"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

20 Νοεμβρίου 2014

Όραμα για ανεξαρτησία και κοινωνικές κατακτήσεις

  • «Συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε» - Πρέπει να φύγουν, και μαζί τους να πάρουν τις αποτυχημένες τους στρατηγικές και τις αυταρχικές τους νοοτροπίες.   
  • Αμφισβήτηση του πυλώνα ΝΑΤΟ /Ευρωζώνης – Ρήξη με την τρόικα και την εσωτερική διαπλοκή
  • Στους ώμους του κινήματος της Αριστεράς η ευθύνη για πρόγραμμα ανεξαρτησίας της χώρας και ανόρθωσης του κόσμου της εργασίας.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 14/11/2014
  • Οι ευρωπαίοι «φίλοι και εταίροι», μας απέδειξαν νωρίς την κατεύθυνση που θα έπαιρναν τα πράγματα εφόσον επικράτησαν πλήρως, μέσω των εκλογών του Φλεβάρη,  οι νεοφιλελεύθερες και οι φιλοΝΑΤΟϊκές πολιτικές προτάσεις της πρώην αντιπολίτευσης.
  • Στο κούρεμα και την καταστροφή μεγάλου μέρους της οικονομίας μας στις αρχές του 2013, ήρθε να προστεθεί και η πρόσφατη αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Κύπρου από την Τουρκία, σε θαλάσσιες περιοχές έρευνας και εκμετάλλευσης που θεωρούνταν στέρεες βάσει των διεθνών συμφωνιών.
  • Ο Αναστασιάδης τότε, παραδεχόταν πως οι φίλοι του μας μετέτρεψαν σε πειραματόζωα. Τώρα ο Κασουλίδης παραδέχεται πως δεν είναι ευχαριστημένος από την στάση των στρατηγικών μας συμμάχων.
  • Η Δεξιά ομολογεί ευθαρσώς την αποτυχία της να εκτιμήσει σωστά τα δεδομένα και τις προθέσεις αυτών στους οποίους προσέφυγε. Βλέπει τη στρατηγική της στο Κυπριακό, την οικονομία και το ενεργειακό να σμπαραλιάζεται από τη real politic των Νατοϊκών και ενωσιακών εταίρων μας, επιμένοντας να παίζει το ρόλο του πειθήνιου εκτελεστή της Τρόικας και των Βρυξελλών.
  • Ο μονόδρομος που επικαλούνται οι ηγέτες της Δεξιάς και οι κύκλοι που τους υποστηρίζουν, δεν είναι παρά μόνο ο δρόμος που θα κάνει ακόμα πιο πλούσιους τους λίγους, εις βάρος της κοινωνίας και του τόπου.
  • Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, τα αλληλοφαγώματα, το άγριο ρουσφέτι, η μικροπολιτική και η ανακολουθία των λόγων και των έργων της Κυβέρνησης Αναστασιάδη, δεν μπορούν να βαραίνουν σαν αμαρτίες τον τόπο μας επ’ αόριστον. 
  • Πρέπει να φύγουν, και μαζί τους να πάρουν τις αποτυχημένες τους συνταγές και τις αυταρχικές τους νοοτροπίες.  
Ο λαός μπροστά στη γυμνή αλήθεια
  • Κάθε μέρα που περνά η ελεύθερη Κύπρος και η μοίρα ολόκληρου του τόπου υποθηκεύεται στ’ αρπακτικά. Ο λαός μένει εμβρόντητος με τον αυταρχισμό, την τσαπατσουλιά αλλά και την ξετσιπωσιά της συναγερμικής εξουσίας. Όσο και να τους συγκαλύπτουν τα ΜΜΕ των μεγάλων συμφερόντων, η κοινωνία αντιλαμβάνεται τη μεγάλη γκάφα και το συνεχιζόμενο δούλεμα.
  • Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Μας συντροφεύουν τηλεοπτικά θεάματα, ποδοσφαιρικά παρασκήνια και ότι άλλο μηχανευτούν οι έμποροι για να μας πουλήσουν αποχαύνωση και αηδία. 
  • Σίγουρα, για παραταξιακούς και άλλους εντελώς προσωπικούς λόγους, πολλοί δεν θα παραδεχτούν πως η δαιμονοποίηση της διακυβέρνησης της Αριστεράς και η υστερία που επικράτησε την περίοδο 2010-2013, ήταν το όχημα που ανέβασε στην εξουσία τους πλέον ανίκανους να διαχειριστούν τις τύχες της πατρίδας μας.
  • Και είναι ανίκανοι, όσο κι επικίνδυνοι, γιατί όλες τους οι θεωρίες, τα ιδεολογήματα και οι δεσμεύσεις, έχουν γίνει φτερά στον άνεμο, 24ωρα μετά την ανάληψη καθηκόντων από το Νίκο Αναστασιάδη και τους υπουργούς του. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο από όσα υποσχέθηκαν στο λαό. Παραδίδουν μια χώρα κομματιασμένη και αποκαρδιωμένη, έρμαιο στις ορέξεις όσων την επιβουλεύονται.
  • Όσοι δεν συμβιβάζονται με την κοροϊδία και τη φτωχοποίηση, όσα λάθη και παραλήψεις κι αν έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν, ήρθε η ώρα να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να δουν πως καθαρίζει αυτός ο τόπος από την πολιτική σαπίλα και την οικονομική διαπλοκή. Η τίμια Κύπρος δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη.         
Η επόμενη μέρα – Πρόγραμμα ανεξαρτησίας και προόδου

Επείγει να προταθεί στο λαό ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα διακυβέρνησης, μια διέξοδος με συγκεκριμένα βήματα που να απαντά στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε, ειδικότερα μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωζώνη το 2008, αλλά και νωρίτερα, με την ανεξέλεγκτη χρηματιστηριακή και κτηματομεσιτική φούσκα που εξέθρεψε την τραπεζιτική ασυδοσία.

Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που να
  • Αμφισβητεί  με μαχητικό αλλά και τεκμηριωμένο τρόπο την ευρωζώνη και την προσέγγιση με το ΝΑΤΟ.
  • Τονίζει  πως συμφέρον του λαού επιτάσσει  ίσες αποστάσεις από τους μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες.
  • Επιμένει σε επανεκκίνηση της κοινωνικής πολιτικής και των δημόσιων επενδύσεων.
  • Ξεκαθαρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις πως δεν γίνεται ανεκτή η τραπεζοκρατία. και η διαπλοκή των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με τη διακυβέρνηση.
  • Απαιτεί να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη όσοι συμμετείχαν στο τραπεζιτικό και χρηματιστηριακό πλιάτσικο, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται. 
Πρέπει να τολμήσουμε και να μιλήσουμε για το μεγάλο κοινωνικό κράτος, το φιλειρηνικό και αδέσμευτο κράτος που δεν θα σέρνεται σε περιπέτειες όποτε το επιτάσσουν οι στρατηγικές ορέξεις της Άγκυρας και των Αμερικανών. Να έρθουμε σε ρήξη με τα ιδεολογήματα και τις υπόγειες συναλλαγές που έχουν φέρει τον τόπο στο απροχώρητο.

Ο τόπος χρειάζεται διακυβέρνηση απεξάρτησης από τους κερδοσκόπους, σχέδιο κοινωνικής προόδου, ενίσχυση των εργατικών δικαιωμάτων, οικονομική και θεσμική διαφάνεια. Ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο όραμα για την Κύπρο και το λαό της.

Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου θα συσπειρωθούν πίσω από ένα πρόγραμμα, που θα αφορά και θα εκφράζει
  • Αυτούς που επιμένουν να αμφισβητούν το παγκόσμιο και τοπικό κατεστημένο, που δεν ανέχονται το ρατσισμό και την αναβίωση του εξτρεμισμού
  • Τους αλληλέγγυους με όλα τα τοπικά και επαγγελματικά κινήματα διεκδίκησης και αντίστασης.
  • Όσους θέλουν μια Κύπρο ανεξάρτητη, ομόσπονδη, χωρίς στρατούς, χωρίς δικαιώματα σε ξένους, ένα καθαρό και ευυπόληπτο κράτος που να απονέμει δικαιοσύνη και να πολεμά τη διαφθορά και τις σχέσεις εκμετάλλευσης.
Η ευθύνη πέφτει στους ώμους του κινήματος της Αριστεράς. Ευθύνη για πρωτοπορία και καθοδήγηση, κόντρα στα στημένα, κόντρα στη παλιά και νέα αποικιοκρατία.

Είναι η οφειλή στους γονείς και τα παιδιά του δημοκράτη λαού μας.

9 σχόλια:

  1. Ανώνυμος21/11/14, 1:27 π.μ.

    Γεια και πάλι νεε,

    Ομολογώ πως περίμενα περισσότερη ανάλυση στο σημερινό σου άρθρο παρά την παράθεση άξονα αγώνα το οποίο θα σχολιάσω σε κάποια σημεία

    Λες ότι ακόμη και η Δεξιά είναι απογοητευμένη από τις επιλογές της. Το ερώτημα είναι αυτό, δεν γνώριζε δηλαδή η αστική τάξη της Κύπρου που έμπαινε και τι έκανε? Εγώ λέω πως ξέρει πολύ καλά, τα περί απογοήτευσης είναι για λαική κατανάλωση. Ο καπιταλισμός έχει συγκεκριμένους κανόνες, από τους οποίους πέρασαν πολλές χώρες, δεν είναι θέμα ιδεολογίας, είναι θέμα αντικειμενικών συνθηκών. Τωρά αν τα πιστεύουν κιόλας δικό τους θέμα, αλλά η ουσία είναι ότι δεν είναι θέμα υποκειμενικό οι νόμοι του συστήματος, δεν θα μπορούσαν να γίνουν και διαφορετικά μέσα σε αυτό το πλαίσιο [ΕΕ-ΝΑΤΟ].

    Λοιπόν για το ζήτημα του άξονα του αγώνα:

    "Αμφισβητεί με μαχητικό αλλά και τεκμηριωμένο τρόπο την ευρωζώνη και την προσέγγιση με το ΝΑΤΟ."

    Συμφωνούμε απόλυτα. Αλλά, ξεκάθαρα. Όχι παμπεσιές, τύπου η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει πλεύση και να γίνει δικαιότερη. Να αποκαλυφθεί πλήρως η φύση της με εμπεριστατωμένη έρευνα. Δεν υπάρχει όχι αλλά...και με τις αποφάσεις να προετοιμαστούμε και για να επομιστούμε και τις ευθύνες.

    "Τονίζει πως συμφέρον του λαού επιτάσσει ίσες αποστάσεις από τους μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες."

    Εγώ λέω εξαρτάται. Στο ζήτημα της Ουκρανίας για παράδειγμα το να κρατήσεις στάση ουδέτερη από το λαό της Νοβοροσίας, δεν θεωρώ πως είναι σωστή στάση για πολλούς και διάφορους λόγους. Σε κάθε περίπτωση, έρευνα για το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πλέγμα και χάραξη αδέσμευτης πολιτικής.

    "Επιμένει σε επανεκκίνηση της κοινωνικής πολιτικής και των δημόσιων επενδύσεων."

    Τι σημαίνει πρακτικά αυτό? Ότι είχαμε πριν δηλαδή? Ποια είναι η κοινωνική πολιτική και ποιες δημόσιες επενδύσεις? Πως θα γίνουν και ποια η διαφορά αυτής της πολιτικής από την αποτυχημένη πολιτική Χριστόφια [αποτυχημένη εκ του αποτελέσματος, δεν κρίνω πρόθεση]

    "Ξεκαθαρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις πως δεν γίνεται ανεκτή η τραπεζοκρατία. και η διαπλοκή των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με τη διακυβέρνηση."

    Τραπεζοκρατία σαν αντιπαραβολή του ακροδεξιού συνθήματος "κομματοκρατία"? Δεν έχουμε καπιταλισμό? Δεν νομίζω να είναι βοηθητικό εργαλείο αυτή η τοποθέτηση, άσε που είναι αρκετά κενού περιεχομένου. Τραπεζιτικά σκάνδαλα και διαπλοκές θα έχουμε όσο έχουμε καπιταλισμό και όχι το αντίθετο.


    "Απαιτεί να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη όσοι συμμετείχαν στο τραπεζιτικό και χρηματιστηριακό πλιάτσικο, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται."

    Σωστά, πως? Εγώ λέω μόνο με αλλαγή εξουσίας θα γίνει αυτό και όχι απλά κυβέρνησης. Αυτό είναι η ουσία της αστικής δικαιοσύνης. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάνε όλοι αυτοί φυλακή χωρίς να γίνει εμφύλιος. Όλοι κράζουν για διαπλοκή αλλά όταν πάει έστω και ένας μέσα βλέπουμε ότι η συνοπαρτζιά του τρέχει να τον υποστηρίξει. Και δεν θα γίνει χάος αν πάνε όλοι? Χρειάζεται ριζική αλλαγή νομίζω για να γίνει αυτό.

    Εκτός από το πρώτο σημείο, δεν μπορώ να δω αλλαγές σε σχέση με το τι ζητούσε η αριστερά που ψήφισε Χριστόφια το 2008, ο οποίος είτε κάποιος δηλώνει λόγω επίθεσης της δεξιάς είτε λόγω "ιδεολογικών αγκυλώσεων" είτε λόγω ανικανότητας, η ουσία είναι μια: αριστερή κυβέρνηση δεν έγινε πουθενά και να μείνει στην εξουσία χωρίς πραξικόπημα και εμφύλιο. Άρα η οποιαδήποτε αριστερή πολιτική πρέπει να λαμβάνει υπόψην όλα αυτά και τι θα κάνει σε περίπτωση που βρει μπροστά της την αντίσταση των καταπιεστών και των τσιρακιών της. Εδώ για φόρο εταιρικό δεν μπορούσε να το κάνει, ούτε στην παιδεία και θα κάνει αλλαγή πλεύσης από το ΝΑΤΟ ΕΕ με απλή δημοκρατική πολιτική και κοινωνικό κράτος, εν μέσω ενεργειακής και οικονομικής κρίσης? Είμαι δύσπιστος ακόμα....


    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ ευχαριστώ για το νέο σου σχόλιο φίλε Δ. Σίγουρα σ ένα άρθρο δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να αναλυθεί περισσότερο ένα τέτοιο θέμα (η γραμμή αντίστασης και αντεπίθεσης της Αριστεράς), παρά μόνο να μπουν κάποιοι πιο γενικοί πυλώνες.

      Εκτός από τα 5 σημεία-άξονες που σχολιάζεις, εύστοχα μπορώ να πω, έχω θέσει και τρία άλλα πολύ βασικά σημεία που αφορούν το με ποιους συμπορευόμαστε.

      Αυτά τα τρία σημεία, είναι ίσως τα πλέον σημαντικά γιατί καθορίζουν εμμέσως τα όρια της διεκδίκησης αλλά και τα όρια των συμμαχιών. Θα με ενδιέφερε να τα σχολιάσεις κι αυτά.
      ***

      Η Δεξιά, ως βάση, ως εθνικοφροσύνη δηλαδή, εννοείται πως είναι απογοητευμένη από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο τόπος, δύο σχεδόν χρόνια μετά την «εθνική σωτηρία». Ήταν απογοητευμένοι και τον Σεπτέμβρη του 74’, αλλά μέχρι και τώρα, ρίχνουν τις ευθύνες στον Μακάριο, της Αριστερά και τη Ρωσία για την προσφυγιά!

      Τώρα, κρέμμονται από τους σύγχρονους μύθους της Δεξιάς για τις ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης. Πάνω-κάτω τα ίδια δηλαδή…

      Οι εθνικόφρονες σέρνονται από τη μύτη, από μια διαχρονικά αδίσταχτη ηγεσία. Το γεγονός πως δεν μπορούν να υπολογίζονται άμεσα ως ταξικοί σύμμαχοι, ενώ αποτελούν σημαντικό μέρος της λαϊκής βάσης, οφείλεται σε δύο καλά δουλεμένες φόρμουλες: τον αντικομμουνισμό (αντιΑΚΕΛισμός τοπικά), και το συντηρητισμό (εθνικισμός, θρησκοληψία, ιδιοτέλεια-μικροαστισμός).

      Για να σπάσει αυτός ο μεγάλος βράχος που εγκλωβίζει τις λαϊκές μάζες σε αυτοκτονικές επιλογές, απέναντι από τις δυνάμεις που τον υπερασπίζονται, η Αριστερά πρέπει να διεκδικεί μερίδιο αστικής εξουσίας
      .
      Δεν μπορείς να εξισορροπήσεις τους μύθους, τα ιδεολογήματα και τα στημένα της Δεξιάς, από θέση μείζονος ή ακόμα περισσότερο, είσονος αντιπολίτευσης.

      Τα φαινόμενα στην εκπαίδευση, με το βιβλίο του Δρουσιώτη ή για παράδειγμα με την ηρωοποίηση στην ουσία των καταδρομέων που έπεσαν κατά του προεδρικού το 74, είναι ενδεικτικά του πως προχωρούν τα πράγματα σε θέματα ιστορικής-εθνικής συνείδησης, όταν η Αριστερά βρίσκεται στην απ έξω.

      Καλά φυσικά κάνεις φίλε Δ και είσαι δύσπιστος. Στην περασμένη ανάρτηση σημείωνα πως «δεν μπορώ να δηλώσω πολύ αισιόδοξος για την ετοιμότητα […] του ΑΚΕΛ να προχωρήσει ριζοσπαστικά».

      Και μέρος αυτής της αδυναμίας βρίσκεται και στο γεγονός πως ούτε η κρίσιμη μάζα της λαϊκής βάσης που βρίσκεται υπό την επήρεια του εθνικισμού και του βολέματος, δε λέει να ξεκουνήσει από τη θέση της.

      Δεν μπορούν να γίνουν πολλά προς αυτή την κατεύθυνση, τη μετακίνηση δηλαδή των λαϊκών μαζών από τις παρυφές ή και την καρδιά ακόμα του φασισμού, προς την Αριστερά, χωρίς να διεκδικείται συστηματικά η αστική εξουσία ή μέρος της.

      Κι αυτό, δεδομένου πως συμφωνούμε ότι δεν υπάρχουν τώρα οι προϋποθέσεις για ολική ανατροπή.

      Συνεχίζεται

      Διαγραφή
    2. Λες πολύ σωστά φίλε Δ πως δεν υπήρξε Αριστερή κυβέρνηση που να μην ανατραπεί από πραξικόπημα ή εμφύλιο.

      Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Δεν υπάρχει κυβέρνηση στον πλανήτη που να ενοχλεί με τις στρατηγικές της επιλογές τα καπιταλιστικά κέντρα και τους ιμπεριαλιστές, που να μην έχει πέσει θύμα διαφόρων τύπων δολιοφθοράς και σχεδίων ανατροπής.

      Η κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια ήταν μια τέτοια κυβέρνηση πιστεύω. Έγιναν πολλές και ισχυρές προσπάθειες απαλλαγής από το ΑΚΕΛ πριν ολοκληρώσει τη θεσμική του θητεία ως το κύριο κυβερνητικό κόμμα. Έγιναν και γίνονται σειρά θεσμικών πραξικοπημάτων εκ μέρους της Δεξιάς και του κατεστημένου. Και ναι, έχουν προχωρήσει τον διχασμό σε τέτοιο σημείο, που θυμίζει άλλες εποχές.

      Ο λόγος δεν ήταν ταξικός; Δεν ήταν γιατί το κεφάλαιο και οι σύμμαχοι του μέσα και έξω ένιωθαν ανασφάλεια με το ΑΚΕΛ;

      Στην Βενεζουέλα που γίνονται προσπάθειες ανατροπής ανά εξάμηνο που λέει ο λόγος, με λεφτά της CIA και των πλουτοκρατών, δεν έχουμε Αριστερή κυβέρνηση;

      Σίγουρα η διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ έδωσε ένα κοινωνικό-λαϊκό στίγμα, συγκρινόμενη με άλλες κυβερνήσεις στην ΕΕ και αυτούς που έχουμε τώρα.

      Δεν αντιλέγω φυσικά, πως έμεινε από δυνάμεις, σθένος και προνοητικότητα. Πως θα τη θέλαμε πιο αποφασιστική και πιο αποτελεσματική.

      Την ίδια ώρα, ας βάζουμε και στην εξίσωση το σχήμα εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας στην Κύπρο.

      Γιατί η αναφορά σου στον νόμο για την αύξηση της φορολογίας της κερδοφορίας, όπως και άλλοι φορολογικοί νόμοι, δε πέρασαν από συγκεκριμένες ταξικές-κομματικές συμμαχίες στη Βουλή.

      Οπότε, όπως λέει κι ο φίλος μου ο Ναθαναήλ, δεν μπορεί να γίνει σχεδόν τίποτα αν διατηρηθούν οι παραταξιακές δυνάμεις στα ίδια επίπεδα (αυτό που ανέλυσα πιο πριν με τον εγκλωβισμό), κι ακόμα χειρότερα με την αύξηση της αποχής και της αποπολιτικοποίησης.

      Κι αν δεν μπορούμε να μιλάμε για πλειοψηφικά ενωτικά μέτωπα που να είναι σε θέση να στήσουν πόδι στον συντηρητισμό και την ακροδεξιά μέσα από τους αστικούς θεσμούς, πως μπορούμε να κάνουμε λόγο για άλλα, πιο προχωρημένα πράγματα…;

      Αυτή είναι και η απορία μου προς όσους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προτείνουν άλλες, ακόμα πιο ριζοσπαστικές, δράσεις και πολιτικές.

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος22/11/14, 6:36 μ.μ.

    Θα σταθώ στα δυό σου σημεία που θεωρώ ότι είναι τα πιο σημαντικά.

    1. "Για να σπάσει αυτός ο μεγάλος βράχος που εγκλωβίζει τις λαϊκές μάζες σε αυτοκτονικές επιλογές, απέναντι από τις δυνάμεις που τον υπερασπίζονται, η Αριστερά πρέπει να διεκδικεί μερίδιο αστικής εξουσίας
    .
    Δεν μπορείς να εξισορροπήσεις τους μύθους, τα ιδεολογήματα και τα στημένα της Δεξιάς, από θέση μείζονος ή ακόμα περισσότερο, είσονος αντιπολίτευσης."

    Δεν θα βάλω πως αυτό στέκει θεωρητικά για να κρατήσω την συζήτηση στο πρακτικό και για αναγνώστες που ενδεχομένως [κακώς] να μην πολυ-συμπαθούν την θεωρία.

    Διαφωνώ. Ταξική πολιτική τι σημαίνει. Σημαίνει ότι ο κόσμος που στήριξε και στηρίζει ΑΚΕΛ να του ζητηθεί να το δείξει και έμπρακτα, όχι μόνον με την ψήφο. Σημαίνει ιδεολογικά-ιστορικά μαθήματα στους νέους για να καταλάβουν το περιεχόμενο πέρα από τα συνθήματα. Σημαίνει οργάνωση στο χώρο δουλειάς. Σημαίνει εμπόδια στο δρόμο σε κάθε αντιλαική πολιτική, σημαίνει εμπιστοσύνη στην νοημοσύνη των εργαζομένων να καταλάβουν την κρισιμότητα της κατάστασης. Το ΑΚΕΛ λειτουργεί επικοινωνιακά, εντελώς εκλογιστικά προσπαθώντας να διασφαλίσει σε ένα επίπεδο την παρουσία του στα ΜΜΕ και παράλληλα να συμβιβάσει πράγματα ασυμβίβαστα. Η εποχή δεν τραβά άλλο αυτή την πολιτική. Ας αναβαθμίσει τα μέσα του το κόμμα, ας μπει στα σπίτια του κόσμου με συγκεκριμένες ταξικές πολιτικές που το σύστημα δεν αντέχει να πραγματοποιήσει. Μπορεί να μην ξαναέχει το 40% του κόσμου, αλλά προτιμότερο 15 με μαχητικότητα παρά 40 και συμβιβασμένο εγκλωβισμένο στο πως θα ανακτήσει την αίγλη του με μάρκετινγκ και πολιτική επικοινωνία. Και να μην ξεχνάμε πως η απηχηση στον κόσμο θα πάει σύμφωνα και με τις καταστάσεις επί του εδάφους. Η επιστήμη και λογική είναι σύμμαχος του ΑΚΕΛ, δεν πρέπει να υποπέσει στο μάρκετιγκ συναισθημάτων που κάνουν τα αστικά κόμματα. Αυτό δεν θα φανεί αύριο τόσο αλλά και μακρυπρόθεσμα πολύ περισσότερο. Λαική αντιπολίτευση λοιπόν.

    2. "Γιατί η αναφορά σου στον νόμο για την αύξηση της φορολογίας της κερδοφορίας, όπως και άλλοι φορολογικοί νόμοι, δε πέρασαν από συγκεκριμένες ταξικές-κομματικές συμμαχίες στη Βουλή."

    Δεν ήταν ταξικές οι συμμαχίες στην βουλή, ήταν κομματικές. Και ο λόγος είναι απλός, όλα τα άλλα κόμματα στο πολιτικό πεδίο της Κύπρου είναι ανοικτά αστικά κόμματα. Επομένως δεν τίθεται θέμα ταξικών συμμαχιών αλλά αν θέλουμε να βάλουμε μέσα το ταξικό, ήταν ζήτημα ΔΙΑταξικών συμμαχιών. Δηλαδή συμμαχίας με αστικά κόμματα. Και να το πούμε ότι για να μην περάσουν κάποια μεμονομένα ζητήματα πέρασαν άλλα πολύ μεγάλα. Όπως έγινε για παράδειγμα με το ζήτημα των εκποιήσεων. Που το ΑΚΕΛ ολημερίς αναφωνούσε πως διαφωνεί με την φιλοσοφία των εκποιήσεων αλλά δεν γύριζε η γλώσσα του να πει ακριβώς γιατι διαφωνεί, και ότι αυτή ειναι η πολιτική της Ε.Ε. Και αποφάσισε να ρίξει την ευθύνη και το μπαλάκι στην κυβέρνηση. Αυτό δεν είναι υπέυθυνη στάση απέναντι στους εργαζόμενους, και ο κόσμος το θυμάται αυτό. Στην ανάγκη του ο κόσμος δεν θα φάει εθνικισμό, θα δει ποιος το βοηθάει, αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν και οι συνδυκαλιστές της ΠΕΟ.

    Εδώ βάζω ξανά το ερώτημα που έβαλα στο προηγούμενο άρθρο

    πως θα διασφαλιστεί η πολιτική μανούβρα χωρίς να απαιτηθεί από τις συνεργασίες ο συμβιβασμός στο τελικό αποτέλεσμα που αποτελεί τη βάση του ρεφορμισμού?

    Δ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στο τελευταίο σου -και βασικό- ερώτημα, δεν έχω την απάντηση. Ούτε κι εγώ δεν μπορώ να φανταστώ πως μια συνεργασία με όσους μπορεί να συνεργαστεί η Αριστερά, θα δώσει πραγματικές λύσεις για τον κόσμο της εργασίας και γενικά για τον τόπο.

    Για το ζήτημα των εκποιήσεων και για τις εναλλακτικές που (δεν) προτίνει το ΑΚΕΛ, δεν θα μπορούσες να τα γράψεις καλύτερα...

    Στην ανάγκη του ο κόσμος τρώει κι εθνικισμό, ναι. Ο φασισμός πως γενιέται δηλαδή;

    Για τα υπόλοιπα θα επιφυλάξω τις σκέψεις μου οταν θα έχω περισσότερη άνεση χρόνου. Θα πω μόνο το εξής για να προδιαθέσω για το τι θα ακολουθήσει: δεν μπορούμε να έχουμε απόλυτη "εμπιστοσύνη στη νοημοσύνη των εργαζόμενων" (όπως το θέτεις), γιατί η πλειοψηφία τους (μας) δεν αναγνωρίζει την ταξική της υπόσταση και θέση.

    Χρόνια περιμένουμε και τραγουδάμε "αν ξυπνήσει μονομιάς θα ρθει ανάποδα ο ντουνιάς" αλλά, παρά τις χούντες, τα πραξικοπήματα, τις εισβολές και τις άλλες τόσες τραγωδίες που κανονικά θα είχαν αυξήσει τα επίπεδα συνειδητότητας, αυτό δεν γίνεται.

    Σε ευχαριστώ και πάλι γιατί γράφεις κατανοητά και δομημένα, έτσι ώστε να σε καταλαβαίνουν όλοι. Κι αυτό είναι το πρώτο ζητούμενο για μια νέα αριστερά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην Αγκάρρα κυκλοφορεί μια πολύ καλύ τοποθέτηση-μελέτη για τα διαχρονικά όρια ταξικής πολιτικής του ΑΚΕΛ που αξίζει να διαβαστεί από όσους ψάχνονται (εδώ)

      Διαγραφή
    2. Φίλε Δ, να βάλω μια σημείωση εδώ μιας και έχω λίγο χρόνο σχετικά με την αμφισβήτηση εκ μέρους σου της θεωρητικής υποστήριξης των ενιαίων αντιφασιστικών μετώπων που διεκδικούν την εξουσία ως προπομπός μιας επαναστατικής κυβέρνησης.

      Λες «Δεν θα βάλω πως αυτό στέκει θεωρητικά για να κρατήσω την συζήτηση στο πρακτικό και για αναγνώστες που ενδεχομένως [κακώς] να μην πολυ-συμπαθούν την θεωρία». Μας τη λες με λίγα λόγια (ευγενικά και με τακτ), πως δεν στηρίζουμε τη διαλεκτική μας και τις απόψεις μας σε θεωρητικά εργαλεία.

      Δεν είναι έτσι φυσικά τα πράγματα. Τα ενιαία μέτωπα είναι διακήρυξη του πρώτου ακόμα συνεδρίου της 3ης ΚΔ (με τον Λένιν) και συνεχίζονται μέχρι το 7ο, διαχωρίζοντας την αστική δημοκρατία από την φασιστική χούντα. Ένα χρήσιμο κείμενο για την πορεία της τρίτης διεθνούς και τις αποφάσεις της εδώ (http://ergatikosagwnas.gr/EA/index.php/2012-02-04-20-07-12/984--7-)

      Δεν γίνεται σε καμιά περίπτωση να μελετούμε τη δράση και τη στάση της Κυπριακής αριστεράς και ειδικά του ΑΚΕΛ, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τις διεθνείς συνθήκες και συγκεκριμένα τις αποφάσεις των συνεδρίων των ΚΔ.

      Ακόμα κι αυτή η διάλυση της 3ης διεθνούς, είναι ενδεικτική για τα όρια των κομμουνιστικών-εργατικών κομμάτων παγκόσμια. Ο όποιος συμβιβασμός δηλαδή, δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα εσωτερικών διεργασιών, όσο της γενικότερης τάσης από το 1920 και μετά όπου ο καπιταλισμός οργανώθηκε για αντιμετώπιση των κινημάτων με αιχμή του δόρατος τον φασισμό.

      Δεν μπορούμε δηλαδή να κρίνουμε αποσπασματικά της στάση του ΑΚΕΛ και γενικά τη φόρμα που έχει πάρει μετά τον 2ο ΠΠ, αλλά ως αποτέλεσμα και αλληλεπίδραση των παγκόσμιων συνθηκών.

      Κι αυτό, σαν μια πρώτη απάντηση και στο κείμενο της Αγκάρρας, που διαισθάνομαι πως έχει σχέση και με τις παρεμβάσεις σου φίλε Δ στο μπλογκ μου.

      Διαγραφή
    3. Ανώνυμος26/11/14, 3:15 μ.μ.

      Φίλε νέε,

      είχα ομολογουμένος τεμπελιάσει στην τελευταία μου ανάρτηση. Φυσικά και ο φασισμός είναι ορατή επιλογή για τα κομμάτια του πληθυσμού που δεν μπορεί να δει πέρα από τον εθνικισμό του. Δεν θα το κάνουν όλοι όμως, και σίγουρα όχι αυτοί που μέσα από το μετερίζι τις δουλειάς βλέπουν την ταξική δράση. Είναι μια ποιοτική διαφορά, που δείχνει ότι πολύς κόσμος έστω και αν δεν είναι ιδεολογικά ενταγμένος ούτε καν στην αριστερά, μέσα από ταξική πάλη μπορεί να συσπειρωθεί για να πάει ενάντια όχι μόνο σε μέτρα λιτότητας αλλά και να διεκδικίσει περισσότερα και να συμβάλει αποφασιστικά σε ανατροπή. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το ΠΑΜΕ. Και η ΠΕΟ έχει αρκετά μέλη που γνωρίζω που δεν είναι καν αριστεροί. Αυτοί όλοι θέλουν απλά την οργάνωση και το συνδικάτο τους να αγωνίζεται ενάντια στους κεφαλαιοκράτες.

      Βεβαίως δεν μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τις πολιτικές στατικά και χωρίς τον διεθνή παράγοντα και τις εξωγενείς πιέσεις. Το ζήτημα του τι είναι αντικειμενικό και πως το υποκειμενικό πολλές φορές γίνεται αντικειμενικό είναι μεγάλο ζήτημα. Το ουσιαστικό όμως είναι ένα. Κατ΄ουδεμίαν κατάσταση δεν σταματάς να λες για τι παλεύεις, δεν αλλάζεις στόχους μακρυπρόθεσμους. Και το λέω γιατί δεν ακούμε το ΑΚΕΛ να μιλάει για σοσιαλισμό ούτε στα κανάλια που καλείται, ενώ αποδέχεται όλες τις αστικές ορολογίες χωρίς να επισημάνει τις ποιοτικές διαφορές. Σε αντίθεση φυσικά στις λέσχες και στα καφενεία στα οποία μπορεί κάποιος να ακούσει πολλά ριζοσπαστικά, αλλά και το χειρότερο την δικαιολόγηση του συμβιβασμού με ΜΑρξιστικοφανή τρόπο, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τι; Ένα παράδειγμα ήταν η αυταπάτη της κυβερνητικής εξουσίας. Πολλοί στο ΑΚΕΛ παραδέχτηκαν ότι και με την κυβερνητική εξουσία στα χέρια, δεν θα μπορούσε να γίνει και κάτι πολύ διαφορετικό απ΄ότι έγινε. Ότι δηλαδή εαν είχαμε κυβέρνηση ΑΚΕΛ ξανά, τα προβλήματα του αστικού κράτους και της αστικής οικονομίας δεν λύνονται με συνταγές αναδιανομής του πλούτου. Ε αυτό δεν πρέπει να μπει κάτω στο τραπέζι και να το πει στο λαό;

      Για το ζήτημα της ιστορίας. Ο συμβιβασμός πολλών ΚΚ σε όλη την Ευρώπη μεταπολεμικά τι αποτελέσματα είχε; Έχουμε αρκετό υλικό αν θέλουμε να μιλήσουμε για τα λάθη αυτά. Σημασία έχει πως εαν το εργατικό λαικό κίνημα στην Κύπρο θέλει μαθήματα ιστορίας για να χαράξει πορεία, μπορεί να μάθει απ΄τα λάθη του παρελθόντος. Αλλά δυστυχώς κολλήσαμε στα εύκολα πάλι, ενάντια στην λιτότητα και υπερ μιας κευνσιανής διαχείρισης.

      Συμφωνώ στη βασική σου θέση όμως ότι συσπειρωτική αρχή θα μπορούσε να είναι ένα μέτωπο ενάντια στην ΕΕ το ΝΑΤΟ και τις πολιτικές που εκφράζονται απ αυτούς. Αλλά θέλει κότσια και οργάνωση για έτσι πράγμα, κάτι που δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένος κανείς μέχρι στιγμή να κάνει.

      Δ.

      Διαγραφή
    4. Γεια σου και πάλι Δ,

      Δεν μπορούμε να μιλάμε με όρους πρώτου παγκοσμίου, εφόσον περάσαμε (σαν κίνημα) μέσα από τον μεσοπόλεμο, τον δεύτερο, τον ψυχρό και ακολούθως την λεγόμενη κατάρρευση.

      Ούτε και η διαλεκτική του Δημητρώφ μπορεί, νομίζω, να λογιστεί ως συμβιβασμός.

      Αυτό που έχουμε ανάγκη (και τώρα και πάντα), είναι μια συσπειρωτική αρχή όπως λες και συ, μια κοινή συνισταμένη που λέω κι εγώ, ένα μίνιμουμ πρόγραμμα συσπείρωσης των σοσιαλιστών, των αγωνιστών της ταξικής και διεθνιστικής πάλης.

      Ένας πολύ καλός φίλος και μέλος του ΑΚΕΛ, στο τελευταίο προγραμματικό συνέδριο έβαλε θέση υπέρ της αλλαγής του συνθήματος για την Ευρώπη (αντί για "υπέρ της ευρώπης των λαών, ενάντια στην ευρώπη των μονοπωλίων" στο "υπερ της ευρώπης του σοσιαλισμού, ενάντια στην καπιταλιστική ολοκλήρωση"). Πήρε 40 ψήφους στους 800 τόσους.

      Το ποτήρι (με το ΑΚΕΛ) μπορεί να το δει κάποιος μισογεμάτο ή μισοάδειο. Είναι καταρχάς θετικό που υπάρχει πολιτικός οργανισμός στον οποίο αφιερώνονται διαδικασίες και γίνεται συζήτηση και ψηφοφορία για ριζοσπαστικές θέσεις όπως αυτές του φίλου μας. Είναι θετικό επίσης πως βρέθηκαν εκεί μέσα 40 σύντροφοι που δεν έσκυψαν το διαλεκτικό τους κεφάλι. Μπορεί δηλαδή να γίνει ζύμωση και να διακριθεί μια τάση μέσα στο κίνημα που να δικαιώνει τις προσδοκίες μας. Υπάρχει όμως μπροστά μας, δρόμος ανηφορικός.

      Ο λόγος που μείς οι δυο, παρά τις διαφορετικές προσεγγίσεις μας, βρίσκουμε κοινά πατήματα και κρατούμε επαφή στα βασικά, είναι (νομίζω και πάλι) γιατί δεν κάνουμε το λάθος να θεωρούμε πως μπορεί να προκληθεί ζύμωση πάνω σε σοσιαλιστικά προτάγματα, κόντρα ή επιτιθέμενοι στο ΑΚΕΛ.

      Και όχι φυσικά γιατί το ΑΚΕΛ είναι κανα τοτέμ ή ξέρω γω που θα ήταν ανίερο ας πούμε να το θίξουμε (οι αλήθειες πρέπει να λέγονται αν θέλουμε να προχωρήσουμε), αλλά γιατί συγκεντρώνει τον κόσμο που είναι δεκτικός σ αυτά που θέλουμε να κάνουμε.

      Πρέπει να γίνουν από τους πιο αποφασισμένους κάποια βήματα πίσω, κι απ τους αναποφάσιστους κάποια βήματα μπροστά, για να βρεθούμε όλοι και να βαδίσουμε μαζί σε μια κατεύθυνση. Η πρωτοπορία, δεν είναι ξεχωριστό κομάτι της εργατικής τάξης. Αυτό έχω μάθει από τον Μαρξ. Ούτε και υπάρχει ενιαία σοσιαλδημοκρατία. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να διακρίνουμε τις ποιοτικές διαφορές.

      Η κεϋνσιανή διαχείριση, ή και η αστική δημοκρατία ως ένα βαθμό, είναι συμβιβασμοί που ανάλογα με την ιστορική περίοδο, είναι υπέρ των εργαζόμενων, χειραφετούν και βελτιώνουν το βιοτικό επίπεδο.

      Αυτό που η πρωτοπορία γνωρίζει είναι πως δεν μπορούν να το κάνουν για πολύ. Πως δηλαδή, τα εγγενή χαρακτηριστικά μιας έστω και "τέλειας σοσιαλδημοκρατίας", θα μας οδηγήσουν αργά ή γρήγορα μπροστά σε αδιέξοδα.

      Αυτή είναι η αντίφαση μέσα στην οποία καλούμαστε να ισορροπήσουμε, όπως και όλοι οι προηγούμενοι αλλά και οι επόμενοι.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...