"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

7 Δεκεμβρίου 2014

Πραξικοπήματα, σοσιαλισμός και CIA

Σαλβαντόρ Αγιέντε και Ερνέστο Γκεβάρα
  • Στριφογυρνά στο μυαλό μου αυτές τις μέρες ένα ζήτημα με το οποίο θα ήθελα να συνεχίσω την περασμένη μου ανάρτηση: Αφορά το χιλιοειπωμένο από κομμουνιστές και φιλοκομμουνιστές επιχείρημα για την πτώση της αριστερής κυβέρνησης του Αγιέντε στη Χιλή το 73’.
  • Ακούω λοιπόν εδώ και χρόνια φίλους να υποστηρίζουν πως το πραξικόπημα του Πινοσέτ, αποδεικνύει πως δεν μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός χωρίς ταξική σύγκρουση και βίαιο ξήλωμα των αστικών θεσμών. Στο τελευταίο φυσικά δεν θα διαφωνήσω, αλλά ας μου επιτραπεί να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου για τους λόγους που πνίγηκαν μέσα στο αίμα τους τα σοσιαλιστικά οράματα των χιλιανών αγωνιστών.
  • Ο βασικός λόγος που έφερε την αιματηρή δικτατορία στη Χιλή, την Αργεντινή και άλλες τόσες χώρες ανά τον κόσμο, είναι γιατί οι δημοκρατικές κυβερνήσεις και τα προοδευτικά κινήματα που κατάφεραν να κερδίσουν χώρο μέσα στα αστικά πολιτεύματα, δεν διέλυσαν εγκαίρως και αποτελεσματικά τις φιλοΝΑΤΟϊκές δομές μέσα στα εθνικά στρατεύματα, και δεν αποκάλυψαν τους πράκτορες της CIA σε όλο το φάσμα της κρατικής μηχανής, ειδικότερα στα λεγόμενα σώματα ασφαλείας.
  • Για να γίνει αυτό το ξήλωμα, δεν είναι προαπαιτούμενο να μπει η οποιαδήποτε χώρα σε κομμουνιστική πορεία. Και ομοίως, για να προκαλέσει και να στηρίξει ένα πραξικόπημα η CIA, δεν είναι απαραίτητο να διαισθανθεί άμεσο κομμουνιστικό κίνδυνο.
  • Οι ΗΠΑ διευθύνουν και στηρίζουν πραξικοπηματικές κυβερνήσεις όπου θεωρούν πως κινδυνεύουν τα συμφέροντα των πολυεθνικών τους, των ντόπιων αντιπροσώπων τους και των περιφερειακών συμμάχων τους. Τους ενοχλούν ακόμα και μετριοπαθείς δεξιές κυβερνήσεις οι οποίες ακολουθούν μια γενικότερη ανεξαρτησιακή πολιτική και δίνουν ελευθερία κινήσεων στην αριστερά. Δεν ρίχνουν δηλαδή μια κυβέρνηση γιατί έχει σώνει και καλά σοσιαλιστικά προγράμματα. Κλασικά παραδείγματα είναι η Ελλάδα του 67’ και η Κύπρος του 74’.
  • Το επιχείρημα αυτό λοιπόν, είναι σε μεγάλο βαθμό επιπόλαιο. Ναι, ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς σύγκρουση και βία ενάντια στους εκμεταλλευτές, αλλά το πραξικόπημα της CIA στη Χιλή δεν παύει να είναι όπως όλα τα άλλα πραξικοπήματα της CIA σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.
  • Και κάτι τελευταίο: Αν το πραξικόπημα κατά του Αγιέντε είναι η απόδειξη για κάποιους πως δεν υπάρχει «συνταγματικός δρόμος» προς τον σοσιαλισμό (που σίγουρα δεν υπάρχει), τότε τι θα μπορούσε να λεχθεί για το πραξικόπημα του Γέλτσιν και της νομενκλατούρας της ΕΣΣΔ, κατά της σοβιετικής εξουσίας;
  • Η δικτατορία του προλεταριάτου ήταν τελικά ικανή να αποσοβήσει τα κατά συρροή πραξικοπήματα που επισυνέβησαν μέχρι να ξηλωθούν τα σφυροδρέπανα από το Κρεμλίνο;
  • Γιατί μην μου πείτε, πραξικόπημα είχαμε κατά κάποιο τρόπο και στη Μόσχα το 91’, και ειδικότερα το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη του 1993. Το περιγράφει καλύτερα απ’ τον καθένα η καναδέζα Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο και ντοκιμαντέρ της, «Το δόγμα του σοκ» (λεπτά 40 έως 47).
  • Αξίζει νομίζω να επισκεφτούμε ξανά αυτές τις ιστορικές περιοχές και να βγάλουμε τα σωστά και πραγματικά χρήσιμα συμπεράσματα που θα μπορούν να μας καθοδηγήσουν μακριά από παγίδες και γενικεύσεις. 
Το δόγμα του νεοφιλελεύθερου φασισμού

2 σχόλια:

  1. Φίλε Νέε,

    Ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα ζητήματα που πραγματεύεσαι στις τελευταίες 4-5 αναρτήσεις ΣΟΥ, όπως και οι συζητήσεις που ακολούθησαν. Δυστυχώς δεν κατάφερα να κάμω μέχρι τώρα κάποια παρέμβαση, κυρίως λόγω περιορισμένου χρόνου. Έχω όμως πολλά κατά νουν που θα μπορούσα να πω και να γράψω, κυρίως συμπληρωματικά στα όσα έχουν ήδη ειπωθεί και γραφτεί καθώς και διάφορες επιμέρους διαφωνίες ή και ακόμα διαφορετικές προσεγγίσεις...

    Ιδιαίτερα σε σχέση με το ζήτημα του αστικού στρατού [τον «ύπουλο εχθρό του λαού», όπως τον ονομάζεις] και τις όποιες εξ αριστερών προσπάθειες για αλλαγή των προσανατολισμών του με τη διείσδυση ή/και αξιοποίηση αριστερών κομμουνιστών αξιωματικών που πιθανόν να βρίσκονται στις δομές του, ένα θέμα με το οποίο καταπιάνεσαι στις δύο τελευταίες αναρτήσεις ΣΟΥ συνδυάζοντας το μάλιστα και με το χιλιανό σοσιαλιστικό πείραμα, έχω αρκετά να πω... Ξεκίνησα δε να γράφω κι ένα σχόλιο για εδώ, αλλά τελικά βγήκε πολύ μεγάλο. Γι’ αυτό και αντί να το καταθέσω εδώ θα προσπαθήσω να το επεξεργαστώ λίγο περισσότερο για να το παρουσιάσω ως ξεχωριστή ανάρτηση στο Blog ΜΟΥ...

    Δυο λόγια όμως θα πω κι εδώ:
    Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο για να μην πω και αδύνατο ν’ αλλάξει ο αντιδραστικός χαρακτήρας και ρόλος των αστικών “εθνικών και υπερεθνικών [όπως αυτός του ΝΑΤΟ] στρατών, παρά τις κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις που μπορεί να τύχουν, όπως ας πούμεν τη Βενεζουέλα [κυρίως] ή στην Βολιβία...
    Άσε που ιστορικά οι όποιες προσπάθειες των συγκροτημένων κομμουνιστικών κομμάτων σε προγενέστερες δεκαετίες να δημιουργήσουν μέσα στον στρατό κομμουνιστικούς πυρήνες αποτελούμενους από αξιωματικούς, ή να οργανώσουν κινήματα απέτυχαν ή/και πνίγηκαν στο αίμα και οι κομμουνιστές γενικώς και κυριολεκτικά σφαγιάστηκαν [Ιράν, Ιράκ, Σουδάν, Ινδονησία – πιο πολλά σ’ άλλη ανάρτηση ΜΟΥ]...

    Πέραν τούτου, είναι σε θέση κάποιος να διανοηθεί ότι οι μισθοφορικοί στρατοί της Αμερικής και των άλλων ΝΑΤΟϊκών χωρών μπορούν αλλάξουν πορεία πλεύσης;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι φυσικά φίλε Άνευ, δεν μπορούν να αλλάξουν πλεύσεις οι «εθνικοί στρατοί» εφόσον βρίσκονται ουσιαστικά υπό τον έλεγχο και τις διαταγές των ιμπεριαλιστών.

      Γι αυτό και πρώτο σύνθημα αλλά και πολιτική δράση που μπορεί να ενώσει προοδευτικές δυνάμεις, πρέπει να αφορά την αποδέσμευση και τον απογαλακτισμό που τες δυτικές δομές σε ότι αφορά κυρίως τες λεγόμενες δυνάμεις ασφαλείας, για να μεν μιλούμε μόνο για στρατό.

      Τούτο στην Κύπρο θα σήμαινε απογαλακτισμό που τες ελληνικές στρατιωτικές δομές σε πρώτη φάση. Αυτό το πολιτικό πρόγραμμα θα ήταν για μένα πραγματικά ριζοσπαστικό και θα μπορούσε να οδηγήσει σε διαδικασίες κοινωνικής απελευθέρωσης που με τη σειρά τους θα επέτρεπαν προώθηση του εκδημοκρατισμού του στρατού καθώς και των υπόλοιπων ταξικών ζητημάτων.

      Δεν υπάρχει νομίζω πιο ριζοσπαστική πολιτική διακήρυξη στα πενήντα τόσα χρόνια ιστορίας της κυπριακής δημοκρατίας, από την επιστολή Μακαρίου στον Γκιζίκη παραμονές του πραξικοπήματος με την οποία προανάγγελλε αποχώρηση των ελλήνων αξιωματικών, ανεξάρτητα από το γεγονός πως δεν υπήρχε το ιδεολογικό υπόβαθρο για αυτή την ενέργεια.

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...