"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

23 Μαΐου 2014

Όταν η Δεξιά μιλά για επανένωση και λύση

Εδώ το φως, εδώ ο γιαλός...
  • Δεν «χώρεσαν» στα κανάλια οι πρωτομαγιάτικοι δικοινοτικοί εορτασμοί χιλιάδων κυπρίων – Η μεγάλη αντίθεση με την επαναλειτουργία του Άγιου Γεώργιου «Ξορινού»
  • Τα κατεστημένα των δύο κοινοτήτων επιμένουν διαχρονικά στους χωριστούς θεσμούς και τις παράλληλες κοινωνικές-πολιτικές πραγματικότητες.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 16/5/2014
  • Από το 1957 είχε να τελεστεί λειτουργία στην εκκλησία του Άγιου Γεώργιου, επονομαζόμενου και «Ξορινού», εντός των τειχών της Αμμοχώστου. Το γεγονός που έχει επισυμβεί την Παρασκευή πριν το Πάσχα, έγινε το πρώτο θέμα στα κανάλια και τις εφημερίδες.
  • Από το 1958 έχουμε να γιορτάσουμε κοινή πρωτομαγιά με τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και ειδικά την πιο αδικημένη και βασανισμένη μερίδα της κυπριακής κοινωνίας: την τουρκοκυπριακή αριστερά.
  • Αυτό όμως το γεγονός, που εξελίχθηκε σε πραγματικό λαϊκό συναπάντημα για αρκετούς περισσότερους κύπριους σε σχέση με την επαναλειτουργία της εκκλησίας της Αμμοχώστου, και μάλιστα από τις δύο κοινότητες, δεν καλύφθηκε, ούτε και προβλήθηκε από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, συμπεριλαμβανόμενου και του κρατικού ιδρύματος.
  • Η αναντιστοιχία μεταξύ της κάλυψης των δύο γεγονότων που επισυνέβησαν σε απόσταση μόλις δύο εβδομάδων, είναι αποκαλυπτική για τα όρια και τις πραγματικές προθέσεις της «εθνικής παράταξης», είτε αυτή δηλώνει επανενωτική, απορριπτική ή απροκάλυπτα εθνικιστική και διχοτομική.
  • Το 57’ και το 58’ δεν είναι φυσικά τυχαίες χρονιές, και ούτε βρίσκονται σε διαδοχή για λόγους άσχετους με τις ιστορικές εξελίξεις στο νησί. Από το 56’ και με κορύφωση το 58’, η τουρκοκυπριακή κοινότητα εκδιώχθηκε βίαια από χωριά και πόλεις, ενώ η Αριστερά των δύο κοινοτήτων δέχθηκε τη δολοφονική βία των ένοπλων εθνικιστών της ΕΟΚΑ και της Βολκάν-ΤΜΤ, με αποτέλεσμα να παρεμποδιστεί σημαντικά ο δικοινοτικός χαραχτήρας του λαϊκού κινήματος.
«Επικίνδυνες» οι κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα
  • Η μη τηλεοπτική κάλυψη μιας τεράστιας σημασίας δικοινοτικής εκδήλωσης, της μαζικότερης από τη δεκαετία του 50’, αποδεικνύει πως όταν μιλούν κάποιοι για επανένωση, δεν εννοούν την επανένωση του λαού.
  • Ένα τέτοιο κοινωνικό γεγονός, ειδικά σε περίοδο συνομιλιών και μπροστά στην κρίσιμη καμπή που διέρχονται, θα έπρεπε κανονικά να συγκινεί έστω τους κυβερνώντες και τα επικοινωνιακά τους φερέφωνα. Αντίθετα, το αντιμετώπισαν με λογοκρισία. Οι κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα, δεν μπορούν να αποτελούν μέρος της «εθνικής αφήγησης».
  • Λύση και επανένωση, οι δεξιοί των δύο κοινοτήτων εννοούν την επιστροφή-απόδοση εδαφών και τη ρύθμιση του περιουσιακού, τις επενδύσεις του κεφαλαίου και τις προοπτικές «ανάπτυξης». Όχι μόνο δεν τους ενδιαφέρει η επανένωση του λαού και του τόπου, τα κοινά ιδανικά και οι δικοινοτικές εκδηλώσεις, αλλά πολεμούν άμεσα ή έμμεσα αυτή την προοπτική.
  • Η μη αποδοχή και χρήση των συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ από τους Αναστασιάδη και Έρογλου, καθώς φυσικά και η υστερία ενάντια σε πρόνοιες όπως η σταθμισμένη και διασταυρούμενη ψήφος από όλους εκτός της δικοινοτικής Αριστεράς (ΑΚΕΛ-ΡΤΚ και μικρότερα κόμματα-οργανώσεις), εξυπηρετούν ακριβώς το διαχρονικό ζητούμενο για τις αστικές τάξεις ελληνοκυπριών και τουρκοκυπρίων: τη χωριστή πολιτειακή πραγματικότητα, τη παράλληλη ζωή κι οικονομία.
  • Ο κοσμοπολιτισμός και η ανεκτικότητα της Δεξιάς, φτάνει μόνο ίσα με τη μύτη της. Όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, δεν μπορεί να ανεχτεί την πραγματική ελληνοτουρκική φιλία. Κι αυτή η φιλία, δεν ζει και δεν χωράει στις εκκλησιές και τα τζαμιά, αλλά σε πάρκα λαϊκά, σε πανηγύρια εργατικά, κάτω από τ’ αστέρια.
  • «Επικίνδυνα πράματα», ακόμα και για όσους δηλώνουν επανενωτικοί, μετριοπαθείς και «δημοκράτες»…

1 σχόλιο:

  1. Σαν σήμερα, 23 του Μάη το 1958, δολοφονούνται από φανατικούς της ΕΟΚΑ τα μέλη του ΑΚΕΛ Σάββας Μένοικος, στο Λευκόνοικο και Δημήτρης Μάτσουκος στη Γύψου.

    Ήταν η εποχή που το ΑΚΕΛ, ενώ είχε τεθεί στην παρανομία από τους Βρετανούς, είχε ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει το τρομοκρατικό κύμα, δολοφονιών, επιθέσεων και βανδαλισμών που εξαπέλυσε ο Γρίβας σε βάρος της Αριστεράς. Παράλληλα, μέσα στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, ο Ντενκτάς εξαπέλυε το δικό του δολοφονικό όργιο σε βάρος των Τουρκοκύπριων κομμουνιστών, στελεχών του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ. Η κατηγορία ήταν η ίδια: «προδότες του έθνους». Η αλήθεια όμως ήταν ότι το ΑΚΕΛ ήταν το μόνο εμπόδιο στα σχέδια για διαμελισμό και ΝΑΤΟποίηση του νησιού. Για αυτό έπρεπε να τσακιστεί. Ήταν «Μέρες Δοκιμασίας» εκείνα τα χρόνια για τους κομμουνιστές της Κύπρου, όπως τα περιγράφει στο ομώνυμο βιβλίο του ο βετεράνος του ΑΚΕΛ, Μιχάλης Πουμπουρής.

    Ο Δημήτρης Γιασεμή Μάτσουκος από τη Γύψου, μέλος του ΑΚΕΛ, πατέρας έξι παιδιών, οδηγός στο επάγγελμα, δεχόταν επανειλημμένα απειλές να σταματήσει να μεταφέρει με το λεωφορείο του κόσμο στις εκδηλώσεις του ΑΚΕΛ, στο Βαρώσι και στα γύρω χωριά. Στις αρχές του Μάρτη, έλαβε απειλητική επιστολή από την ΕΟΚΑ. Το ίδιο μήνα , έκαψαν το λεωφορείο του όταν μετέφερε Γυψιώτες σε συγκέντρωση της ΠΕΟ στο Τρίκωμο. Τον Απρίλη, ξυλοκοπήθηκε από μασκοφόρους γιατί μετέφερε κόσμο σε άλλη εκδήλωση στο Λάπαθος. Ένα μήνα μετά, ο Μάτσουκος έπεφτε νεκρός.

    Η δολοφονία του Σάββα Μένοικου είναι μια από τις πιο κτηνώδεις δολοφονίες που διεπράχθησαν στην Κύπρο. Ο Σάββας Μένοικος από τις Γούφες, εργάτης με έξι παιδιά, μέλος του ΑΚΕΛ, έφευγε κάθε πρωί από το χωριό του με ποδήλατο για το Λευκόνοικο από όπου έπαιρνε τη γραμμή για το Βαρώσι όπου δούλευε. Εκείνο το απόγευμα, συνελήφθηκε από ένοπλους που το μετέφεραν δεμένο στο Λευκόνοικο , όπου τον έδεσαν σε ένα ευκάλυπτο στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού. Εκεί βασανίστηκε και λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου, ενώ με τον τηλεβόα καλούνταν οι κάτοικοι του χωριού να έρθουν να λιντσάρουν και να φτύσουν τον προδότη. «…Είχε λιντσαριστεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε έτρεχαν από το πρόσωπο του τα αίματα ανάμιχτα με τα φτυσίματα και τις ακαθαρσίες που έμπηγαν στο στόμα του οι βασανιστές του». «Πως δεν έπεσε σύγκορμος ο μοιραίος ευκάλυπτος, απ’ το ρίγος της φρίκης, απ’ το βάρος του πόνου;» έγραψε ο Τεύκρος Ανθίας για εκείνη τη δολοφονία στο ποίημα του «Κάιν και Άβελ». Οι δολοφόνοι όμως συνέχισαν, απειλώντας τους παπάδες του χωριού να μην κηδέψουν ούτε να μνημονεύσουν «τον προδότη» ενώ έσπασαν δυο φορές το ξύλινο σταυρό στο μνήμα του Μένοικου. Στο σπίτι του, κάθε λίγο έφτανε απειλητική επιστολή προς τη γυναίκα του, να πάψει να καταριέται τους δολοφόνους για να μην πάθει τα ίδια.

    Λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του, ο Μένοικος είχε αποκαλύψει στην οικογένεια του ότι δεχόταν απειλές για να εγκαταλείψει το ΑΚΕΛ και το συνδικαλιστικό κίνημα. Αλλά δεν το εγκατέλειψε ποτέ. Ούτε ζωντανός ούτε νεκρός…

    https://www.facebook.com/neolaia.edon

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...