"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

4 Οκτωβρίου 2014

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει

Hasta la victoria siempre 
  • Συχνά βρίσκομαι σε συζητήσεις που θέτουν το αξίωμα πως η πολιτικοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, εκτός από μια «αρνητική» πρωτοπορία της Κύπρου ανά το παγκόσμιο, είναι και οπισθοδρόμηση!
  • Άλλοι, στην ίδια λογική, ισχυρίζονται πως διαμέσου της πολιτικοποίησης του σωματειακού αθλητισμού «προβατοποιούνται»  οι μάζες και οδηγούνται σε τυφλές και άγονες αντιπαραθέσεις.
  • Η ιστορική αλήθεια είναι πως τα σωματεία έχουν πολιτικοποιηθεί εξ αρχής από την άρχουσα-εκκλησιαστική τάξη και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της κάθε περιοχής. «Project» της αρχιεπισκοπής ήταν ο ΑΠΟΕΛ στα μέσα της δεκαετίας του 20’, και του Γρίβα ο Απόλλωνας το 1954 λίγο πριν την επίσημη έναρξη της δράσης της ΕΟΚΑ.
  • Τα κυπριακά σωματεία, με εξαίρεση ίσως την ΑΕΛ και τον Άρη Λεμεσού, είχαν καπελωθεί από τα εθνικά και κατά βάση αντικομουνιστικά ιδεώδη. Η πολιτικοποίηση του αθλητισμού ήταν γεγονός πολύ πριν το 1948 και τις δηλώσεις φρονημάτων που επέβαλαν σύλλογοι και σωματεία κατά παραγγελία του «εθνικού κέντρου».
  • Πυρήνας του κυπριακού παραρτήματος της φασιστικής οργάνωσης «Χ», ήταν από τη δεκαετία του 40’ το οίκημα του Ολυμπιακού Λευκωσίας. Αργότερα, το ίδιο σωματείο έπαιρνε πρωταθλήματα ως η «ομάδα του Γιωρκάτζιη».
  • Τα εθνικόφρονα σωματεία έστελναν κάθε 21  τ’ Απρίλη συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στη χούντα των συνταγματαρχών, και αρκετά από αυτά υποδέχθηκαν ως «εθνική σωτηρία» την πραξικοπηματική κυβέρνηση Σαμψών.
  • Είναι αυτά, που εν πλήρη απαρτία αποφάσιζαν στο δεύτερο γύρο των Προεδρικών του 2008 να καλέσουν τα μέλη και τους οπαδούς τους σε καταψήφιση του αριστερού υποψηφίου. Αυτά που συντηρούν και ενθαρρύνουν τις εθνικιστικές, ακροδεξιές και σε αρκετές περιπτώσεις νεοναζιστικές αναφορές στις κερκίδες τους.
  • Επιβεβαιώθηκε και δικαιώθηκε λοιπόν η δημιουργία των σωματίων της Αριστεράς του 48’ ως μια δημοκρατική διέξοδος. Οι διεθνιστικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, έχουν κάθε δικαίωμα αλλά κυρίως την ιδεολογική υποχρέωση, να οργανώνονται σε σύνολα τα οποία αμφισβητούν την ισχύουσα τάξη.
  • Και με τον ίδιο τρόπο, έχουμε κι εμείς οι προοδευτικοί, οι διεθνιστές, οι αντιφασίστες, χρέος να υποστηρίζουμε τα δικά μας σωματεία. Αυτά που δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιό είναι το πιο «εθνικό» και πιο «ελληνικό».
  • Για μας, είναι πρόοδος το γεγονός πως υποστηρίζουμε σωματεία που βγήκαν από τα σπλάχνα του λαϊκού κινήματος, που άντεξαν στο χρόνο, και ανταγωνίζονται με αξιώσεις τα εθνικόφρονα σωματεία σε ένα φανερά αντίξοο περιβάλλον, εχθρικό για να λέμε την αλήθεια.
  • Είναι κατάκτηση τα σωματεία μας. Είναι χαραμάδα ελπίδας. Ό,τι κατάφερε το λαϊκό κίνημα του τόπου και του κόσμου αποτελεί μια παρακαταθήκη, μια καλή βάση για να ξεκινήσει μια γενιά τους αγώνες της.
  • Ανεξάρτητα από την προσχώρηση στο καπιταλιστικό περιβάλλον, ο χώρος που χαρακτηρίζεται από την σχετική άνεση στη διακίνηση αριστερών ιδεών, είναι ένα χώρος πολύτιμος για κάθε νέα προσπάθεια. Έστω και στο επίπεδο του συμβολισμού.
  • Και είναι μαγκιά μας, αν όχι καθήκον μας, να διαχωρίζουμε τη θέση μας και να τραβάμε το δρόμο μας. Αλκαίοι, με Ομόνοια, για μια Νέα Σαλαμίνα, μια νέα αρχή.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...