"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

9 Αυγούστου 2014

Η Κύπρος και ο ακήρυκτος πόλεμος: Γιατί βρέθηκε η χώρα υπό την πίεση των Δυτικών από το 2011

Για "Γέφυρα πρακτόρων της πρώην KGB" και "Ρώσικο δάκτυλο στο Κυπριακό" 
έκανε λόγο ο Μακάριος Δρουσιώτης στον Πολίτη το 2012
  • ΑΚΕΛ: Η «κόκκινη απειλή» για την Αμερικάνικη ηγεμονία στην περιοχή και το Γερμανικό νεοφιλελεύθερο μοντέλο
  • Οι πραγματικοί λόγοι της δαιμονοποίησης της κυβέρνησης της Αριστεράς: Οι σχέσεις με τη Ρωσία, η αντίθεση στο ΝΑΤΟ και η κοινωνική πολιτική Χριστόφια 
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 8/8/2014
  • Μπαίνοντας βαθύτερα μέσα στη διακυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού, με το μνημόνιο του περασμένου Μάρτη, το «κούρεμα», την επίθεση κατά του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών κεκτημένων, τις ιδιωτικοποιήσεις και τώρα τις εκποιήσεις, μπορεί ο υποψιασμένος πολίτης να κατανοήσει βαθύτερα τους λόγους και τις αιτίες πίσω από το «λευκό πραξικόπημα» του 2011 και την αισχρή αντιπολίτευση στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια μέχρι και το 2013.
  • Το οικονομικό κατεστημένο, οι επιχειρηματικοί και τραπεζιτικοί κύκλοι μέσα στους οποίους εντάσσεται αναντίλεκτα και η εκκλησιαστική ηγεσία, αλλά ταυτόχρονα οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μας και οι νέοι μας «στρατηγικοί σύμμαχοι», οι Αμερικανοί, είδαν στο ΑΚΕΛ το ισχυρότερο πολιτικό και κοινωνικό εμπόδιο για την εφαρμογή των πολιτικών τους.
  • Η δυτική ηγεμονία, όπως γίνεται αντιληπτό από την κατάσταση παγκόσμια, αντιμετωπίζει με αμείλικτο τρόπο όσους προσπαθούν να αντισταθούν, να φέρουν αντιρρήσεις και να δοκιμάσουν εναλλακτικές λύσεις, τόσο στα οικονομικά ζητήματα, όσο και στα ευρύτερα γεωπολιτικά.
  • Τα πραγματικά δεδομένα είναι εκεί: Συνεχιζόμενες προσπάθειες ανατροπής της λαϊκής κυβέρνησης στη Βενεζουέλα, «εγκεκριμένα» από τους ΝΑΤΟϊκούς πολιτικο-στρατιωτικά πραξικοπήματα σε Αίγυπτο, Ουκρανία και Ταϊλάνδη, διάλυση της Λιβύης, προσπάθεια καταστροφής της Συρίας, διαμελισμός της Σερβίας και του Σουδάν, στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Μάλι, αναταραχές στη Νιγηρία, απειλές για ρήμαγμα της Αργεντινής από τα χρηματιστηριακά γεράκια της Γουόλ Στρητ, Γάζα, Ιράκ, Αφγανιστάν.
  • Με πρόφαση τη «δημοκρατία» και την «ελευθερία», την «ασφάλεια» και την «ειρήνη», βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενική επίθεση των μεγάλων δυτικών συμφερόντων, απέναντι σε επιλεγμένους στόχους και σύμφωνα με ένα ευρύτερο σχεδιασμό.
  • Η επανεμφάνιση της Ρωσίας ως υπερδύναμης και η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, σε συνδυασμό με την ανάδυση περιφερειακών καπιταλιστικών κέντρων που προσπαθούν να απογαλακτιστούν από το αμερικάνικο δολάριο, κάνουν τη Δύση ακόμα πιο επιθετική. Τόσο, που έχουν φτάσει στο σημείο να μεταφέρουν τη στρατιωτική ένταση μέσα στα ιστορικά σύνορα των Ρώσων, την ανατολική Ουκρανία.
ΚΥΠΡΟΣ: ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΑΚΗΡΥΚΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
  • Η λίστα των οικονομικών και στρατιωτικών επιδρομών μακραίνει επικίνδυνα μέρα με την ημέρα, αναγκάζοντας πολλούς να κάνουν λόγο για ένα ακήρυκτο, τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Στη δύνη αυτού του πολέμου έχει ενταχθεί και η Κύπρος από το 2011, ευάλωτη από την υπερέκθεση των κυπριακών τραπεζών σε μια σειρά από κινδύνους και με πρώτα κτυπήματα τις υποβαθμίσεις των αμερικάνικων «οίκων αξιολόγησης» και τον αποκλεισμό της χώρας από τις δυτικές χρηματοπιστωτικές αγορές.
  • Οι πραγματικοί όμως λόγοι του τρίτου, οικονομικού αυτή τη φορά, «Αττίλα» που θα αφήσει πολλούς από μας στους πέντε δρόμους όπως το 1974, δεν ήταν οι δήθεν κακές επιδόσεις της χώρας ή η τρύπα του τραπεζιτικού τομέα. Αυτός θα μπορούσε να διασωθεί και να εξυγιανθεί, αν οι προθέσεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου ήταν γνήσιες και ειλικρινείς. Αντίθετα, την κατρακύλα του κυπριακού τραπεζιτικού τομέα είναι που επιδίωξαν εξαρχής, κάτι που αποδεικνύεται με το πρωτοφανές για τα παγκόσμια δεδομένα, κούρεμα καταθέσεων.
Η Κύπρος μπήκε στο στόχαστρο για δύο βασικούς λόγους:
  1. Τη συνεργασία της με τα Ρώσικα συμφέροντα και ειδικότερα την Κυβέρνηση του Κρεμλίνου σε διμερή και περιφερειακά ζητήματα.
  2. Το μοντέλο μικτής οικονομίας που εξακολουθούσε να εφαρμόζει παρά το νεοφιλελεύθερο κύμα που σάρωσε τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια την υφήλιο και ειδικότερα την Ευρώπη.
  • Η επιμονή στο μοντέλο του «κράτους επιχειρηματία» και της κοινωνικής πρόνοιας, θορύβησε ακόμα περισσότερο τους Δυτικούς, ενόψει των εξορύξεων φυσικού αερίου που θα μπορούσαν με τη σειρά τους να ενισχύσουν την ανεξαρτησία της χώρας και την παραγωγή φιλολαϊκής οικονομικής πολιτικής. Αυτό, ήταν ένα ενδεχόμενο που δεν μπορούσαν να το επιτρέψουν. Θα ήταν το «κακό παράδειγμα» και η «εξαίρεση» σε ένα κόσμο που έχει μπει στο τούνελ του νεοφιλελευθερισμού.
  • Τι μηνύματα θα έστελνε η μικρή Κύπρος στους άλλους λαούς της καπιταλιστικής σφηκοφωλιάς που μπλέξαμε ελέω των «οραμάτων» της αστικής τάξης, αν επικρατούσαν απόψεις όπως αυτές του Προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς που κατά την επίσκεψή του στην Κύπρο τον Μάη του 2012 αναγνώριζε πως «σε αυτήν τη χώρα η κοινωνική συνοχή εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη προτεραιότητα, σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο», προσθέτοντας μάλιστα ότι «πρέπει να επιστρέψουμε στις αρχές που πάντοτε υπερασπίζεται η Κύπρος […], τη κοινωνική συνοχή και τη κοινωνική δικαιοσύνη ανάμεσα στις χώρες και ανάμεσα στα μέλη της ΕΕ»;1.  
  • Αντίθετα, ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο «τελευταίος κομμουνιστής πρόεδρος στην Ευρώπη», όπως συχνά τον αποκαλούσαν τα ξένα ΜΜΕ, θα έπρεπε να εμφανίζεται στη δυτική κοινή γνώμη αλλά και στο εσωτερικό, ως το «μαύρο πρόβατο» που προβληματίζει τους ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων με την άρνησή του να ευθυγραμμιστεί με τις οικονομικές και στρατηγικές αποφάσεις και πολιτικές τους, και όχι ως πρότυπο και παράδειγμα.
  • Το Μάρτη του 2012, ο Μακάριος Δρουσιώτης πληροφορούσε το αναγνωστικό κοινό του «Πολίτη» πως «φερέφωνο της Ρωσίας στην ΕΕ θεωρούν την Κύπρο στις Βρυξέλλες», χαρακτηρίζοντας τον Δημήτρη Χριστόφια ως «το "μαύρο πρόβατο" στην Προεδρία», εξηγώντας πως «στην ΕΕ και γενικά στη Δύση υπάρχει καχυποψία για τις μη διαφανείς σχέσεις της Κύπρου με τη Ρωσία» αφού όπως ισχυρίζεται «έχει αποδειχτεί ότι υπάρχει πρακτικός και αποτελεσματικός μηχανισμός άσκησης επιρροής από τη Μόσχα προς τη Λευκωσία, σε ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων»2.
  • Οι ΝΑΤΟϊκοί ήταν άκρως ανήσυχοι με την κυπριακή κυβέρνηση σε ότι αφορά τις στρατηγικές της συμμαχίες με τη Ρωσία, και την άρνηση του Δ. Χριστόφια να συγκατανεύσει σε μια σειρά από δικές τους απαιτήσεις στα θέματα της Λιβύης, της Γεωργίας, της Συρίας και του Ιράν.
  • Οι οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα, το τουριστικό και εμπορικό ρεύμα που οικοδομήθηκε μεταξύ των δύο χωρών και το διακρατικό δάνειο του Δεκέμβρη του 2011, θα πολλαπλασίαζαν αυτές τις ανησυχίες. Το ΑΚΕΛ είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνο.
----------------------------------------------------------------
Μάρτιν Σουλτς, Δηλώσεις στο Κελλάκι, 19/5/2012
Μακάριος Δρουσιώτης, Το "μαύροπρόβατο" στην Προεδρία, εφ. Πολίτης, 10/3/2012 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...