"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

14 Νοεμβρίου 2014

Δημοκρατικές αντιστάσεις και κοινωνική προστασία: Θεωρία και πράξη

Πάλη με τον ιμπεριαλισμό και τα κατεστημένα για ανεξαρτησία και σοσιαλισμό
  • Δεν είναι κόλλημα, ούτε και εμμονή το γεγονός ότι στο μυαλό μου υπερισχύει η διαπάλη των τάσεων μέσα στην Αριστερά για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί.
  • Στη συγκεκριμένη διαπάλη ιδεών και στρατηγικής, μα κυρίως φιλοσοφίας και τρόπου σκέψης, καταλήγω κάθε φορά που βρίσκω τον εαυτό μου να ασχολείται με το σύγχρονο δοσιλογισμό της Δεξιάς σε Κύπρο και Ελλάδα.
  • Στο ερώτημα πως φεύγουν και πως σηκώνει κεφάλι ο απλός άνθρωπος, μπαίνει σφήνα το ζήτημα των δρόμων της Αριστεράς. Πρέπει να βρούμε τα νέα μας πατήματα, να συντονιστούμε και να ενωθούμε κάτω από κάποιες βασικές και συγκεκριμένες επιδιώξεις.
Για ποια Αριστερά μιλάμε…
  • «Εμείς δεν είμαστε Αριστερά, είμαστε κομμουνιστές» θα επαναλάβουν κάποιοι. Τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς που δηλώνουν Αριστεροί αλλά την ίδια ώρα και αταλάντευτοι εταίροι των ιμπεριαλιστών σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, θα προτάξουν οι σύντροφοι, και θα χουν μάλλον δίκιο.
  • Η Αριστερά, έτσι όπως εγώ τουλάχιστον έχω διαχωρίσει τα ιδεολογικά ρεύματα, δεν έχει να κάνει με την «αριστερά της δεξιάς». Η Αριστερά είναι φύσει και θέσει σοσιαλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιφασιστική και σε κάθε περίπτωση φιλοκομμουνιστική: αναγνωρίζει δηλαδή το άλμα προς τα μπρος της Οκτωβριανής επανάστασης, ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις της για το τι ακολούθησε. 
  • Αυτή η Αριστερά που έχω προσωπικά υπόψη μου, δεν έχει να κάνει ούτε με το παλιό ή νέο ΠΑΣΟΚ και γενικά τη σοσιαλδημοκρατία της Δυτικής Ευρώπης, ούτε και με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτής της δεκαετίας. Δεν έχει να κάνει με μια πιο δίκαιη έστω διαχείριση της αστικής δικτατορίας, αλλά με βαθιές δημοκρατικές τομές σε κράτος και στρατό, καταγγελία του ιμπεριαλισμού και των ξένων επεμβάσεων, συμμαχία και συνεργασία με άλλα ανεξάρτητα κράτη.
  • Είναι η Αριστερά που ξέρει πως δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις καπιταλιστικές δομές και την ιδιοκτησία στο εσωτερικό από τη μια μέρα στην άλλη (οπότε θα συνυπάρξει αναγκαστικά με την αγορά), και ούτε φυσικά έχει τη ψευδαίσθηση πως μπορεί ένας λαός να επιβιώσει στο σύγχρονο κόσμο έξω από το παγκόσμιο σύστημα εμπορίου.
  • Είναι η παράταξη παρ όλα αυτά, που δεν παραιτείται από τα σοσιαλιστικά της οράματα και τα προγράμματα για αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων προς όφελος των μαζών, κι αυτή που μπορεί να γίνει η κινητήρια δύναμη της αλλαγής τόσο μέσα στην κοινωνία και τους χώρους εργασίας, όσο και μέσα στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα.
  • Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της είναι να μην επικρατήσει στους κόλπους της ο σεχταρισμός, ο ελιτισμός και ο τυχοδιωκτισμός ή ο συμβιβασμός και η προσχώρηση στο αντίπαλο  στρατόπεδο δια της διολίσθησης και της αστικοποίησης.
Σεχταρισμός Vs συμβιβασμός: σημειώσατε Χ
  • Σεχταριστικά είναι τα φαινόμενα, έτσι όπως αντιλαμβάνομαι το πολιτικό γίγνεσθαι, που παρουσιάζονται στο ΚΚ της Ελλάδας. Οι σύντροφοι εκεί, παρά το γεγονός πως παραμένουν πρωτοπόροι στις εργασιακές διεκδικήσεις και κάνουν πολλές προσπάθειες να προβάλουν το σοσιαλιστικό αύριο, δεν βρίσκουν τους τρόπους να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών. Έχουν στην ουσία απομονωθεί –και με δική τους ευθύνη- κι από αυτή την ευρύτερη Αριστερά. 
  • Η στρατηγική τους και οι πολιτικές τους τακτικές δεν αποδίδουν. Και το ζητούμενο, τώρα και πάντα, είναι η κοινωνία να συμπορευτεί με τους κομμουνιστές σε αγώνες, τόσο στο εργασιακό, όσο και στο πολιτικοκοινωνικό πεδίο.
  • Το γεγονός ότι το κόμμα δεν διεκδίκησε και δεν πήρε καμιά ενίσχυση από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ και τον απεγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων, είναι ενδεικτικό της αποτυχίας του να ταυτιστεί με τον μέσο προοδευτικό άνθρωπο που υπερασπίζεται τους δημοκρατικούς αγώνες και τις παραδόσεις των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αργότερα της ΕΔΑ.
  • Αντί να τοποθετηθούν μ’ αυτή τη συγκυρία στην πρωτοπορία, καθοδηγώντας το λαό, την Αριστερά και τη χώρα έξω από τα αδιέξοδα που πρώτοι και μόνοι προέβλεπαν, βρέθηκαν τον Ιούνη του 12’ αντιμέτωποι με τους μισούς από όσους τους είχαν ψηφίσει ένα μήνα νωρίτερα.
  • Αυτό, στα ελληνικά και σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου, λέγεται ήττα και αποδιοργάνωση. Τα μηνύματα πάντως, δεν φαίνεται να τα παίρνουν οι σύντροφοι στην Ελλάδα. Επιμένουν σε μια στρατηγική που προσωπικά δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω πως θα μας πάρει ένα βήμα πιο κάτω.
  • Ο σεχταρισμός κι ο αριστερισμός όμως, δεν είναι λιγότερο επικίνδυνος για την Αριστερά (όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω) από τον συμβιβασμό και την προσχώρηση στις πολιτικές της «εθνικής τάξης». Από αυτό το σύνδρομο, απειλείται για κάποιες δεκαετίες τώρα, το ΑΚΕΛ.
  • Το κυπριακό κόμμα, αποτυγχάνοντας να ισορροπήσει σε μια σειρά από συνεργασίες του με το κέντρο με στόχο τον αποκλεισμό της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς, «ξεχείλωσε» ιδεολογικά, κοινωνικά και πολιτικά σε σημείο που άνθρωποι που δηλώνουν για παράδειγμα μαρξιστές, να μην βρίσκουν λόγους να το στηρίξουν σε εκλογικές διαδικασίες.
  • Ούτε το ΚΚΕ, με τη φόρμα που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια, μπορεί να δώσει προοπτική και λύσεις στον κόσμο της εργασίας, ούτε όμως και το ΑΚΕΛ, αν πάρουμε αυστηρά ως τεκμήριο τα έργα και τις δυνατότητές του ως κόμμα εξουσίας. 
  • Σημειώσατε, λοιπόν, Χ. Η ωφέλιμη στάση φαίνεται να βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο...
Το παράδειγμα της Λατινικής
  • Σαν κυπριακό λαϊκό κίνημα πρέπει να κινηθούμε αριστερότερα. Δεν υπάρχει αμφιβολία, αν και δεν μπορώ να δηλώσω πολύ αισιόδοξος για την ετοιμότητα του κύριου φορέα του, του ΑΚΕΛ, να προχωρήσει ριζοσπαστικά.
  • Το ΚΚΕ από την άλλη, θεωρώ πως έχει σηκώσει τόσο πολύ τον πήχη, που δεν θα αδικούσα όσους διαβλέπουν σ’ αυτή την τακτική μια συγκεκαλυμμένη οπισθοχώρηση. Πρέπει να επανακάμψει με επαναφορά συγκεκριμένων προγραμμάτων «μίνιμουμ συναντίληψης» με τις ταξικές (και άρα πολιτικές) διαστρωματώσεις. Να θέσει ξεκάθαρους στόχους και να κτίσει συμμαχίες (στο εσωτερικό και το εξωτερικό) ώστε να τους υλοποιεί, βήμα προς βήμα.  
  • Πιο κοντά στο μπολιβαριανό παράδειγμα, στις χώρες της Λατινικής όπου η Αριστερά και οι κομμουνιστές δίνουν την πάλη με τον ιμπεριαλισμό  και τη ντόπια καταπίεση μπροστά και ανάμεσα στις πλατιές λαϊκές μάζες, βρίσκεται το ΑΚΕΛ. Παρ όλες τις αδυναμίες της βάσης και της ηγεσίας του κόμματος, υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν προς αυτή τη κατεύθυνση.
  • Για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και αρκετούς προπαγανδιστές του στο διαδίκτυο, η προοπτική του «δρόμου της Λατινικής» θεωρείται εκ προοιμίου συμβιβασμός και ρεφορμισμός.
  • Κι όμως, δεν είναι. Τα αριστερά κινήματα σε Βενεζουέλα, Βολιβία, Ισημερινό, Νικαράγουα, σε συνεργασία με τη Σοσιαλιστική κυβέρνηση της Κούβας (ALBA), δείχνουν τη μόνη  χειροπιαστή, χρήσιμη και ελπιδοφόρα επιλογή για την παγκόσμια Αριστερά.
  • Οι εθνικοποιήσεις φυσικών πόρων και κοινωφελών επιχειρήσεων, τα κοινωνικά προγράμματα, ο απεγκλωβισμός από ιμπεριαλιστικές ενώσεις, οι κοινωνικές και διεθνείς συμμαχίες για την ειρήνη και το σοσιαλισμό, είναι βήματα μπροστά που εκπαιδεύουν τις κοινωνίες και ανοίγουν το δρόμο για τους κομμουνιστές.
  • Ο ευρωπαϊκός νότος και ειδικότερα τα λαϊκά-αντιμπεριαλιστικά του κινήματα, δεν καλούνται να εφεύρουν τον τροχό που θα μας προχωρήσει στο επόμενο στάδιο - ή που έστω θα μας εξασφαλίσει την προστασία της σοσιαλιστικής προοπτικής.
  • Υπάρχει δοκιμασμένη πολιτική φιλοσοφία και πρακτική που καταφέρνει να υπερασπιστεί χώρες και λαούς από τις νεοαποικιακές επιβουλές και τα πραξικοπήματα των αστών και των εθνικιστών. Ή τουλάχιστον, το κάνει με αξιώσεις…

28 σχόλια:

  1. Ανώνυμος14/11/14, 9:01 μ.μ.

    Νομίζω πως υπάρχει μια αντίφαση εδώ. Δεν είναι αντιφατικό να χρησιμοποιούμε την οκτωβριανή επανάσταση για να μιλήσουμε στην ουσία για συμβιβασμούς? Πέρα απ΄αυτό, την Οκτωβριανή επανάσταση την χρησιμοποιούν ακόμη και οι πιο αντικομμουνιστές σοσιαλδημοκράτες, είναι το περιεχόμενο των πράξεων που μετράει. Οι μπολσεβίκοι για παράδειγμα ήταν μικρή κοινοβουλευτική ομάδα πριν από την επανάσταση. Η μαζικότητα μετράει στον δρόμο, στην δουλειά και όχι στα μηχανάκια και τον κοινοβουλευτισμό. Αυτό φαίνεται δεν αναλύεται αρκετά.

    Στην Κύπρο ας πούμε ποια αιτήματα θα ήταν σοσιαλιστικά προσανατολισμένα? Έξοδος από Ε.Ε, αλλαγή πλεύσης απ' το ΝΑΤΟ, αναδιάρθρωση του κράτους με τομές και σοσιαλιστικές υποδομές (αλλαγές δηλαδή στο κοινοβουλευτικό σύστημα σε εργατικά συμβούλια παρά σε πολιτικούς επαγγελματίες), ποινικοποίηση της πώλησης όλων των υποδομών της χώρας (λιμάνια, τηλεπικοινωνίες, ρεύμα, νερό, δρόμους κτλ), του φυσικού αερίου, εθνικοποίηση του τουριστικού τομέα και αποτροπή του ξεπουλήματος του τομέα της υγείας? Τι μπορεί να γίνει και τι γίνεται?

    Επίσης ας δούμε και λίγα στατιστικά από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής πέραν από το συνθηματολογικό. Τι έκαναν, πόση φτώχεια είχαν, τι υποδομές έκαναν, ποια τα συγκεκριμένα τους προβλήματα, μπορεί το παράδειγμα τους να συνεχίσει, πως αναλύεται με βάση την μαρξιστική μεθοδολογία? Νομίζω πως η Λατινική Αμερική θα αναμετρηθεί με την ιστορία σε 5-10 χρόνια, ήδη τα αδιέξοδα της εμφανίζονται συνεχώς. Όμως έχω και την εντύπωση πως δεν μπορεί να βγει το μοντέλο Λατινικής Αμερικής στην Κύπρο πρώτον διότι τέτοια φτώχεια η Κύπρος δεν έχει [ίσως λίγο οι μετανάστες εργάτες] και δεύτερον είναι σε θέμα υποδομών πιο προχωρημένη. Το Λατινικό μοντέλο προσπάθησε βασικά να εξαλείψει την πιο ακραία φτώχεια, και ακόμη δεν τα κατάφερε, για διάφορους λόγους. Η Κύπρος έχει περάσει αυτό το στάδιο. Ο στόχος μας δεν είναι να στείλουμε τον κόσμο στο σχολείο, ούτε να έχει πρόσβαση σε νοσοκομείο, Αυτά τα είχαμε και πάνε πίσω, αντικειμενικά δεν μπορούν τα αιτήματα να είναι αυτά που είχαμε, πρέπει να μπουν αιτήματα με βάση την αντίληψη ότι το κεφάλαιο με κάθε συμβιβασμό ψάχνει τρόπο να τα πάρει πίσω και με το παραπάνω με την πρώτη ευκαιρία. Αυτό όμως σημαίνει απευθείας σύγκρουση με το κεφάλαιο. Φυσικά, δεν θα γίνουν όλα μέσα σε μια μέρα, αλλά δεν βλέπουμε να υπάρχει ένα πλάνο για βραχυπρόθεσμες πράξεις που όχι μόνο δεν θα ακυρώνουν το μακρυπρόθεσμο (σοσιαλισμό) αλλά που θα το ενισχύουν.

    Στην Ελλάδα δεν βλέπω πως μπορεί να μπει το ζήτημα του σεχταρισμού για το ΚΚΕ. Πως να συμφωνήσει με τον τωρινό Σύριζα δηλαδή? Αφού μιλάνε άλλη γλώσσα, η διαφορά είναι τεράστια. Σε κάθε περίπτωση δεν έχει άμεση μετάφραση στην Κύπρο η κατάσταση της αριστεράς στην Ελλαδα. Στην Κύπρο που έχουμε Τσιπροσυριζαίους, με Χατζηγεωργίου και Καζαμίες στο ίδιο καζάνι με τους πιο φιλοκομμουνιστές δεν βλέπω πως μπορεί να προχωρίσει το πράμα. Το ΑΚΕΛ κατά την γνώμη μου πρέπει να γίνει πιο συνεκτικό αλλά να απλώσει χέρι σε όλα τα μικρομεσαία και χαμηλά στρώματα ασχέτως αριστεράς δεξιάς. Αυτό δεν σημαίνει όμως μικροαστικοποίηση στην ρητορεία για να πάρει κόσμο. Αν θέλει να λέγεται μαρξιστικό κόμμα, υπάρχουν συγκεκριμένες παραμέτροι που οριοθετούν την δράση. Να αναδείξει το ταξικό ζήτημα. Άλλη λύση θα ήταν να λειτουργήσει σαν πλατφόρμα για τις διάφορες τάσεις, για να ακούγεται και το ταξικό όχι μόνο το μικροαστική του τάση. Με αυτόν τον τρόπο που είναι σήμερα βγαίνει σαν αχταρμάς διαχείρισης, που οι μεν μεταρρυθμιστές μιλάνε για αόριστες προοδευτικότητες και σύγκλιση με δησυ και οι πιο φιλοκομμουνιστές χώνονται πίσω απ' την επίσημη γραμμή που προσπαθεί να αρέσει στους αστούς για να κάνει συμβιβασμούς. Αν δεν κάνει κάτι απ΄τα δύο θα μείνει πίσω και η ιστορία θα το καταπιεί. Το λαικό κίνημα πρέπει να βρει προσανατολισμό χθές, για να μπορέσει να συγκεκριμενοποιήσει στο πολύ άμεσο μέλλον.

    Συγγνώμη για το σεντόνι, εν καλή η πρωτοβουλία σου να μιλήσεις για τον προσανατολισμό και σίγουρα πρέπει να επιταχυνθεί η διαδικασία αυτή και από επίσημους φορείς όχι μόνο στην μπλογκόσφαιρα.

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ φίλε Δ για το σχόλιο, καλοδεχούμενο και ...ζουμερό. Θα σχολιάσω σημείο με σημείο στην πρώτη ευκαιρία.
      Σε ότι αφορά μόνο την κατάληξή σου ένα μικρό αρχικό σχόλιο: Οι "επίσημοι φορείς" να κάνουν τη δουλειά τους, και οι εργαζόμενοι, έστω οι μελετητές, τη δική τους...

      Διαγραφή
  2. 1) Ξεκινώ φίλε Δ από εκεί που άρχισες κι εσύ: από την Οκτωβριανή.

    Ισχυρίζεσαι, κατά κάποιο τρόπο, ότι η επίκληση της επανάστασης απαγορεύει τους όποιους συμβιβασμούς ή τακτικισμούς.

    Αυτό που χαρακτηρίζεται με μια (ίσως και κοντόφθαλμη) οπτική ως συμβιβασμός, μπορεί κάλλιστα να είναι η αναγκαία προσαρμογή προκειμένου να διασωθούν κεκτημένα, για να προετοιμαστούμε καλύτερα ή να αντιμετωπίσουμε νέες και πιο άμεσες απειλές.

    Τα ενιαία δημοκρατικά αντιφασιστικά μέτωπα για παράδειγμα, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μία χώρα και άλλα πολλά παραδείγματα (διακρατικές συμφωνίες κλπ) της περιόδου μεταξύ του 1ου και του 2ου παγκοσμίου, ακόμα και η συμμαχία της ΕΣΣΔ με τους δυτικούς, ήταν με ένα αυστηρό φακό, συμβιβασμοί.

    Ο Στάλιν στις ομιλίες του προς τα στρατεύματα πριν και μετά τη μεγάλη νίκη, ελάχιστες, σχεδόν καθόλου, αναφορές έκανε στον σοσιαλισμό. Η επίκληση της πατρίδας ήταν ο αναγκαίος ελιγμός που θα ένωνε το λαό και θα έδινε νόημα στην αντίσταση και την αντεπίθεση. Ίσως, η άμεση επίκληση του σοσιαλισμού (ως διακύβευμα) σε εκείνη ακριβώς τη συγκυρία, να μην έφερνε τα ίδια αποτελέσματα.

    Τέλος (ως προς το δίπολο επανάσταση-συμβιβασμός), δεν έχει υποπέσει ποτέ στην αντίληψή μου σοσιαλδημοκράτες και αντικομουνιστές να χρησιμοποιούν (σύμφωνα με την έκφρασή σου) την Οκτωβριανή - να της προσδίδουν δηλαδή θετικό πρόσημο.

    Η παραδοχή του μεγαλείου και της πρωτοπορίας της ρώσικης επανάστασης, κι αργότερα της αντιφασιστικής νίκης του σοβιετικού λαού, αποτελούν όπως και να το κάνουμε «σφραγίδα» δημοκρατικής – αριστερής μιας κι αυτό είναι το θέμα μας- συνείδησης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζήτημα 1, συνέχεια

      Έχω και κάτι άλλο να σχολιάσω σε σχέση με την Οκτωβριανή. Όπως και πολλοί άλλοι, έτσι και ο φίλος ο Δ επικαλείται την πορεία του κόμματος των μπολσεβίκων και τη «μεταμόρφωσή» του, από ένα περιθωριακό κοινοβουλευτικό κόμμα στη νεαρή τότε αστική Ρωσία, σε κόμμα εξουσίας μέσω των σοβιέτ. Παράλληλα με αυτή τη σειρά επιχειρημάτων, μπαίνει σχεδόν πάντα και η σημασία του «δρόμου», της κινητοποίησης δηλαδή των συνειδητοποιημένων εργατικών μαζών.

      Σίγουρα, η διάθεση μιας κριτικής μάζας πρωτοπόρων εργαζόμενων, με την καθοδήγηση ενός επαναστατικού κόμματος, μπορεί να αποδειχτεί καίρια, όταν όμως ισχύουν μια σειρά από προϋποθέσεις.

      Κυρίαρχη προϋπόθεση είναι η διάχυση του λαϊκού κινήματος μέσα στο στρατό και γενικά τις κρατικές δομές, ο εξοπλισμός του λαού. Άλλη μια βασική προϋπόθεση είναι και μια όσο το δυνατό μεγαλύτερη απήχηση των θέσεων των επαναστατών στα χαμηλά και μεσαία στρώματα, ή έστω η ανοχή αυτών των στρωμάτων στις θέσεις αυτές. Οπότε, ναι, είναι και ο δρόμος, είναι όμως και το σπίτι. Αυτούς που δεν θα έχουμε μαζί μας, δεν πρέπει να τους έχουμε κατ ανάγκη απέναντι.

      Είναι τεράστιας σημασίας να σπάσει ο αντικομουνισμός, κύρια στις στρατιωτικές και κρατικές δομές, αλλά και στην κοινωνία ευρύτερα. Να υποχωρήσει δηλαδή η κυρίαρχη εθνική αφήγηση και η επιρροή των θρησκευτικών ηγετών σε σχέση με την ταξική προσέγγιση, το διεθνισμό και όσων υπερασπίζεται ο μαρξισμός. Αυτό το στόχο μπορεί να υπηρετήσει μια μεταβατική δημοκρατική-αντιιμπεριαλιστική και αντιμονοπωλιακή συμμαχία, και γιατί όχι, κυβέρνηση.

      Κλείνοντας τον σχολιασμό του πρώτου ζητήματος, θέλω να επισημάνω και το εξής: Την κοινοβουλευτική και συνδικαλιστική πάλη τους οι μπολσεβίκοι, την συνδύαζαν με έντονη και πολύπλευρη παράνομη δράση. Η παράνομη δράση είναι που στρατολόγησε αξιωματικούς, οπλίτες αλλά και γραφειοκράτες, υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και του σοσιαλισμού στην τελική, γέρνοντας την πλάστιγγα στην κρίσιμη στιγμή.

      Δεν νοείται «ασυμβίβαστη» κομμουνιστική δράση στα πρότυπα του λενινισμού και των μπολσεβίκων, που να περιορίζεται μόνο στο κοινοβουλευτικό περιθώριο ή στα συνδικάτα και το δρόμο. Χρειάζεται και παράνομη δράση, δολιοφθορά του κατεστημένου και της άρχουσας τάξης για να μπορεί να διεκδικεί μια τακτική να αντιμετωπίζεται ως λενινιστική. Εκτός κι αν υπάρχει αυτή η δράση στην Ελλάδα και δεν το έχουμε αντιληφθεί γιατί ακριβώς διεξάγεται με απόλυτη μυστικότητα...

      (Για να είμαστε δίκαιοι σχολιαστές, υπάρχουν το τελευταίο διάστημα κάποια κρούσματα προσαγωγών στελεχών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για διάφορα ζητήματα που αν μη τι άλλο μας «βάζουν σε επαναστατικό κλίμα». Αν αύριο ποινικοποιηθούν πλήρως από την ΕΕ και τις εθνικές κυβερνήσεις, τόσο τα σοσιαλιστικά προγράμματα όσο και οι απεργίες, οι διαδηλώσεις κλπ, τότε θα βρεθούμε πολλοί στην παρανομία, είτε είμαστε μέλη κομμουνιστικών κομμάτων, είτε όχι).

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος15/11/14, 4:22 μ.μ.

      Συμφωνούμε απόλυτα εδώ.

      Δ.

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος15/11/14, 4:39 μ.μ.

      Σε ότι αφορά τους αντικομμουνιστές που χρησιμοποιούν την Οκτωβριανή επανάσταση, εαν θεωρήσουμε οτι η σοσιαλδημοκρατία είναι εξ' ορισμού αντικομμουνιστική βάση ιστορικών αναλύσεων και γεγονότων, τότε μπορείς να φανταστείς. Εαν όχι μπορούμε να το αναπτύξουμε σε άλλο άρθρο όταν έρθει η στιγμή. Δεν θέλω να κατονομάσω δεν έχει σημασία, ούτε θα αναπτύξει το επιχείρημά μου.

      Διαγραφή
  3. Ζήτημα 2: Διερωτάσαι φίλε Δ «ποια αιτήματα θα ήταν σοσιαλιστικά προσανατολισμένα» στην Κύπρο.

    Στην έκδοση της Γνώμης που κυκλοφορεί, υπάρχει ένα δικό μου κομμάτι για το «Όραμα για ανεξαρτησία και κοινωνικές κατακτήσεις» που θα πρέπει να υπερασπιστεί η Αριστερά απέναντι στο σύγχρονο δοσιλογισμό.

    Το βασικό στοιχείο αυτού του «οράματος» είναι η αμφισβήτηση του πυλώνα ΝΑΤΟ /Ευρωζώνης & η ρήξη με την τρόικα και την εσωτερική διαπλοκή.

    Θα το αναρτήσω στο ιστολόγιο την επόμενη Τετάρτη ή Πέμπτη και θα μπορέσουμε να το σχολιάσουμε αν θέλεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος15/11/14, 4:35 μ.μ.

      Ναι αυτό θα βοηθούσε την συζήτηση να συγκεκριμενοποιηθεί.

      Δ.

      Διαγραφή
  4. Ζήτημα 3: Στην τρίτη σου επισήμανση φίλε Δ, θέτεις ζήτημα αξιολόγησης της αποτελεσματικότητας των κινημάτων της λατινικής «πέραν από το συνθηματολογικό».

    Και το συνθηματολογικό καλό είναι θα έλεγα στους βράχους που πέσαμε. Αλλά δεν είναι μόνο συνθηματολογικό φυσικά το ζήτημα: Μια ομιλία-καταγγελία του Τσάβες ή του Μαδούρο στον ΟΗΕ ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δολοπλοκίες, είναι αρκετή για να καταρρίψει αυτή την υπόνοια.

    Και δεν είναι μόνο αυτό το επίτευγμα. Δόθηκαν ,μέσω της ALBA και της μπολιβαριανής, ανάσες στην Κούβα. Μια Κούβα που μπορεί μεν να υποχωρεί σε ζητήματα σοσιαλιστικής οικονομίας και να συμβιβάζεται με τη δυναμική της αγοράς, αλλά επιμένει διεθνιστικά και αντιιμπεριαλιστικά.

    Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός, πως μέλος της ALBA ήταν και οι Ονδούρες από το 2008, αλλά αποχώρησαν τον επόμενο χρόνο μετά το πραξικόπημα στρατού και δικαστών ενάντια στον Σελάγια. Και στην Παραγουάη έγινε «προληπτικό» κοινοβουλευτικό πραξικόπημα το 2011. Συνεχόμενες προσπάθειες ανάφλεξης έχουμε και στη Βενεζουέλα, που έχουν ακριβώς στόχο τόσο την επανάκαμψη των μονοπωλίων και των πολυεθνικών στη χώρα, όσο και στη διάλυση της ALBA.

    Οι ιμπεριαλιστές ενοχλούνται, και η CIA εργάζεται υπερωρίες. Κι αν δεν είναι αυτό τεκμήριο πως αυτό που γίνεται στη λατινική είναι "πέραν του συνθηματολογικού", τότε μάλλον θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε τις σημειώσεις μας...

    Υπάρχουν φίλε Δ στοιχεία που αποδεικνύουν πως και σε αριθμούς, υπάρχουν επιτεύγματα, τόσο στη Βενεζουέλα, όσο και στη Βολιβία. Αν έχεις εσύ κάποια άλλα στοιχεία, να τα αντιπαραθέσουμε.

    Συνεχίζεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος15/11/14, 4:33 μ.μ.

      Η ΣΙΑ εργάζεται υπερωρίες ούτως η άλλως. Το ζήτημα που θέτω εγώ είναι βασικά εαν θεωρούμε πως η Κύπρος από άποψης αντικειμενικών συνθηκών είναι το ίδιο με τις περισσότερες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Για παράδειγμα η Κύπρος δεν έχει χωριά που δεν έχουν πρόσβαση σε πόλεις, δεν έχει αγράμματους [97% αν δεν κάνω λάθος], έχει υποδομές [τηλεπικοινωνίες, μεταφορές, λιμάνια κτλ] οι οποίες βεβαίως χρειάζονται αναβάθμισης αλλά είναι εκεί δεν ξεκινά να κάνει βιομηχανοποίηση σε μια μεγάλη χώρα από το μηδέν. Έχουμε περάσει αυτό το στάδιο κατά την άποψή μου. Δεν είναι θέμα ασυμβίβαστου και καθαρότητας εδώ αλλά θέμα αντίληψης των αντικειμενικών συνθηκών. Συνθηματολογικά και εγώ θεωρώ πως είναι καλό να επικαλούνται για διάφορους λόγους. Για ιμπεριαλισμό μιλάει και ο Λιλλήκας [ και διάφοροι εθνικιστές του διαδυκτίου], δεν σημαίνει πως χρησιμοποιά όμως το ίδιο περιεχόμενο. Φυσικά σκόπός μου δεν είναι η ύβρις [να αναφέρω τον λιλλήκα δίπλα από Τσάβες, Μοράλες κτλ] αλλά να δείξω πως το θεωρητικό εργαλείο που λέγεται ιμπεριαλισμός, τις πλείστες των περιπτώσεων μπορεί να σημαίνει "αφήστε τα μονοπώλια της χώρας μας ήσυχα", δηλαδή να αναφέρονται σε επιθετικές ενέργειες ενός αστικού κράτους απέναντι σε ένα άλλο. Παρόλα αυτά και εγώ θεωρώ ότι η Λατινική Αμερική είναι ότι πιο ελπιδοφόρο έχει να επιδείξει σήμερα η ανθρωπότητα, και αυτό αντί να με καθυσηχάζει, με φοβίζει λίγο να σου πω την αλήθεια.

      Δ.

      Διαγραφή
    2. Στην τοποθέτησή σου φίλε Δ, αμφισβητείς τη χρησιμότητα μεταφοράς του μπολιβαριανού μοντέλου στην Κύπρο γιατί οι αντικειμενικές και οικονομικές συνθήκες είναι διαφορετικές.

      Καταρχάς, όταν μιλάμε για το δρόμο της λατινικής και τα διδάγματά του, δεν εννοούμε φυσικά μια τυφλή αντιστοίχηση στα δικά μας δεδομένα.

      Μιλούμε για 1) Εθνικοποιήσεις 2) μεγάλωμα του κοινωνικού κράτους 3) νομοθετικό πρέσσινγκ στο κεφάλαιο 4) απεγκλωβισμό από τα δυτικά κέντρα 4) συμμαχία και οικονομική συνεργασία με κυβερνήσεις που βρίσκονται στην ίδια γραμμή.

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος15/11/14, 7:17 μ.μ.

    Ας υποθέσουμε χάρην της συζήτησης ότι το "Σημειώσατε, λοιπόν, Χ. Η ωφέλιμη στάση φαίνεται να βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο..." να είναι ένα θετικού τύπου αίτημα πάνω στο οποίο θα οικοδομήσουμε μια, ας την ονομάσουμε, "ενδιάμεση αριστερά". Βάση αυτού λοπόν και πριν ακόμα περάσουμε να συζητάμε για το περιεχόμενο στρατηγικών, τακτικών και πολιτικών προκύπτει ένα βασικό θα μπορούσα να πω πρόβλημα βάσης. Τι θέλω να πω? εαν το ΚΚΕ όπως ισχυρίζεσαι εν τέλει δεν δίνει προοπτική και λύσεις αλλά ούτε και το ΑΚΕΛ επίσης τότε αυτό το ενδιάμεσο δεν απομονώνεται ακόμα πιο πολύ μια που θα στέκεται μετέωρο ιδεολογικά? πάνω σε ποιά πολιτική ιδεολογία θα στηριχτεί αυτή η "ενδιάμεςη αριςτερά"? η διαλεκτική έχω την εντύπωση δεν είναι απλά η ενδιάμεση πολιτική πρακτική της ωφελιμότητας μεταξύ δυο πολιτικών ιδεολογιών. η διαλεκτική είναι δηλαδή το να το μαγειρέψεις καλά με τις σωστές δόσεις? Από οτι κατάλαβα το σεχταριστικό πάει στο ΚΚΕ και το συμβιβαστικό στο ΑΚΕΛ? το ενδιάμεσο πως ονομάζεται? και επίσης τι κάνει να είναι το ενδιάμεσο διαλεκτική σχέση εκτός του να είναι ενδιάμεσο μια που αυτό δεν έχει σχέση με την διαλεκτική ως επιστημονικό εργαλείο?

    fristuti

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...και γιατί θα στέκεται μετέωρο ιδεολογικά το "ενδιάμεσο";

      Διαλεκτική είναι ναι, πολλές φορές, και η "δοσολογία".

      Το ενδιάμεσο είναι το αντιιμπεριαλιστικό-αντιμονοπωλιακό-δημοκρατικό μέτωπο.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος16/11/14, 4:33 π.μ.

      με το ενδιάμεσο δεν παραχωρείται μια είδους "δημοκρατικοποίηση" και αστικοποίηση πολιτικών στρατηγικής και τακτικής σημασίας; Δεν θα μπορούσε να συμβεί μια παραχώρηση στον αντιιμπεριαλιστικό-αντιμονοπωλιακο-δημοκρατικό μέτωπο για χάρην της ενδυνάμωσης του ενδιάμεσου κάτω από κάποιες συγκυρίες; Το μετέωρο του ενδιάμεσου δεν έγκειται στις θέσεις του δηλαδή, αν είναι αντιιμπεριαλιστικό ή οχι, αλλά η δυναμική του ως προς την προοπτική της σταθερότητας της ταξικότητάς του. Το ενδιάμεσο κάτω από την βάσανο της διαλεκτικής είναι η δυναμική του συμφέροντος που εν δυνάμει θα μπορούσε να εξυπηρετήσει αστικά συμφέροντα ή όχι;

      fristuti

      Διαγραφή
    3. Όντως υπάρχει πρόβλημα στην προοπτική της σταθερότητας της ταξικότητας ενός τέτοιου μετώπου, και όντως θα φανούν δημοσιονομικά και άλλα προβλήματα στη λατνινική, όπως τα προβλέπει ο φίλος ο Δ πιο πάνω.

      Το ζήτημα είναι, αν αποφασίζεις πως δεν είσαι σε επαναστατική φάση (αυτό ομολογεί και το ΚΚΕ) τι κάνεις προκειμένου να διασώσεις και την προοπτική του κινήματος και φυσικά (πάνε μαζί άλλωστε) του λαού.

      Διαγραφή
    4. Ανώνυμος16/11/14, 2:49 μ.μ.

      επειδή ακριβώς η σταθερότητα της ταξικότητας ενός τέτοιου μετώπου έχει πρόβλημα εκ των προτέρων ως δομικό της χαρακτηριστικό δηλαδή, είναι αναγκαία η εκ των υστέρων συνθηκολόγηση με αστικά συμφέροντα. Τότε, σκέφτεται κάποιος, γιατί να καταναλωθεί τόση ενέργεια για ένα ψευδομέτωπο αφού γνωρίζουμε την κατάληξη; Αυτά τα μέτωπα υπάρχουν είτε με ΣΥΡΙΖΑ είτε με την πλειοψηφική πρέρυγα του σοςιαλδημοκρατικού ΑΚΕΛ. τώρα και με βάση αυτές τις προκείμενες συνδέεται και το ζήτημα του τι κάνεις. Δουλεύεις και συνεχίζεις και δουλεύεις κάτω από την σταθερότητα της ταξικότητας και της πάλης αν και ταξικός πόλεμος είναι πέρα για πέρα σκληρος ή αρχίζεις και δημιουργείς νέα μέτωπα με την αναγκαία πορεια κατάληξής τους ή ακόμα ενισχύεις μια ευρύτερη αριστερά απλά για να ικανοποιείται το ένστικτο της ομαδοποίησης ´αρα και δύναμης αλλά καταλήγοντας στο προβληματικό μέτωπο το οποίο συμφωνήσαμε πιο πάνω; Το τι κάνεις έγκειται αναγκαία με το τι δυναμική προοπτική που έχεις, την σταθερότητα της ταξικότητας αλλά και την επιμονή της επαναστατικής προοπτικης. Ποιό κόμμα τα έχει αυτά, πρωτα τιθεται αυτο το ερώτημα νομίζω.
      fristuti

      Διαγραφή
    5. Όλα αυτά που λες φίλε, θα είχαν ισχύ αν 1) η ταξικότητα του όποιου "ασυμβίβαστου" μετώπου είναι εξασφαλισμένη εκ των προτέρων και 2) αν η οικονομική-δημοσιονομική-γεωπολιτική σταθερότητα της κυβέρνησης αυτού του ασυμβίβαστου μετώπου, θα ήταν επίσης "σίγουρη". Όλα τα μέτωπα είναι προβληματικά, ανάλογα με τις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες.

      Ούτε μια μονοκομματική ή και μονολιθική αν θέλεις ηγεσία και εξουσία δεν μπορεί να εξασφαλίσει τη μη διολίσθηση (τη γραφειοκρατία που μετεξελίσσεται σε άρχουσα τάξη), ούτε φυσικά και είναι σε θέση να προβλέψει τα οικονομικά της αποτελέσματα σε ένα εχθρικό παγκόσμιο πλέγμα ή τους συμβιβασμούς και τις "ανίερες" συμμαχίες που θα πρέπει να κάνει προκειμένου να επιβιώσει.

      Ο κύριος όμως λόγος που μια κυβέρνηση αντιιμπεριαλιστικού-αντιφασιστικού μετώπου είναι η μοναδική επιλογή μπροστά στην αριστερά, είναι γιατί δεν υπάρχουν αυτή την εποχή οι κοινωνικές αυτές δυναμικές που θα επέτρεπαν μια απόλυτη ταξική προσέγγιση. Εκτός κι αν υπάρχουν και δεν τις βλέπουμε.

      Και σταθερότητα της ταξικότητας (όπως αναφέρεις) μπορούμε να έχουμε σε ένα ΑΑΔΜ μέτωπο, και σταθερότητα στόχων και αποτελεσμάτων. Οι λαοί δεν μπορούν να εκπαιδεύονται μόνο από ήττες ή να ελπίζουν μόνο σε θαύματα.

      Ο δρόμος για τους κομμουνιστές δεν ανοίγει στην παρανομία, αλλά στη νομιμότητα, και αν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ μιας αντικομμουνιστικής ΕΕ και μιας φιλοκομμουνιστικής (ΑΑΔΜ) συμμαχίας ανεξάρτητων κρατών... φυσικά επιλέγουμε το δεύτερο.

      Διαγραφή
    6. Ανώνυμος16/11/14, 9:17 μ.μ.

      "είναι γιατί δεν υπάρχουν αυτή την εποχή οι κοινωνικές αυτές δυναμικές που θα επέτρεπαν μια απόλυτη ταξική προσέγγιση. Εκτός κι αν υπάρχουν και δεν τις βλέπουμε."

      Αν δεν υπάρχουν τότε το καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι καπιταλιστικό. Η ταξική προσέγγιση τώρα πρέπει να απαιτειθεί. Αν δεν προσεγγιστεί ταξικά τότε πώς θα προσεγγιστεί; Αν δεν ξεκινήσεις ταξικά που θα καταλήξεις; Αν δεν το βλέπουμε τώρα τότε εδώ πρέπει να σταθούμε είτε να το δούμε είτε να ωριμάσουμε τις συνθήκες ώστε να το δούμε.

      "αλλά στη νομιμότητα" σε ποιά νομιμότητα;

      "και αν έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ μιας αντικομμουνιστικής ΕΕ και μιας φιλοκομμουνιστικής (ΑΑΔΜ)" και κάτι σχετικά με την "διαλεκτική" του ενδιάμεσου του οποίου κάνεις λόγο θα μπορούσε κάποιος να πεί με την ίδια λογική υπάρχει ενδιάμεσο και σ' αυτό και στο άλλο που θα προκύψει και ούτω κάθεξης.

      fristuti

      Διαγραφή
    7. Στη νομιμότητα με εισαγωγικά που δίνει το εκάστοτε σύνταγμα. Αυτή τη νομιμότητα που έχει τώρα το ΚΚΕ και που δεν έχει πχ το ΚΚ Ουκρανίας.

      Υπάρχει η κοινωνική δυναμική για ταξική συνειδητοποίηση πρώτα απ όλα, και μετά πάλη φίλε;

      Και ναι, θα υπάρχει πάντα το ενδιάμεσο του ενδιάμεσου. Το ζήτημα είναι να πηγαίνουμε μπροστά σε σχέση με το σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Στη λατινική πχ, πάνε μπροστά οι λαϊκές μάζες, στην ευρώπη προς τα πίσω και χωρίς φρένα...

      Διαγραφή
    8. Ανώνυμος16/11/14, 10:26 μ.μ.

      "Και ναι, θα υπάρχει πάντα το ενδιάμεσο του ενδιάμεσου. Το ζήτημα είναι να πηγαίνουμε μπροστά σε σχέση με το σημείο που βρισκόμαστε τώρα"

      δυστυχώς η λογική της διαλεκτικής του ενδιάνεσου συνίσταται στο παράδοξο της ακινησίας.

      "πάρχει η κοινωνική δυναμική για ταξική συνειδητοποίηση πρώτα απ όλα, και μετά πάλη"
      σωστό άρα ας δουλέψουμε πάνω σε αυτό αλλάμε μπερδεύεις όταν λές αυτό ταυτόχρονα: "είναι γιατί δεν υπάρχουν αυτή την εποχή οι κοινωνικές αυτές δυναμικές που θα επέτρεπαν μια απόλυτη ταξική προσέγγιση.

      κατά τα άλλα κάνουμε κύκλους στη συζήτηση. Το βασικό δόθηκε στην συζήτηση και αυτό φαίνεται.

      fristuti

      Διαγραφή
    9. Αν υπάρχει ακινησία στη Βενεζουέλα και στη νότια αμερική, μόνο η Κούβα (και η CIA) το ξέρει...

      Σίγουρα, όσοι μας παρακολούθησαν έχουν νομίω βγάλει κάποια συμπεράσματα.

      Να σε ευχαριστήσω που αυτή τη φορά σχολίασες επί του κειμένου. Μέχρι την επόμενη φορά.

      Διαγραφή
    10. Ανώνυμος16/11/14, 11:36 μ.μ.

      πάντα επι του κειμένου οι σχολιασμοί...

      fristuti

      Διαγραφή
  6. Ζήτημα 4ο και τελευταίο: Στη τελευταία σου παράγραφο φίλε Δ, αποκρούεις τα περί σεχταρισμού στο ΚΚΕ και κάνεις μια θα έλεγα επιτυχημένη περιγραφή της εικόνας που βγάζει το ΑΚΕΛ σε σχέση με τα ζητούμενα της ταξικής πάλης.

    Σχετικά με το ΑΚΕΛ, εφόσον συμφωνούμε πως είτε πρέπει να κινηθεί αριστερότερα, είτε να ενταχθεί σε μια πιο ευρύτερη πλατφόρμα στην οποία θα ακούγονται και πιο ριζοσπαστικές απόψεις, δεν θα σχολιάσω περαιτέρω.

    Για τον σεχταρισμό και την αυτοαπομόνωση του ΚΚΕ, έχω κάνει μια σειρά από παρατηρήσεις τα τελευταία 3-4 χρόνια. Σε καμιά περίπτωση όμως, δεν εννοώ πως το ΚΚΕ τείνει προς την κατεύθυνση αυτή γιατί δεν συνεργάστηκε με τον ΣΥΡΙΖΑ.

    Το κόμμα, ως ηγεσία και μηχανισμός, έχει απαξιώσει με φανερό τρόπο την άλλη άποψη μέσα στον χώρο, έχει αποχωρήσει από την ομάδα της βόρειας-πράσινης αριστεράς στο ευρωκοινοβούλιο, οργάνωσε τη δική του πλατφόρμα στην ευρώπη παράλληλα με τη solidnet, ζήτησε αποχή στο 2ο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών ακόμα κι όταν απέναντι από τους δημοκρατικούς υποψηφίους βρίσκονταν μαφιόζοι και φασίστες.

    Ούτε κι εγώ θα ήθελα πχ το ΑΚΕΛ να συνεργαστεί με κόμματα στην Κύπρο που βρίσκονται στον χώρο του κέντρου και αποδεδειγμένα πια, παίζουν τα παιχνίδια του κατεστημένου. Κατανοώ δηλαδή την κατάσταση κατά την οποία οι κομματικές συνεργασίες υπόσχονται πιο πολλούς κινδύνους από ευκαιρίες.

    Μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ όμως και σε άλλους χώρους, υπάρχουν δημοκρατικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να συμπορευτούν με το ΚΚΕ σε ένα μέτωπο και με ένα κοινά συμφωνημένο πρόγραμμα τετραετίας που να περιλαμβάνει εθνικοποιήσεις, δημόσιες επενδύσεις, αποχώρηση από την ευρωζώνη, πάγωμα της συμμετοχής της χώρας στο ΝΑΤΟ κ.α.

    Είμαι σίγουρος πως το ΚΚΕ δεν θα είναι μόνο του σ' αυτά τα αιτήματα αν και εφόσον τα προτάξει.

    Αυτά είχα να απαντήσω φίλε στο σχολιασμό σου. Σ’ ευχαριστώ που με τίμησες και ελπίζω να καταθέτεις πιο συχνά τις απόψεις σου μπας και βγάλουμε άκρη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος18/11/14, 11:53 μ.μ.

    Είχα απαντήσει με ακόμη ένα σεντόνι στο τρίτο ζήτημα αλλά δεν ξέρω γιατί δεν εμφανίστηκε. Όπως και να έχει αναμένω το επόμενο άρθρο που θα θέτεις τις παραμέτρους πιο συγκεκριμένα προς συζήτηση.

    Στο ζήτημα σεχταρισμός θα ήθελα να κάμω μια νομίζω σημαντική παρατήρηση. Τι σημαίνει σεχταρισμός? Για παράδειγμα σεχταρισμός σημαίνει έλλειψη πολιτικής βούλησης για συνεργασία με τις ηγεσίες άλλων κομμάτων? Επικοινωνιακός αποκλεισμός από τα αστικά ΜΜΕ? Διότι υπάρχει η εντύπωση μερικές φορές λόγω απουσίας από τα ΜΜΕ ότι υπάρχει δράση σεχταριστική, επειδή δεν την βλέπουν στα νέα για παράδειγμα. Σεχταρισμός δεν είναι η απομόνωση από τις μάζες των εργαζομένων από τις δράσεις στους χώρους δουλειάς και την ιδεολογική και πολιτική προετοιμασία των λαικών στρωμάτων για να αναλάβουν εξουσία?

    Για την Ελλάδα, πραγματικά αδυνατώ να δω πως το ΚΚΕ θα μπορούσε να συζητήσει με ΣΥΡΙΖΑ για ενδεχόμενη κυβέρνηση μετά από όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία 2 χρόνια και τις τόσες μεταλλάξεις του ΣΥΡΙΖΑ. Η εμπειρία της Κύπρου έδωσε ακόμη ένα μάθημα για το ζήτημα διαχείρισης ασχέτως προθέσεων, αλλά είναι κάτι που μπορούμε να αγγίξουμε σε μια άλλη ανάρτηση. Η αριστερή πλατφόρμα για παράδειγμα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει περάσει καμιά από τις θέσεις της. Γιατί λοιπόν, αφού μπορεί να συνεργαστεί με το ΚΚΕ δεν αλλάζει αυτή μεριά και να συνεργαστεί σε μια πλατφόρμα συνεργασίας σε ταξικό επίπεδο όπως είναι η λαική συσπείρωση? Νομίζω αυτό έχει να κάνει με το πως απαντάμε θεωρητικά και πρακτικά τι σημαίνει σεκταρισμός.

    Και εδώ μπαίνει ακόμη ένα ζήτημα το οποίο νομίζω θέτεις. Πως απαντάμε στις εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες καλούμαστε να απαντήσουμε ρεφορμισμός ή φασισμός. Το ΚΚΕ το βάζει ξεκάθαρα, ότι πχ έχουμε εμπιστοσύνη στο πως πάει η ζύμωση στο κίνημα για αυτό δεν θα πέσουμε στην παγίδα να διαλέξουμε εκλογισμό και να αρισκάρουμε την διάλυση ή πισωγύρισμα του κινήματος. Αυτό ξανά έχει να κάνει με το πως απαντάμε στο ζήτημα του σεκταρισμού.

    Το θέμα αυτό στην Κύπρο νομίζω πως μπαίνει εντελώς διαφορετικά. Στην Κύπρο δεν έχουμε πολλές αριστερές για να μιλούμε για σεκταρισμό στην βάση πολιτικών κομμάτων. Εαν καταντήσουμε να μιλούμε για σεκταρισμό για μην συμφωνία με ΔΗΚΟ νομίζω πως έχουμε χάσει εντελώς την μάχη για την επόμενη δεκαετία τουλάχιστον. Αλλά στα του σεκταρισμού, μπαίνει η ταξική πολιτική. Ποιες συνεργασίες γίνονται, με ποιες ομάδες ανθρώπων και πως αυτές οι συνεργασίες αναζοωγονούν την πάλη για τον Σοσιαλισμό. Σίγουρα θα κάνεις ελιγμούς και θα προσπαθήσεις να μπεις σφήνα στις κόντρες των αστών για να τις εκμεταλλευτείς...ΑΛΛΑ...έχει διαφορά από το να προσπαθείς να διαχειριστείς το σύστημα και όταν αποτύχεις, που στην τελική είναι νομοτέλεια ότι θα αποτύχεις απλά αυτό που παίζεται είναι το πόσο [σημ. δήλωση Χριστόφια "επέσαμε και πάνω στην καπιταλιστική κρίση"], να τα ρίχνεις στο σύστημα.

    Φυσικά η φαινομενικά σχιζοφρενική συμπεριφορά του ΑΚΕΛ, και με τον μαρξισμό-λενινισμό και με την περεστρόικα και τον δημοκρατικό τρόπο, μπορεί να εξηγηθει. Το καίριο ζήτημα όμως είναι ότι δεν γίνεται να πορευτεί έτσι. Πρέπει να βρει τον δρόμο του, είτε να αναλάβει την ιστορική του ευθύνη σαν κομμουνιστικό κόμμα και να ηγηθεί της προσπάθειας για σοσιαλισμό, με ελιγμούς βεβαίως, όμως που θα εξηγούνται πρακτικά και θεωρητικά στο πως αυτοί οι ελιγμοί θα επιφέρουν τον σοσιαλισμό σήμερα και όχι στην δευτέρα παρουσία. Και αυτό περνά μέσα και από το Κυπριακό.

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λυπάμαι φίλε Δ που χάθηκε το σχόλιό σου στο ζήτημα 3. Όταν μπαίνεις σε μια τέτοια διαδικασία, η καλύτερη μέθοδος είναι να γράφεις σε κειμενογράφο, και αργότερα να επικολλάς στον χώρο των σχολίων.

      Καταρχάς, να ξεκαθαρίσω για άλλη μια φορά πως δεν έχω υποστηρίξει σε καμιά περίπτωση τη συνεργασία του ΚΚΕ με αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ. Με τμήματα όμως του ΣΥΡΙΖΑ (αποκολλώντας τα με συμμαχικές-μετωπικές-προγραμματικές θέσεις), ναι, θα μπορούσε. Όπως και με άλλες δυνάμεις. Το γεγονός πως δεν συζητάει με κόμματα ή και ηγεσίες/ συσπειρώσεις αλλά θέλει τον κόσμο που τις ακολουθεί να τις εγκαταλείψει (να δει το φως το αληθινό ένα πράμα), εν ενδεικτικό.

      Σε ότι αφορά τον σεχταρισμό του ΚΚΕ, έδωσα άλλωστε συγκεκριμένα παραδείγματα στο ζήτημα 4 (πιο πάνω) που σίγουρα δεν έχουν να κάνουν με το επικοινωνιακό κομμάτι αλλά με το ουσιαστικό πολιτικό. Δεν ξέρω αν είναι αρκετά.

      (Να πως εδώ πως η μελέτη του ελληνικού χώρου και της Αριστεράς στην Ελλάδα δεν γίνεται για να μεταφερθούν στην Κύπρο μηχανικά κάποια συμπεράσματα και αντιστοιχήσεις, αλλά ακριβώς ως μια «προσομοίωση» που «τρέχει» με συγκεκριμένα δεδομένα. Το ίδιο φυσικά πρέπει να γίνεται κι από την ανάποδη, να μην μεταφέρονται δηλαδή μηχανικά οι κυπριακές εμπειρίες στην Ελλάδα)

      Και τώρα στο ζουμί…

      Το δίλημμα δεν είναι «ρεφορμισμός ή φασισμός». Κι εδώ νομίζω είναι η ουσία της διαφωνίας μας.

      Ο ρεφορμισμός εγκαταλείπει τα σοσιαλιστικά προγράμματα και συμβιβάζεται με την ιδέα την επικράτησης του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Είναι αυτό που είπε ο Μπερλίγκουερ πχ πως ένιωθε ασφαλέστερος με το ΝΑΤΟ παρά με την ΕΣΣΔ ή που λέει τώρα ο Τσίπρας πως δεν αμφισβητείται η θέση της Ελλάδας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ.
      Ο αντιιμπεριαλισμός και ο αγώνας ενάντια στα ιδιωτικά μονοπώλια και το νεοφιλελευθερισμό, δεν είναι ρεφορμισμός. Είναι στάδιο της σοσιαλιστικής αντεπίθεσης.

      Σίγουρα συμφωνώ με το γεγονός πως αποτελεί νομοτέλεια η αποτυχία διαχείρισης ενός τόσο ακραίου οικονομικού συστήματος που φτάνει στα όρια της φανερής χούντας (απαγόρευση πχ της κομμουνιστικής τάσης ή η εξίσωσή της με τον φασισμό, η τραπεζοκρατία κλπ).

      Γι αυτό άλλωστε και η ανάρτηση: πως προχωράμε με πρόγραμμα εξουσίας που να αλλάζει τα δεδομένα και να αφήνει ζωντανή την προοπτική.

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος21/11/14, 3:22 π.μ.

      Έκανα σχόλιο και στο άλλο άρθρο και μετά είδα ότι απάντησες εδώ.

      Τρία μικρά σχόλια [ μάλλον ερωτήματα ] νομίζω σημαντικά,

      1. πως θα διασφαλιστεί η πολιτική μανούβρα χωρίς να απαιτηθεί από τις συνεργασίες ο συμβιβασμός στο τελικό αποτέλεσμα που αποτελεί τη βάση του ρεφορμισμού?

      2. το ζήτημα στήριξης και αλληλοσυνεργασίας κομματιών του ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ έχουν ένα πρόβλημα κατά την άποψη μου. Πρώτον, το ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον ενιαίο κόμμα, άρα δεν μπορούν τα κομμάτια του, παρά το ότι υπάρχει πολυφωνία στα ΜΜΕ και τις συγκεντρώσεις, να δημιουργήσουν εναλλακτική πολιτική από την ηγεσία. Δεύτερον, ξαναθέτω το ερώτημα ας το δούμε αντίστροφα, γιατί αυτά τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ δεν υποστηρίζουν ΚΚΕ. Η εχθρότητά τους φαίνεται στους δήμους τώρα όπου το ΚΚΕ με συνδασμούς λαικής συσπείρωσης [δηλαδή και με μη κομμουνιστές] έχει εξασφαλίσει δήμους. Είναι δυστυχώς κύκλος το ερώτημα σεκταρισμός και το πως το εννοεί ο καθένας. Αυτό το ζήτημα θα βοηθήσει και την αριστερά στην Κύπρο έμμεσα [όχι άμεσα αφου δεν είναι η ίδια η κατάσταση] να ξεδιαλύνει την πορεία της.

      3. Το ζητημα με τους Τ/Κ είναι μεγάλο αλλά να βάλω 2 παραμέτρους. Γιατί το λαικό κίνημα δεν κάνει το βήμα για ένωση οργανώσεων και συνδικάτων? Η αντίληψη που λέει ότι τους προοδευτικούς Τ/Κ μόνο η ΕΕ τους δίνει ασφάλεια είναι το ίδιο ερώτημα με το δίλημμα των Ε/Κ αριστερών φιλελευθέρων. Να μην ξεχνάμε όμως ότι οι αναλύσεις μας δεν πρέπει να γίνονται στατικά. Οτι ισχύει σήμερα δεν μπορεί να ισχύει και υπό άλλες καταστάσεις με άλλες πρωτοβουλίες.

      Δ.

      Διαγραφή
  8. Ανώνυμος19/11/14, 2:56 μ.μ.

    Παρακολουθώ με ενδιαφέρον την συζήτηση. Νούσιμη και με επιχειρήματα, κάτι που έλειπε από παρόμοιες στο διαδίκτυο, ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κάποιος.
    Νομίζω όμως ότι λείπει μια βασική παράμετρος, η οποία είναι καθοριστική στην εξαγωγή συμπερασμάτων ή και ερμηνειών για την στάση του ΑΚΕΛ. Το ¨βαρίδι¨ που ονομάζεται Κυπριακό πρόβλημα. Αυτή η κρίσιμη παράμετρος ΔΕΝ ισχύει για άλλα κόμματα/χώρες που γίνετε αναφορά.
    Το θέτω όχι ως άλλοθι ή αιτιολόγηση αλλά ως παράμετρο που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Για την ακρίβεια, όχι τόσο το κυπριακό γενικά όσο για την τουρκοκυπριακή κοινότητα είναι που πρέπει να γίνει κάποια ανάλυση.
    Μας ενδιαφέρει πχ, η απήχηση που έχει η δράση/θέσεις του κόμματος στην τουρκοκυπριακή κοινότητα; Αν ναι, τότε δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη η κατάσταση που επικρατεί εκεί;
    Για παράδειγμα, μια πιθανή θέση για έξοδο από την Ε.Ε η οποία ιδεολογικά είναι σωστή, πως θα αντιμετωπιστεί από το προοδευτικό κομμάτι της τ/κυπριακής κοινότητας; Δεν λέω κομμουνιστικό ούτε καν αριστερό με το περιεχόμενο που δίνουμε στον όρο αφού πέραν του ότι είναι αριθμητικά μικρό αυτό το κομμάτι ακόμα και εκεί θα υπήρχε πρόβλημα.
    Η απομάκρυνση του προοδευτικού κομματιού από ενδεχόμενες θέσεις της Κυπριακής αριστεράς δεν θα διευρύνει το έτσι και αλλιώς διαφαινόμενο χάσμα στις προσεγγίσεις μας;
    Οπόταν, μια πιθανή στροφή προς θέσεις πιο κομμουνιστικές, ριζοσπαστικές, με έξοδο από την Ε.Ε, για λαϊκή εξουσία άμεσα κλπ, εκτιμώ ότι δημιουργεί κινδύνους οριστικής απομάκρυνσης των Τ/κυπρίων και συνακόλουθα ίσως υποχρεώσει ντεφάκτο πλέον, οι προσεγγίσεις μας να περιορίζονται στο ελεύθερο τμήμα της Κύπρου.
    Δεν ισχυρίζομαι ότι τα υπαρκτά προβλήματα στην γραμμή του ΑΚΕΛ προέρχονται μόνο από αυτόν το παράγοντα. Θεωρώ όμως ότι αν δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη υπάρχει ο κίνδυνος οι προσεγγίσεις να είναι αποσπασματικές και να εστιάζονται στην ιδεολογική καθαρότητα μόνο αγνοώντας το σύνοικο στοιχείο.
    Μεγάλο θέμα. Κανένας δεν νομιμοποιείται να δηλώνει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Νούσιμα, ταξικά, διεθνιστικά, αντιιμπεριαλιστικά, να αναζητηθούν οι επιλογές. Χ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ φίλε Χ και για τη δική σου συμμετοχή. Προσπαθώ, όπως ξέρεις, να δημιουργήσω προϋποθέσεις δομημένου διάλόγου χωρίς παρορμητισμούς, συναισθηματισμούς, δογματισμούς, εξάρσεις και διάφορα άλλα αντιπαραγωγικά που από εξαίρεση έχουν καταντήσει κανόνας στον κοινωνικό διάλογο.

      Σίγουρα το κυπριακό είναι μια παράμετρος σοβαρή που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τα όρια κινήσεων της κυπριακής αριστεράς και ειδικότερα του ΑΚΕΛ.

      Αν έχεις προσέξει, αποφεύγω να τοποθετηθώ υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ, και περιορίζομαι στην αμφισβήτηση της νομισματικής ένωσης, όχι φυσικά γιατί δεν ξέρω τι εστί ΕΕ και που τελικα΄μας οδηγεί, αλλά γιατί ακριβώς διαισθάνομαι πως ένα τέτοιο αίτημα θα προβληματίσει μεγάλη μερίδα αυτού που ονομάζουμε δημοκρατική παράταξη. Και σ αυτήν, ενυπάρχει φυσικά και η πλειοψηφία θα έλεγα της τουρκοκυπριακής κοινότητας που βλέπει στον ευρωπαϊκό δυτικό κόσμο μια διέξοδο από τον έλεγχο της Άγκυρας.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...