"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Ιουλίου 2014

Ο φάκελος της Δεξιάς: Η σημασία του ΝΑΤΟ για την αστική τάξη και το κατεστημένο

  • Ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» συνεχίζει να απασχολεί τους Δυτικούς, 25 χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης
  • Από πάνω-αριστερά: Το έβλημα των Βρετανικών ειδικών δυνάμεων,
    τα ελληνικά και κυπριακά ΛΟΚ, το έμβλημα της ακροδεξιάς Gladio στη Ιταλία,
    το ΕΛΑΜ και τέλος το νεοναζιστικό Πραβί Σέκτορ στην Ουκρανία.
    Βλέπετε καμιά ομοιότητα; 
  • Τους ενοχλεί κάθε πολιτική και κοινωνική αμφισβήτηση των επιλογών και των προγραμμάτων τους - Κάθε φωνή για εθνική ανεξαρτησία και αντίσταση στον ιμπεριαλισμό.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη Γνώμη, 18/7/2014
  • Το ΝΑΤΟ ποτέ δεν έκρυψε πως αιτία την δημιουργίας και της στρατιωτικής του ανάπτυξης στη δυτική και νοτιοανατολική Ευρώπη, ήταν η σοβιετική απειλή, ή αλλιώς, ο «κομμουνιστικός κίνδυνος».
  • Τόσο το ΝΑΤΟ που ιδρύθηκε το 1949, όσο και η Κοινότητα Χάλυβα που πήρε σάρκα και οστά το 1953 και ακολούθως μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), Ευρωπαϊκή Κοινότητα (ΕΚ) και τέλος σε Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), ήταν αιτήματα της αστικής-επιχειρηματικής τάξης των δυτικών χωρών για προστασία τους απέναντι στα σοσιαλιστικά κινήματα.
  • Η πάταξη της αστικής τάξης και του οικονομικού κατεστημένου, πρώτα στη Σοβιετική Ένωση και ακολούθως στα άλλα σοσιαλιστικά κράτη, η εξάρθρωση των παρακρατικών και παραστρατιωτικών δομών, καθώς και των φασιστικών κινημάτων στις χώρες αυτές, τρομοκράτησε τη Δεξιά και την Ακροδεξιά στη Δυτική Ευρώπη.
  • Ο κίνδυνος για το Ευρωπαϊκό κατεστημένο ήταν κυρίως εντός των τειχών, τα εργατικά-δημοκρατικά-αντιφασιστικά κινήματα που βγήκαν νικηφόρα μέσα από τη μάχη με το ναζισμό, πολλές φορές οπλισμένα και έμπειρα, και που είχαν να προσβλέπουν στην πολύπλευρη βοήθεια της Μόσχας. 
Ο ψυχρός πόλεμος
  • Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, ο «πατέρας της νίκης» όπως τον αποκάλεσαν οι βρετανοί δημοσιογράφοι της εποχής, έχασε τις εκλογές στην Μεγάλη Βρετανία τον Ιούλη του 1945, δύο μήνες μετά το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη και πραγματοποιώντας το πιο παράδοξο πολιτικό γεγονός του αιώνα, γιατί ακριβώς υποδείκνυε στους Βρετανούς πως ο πόλεμος συνεχίζεται, σε μια περίοδο που η χώρα προσπαθούσε να συνέλθει από την καταστροφή.
  • Στην ουσία, μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου, η αστική τάξη στη Δυτική Ευρώπη σε συμμαχία με τους Αμερικανούς, ξεκινούσε για ένα άλλο πόλεμο, αυτόν της αναχαίτισης του «κομμουνιστικού κινδύνου», με πρώτη σημαντική παρέμβαση επί του εδάφους «τα Δεκεμβριανά» στην Αθήνα του 1944. Μια μάχη 33 ημερών όπου ο Ουίνστον Τσόρτσιλ διέταξε σε σχετικό μήνυμά του προς το στρατηγό Σκόμπι: "να μη διστάσετε να ενεργήσετε ωσάν να ευρίσκεστε σε μια κατακτημένη πόλη όπου έχει ξεσπάσει μια τοπική εξέγερσις".
  • Οι ένοπλες συγκρούσεις στην Αθήνα αντιμετωπίστηκαν από τους Άγγλους με 100.000 στρατιώτες, οι οποίοι βρέθηκαν στο πλευρό των φιλογερμανικών ταγμάτων ασφαλείας, των μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες στελεχών δοσίλογων κυβερνήσεων και όλων των πολιτικών του «εθνικού τόξου», από σοσιαλδημοκράτες μέχρι βασιλόφρονες, ενάντια στην παράταξη που αντιστάθηκε στους Γερμανούς. Η εθνική αντίσταση δεν αναγνωρίστηκε στο ΚΚΕ και το ΕΑΜ παρά μόνο το 1980.
  • Η Ελλάδα, όπως φυσικά η Τουρκία, η Ιταλία αλλά και η Κύπρος σε ένα σημαντικό βαθμό, απέκτησαν μετά το τέλος του Β’ Π.Π. ένα ειδικό γεωπολιτικό και στρατηγικό βάρος, ως η «πρώτη γραμμή» απέναντι στο κομμουνιστικό μπλοκ. Αν στην κεντρική και βόρεια  Ευρώπη χρησιμοποιήθηκαν η Αυστρία, η Ελβετία και η Φιλανδία ως οι «ανεξάρτητες περιοχές» που θα αποτελούσαν το φυσικό σύνορο μεταξύ Ανατολής και Δύσης, στο νότο δεν υπήρχε αυτή η «πολυτέλεια» για το ΝΑΤΟ, δεδομένης και της γειτνίασης του χώρου με τη Μέση Ανατολή.
  • Μια ενδεχόμενη επικράτηση των απελευθερωτικών κινημάτων που στηρίζονταν από τη Σοβιετική Ένωση στη νοτιοανατολική Ευρώπη και ειδικότερα το σύμπλεγμα Ιταλία-Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος, θα ταρακουνούσε συθέμελα το καπιταλιστικό-αποικιοκρατικό οικοδόμημα σε μια ευρύτερη περιοχή, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο τα δυτικά οικονομικά συμφέροντα.       
  • Εχθρός, τώρα πια, δεν ήταν ο φασισμός. Οι ναζί και οι συνεργάτες τους έπαψαν να είναι ο στόχος για την Ευρωπαϊκή αστική τάξη αλλά οι πολύτιμοι και κυρίως έμπειροι σύμμαχοι κατά του «κομμουνιστικού κινδύνου».
Η επιχειρούμενη προέλαση του ΝΑΤΟ σε Ουκρανία και Κύπρο
  • Η ανοικτή ΝΑΤΟϊκή παρέμβαση στην Ουκρανία που συνοδεύεται με την απαγόρευση του τοπικού Κομμουνιστικού Κόμματος, είναι μια ακόμα ένδειξη πως η στρατηγική των Αμερικανών δεν έχει μόνο γεωπολιτικά ζητούμενα και στοχεύσεις. Τους ενοχλεί και κάθε πολιτική και κοινωνική αμφισβήτηση των επιλογών και των προγραμμάτων τους. Κάθε φωνή για εθνική ανεξαρτησία και αντίσταση στον ιμπεριαλισμό.
  • Σε αυτά τα πλαίσια κινείται και το επιτελείο του Προεδρικού και ο «ειδικός σύμβουλος» του Αναστασιάδη, Μακάριος Δρουσιώτης, με το νέο βιβλίο του. Αυτό εννοεί και ο Χάρης Γεωργιάδης όταν αναφέρεται σε «παλαιά δόγματα» που «εξακολουθούν να παρεμποδίζουν μέχρι τις μέρες μας τη ψύχραιμη πολιτική ανάλυση και τη νηφάλια λήψη αποφάσεων»: Την πολιτική ανάλυση της υποταγής στο ΝΑΤΟ και την εγκατάλειψη του στόχου της αποστρατικοποίησης και της ανεξαρτησίας της Κύπρου.

1 σχόλιο:

  1. Φυτίλλας30/7/14, 12:23 μ.μ.

    Τελικά ο Στρακόττος αντί για διάγγελμα λύσης του Κυπριακού, θα προβεί σε διάγγελμα για την εκποίηση των περιουσιών μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...