δημόσιο διάλογο ο Μπόγιο.

      Για τα περι αστικά δομημένου λόγου μπορεί και να μην διαφωνίσω, σίγουρα σε κόσμο με πιο ανεπτυγμένη τη ταξική συνείδηση, ίσως να ακούγονται έτσι οι τοποθετήσεις μου. Προσπαθώ να τις βελτιώσω. Όπως και να έχει, ας επιτραπεί και σε μας να δηλώνουμε εργαζόμενοι που παλεύουν για τον σοσιαλισμό.

      Για τη Βενεζουέλα δεν θεωρώ ότι κάνεις καμιά τοποθέτηση.

      Διαγραφή
    3. Προσθέτω πως θεωρώ μάλλον μεταφυσικές ή υπερφυσικές τις πιο κάτω εκτιμήσεις σου φίλε:

      *"Πως θα βρεθεί το ΚΚΕ σε θέση που να μπορεί να εφαρμόσει τις διακηρυγμένες πολιτικές του", θα βρεθεί ο λαός με την εργατική τάξη μπροστάρη μην ανησυχείς.*

      και την

      *Οι εργαζόμενοι δεν θέλουν να έρθουν πίσω κανενός και ξέρουν πολύ καλά ποιός τους υπερασπίζεται.*

      Αν ήξεραν οι εργαζόμενοι ποιος τους υπερασπίζεται, είχαν δηλαδή ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση, δεν θα είχαμε κανένα λόγο να συζητούσαμε και να κομματικολογούμε.

      Διαγραφή
  6. Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε!
    Χαμένος χρόνος και κόπος τέτοιες συζητήσεις στις οποίες οι συμμετέχοντες περιορίζονται στο να αποδείξουν ποιος στραβοκοίταξε τον άλλον ή ποιου εν ζαβή η μύξα! Δεν έχω ΚΑΜΙΑ διάθεση να αναλώνουμε σε τέτοιες ανούσιες διαδικασίες. Πολύ πιθανόν ο ΣΥΡΙΖΑ να εξελιχτεί σ’ ένα νέο ΠΑΣΟΚ. Δεν με ικανοποιεί καθόλου να στέκομαι στη γωνία και να βγω σε τέτοια πρόπτωση για να πω «είδατε που σας τα ‘λεγα»...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος27/4/14, 6:23 μ.μ.

    Ναι, από την μια διατυμπανίζεις ότι δεν παίρνεις απαντήσεις με τα "φωνή βοόντος" και από την άλλη όταν τις παίρνεις "χαμένος χρόνος και κόπος".

    όσο για τον Άνεφ με τα περί "και ο συμπαθέστατος και συνήθως λαλίλαστος Fristuti ΔΕΝ είπε ΤΙΠΟΤΑ! Ή μάλλον την έκανε μ’ ένα κειμενάκι των 170 λέξεων! Οκκέι, δεν έχει χρόνο, όπως είπε. Κατανοητό και δεχτό."

    και συ μάλλον ασπάζεσαι τώρα το χαμένος χρόνος και κόπος ε;

    Τουλάχιστον δεν είχα χρόνο εγώ και δεν αποφευγώ να απαντήσω με δικαιολογίες περί χαμένου χρόνου και άλλα.

    Fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Fris, δεν ήμουν έγώ που έγραψα για χαμένο χρόνο και κόπο. Θα κάνω σχολιασμό.

      Διαγραφή
  8. Ανώνυμος27/4/14, 9:07 μ.μ.

    Συγγνώμη που σου το φόρτωσα!!

    Fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μα τί λες αγαπητέ Fristuti! Από τη μια φαίνεται να σύγχυσες τα δικά μου λεγόμενα μ’ εκείνα του Νέου κι από την άλλη δεν λες και κάτι το ουσιώδες για να το σχολιάσω... Δεν έχω ΚΑΜΙΑ διάθεση να κολλήσω και να αναλωθώ σε μιαν ανούσια κι αδιέξοδη συζήτηση για το τι έκαμε ή δεν έκαμε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ούτε και να τούς κάμω τον δικηγόρο. Σημασία έχει τι κάνει ή τί δεν κάνει το ΚΚΕ για την μετουσίωση συγκλίσεων και κοινών στόχων που μπορούν να υπάρξουν με άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, σε κοινές πλατφόρμες και μέτωπα. Ναι μεν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα [μπορεί να] αποτελεί την πρωτοπορία στους κοινωνικούς/εργατικούς αγώνες, δεν γίνεται όμως, παρά τις όποιες πολιτικές αντιπαραθέσεις κι αντιπαλότητες κι αν υπάρχουν με άλλες Αριστερές πολιτικές δυνάμεις να απαιτείται [εμμέσως] η αυτοκατάργηση κι αυτοαναίρεση τους. Ας μην ξεχνάμε ότι εκφράζουν πολιτικά συγκεκριμένες ταξικές/κοινωνικές διαστρωματώσεις, ή/και [μη κομμουνιστικές] πολιτικές κατευθύνσεις...

    Στο σχόλιο ΜΟΥ με ημερομηνία 27/4/14 - 11:47 π.μ., έθεσα συγκεκριμένα θεωρητικά ζητήματα και ερωτήματα [που συνδέονται με σημαντικά ζητήματα πολιτικής πρακτικής] , τα οποία ΠΟΣΩΣ δεν άγγιξες... Αντίθετα περιορίστηκες στην αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί το πρώτο και κύριο σημείο αναφοράς ενός υποστηριχτή του ΚΚΕ να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. * Διόρθωση/συμπληρωση:
      Ας μην ξεχνάμε ότι εκφράζουν πολιτικά συγκεκριμένες ταξικές/κοινωνικές διαστρωματώσεις, ή/και [μη κομμουνιστικές] ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ* πολιτικές κατευθύνσεις...

      Διαγραφή
    2. Κι ακόμα κάτι: Ο πρωταγωνιστικός/πρωτοποριακός ρόλος του όποιου Κομμουνιστικού Κόμματος, δεν καθορίζεται με ντιρεκτίβες εκ των έσω κι ούτε με τον αφορισμό και τη δαιμονοποίηση των υπολοίπων Αριστερών πολιτικών δυνάμεων [αν υπάρχουν]...

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος27/4/14, 11:12 μ.μ.

      "Από τη μια φαίνεται να σύγχυσες τα δικά μου λεγόμενα μ’ εκείνα του Νέου" - Καλά. δεν σε βρίσαμε κιόλας.

      Καταλάβαμε, θα μπορούσες άνετα σε μια συζήτηση με ρεφορμιστές και σοσιαλδημοκράτες να μας λέγατε χωρίς αμφιβολία ότι θα υποστηρίζατε μια αριστερά πολυσυλλεκτική και πολυεπίπεδη με διάφορα πρόσωπα με σχετικά κοινές γραμμές και ένα δυνατό μέτωπο αντίστασης για ένα καλύτερο αύριο με την αριστερά στην εξουσία για το καλό του λαού. Μπορώ να τα λέω καλά και εγώ και να ακούγονται πολύ ωραία σαν τα παραμυθάκια που πουλά η σοσιαλδημοκρατία και οι ρεφορμιστές και όποιοι άλλοι. Το θέμα είναι να αναλυθούν διαλεκτικά τα πολιτικά πράγματα με το εργατικό και ταξικό και δη επιστημονικό εργαλείο που λέγετε μαρξιστική και λενινιστική θεωρία και πράξη. Το ΚΚΕ έχει αυτο το εργαλείο και αρνείται να το αφήσει στην άκρη γιατί μετά αφήνει και την ταξική πάλη. Είτε κάνεις ταξική πάλη είτε όχι. Τα υπόλοιπα είναι για να γεμίζουν οι φυλλάδες... οι αστικές φυλλάδες.

      "δεν καθορίζεται με ντιρεκτίβες εκ των έσω κι ούτε με τον αφορισμό και τη δαιμονοποίηση των υπολοίπων Αριστερών πολιτικών δυνάμεων [αν υπάρχουν]..." - Πότε είπα τέτοιο πράγμα; νομίζω αν εγώ μπερδεύω τα ονόματα, που εν τέλει δεν είναι και ουσιαστικό σφάλμα, αν συνγκρίνω το ότι μπερδεύεις τα λεγόμενά μου και λες κάτι άλλο από ότι θέλεις να πείς. Δεν ξέρω τι να πώ;


      "Δεν μπορεί το πρώτο και κύριο σημείο αναφοράς ενός υποστηριχτή του ΚΚΕ να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ!" - δεν κατάλαβες καλά τι γίνεται μάλλον και ούτε τι έγραψε ο Νέος διάβασες. Κάποιοι άλλοι καίγονται γιατί το ΚΚΕ δεν τους κάνει το χατήρι (σαν να η πολιτική να είναι παιχίδι χατηριών) και από την άλλη να λένε μα τι κάνει το ΚΚΕ; αυτοεγκλωβίζεται το καημένο με να μηδαμηνό τοις εκατό όπως βλέπουν στο ΒΗΜΑ και στον ΣΚΑΪ και αρχίζουν οι πολιτικές αναλύσεις (σαν να οι πολιτικές αναλύσεις να συνίστανται στις δημοσκοπήσεις).

      Fristuti

      Διαγραφή
  10. Fristuti,

    Σηκώνω τα χέρια ψηλά και πάω να ξαναμελετήσω τι εστί διαλεκτική! Μήπως θα ‘πρεπε να το κάνεις κι ΕΣΥ; Η επίκληση κάθε λίγο και λιγάκι πλην όμως γενικώς και αορίστως του «επιστημονικού εργαλείου που λέγετε μαρξιστική και λενινιστική θεωρία και πράξη» ΔΕΝ μας κάμνει διαλεκτικούς. Αντίθετα όταν δεν επεξηγούμε αυτά που λέμε με απλά και κατανοητά λόγια και με αναφορές στα υπαρκτά κοινωνικοπολιτικά δεδομένα [στην πολιτικοκοινωνική πραγματικότητα] γινόμαστε ακαταλαβίστικοι, απόμακροι και δογματικοί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος28/4/14, 10:35 μ.μ.

      Anef_Oriwn,

      Μα το ΚΚΕ χρησιμοποιεί το επιστημονικό εργαλείο που λέγετε μαρξιστική και λενινιστική θεωρία στα λεγόμενά του, στις αποφάσεις του και ως πράξη φαίνεται έκδηλα με τα έργα του κάθε λογής. Αυτή η πολιτική στάση είτε την αποκαλείς αυτοεγκλωβισμένη είτε περιχαρακωμένη είναι η διαλεκτική που εσύ δεν αποδέχεσαι εν τέλει. Αν δεν μας κάνει αυτή η πολιτική στάση διαλεκτικούς τι μας κάνει? Η ενότητα της αριστεράς με Αλέξη και όποιος αντέξει? ε όχι, συγγνώμη αλλά ΟΧΙ.

      Fristuti

      Διαγραφή
    2. Ρε φίλε, θα στο πω για τελευταία φορά πέρκι τζιαι καταλάβεις το: Τον Μαρξισμό - Λενινισμό ΔΕΝ το χρησιμοποιούμε συνθηματικά κι ούτε ως αξίωμα, αλλά αναλύουμε το περιεχόμενο του ή/και τον χρησιμοποιούμε ως εργαλείο στις αναλύσεις μας και στις κουβέντες μας. ΔΕΝ αμφισβητώ ότι το ΚΚΕ χρησιμοποιεί την μαρξιστική λενινιστική θεωρία [παρ’ όλο που υπάρχουν ζητήματα τα οποία μπορεί να επιδέχονται από άλλους μαρξιστές λενινιστές όπως αυτοαποκαλούνται και διαφορετικών ερμηνειών], όμως εκείνο που ΕΓΩ βασικά αμφισβητώ εδώ [μ’ όλο τον σεβασμό και τη συμπάθεια] είναι τις δικές ΣΟΥ στεγνές, μονοκόμματες και γενικές κι αόριστες αναφορές ΣΟΥ στον Μαρξισμό Λενινισμό... Πρέπει να τεκμηριώσουμε γιατί δεν θέλουμε ή γιατί δεν μας κάνει «η ενότητα της αριστεράς με Αλέξη...» [γιατί κάνεις αναφορά ειδικά στον Αλέξη κι όχι γενικότερα στον ΣΥΡΙΖΑ;], ή με όποιον Αλέξη [γιατί σίγουρα δεν είναι προσωπικό το ζήτημα, όπως ΕΣΥ λίγο πολύ τείνεις να το παρουσιάζεις με τις αναφορές ΣΟΥ στο πρόσωπο του Τσίπρα κι όχι στον ΣΥΡΙΖΑ], ή με την όποια άλλη συνιστώσα της Αριστεράς...
      Τελεία και παύλα!

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος29/4/14, 2:01 π.μ.

      Για τον ΣΥΡΙΖΑ λέω και για κανένα προσωπικά, ήταν ειρωνική προσωποποιμένη αναφορά στις θέσεις και τις πολιτικές στρατηγικές του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έληξε.

      Επίσης, απλά τα πράματα, κάτι που βρήκα πρόχειρα: "η πολιτική συμμαχιών έχει σχέση με τα συμφέροντα που η πολιτική κάθε κόμματος υπηρετεί και εκφράζει, έχει σχέση με τη στρατηγική του. Είναι αδύνατη η συμμαχία ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις που έχουν αντιτιθέμενη στρατηγική γιατί πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι κάποιος θα πρέπει να παραιτηθεί από τη στρατηγική και τα ταξικά συμφέροντα που εκφράζει." http://www.rizospastis.gr/story.do?id=7926034

      Άνοιξε Ριζοσπάστη και θα τα βρείς όλα. Μπορώ να σου παραθέσω δεκάδες άρθρα για το γιατί και to πώς, και νομίζω τα ξέρεις πολύ καλά, απλά υπεκφεύγεις δραματικώς έκδηλα.

      Fristuti

      Διαγραφή
    4. Τί υπεκφεύγω ρε Fristuti, που ΔΕΝ καταφέρνεις να επεξεργαστείς και να πεις δυο πράγματα μόνος ΣΟΥ –χωρίς να ΜΑΣ παραπέμπεις απ’ εδώ κι απ’ εκεί στα έτοιμα για να τα διαβάσουμε. Ας είναι, όμως. Δικαιούσαι να έχεις τον τελευταίο λόγο!

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...