"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

28 Φεβρουαρίου 2014

Την Ευρώπη μου μέσα...

Αν μ' αγαπάς φίλα σταυρό....
  • Δεν θα πληρωθεί κανείς δημόσιος, λήπτης βοηθημάτων ή συνταξιούχος για τον Μάρτη και τον Απρίλη. Δεν θα πάρουμε τη δόση μας με τα σκέρτσα που κάνουμε…
  • Γιατί ως γνωστόν, όταν ο πρεζάκιας τα σπάει με τον έμπορα, όλο και μια νοθευμένη θα πρέπει να περιμένει. Του την έχουν στημένη!
  • Πέρσι, καρναβάλια ήταν πάλι, τον πήρε και τον σήκωσε το «ναρκομανή». Του φάνηκε λέει σκάρτο το πράμα και την είπε στον μεγάλο, κι ο μεγάλος τον έκανε πειραματόζωο.
  • Τώρα θα τον αποτελειώσει, να μου το θυμηθείτε. Εκτός κι αν βρει τη δύναμη να κόψει την πρέζα ο ασθενής και να πει άντε γεια στο μαλάκα.  
Η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης!
  • Άντε πάλι ξανά-μανά με την τρομοκρατία τους. Ώρα είναι πάλι να βγει κανάς Σιακόλας και τα τοιαύτα, σαν τις προάλλες, να μας τη λέει γιατί δεν είμαστε όσο δουλοπρεπείς μας ανέμενε η αφεντιά του.
  • Ο Τσουρούλλης, όπως τα λέει χύμα και κεφάτα ο Anef, ξεκίνησε δουλειά από την πρώτη στιγμή. Τώρα να δείτε υπερωρίες και ποιότητα καλεσμένων στα κανάλια. Χούντα τηλεοπτική, κανονική.
  • Για μια ακόμη φορά το κέντρο κάνει παιχνίδι. Ακόμα και με τις φράξιές του. Η ομάδα Κάρογιαν, όπως και η ομάδα Παπαδόπουλου, παίζουν πάντα αυτόνομα. Δύο κόμματα στη συσκευασία του ενός.
  • Η μεγάλη πλάκα της υπόθεσης είναι πως ο Παπαδόπουλος φεύγοντας από την κυβέρνηση, την στήριξε στην πιο κρίσιμη για το 2014, κι αυτοί που έκαναν στην ουσία τον Αναστασιάδη Πρόεδρο, του γύρισαν την πλάτη.
  • Ας είναι κι έτσι. Αν και δεν θα μείνει για πολύ έτσι!
  • Υποψιάζομαι πως η ομάδα Κάρογιαν θα επιδιώξει να συνεργαστεί αυτόνομα με την κυβέρνηση, και θα αρχίσει να παίζεται το παιχνίδι ανάποδα! Οι Παπαδοπουλικοί θα τρέχουν τώρα να αποβάλουν τους Καρογιαννικούς!!!
  • Σε κάθε περίπτωση, είτε που η κοινωνία θα ξεπεράσει τα φοβικά της σύνδρομα και θα πάρει την τύχη της στα χέρια της, είτε οι εκβιασμοί και η προπαγάνδα της άρχουσας τάξης θα περνούν, κάθε φορά πιο εύκολα από τους αμέσως προηγούμενους.
  • Η κυβέρνηση Αναστασιάδη είναι ολομόναχη στον ένα χρόνο, παγκόσμιο ρεκόρ για κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και «εθνικής σωτηρίας».
  • Η δική της σωτηρία είναι το Γιούρογρουπ, η Τρόικα και η Κομισιόν!  Αυτά είναι το έθνος της και η «αγία τριάδα» της, βοήθειά της.
Η μάχη στην Ουκρανία
  • Οι σημαντικότερες εξελίξεις στον ευρωπαϊκό όμως χώρο, δεν λαμβάνουν χώρα στην Κύπρο ή τις δοκιμαζόμενες χώρες του νότου, αλλά στην Ουκρανία.
  • Εκεί, οι φασίστες έγιναν ξεκάθαρα οι εταίροι των ευρωπαίων «εταίρων» και των εγχώριων καπιταλιστικών συμφερόντων. Απαγορεύτηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα και λιντσάρονται αξιωματούχοι του!
  • Η μάχη Ρωσίας-Δύσης μεταφέρεται από την Λιβύη, τη Συρία και την Κύπρο, στην Ουκρανία, το μαλακό υπογάστριο της «αρκούδας». Και δέστε πάλι που όλα παίρνουν μια ακροδεξιά, φανταμενταλιστική και μιλιταριστική μορφή όταν είναι να επιτεθούν οι ΝΑΤΟϊκοί.
  • Η δήθεν πρεμούρα της ΕΕ να περιορίσει ή να καταπολεμήσει το νεοναζισμό και το ρατσισμό, όπως πχ στην Ελλάδα, τη Γερμανία και αλλού, αποδεικνύεται στην Ουκρανία να μην έχει αντίκρισμα.
  • Υιοθετούν και υποστηρίζουν ότι να ναι για να κάνουν τη δουλειά τους, από την Αλ Κάιντα μέχρι και νοσταλγούς των SS...

27 Φεβρουαρίου 2014

Μερικές σκέψεις για τις ιδιωτικοποιήσεις και τους εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα ενόψει της σημερινής κινητοποίησης

  • Μας δίνεται σήμερα το απόγευμα άλλη μια ευκαιρία να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας. Στη κινητοποίηση στις 5 το απόγευμα έξω από τη Βουλή, θα είναι μαζί μας αυτή τη φορά και οι απεργοί των τριών ημικρατικών οργανισμών που έχουν μπει στο στόχαστρο των ιδιωτικοποιήσεων.
  • Δικαίως θα απορούν πολλοί, γιατί οι συνδικαλιστικές οργανώσεις της CYTA, της ΑΗΚ και της Αρχής Λιμένων, δεν κατάφερναν να πάρουν απόφαση υπέρ της συμμετοχής τους στις προηγούμενες δύο κινητοποιήσεις που οργανώθηκαν από την πλατφόρμα των 18 και πλέον φορέων κατά της λιτότητας.
  • Η αλήθεια είναι, πως όπως ακριβώς συμβαίνει με την ΠΑΣΥΔΥ των δημόσιων υπαλλήλων, την ΟΕΛΜΕΚ των καθηγητών Μέσης και φυσικά τη ΣΕΚ, στις συνδικαλιστές οργανώσεις των ημικρατικών δεν υπάρχει ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση, αλλά ούτε και μια στοιχειώδης διεκδικητική στρατηγική ενόψει της διασπάθισης που επιχειρείται εκ μέρους του μεγάλου κεφαλαίου, μέσω φυσικά της Κυβέρνησης Αναστασιάδη και των οδηγιών της ΕΕ και του ΔΝΤ.
  • Η χρησιμοποίηση της ΠΑΣΥΔΥ, της ΟΕΛΜΕΚ και των υπόλοιπων συνδικαλιστικών οργάνων του ευρύτερου δημόσιου τομέα από το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο, είναι κάτι περισσότερο από εμφανής, και είναι ακριβώς αποτέλεσμα της διασύνδεσής τους με το ΔΗΚΟ, τον ΔΗΣΥ και σε μικρότερο βαθμό την ΕΔΕΚ.
  • ΠΑΣΥΔΥ και ΟΕΛΜΕΚ, επί περασμένης διακυβέρνησης και όταν ξεκινούσαν να εφαρμόζονται μέτρα λιτότητας, έπαιρναν αποφάσεις για απεργίες και στάσεις εργασίας ακόμα και στη βάση φημών. Τώρα, δεν «συγκινούνται» παρά τις εξόφθαλμες τάσεις της Κυβέρνησης Αναστασιάδη να ξεχαρβαλώσει τα εργασιακά δικαιώματα, είτε βάσει του μνημονίου που η ίδια υπέγραψε, είτε βάσει των εκθέσεων του ΔΝΤ για την παιδεία και την δημόσια υπηρεσία. 
  • Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ενάντια στη συμμετοχή των οργανώσεών τους στις προηγούμενες δύο κινητοποιήσεις κατά της λιτότητας, ψήφιζαν σε ΟΕΛΜΕΚ και ΟΛΤΕΚ οι εκπρόσωποι των παρατάξεων που πρόσκεινται σε ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ αλλά και της ΕΔΕΚ.
Τα σύκα-σύκα
  • Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάκτυλό μας, κι ας μην ωραιοποιούμε ή να στρογγυλοποιούμε τα πραγματικά δεδομένα: Μεγάλο μέρος των εργαζόμενων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, με εξαίρεση τους εκπαιδευτικούς που διορίζονται στη βάση της επετηρίδας, βρίσκεται εκεί ως αποτέλεσμα της χρησιμοποίησης της κρατικής μηχανής ως πλατφόρμας εξυπηρέτησης των εκλογικών και κομματικών σκοπιμοτήτων του Κέντρου και της Δεξιάς.
  • Η πλειοψηφία των εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα και τους ημικρατικούς, και είναι χρήσιμο αυτές τις ώρες να είμαστε επιτέλους απόλυτα ειλικρινείς, προέρχονται διαχρονικά από την «εθνική παράταξη». Αυτή που υποτιμά, λοιδορεί αλλά και αντιμάχεται πολλές φορές παίρνοντας το μέρος του κεφαλαίου, οποιαδήποτε Αριστερή προσέγγιση, τόσο στο μεγάλο πρόβλημα του τόπου, όσο και στα εργασιακά και τα οικονομικά θέματα.
  • Δεν είναι τυχαία λοιπόν η απουσία της ΠΑΣΥΔΥ, της ΟΕΛΜΕΚ (και της ΟΛΤΕΚ παραδόξως), της ΣΕΚ και των συνδικαλιστικών οργανώσεων των ημικρατικών που τώρα φαίνεται να έχουν «ξυπνήσει», από τις εκδηλώσεις καταδίκης των πολιτικών που εφαρμόζονται.
  • Καλωσορίζουμε φυσικά την εγρήγορση με την οποία φαίνεται να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις των Κυβερνώντων οι υπάλληλοι των ημικρατικών, αλλά επιτρέψτε μας να έχουμε τις αμφιβολίες μας για το κατά πόσο θα μπορέσουν να κρατήσουν μια ενωτική και αποφασιστική γραμμή μαζί με το υπόλοιπο εργατικό και κοινωνικό κίνημα, ενάντια στη λιτότητα και τις ιδιωτικοποιήσεις.
  • Η δική μας εκτίμηση είναι πως όπως και στην προεκλογική περίοδο, εκεί που έπρεπε δηλαδή να στηθούν αναχώματα στο νεοφιλελευθερισμό και την άκριτη υιοθέτηση των πολιτικών της Τρόικας, οι ηγεσίες αυτών των οργανώσεων θα υποχωρήσουν μπροστά στις κομματικές σκοπιμότητες της Δεξιάς και του Κέντρου.
  • Αυτό φαίνεται και από τις ανακοινώσεις τους αυτή τη στιγμή που μιλάμε, και οι οποίες σε γενικές γραμμές κάνουν λόγο για «διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων» την επόμενη μέρα, αντί να επιμένουν σε διατήρηση του δημόσιου χαρακτήρα των οργανισμών τους.
  • Ο προσανατολισμός και τα όρια λοιπόν αυτών των οργανώσεων και ειδικά των ηγεσιών τους, δεν είναι αυτός που θα ανέμενε η κοινωνία. Η δική μας εντύπωση και πρόβλεψη είναι πως θα υποχωρήσουν στις ιδιωτικοποιήσεις, συντεταγμένα ή ατάκτως και διασπαστικά, μπροστά σε πλάνα εθελούσιας συνταξιοδότησης και πρόωρης αποχώρησης, υποσχέσεις για μη απολύσεις οι οποίες φυσικά δεν έχουν κανένα αντίκρισμα ή και άλλα πλάνα που θα εκπονήσει μπροστά στις κινητοποιήσεις η άρχουσα τάξη.   
Εκεί, ακόμα κι αν οι εργαζόμενοι υποχωρήσουν
  • Την ίδια ώρα, η Αριστερή προσέγγιση στο ζήτημα των εργασιακών διεκδικήσεων και κινητοποιήσεων, είναι και πρέπει να είναι πάντα δεκτική έστω και σε περιστασιακά ή αυθόρμητα «ξυπνήματα» των εργαζόμενων, ακόμα κι αν αυτοί δεν υιοθετούν ή δεν ασπάζονται τα ευρύτερα προτάγματα της Αριστεράς.
  • Το θέμα των ιδιωτικοποιήσεων, δεν αφορά φυσικά τόσο τους εργαζόμενους στους οργανισμούς που έχουν μπει στο στόχαστρο, όσο την ίδια την κοινωνία και το δημόσιο συμφέρον. Οι εργαζόμενοι, μέσω των συντεχνιών τους, πιθανότατα θα δώσουν το πράσινο φως για μερική ή πλήρη αποκρατικοποίηση, βασιζόμενοι σε υπολογισμούς που διατηρούν,  έστω και κουτσουρεμένο, το εργασιακό τους μέλλον.
  • Ούτε και θα πρέπει, κατά τη γνώμη μας, εργαζόμενοι και συνδικαλιστικές ηγεσίες στους ημικρατικούς, να θεωρούνται οι μπροστάρηδες του αγώνα κατά των ιδιωτικοποιήσεων. Μπροστάρης θα έπρεπε να είναι η ίδια η κοινωνία, το κάθε νοικοκυριό, ο κάθε εργαζόμενος, με δουλειά ή χωρίς.
  • Εμείς θα συνεχίζουμε τον αγώνα κατά της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, ακόμα και όταν οι εργαζόμενοι σ’ αυτούς τους οργανισμούς υποχωρήσουν για τον ένα ή τον άλλο λόγο. 
  • Θα είμαστε αυτοί που θα αγωνιστούν για την επανακρατικοποίηση όσων οργανισμών ιδιωτικοποιηθούν και το πέρασμα στο δημόσιο όλων των υπόλοιπων που έχουν άμεση διασύνδεση με το κοινωνικό συμφέρον, έστω κι αν οι οικείοι εργαζόμενοι δεν το θέτουν ως προτεραιότητα.
  • Αυτά τα ολίγα, και ραντεβού έξω από τη Βουλή στις 5 το απόγευμα…    
Υ.Γ.: Το μπάνερ με την προεκλογική επιστολή Αναστασιάδη προς τους υπαλλήλους των ημικρατικών με την οποία «δεσμευόταν» πως δεν θα προχωρήσει σε ιδιωτικοποιήσεις και το οποίο ανάρτησαν σε υπερμεγέθυνση στο κτήριο της CYTA οι εργαζόμενοι, το έβαλαν για να το βλέπουν και να θυμούνται οι κυβερνώντες... ή οι ίδιοι και η ηγεσία τους; 

23 Φεβρουαρίου 2014

Το φίμωτρο της Ειρήνης, οι "κλεφταράδες του λαού" και οι φιλελεύθεροι

  • Σε ένα κυπριακό ιστολόγιο που μάλλον συγκαταλέγεται ανάμεσα στα φιλελεύθερα, ας τα πούμε, μπλογκς της χώρας, το «CYPRUS CRITIC», για μεγάλο χρονικό διάστημα προβάλλονταν στο αριστερό του περιθώριο δύο αισχρά, κατά τη γνώμη μου, πολιτικά υπονοούμενα.
  • Μία λεζάντα, κάτω από το έμβλημα του ΑΚΕΛ, έγραφε μέχρι πρόσφατα: «Οι κλεφταράδες ΤΟΥ ΛΑΟΥ». Η άλλη, κάτω από μια φωτογραφία της Ειρήνης Χαραλαμπίδου στην οποία έχει «εφαρμοστεί» ένα επιπρόσθετο χιαστί φίμωτρο,  αναγράφεται: «Please…Σταμάτα να μιλάς για οικονομία και κλήρωσε κανένα αρμόνιο να ησυχάσουμε»…
  • Οι «κλεφταράδες του λαού» έχουν εσχάτως «αποκαθηλωθεί» από το ιστολόγιο, με τη θέση τους να παίρνει η ατάκα «ΝΑΙ, προχώρα τζιαι χέστους απορριπτικούς», κάτω από μια φωτογραφία του Νίκου Αναστασιάδη. Η εξέλιξη αυτή, έχει πιθανότατα ως αιτία τη στάση του ΑΚΕΛ ως προς την επανέναρξη των συνομιλιών.
  • Η Ειρήνη συνεχίζει να έχει την «τιμητική» της, διότι ακόμα, προφανώς, ενοχλεί τον ιστολόγο…
Κοίτα να δεις "αντεθνικιστές" κι "επανενωτικούς" που βγάζει ο τόπος...

To blog or not to blog
  • Εδώ και μήνες, ήθελα να κάνω μια παρέμβαση για το «ζήτημα», αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα σε διάφορες συνισταμένες και κυρίως εξοικονομώντας δυνάμεις, αποφεύγοντας δηλαδή μάχες που δεν οδηγούν πουθενά.
  • Υπάρχουν όμως σοβαροί λόγοι να υπερασπιστεί κάποιος τους ανθρώπους που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη συσκότιση και τον αποπροσανατολισμό με όποιο τρόπο μπορούν, θεωρώντας αυτό τον αγώνα ως τη δική τους δημοκρατική συμβολή στη πάλη για μια δίκαιη κοινωνία.
  • Μπορεί να μην είναι κομμουνιστές (με ή χωρίς εισαγωγικά - θα τα πούμε και γι αυτούς), μπορεί να μην έχουν σοσιαλιστικό προσανατολισμό ή να αναγνωρίζουν σαφώς την ταξική διάσταση της πολιτικής και της οικονομίας, αλλά καταφέρνουν να παίρνουν σωστή θέση ενάντια στην καθεστωτική προπαγάνδα. 
  • Είμαστε φυσικά σε ρήξη με τον τρόπο σκέψης που οδηγεί κάποιους στο να θεωρούν πως το ΑΚΕΛ έκλεψε το λαό, ή πως η Ειρήνη Χαραλαμπίδου πρέπει να φιμωθεί, με ύστατη «παραχώρηση» της τάξης που έχει «προδώσει» να της επιτραπεί να επιστρέψει στα παλιά της «ευχάριστα σαββατόβραδα»...
  • Οι τραπεζίτες και τα ολιγοπώλια κλέβουν τον Κυπριακό λαό, τα «θαλασσοδάνεια», τα ελληνικά ομόλογα, η φοροδιαφυγή και η εξαγωγή πλούτου, ο Βγενόπουλος και τα αρπακτικά του ελληνικού καπιταλισμού, το ίδιο το Ευρώ, όσοι θέλουν να πουλήσουν και να αγοράσουν για ψίχουλα τους ημικρατικούς και όσοι γενικά υποστηρίζουν τις ακραίες πολιτικές που εφαρμόζονται από τη Δεξιά και την επιχειρηματική-δικηγορική διαπλοκή.   
  • Η δαιμονοποίηση του ΑΚΕΛ, των θέσεων και των πολιτικών του, είναι ακριβώς η ομίχλη πίσω από την οποία γίνονται πάντα τα μεγάλα εγκλήματα σε βάρος της Κύπρου και του λαού της. Ο αντικομμουνισμός (αντιΑΚΕΛισμός στις τοπικές συνθήκες) και ο εντεινόμενος εθνικισμός που τον συνοδεύει, είναι  προοίμια επερχόμενης κοινωνικής τραγωδίας.  
  • Η πρόσφατη «προτροπή» του επιχειρηματία των ΜΜΕ κ. Λοττίδη, προς την βουλευτίνα των «νέων δυνάμεων»  να μη συγχίζει τη δημοκρατία με τα τηλεοπτικά σόου που παρουσίαζε προ εικοσαετίας και βάλε, μέσα στην ίδια τη Βουλή και με θέμα συζήτησης το σκάνδαλο Κενεβέζου, δεν ήταν λοιπόν μια νέα ιδέα.
  • Κυκλοφορεί εδώ και καιρό στους κόλπους της νεοφίλ παρέας που νιώθει πως ήρθε η ώρα, επιτέλους, να γκρεμιστεί το όποιο κοινωνικό κράτος καταφέραμε να οικοδομήσουμε...   
Να υπερασπιστούμε την κάθε Ειρήνη και τις συνεργασίες με το «έντιμο κέντρο»
  • Νιώθω έτσι την ανάγκη να υπερασπιστώ την Ειρήνη απέναντι στην αχαρακτήριστη (συνεχιζόμενη) ενέργεια του  «Cyprus critic», τις δηλώσεις κ. Λοττίδη και πολλών άλλων, που δημόσια ή κατ ιδίαν, ενδόμυχα ή εκδηλωτικά, εύχονται την εξαφάνιση, την αποχώρηση ή την φίμωσή της.
  • Η αστική τάξη τιμωρεί παραδειγματικά τους «αποστάτες» της και ειδικότερα όσους καταφέρουν να ανελιχθούν σε δημόσια αξιώματα με τα ψηφοδέλτια του ΑΚΕΛ. Αυτό ελπίζω να το είχε προσμετρήσει η Ειρήνη όταν αποφάσιζε να πολιτευτεί με το κόμμα και να «ανοίξει φάλιες» με το κατεστημένο και τη διαπλοκή.
  • Σαν εργαζόμενος, σαν άνθρωπος που θέλει να βασίζεται στην επιστήμη και το δίκιο της απόδειξης, ειδικά μέσα σε συνθήκες ταξικού πολέμου και επανάκαμψης της αποικιοκρατίας, εκτιμώ πως η τεκμηρίωση των καπιταλιστικών εγκλημάτων που γίνονται στο όνομα του κέρδους, είναι μια συνεισφορά μεγάλης σημασίας στους αγώνες της Αριστεράς.
  • Η Ειρήνη βρίσκεται στο σωστό δρόμο, και η απόδειξη είναι ακριβώς η χλεύη και ο έμμεσος ή άμεσος ρατσισμός που κατευθύνεται εναντίον της από συγκεκριμένη πλευρά.
  • Η βουλευτίνα των «νέων δυνάμεων», των φιλελεύθερων συνεργαζόμενων με το ΑΚΕΛ δυνάμεων του τόπου, είναι παράλληλα και μια πρακτική εφαρμογή της πολιτικής συνεργασίας και της λαϊκής συμμαχίας που οραματίζεται η Αριστερά.
  • Οι μετριοπαθείς άνθρωποι της αστικής τάξης, οι αντικειμενικοί κεντρώοι και ανένταχτοι πολίτες, είναι το δικό μας «Ελντοράντο».
  • Μόνο έτσι, πρακτικά, σπάζει η συνοχή της άρχουσας τάξης και δημιουργούνται συνθήκες για κοινωνική και πολιτική πρόοδο. Αυτά καταφέραμε να μάθουμε για τον Μαρξ και τον Λένιν, αν και τελευταίως, κομμουνιστές από Ελλάδα κυρίως μεριά, μας αναγκάζουν να ξανανοίξουμε τα βιβλία που έμεναν σκονισμένα στο ράφι για δεκαετίες...
  • Θα αντιπαρατεθούμε και μ’ αυτούς σε προσεχείς αναρτήσεις. Δεν θα μας τρελάνετε εσείς!

18 Φεβρουαρίου 2014

Ναι, υπάρχει τρίτη προσέγγιση στο Κυπριακό: Ναι στη Λύση - Όχι στο ΝΑΤΟ

Σχολή ή όχι, αυτή είναι η αλήθεια...
  • Η συζήτηση των τελευταίων ημερών γύρω από το άρθρο του Γιώργου Χαραλάμπους “Ιμπεριαλισμός και η τρίτη σχολή στο Κυπριακό”, που δημοσιεύθηκε αρχικά στην ηλεκτρονική έκδοση της ελληνικής εβδομαδιαίας πολιτικής εφημερίδας Εποχή  (πρόσκειται στις ανανεωτικές κομμουνιστικές «περιοχές» του  ΣΥΡΙΖΑ), είναι σίγουρα κρίσιμη για την Αριστερά.
  • Η κρισιμότητα αυτή αναδεικνύεται και από το γεγονός ότι το άρθρο έκανε τον γύρο αρκετών κυπριακών αριστερών ιστολογίων, μαζεύοντας ποικίλα σχόλια και ερωτήματα. (Νίκος Τριμικλινιώτης, Anef_Oriwn,  νεκατώματαΑγκάρρα)
  • Ο Γιώργος Χαραλάμπους, ίσως προτρέχοντας για να αντιμετωπίσει μια αρνητική τοποθέτηση του ΑΚΕΛ στην αναμενόμενη ανακοίνωση για επανέναρξη των συνομιλιών ή για να αποδομήσει εγκαίρως τη πολιτική του κόμματος που συνοψίζεται στο «Ναι στη λύση – Όχι στο ΝΑΤΟ», επιχειρεί να αποδείξει πως η αντιιμπεριαλιστική στάση της μαζικής Αριστεράς, δεν ήταν πάντα ειλικρινής.  
  • Πέραν από το γεγονός ότι οι αντιφάσεις, οι ασυνέχειες και οι υποχωρήσεις είναι κατά τη γνώμη μου αναπόφευκτες σε μια πορεία επτά δεκαετιών, δεν είμαι σε θέση να αντιληφθώ που ακριβώς υπάρχει η ένσταση στο ότι υπάρχουν τρεις τρόποι σκέψης στο Κυπριακό, όπως την προτείνει ο Γ. Χαραλάμπους με το άρθρο του.
  • Οι δύο τάσεις είναι θεωρώ, αυτές που έχω περιγράψει παλαιότερα δίκην ψυχολόγου, ως «η σχιζοφρενής Κυπριακή Δεξιά»: Ο ελληνοκυπριακός «δικέφαλος», με το ένα κεφάλι να βλέπει προς τη δύση, το ΝΑΤΟ και τον  νεοφιλελευθερισμό, και το άλλο να βλέπει προς τη παραεκκλησιαστική «εσχατολογία του τουρκισμού», το «πάλι με χρόνια και καιρούς» και τη διατήρηση της «ελληνοκυπριακής δημοκρατίας». Ιδεολογικά παιδιά, αμφότερες, της καθεστωτικής τάξης.
  • Ο τρίτος τρόπος σκέψης είναι ο Μαρξιστικός τρόπος σκέψης, η ταξική, αντιφασιστική και αντιαποικιακή προσέγγιση.
Άλλα είναι τα ζητούμενα για την Αριστερά
  • Αριστερά και αστική Δεξιά, φτάνουν μετά την εισβολή στη λύση του Κυπριακού μέσα από διαφορετικούς δρόμους, έχοντας μια εντελώς ξεχωριστή προοπτική του ζητήματος. Και όπως έδειξε η ίδια η ιστορία, αυτή η διαφορετικότητα στην προσέγγιση έχει αποτυπωθεί αρκετές φορές στην ίδια την πολιτική πράξη.
  • Οι πρόσφατες συμφωνίες Χριστόφια-Ταλάτ για παράδειγμα και ειδικότερα η σταθμισμένη ψήφος στην εκλογή των εκ περιτροπής Προέδρων, αποτελούν μνημείο αυτής της διαφοροποίησης. Ενδεικτική ήταν και η δήλωση του Άντρου Κυπριανού, ΓΓ του ΑΚΕΛ, πως προτιμά τουρκοκύπριο Αριστερό Πρόεδρο παρά ένα ελληνοκύπριο Δεξιό, που έδωσε αφορμή για ακόμα ένα επεισόδιο της αντιΑΚΕΛικής υστερίας που ζήσαμε τα τελευταία πέντε χρόνια.
  • Μαζί, ένα σώμα, οι δύο τάσεις της «δικέφαλης» ελληνοκυπριακής Δεξιάς, σε συμμαχία με την αντίδραση στα κατεχόμενα, χίμηξαν για να κατασπαράξουν το «νεογέννητο» των συμφωνιών του 2010, κι αυτό είναι ένα βασικό τεκμήριο που αποδεικνύει την ύπαρξη εναλλακτικής θεώρησης που συγκρούεται με τα κατεστημένα, ντόπια και διεθνή, που έτσι κι αλλιώς είναι συσχετιζόμενα.
  • Ναι, εμείς οι Αριστεροί, έχουμε άλλα να προσδοκούμε από τη λύση. Βλέπουμε άλλα πλεονεκτήματα και προοπτικές και βάζουμε διαφορετικούς στόχους.
  • Το αν είναι συνεπής, συνεχής και χωρίς εκπτώσεις η αντιιμπεριαλιστική θεώρηση του Κυπριακού, ή αν η Αριστερά κατάφερε σε όλες τις περιπτώσεις να διαχωρίσει τη θέση της από τον εθνικισμό και τον αντιτουρκισμό, είναι σίγουρα ένα ζήτημα. Αλλά η ύπαρξη αυτής της διαφοροποίησης και της άλλης θεώρησης, είναι νομίζω δεδομένη.
Το Κυπριακό είναι μέρος των ιμπεριαλιστικών παιχνιδιών. Ναι μεν αλλά…
  • Το Κυπριακό, ως μέρος του ψυχρού πολέμου και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών, αναμένει μια λύση που αναπόφευκτα θα έχει τη σφραγίδα των Δυτικών. Αυτό είναι κοινός τόπος έχω την εντύπωση, όπως και το γεγονός ότι ο ΟΗΕ και κυρίως η Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτελούν πεδία ανάπτυξης των ιμπεριαλιστικών πολιτικών.
  • Υπό αυτή τη διαπίστωση, δεν είναι αναγκαίο φυσικά να οδηγούμαστε στη μοιρολατρία και την παθητικότητα. Ήταν και πάλι διαχρονική φιλοσοφία της Αριστεράς, η ενθάρρυνση μιας ευρύτερης διεθνούς εμπλοκής σε ότι αφορά το Κυπριακό (ειδικά της Ρωσίας, της Κίνας και του Τρίτου Κόσμου), έτσι ώστε να δημιουργούνται πιο ισορροπημένες συνθήκες.
  • Για την εμπλοκή αυτών των χωρών στο πρόβλημα, η Δεξιά εξαπολύει εδώ και 60 χρόνια μύδρους κατά του ΑΚΕΛ αλλά και του Μακαρίου. Το προεκλογικό άρθρο στην Αλήθεια του Αντρέα Πενταρά, νυν Διοικητή της ΚΥΠ, σχετικά με την καταστροφική για τον ίδιο πολιτική των ίσων αποστάσεων που εφαρμόστηκε από τον Μακάριο αλλά και τον Δημήτρη Χριστόφια πιο πρόσφατα, είναι εκφραστικό αυτής της αντιπαλότητας (Η Κύπρος και το ΝΑΤΟ, 6/2/2013). Αυτή η ρητορική αποτελεί δε τον αστικό μύθο πάνω στον οποίο στηρίζει μεγάλο μέρος της ιδεολογίας του ο χώρος του Συναγερμού για να αποποιηθεί τις ευθύνες της Γριβικής και Γιωρκατζικής παράταξης για την τραγωδία του 74’ και τη διχοτόμηση.
  • Η μη ένταξη στο ΝΑΤΟ, όπως ήταν τροχοδρομημένη από το 59’ σύμφωνα με κάποιες αναφορές, η ένταξη στους Αδέσμευτους, η μη αποδοχή του Σχέδιου Άτσεσον το 64’ και η αντιπαλότητα της Κυπριακής Κυβέρνησης με τη ΝΑΤΟϊκή Χούντα των Αθηνών, ήταν άλλωστε εκφράσεις αυτής της διαφοροποίησης που αποτέλεσαν την πολεμική κατά του Μακαρίου. Η επανασύσταση της ΕΟΚΑ ως ΕΟΚΑ Β’, το πραξικόπημα και η εισβολή ήταν στην ουσία τους, επίσης μια έκφραση της φιλοδυτικής - αντιιμπεριαλιστικής διελκυστίνδας.
  • Ας μη ξεχνούμε πως κάποιοι αποκαλούσαν τότε το Μακάριο ως «Κάστρο της Μεσογείου» και επικαλούνταν «κομμουνιστικό κίνδυνο» μέσω φυσικά του ΑΚΕΛ, για να επιταχύνουν μια «σωτήρια επέμβαση»...
Τι προτείνει ο Γιώργος Χαραλάμπους;
  • Αναγνωρίζουμε πως δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για να ξεφύγει το Κυπριακό Πρόβλημα από την ιμπεριαλιστική ομπρέλα, την ίδια στιγμή όμως έχουμε τα δικά μας όρια, τις δικές μας κόκκινες γραμμές που καθιστούν τη δική μας, αριστερή προσέγγιση, ξεχωριστή σε σχέση με τη δυτικόστροφη τάση για επανένωση στο Κυπριακό.
  • Τι προτείνει δηλαδή ο Γιώργος Χαραλάμπους; Να αφαιρέσουμε την προϋπόθεση της μη ΝΑΤΟποίησης της νέας Κυπριακής Δημοκρατίας, να υποχωρήσουμε ατάκτως στο θέμα της αποστρατικοποίησης και  της μη συμμετοχής της χώρας σε στρατιωτικούς οργανισμούς, για να επιτύχουμε τη λύση του Κυπριακού;
  • Ή να παραδεχθούμε, όπως ισχυρίζεται εμμέσως πλην σαφώς η Κληριδική σχολή, πως τα δεινά της Κύπρου προκλήθηκαν από την αδέσμευτη πολιτική Μακαρίου και τη μη προσχώρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στο ΝΑΤΟ;          
  • Αν κρίνεται ιστορικά το ΑΚΕΛ από Αριστερή σκοπιά, είναι για το γεγονός της συμπόρευσής του με την «εθνική παράταξη» στο ζήτημα της Ένωσης με την Ελλάδα ως μορφή απελευθέρωσης, χωρίς να συνυπολογίζει τις επιπτώσεις και τις αντιδράσεις στη τουρκοκυπριακή κοινότητα.
  • Αριστερή κριτική επίσης, μπορεί να δεχθεί το ΑΚΕΛ για τις υποχωρήσεις του στα θέματα της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη αργότερα ή την αδυναμία του να αποκρούσει τις επιθέσεις προς την εργατική τάξη και να αποφύγει το μνημόνιο κατά τη διακυβέρνησή του. Αλλά να μπαίνει στον τοίχο το κόμμα για την «αντιιμπεριαλιστική του ρητορική», και μάλιστα εξ αριστερών, είναι νομίζω, το λιγότερο, προβληματικό.
  • Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ , στην ομιλία με την οποία έκλεισε το έκτακτο προγραμματικό συνέδριο του κόμματος την περασμένη Κυριακή, επανέλαβε αυτό που και το δικό μας ιστολόγιο θεωρεί ως κόκκινη γραμμή της Αριστεράς για τη λύση: Την ανεξαρτησία της χώρας από το ΝΑΤΟ.
  • Και αυτή την τελευταία γραμμή άμυνας είναι που φιλοδοξεί να σπάσει με την ανάλυσή του, εκτιμώ, ο αρθρογράφος.

16 Φεβρουαρίου 2014

Για τις προγραμματικές θέσεις του ΑΚΕΛ

  • Όπως γράφει στη Γνώμη αυτής της εβδομάδας ο Τάσος Δύσπυρος, σίγησαν σ’ αυτή την προσυνεδριακή περίοδο οι «ακελολόγοι». Όλοι αυτοί δηλαδή που γράφουν για το παρόν και το μέλλον του ΑΚΕΛ, ενώ απροκάλυπτα προσβλέπουν στην απαξίωση, τον παραμερισμό, τη μετάλλαξη ή τη διάλυσή του για να γεννηθεί κάτι «καινούριο».
  • Στο πολυσέλιδο έγγραφο του ΑΚΕΛ με τις «Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής για το Προγραμματικό Συνέδριο», δεν τοποθετήθηκε κανείς μπλόγκερ εκτός από τον Anef_Oriwn ο οποίος αφιέρωσε δύο αναρτήσεις (6/2014, 8/2014) .
  • Δεν μπήκε λοιπόν κανείς άλλος στον κόπο -ούτε φυσικά οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας που έως πολύ πρόσφατα έβγαιναν με «ρεπορτάζ» για τα τεκταινόμενα στο ΑΚΕΛ ή έβαζαν άρθρα πρώην στελεχών του κόμματος για να κατακεραυνώσουν τις ιδεολογικές ή πολιτικές θέσεις του- να σχολιάσει ένα έγγραφο που αποτελεί  το «απόσταγμα» ή την «κεντρική ιδέα» πίσω από την παραγωγή πολιτικής του ΑΚΕΛ.
  • Μπροστά στο έγγραφο με τις «θέσεις» για το Προγραμματικό Συνέδριο που ξεκίνησε τις εργασίες του χθες, δεν τοποθετήθηκαν, αν και αναμέναμε κάτι τέτοιο με μεγάλη προσμονή ώστε επιτέλους να αναπτυχθεί ένας δομημένος διάλογος, ούτε τα μπλογκς που εδώ και καιρό έχουν μπει στην περιπέτεια να αποδομήσουν τον αριστερό και αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του ΑΚΕΛ.
  • Είχαμε μπροστά μας ένα έγγραφο το οποίο, με εμφανή τη διάθεση πολιτικής ειλικρίνειας και χωρίς να αποκρύβεται η αγωνία για το μέλλον των εργαζόμενων, της Αριστεράς, της Κύπρου και του κόσμου, αποτελεί χωρίς υπερβολή το πληρέστερο αριστερό πολιτικό κείμενο που κυκλοφόρησε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια.
  • Οι 40 σελίδες του εγγράφου δεν νομίζω πως είναι αποτρεπτικός όγκος πληροφορίας για αριστερούς και κομμουνιστές ιστολόγους που αναρτούν από 500 μέχρι και 2.000 κείμενα ετησίως σε κάποιες περιπτώσεις, και που διαβάζουν, παραπέμπουν, προτείνουν ή ακόμα και μεταφράζουν κείμενα και αποσπάσματα βιβλίων μήκους εκατοντάδων σελίδων εβδομαδιαία!
  • Απέναντι λοιπόν σε ένα αρκετά αναλυτικό κείμενο που προσπαθεί να εξηγήσει τις θέσεις της ηγετικής ομάδας του ΑΚΕΛ και των καθοδηγητικών του οργάνων, εισπράξαμε και πάλι, σαν χώρος που υποστηρίζει το κόμμα, την απαξίωση. 
  • Αναρωτιέμαι αν συμβαίνει τελικά κάτι άλλο. Μήπως δηλαδή, επί του πρακτέου, οι διάφοροι πάσης προέλευσης «ακελολόγοι» ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να απαντήσουν, έστω επί μέρους ή θεματικά, σε μια σειρά από συμπεράσματα και ιδέες που κατατίθενται στο κείμενο; Και μήπως δεν μπορούν να το πράξουν γιατί αυτό θα απαιτούσε εκτός από μεγάλο κόπο, την παράθεση επιχειρημάτων και εναλλακτικών που να βασίζονται στις πραγματικότητες που βιώνουμε;
  • Ή τελικά, κάποιοι βρίσκουν πιο βολικό να συζητούν στο σκοτάδι, πλάθοντας διάφορες φανταστικές πλοκές και εφευρίσκοντας ανύπαρκτες θέσεις του κόμματος, για να το αποδομήσουν και να καταπολεμήσουν την προοπτική του;
Το όραμα του ΑΚΕΛ
  • Σύμφωνα με το κείμενο, “Το ΑΚΕΛ, ως ένα σύγχρονο κομμουνιστικό κόμμα καθοδηγείται από την κοσμοθεωρία του μαρξισμού - λενινισμού «που αναπτύσσεται με την ασταμάτητη πρόοδο της γνώσης και την οικονομική και πολιτική εξέλιξη». Αυτό σημαίνει ότι για το ΑΚΕΛ η κοινωνία είναι ταξική και η ταξική πάλη κινητήρια δύναμη της προόδου.
  • Κατά συνέπεια υπερασπίζεται τα ταξικά, κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας. Το ΑΚΕΛ είναι Κόμμα που πιστεύει πως ο καπιταλισμός δεν είναι το τελικό στάδιο στην ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας, αλλά ότι ένας άλλος, ποιοτικά διαφορετικός κόσμος, είναι εφικτός. Ο κόσμος του σοσιαλισμού. Αυτό είναι το όραμα του ΑΚΕΛ. Η οικοδόμηση μιας δημοκρατικής και ανθρώπινης σοσιαλιστικής κοινωνίας”.
  • Πιο κάτω, το έγγραφο επισημαίνει πως  “ Βάση αυτής της κοινωνίας αποτελεί η κοινωνική ιδιοκτησία των βασικών μέσων παραγωγής. Μόνο η κοινωνική ιδιοκτησία μπορεί να καταστήσει εφικτό τον εξορθολογισμό της οικονομίας, της παραγωγής και του εμπορίου".
  • Για τα θέματα της συμμετοχής στην αστική εξουσία, και πάλι οι «θέσεις» είναι αρκετά ξεκάθαρες ως προς την κοσμοθεωρία που διέπει τη δράση του ΑΚΕΛ:
  • “Η πολιτική δράση μέσα στους θεσμούς και τις δομές που δημιούργησε η αστική δημοκρατία, είναι επιβεβλημένη. Χωρίς αυτή την πολιτική δράση, δεν είναι δυνατό να κερδηθεί η συμπάθεια και η υποστήριξη του λαού γύρω από την ανάγκη προοδευτικών και ριζοσπαστικών μετασχηματισμών. Η τέχνη είναι να αξιοποιείται δημιουργικά και διαλεκτικά, η καθημερινή πολιτική και κοινωνική δράση έτσι ώστε να γίνεται κατανοητή από τους εργαζομένους και ευρύτερα την κοινωνία, η αναγκαιότητα μιας βαθύτερης επαναστατικής αλλαγής του συστήματος, πέρα από τα όρια που επιτρέπει η αστική δημοκρατία. Αυτό βέβαια πάντα σε συσχετισμό με τις εκάστοτε πολιτικές πραγματικότητες και τις πολιτικές και κοινωνικές συν θήκες κάθε χώρας.
  • Η εξουσία έχει ταξικό χαρακτήρα και σε τελική ανάλυση είναι το εργαλείο επιβολής σε νομικό και θεσμικό επίπεδο της οικονομικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Ως εκ τούτου το κράτος έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και σαφώς δεν είναι ουδέτερο. Αυτό σημαίνει ότι στους στρατηγικούς σχεδιασμούς ενός κόμματος όπως το δικό μας, που αφορούν το θέμα της διακυβέρνησης και της εξουσίας, αυτός ο παράγοντας θα πρέπει να λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη και να μην κυριαρχούν ψευδαισθήσεις σε σχέση με το ρόλο του υπάρχοντος κρατικού μηχανισμού κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Εξουσία και διακυβέρνηση δεν είναι ταυτόσημες”.  
Να ανοίξουμε τη σοσιαλιστική προοπτική
  • Πέραν από την ιδεολογική φυσιογνωμία, τους στόχους και το όραμα του ΑΚΕΛ, στο έγγραφο των θέσεων Κεντρικής Επιτροπής γίνονται αναφορές σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα όπως ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρώ και του ΔΝΤ, οι συνεργασίες και οι συμμαχίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις, η κατάσταση του κομματικού μηχανισμού και η συμπεριφορά των μελών, οι εμπειρίες από τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση, το μνημόνιο και οι σύγχρονες συνθήκες, και φυσικά το Κυπριακό και η επαναπροσέγγιση.
  • Κανείς δεν μπορεί φυσικά να ισχυριστεί πως οι «Θέσεις» για το Προγραμματικό Συνέδριο είναι πλήρεις και απαντούν καίρια σε όλα τα ζητήματα που έχει η κυπριακή κοινωνία, γενικά οι εργαζόμενοι και οι λαοί του κόσμου να αντιμετωπίσουν μπροστά στην όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού.
  • Ούτε φυσικά το έγγραφο προτείνει κάποιο μαγικό ραβδί με το οποίο αυτόματα θα εκλείψουν τόσο ο ιμπεριαλισμός, όσο ο εθνικισμός, ο αντικομμουνισμός και ο νεοφιλελευθερισμός, έτσι ώστε να οδηγηθούμε με ασφάλεια στο νέο σοσιαλιστικό κόσμο. Προτείνει όμως τοποθέτηση και στρατηγική.
  • Στη δική μου αντίληψη, αυτό που πρωτίστως χρειάζεται είναι η ιδεολογική δουλειά μέσα στις δομές του κόμματος, από τις οργανώσεις βάσης μέχρι πάνω, έτσι ώστε να αναπτυχθεί και να αποδώσει καρπούς. Είμαστε σε μια εποχή που οι σοσιαλδημοκρατικές και κεϋνσιανικές συνταγές έχουν καταρρεύσει, σε μια εποχή που απαιτείται από τους κομμουνιστές να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους σε μια σειρά από ζητήματα.      
  • Οι «Θέσεις», όπως δημοσιεύθηκαν, θα αποτελέσουν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό το πρόγραμμα του ΑΚΕΛ για την επόμενη περίοδο. Κινούνται αναμφίβολα σε πιο σοσιαλιστικές περιοχές από ότι μας έχει συνηθίσει το Κόμμα τις προηγούμενες δεκαετίες, και αυτό είναι θετικό.     
  • Σίγουρα, οι αντιφάσεις είναι εκεί, καθώς και η σχετική σύγχυση ή τα αδιέξοδα και τα εμπόδια σε ότι αφορά τις μορφές ταξικής πάλης που χρειάζονται σήμερα. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να υποτιμούμε το γεγονός πως το ΑΚΕΛ είναι το μοναδικό κόμμα εξουσίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και από τα ελάχιστα παγκοσμίως, που όχι μόνο κάνουν κριτική στη μορφή που έχει πάρει η ΕΕ και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, αλλά προτείνουν την απεμπλοκή από τους αντιδραστικούς μηχανισμούς και τη δημιουργία συνθηκών σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
  • Οι απόψεις που συζητούν μια περισσότερο συγκρουσιακή πολιτική εκ μέρους του κόμματος που επαγγέλλεται τις Μαρξιστικές και Λενινιστικές του παρακαταθήκες, έχουν φυσικά θέση τόσο εντός του, όσο και εκτός. Το ζητούμενο είναι πάντα η διαλεκτική ανάλυση των συνθηκών έτσι ώστε να διαφυλάσσεται η μαζικότητα και η αποτελεσματικότητα του λαϊκού κινήματος.
  • Αυτό δεν σημαίνει πως δεν παρατηρούνται, έντονα πολλές φορές, φαινόμενα ιδιοτέλειας και ατομισμού μέσα στο κίνημα, προχωρημένες σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις και πρακτικές, εξουδετέρωση του κομμουνιστικού χαρακτήρα του κόμματος, αστικοποίηση και μικροαστισμός.
  • Εδώ είμαστε για να δουλέψουμε πάνω σ’ αυτά τα φαινόμενα και να ορίσουμε τους όρους του «νέου παιχνιδιού». Οι κοινωνίες θα στραφούν νομοτελειακά στο Σοσιαλισμό και τους κομμουνιστές, και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε τον κόσμο. Το έχει ανάγκη!  

13 Φεβρουαρίου 2014

Ψήφισμα για το Κυπριακό της 15ης Διεθνούς Συνάντησης των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, 8-10 Νοέμβριου 2013, Λισαβόνα

  • Οι συμμετέχοντες στη 15η Διεθνή Συνάντηση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων που πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 2013 στη Λισαβόνα, εκφράζουν την υποστήριξή τους για τη συνεχιζόμενη πάλη του κυπριακού λαού για την εξεύρεση μιας δίκαιης, υπό τις περιστάσεις, βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού προβλήματος και δηλώνουν με ψήφισμά τους τα εξής (http://www.solidnet.org/15-imcwp-resolutions/resolution-on-the-cyprus-problem)*:
  • Εκφράζουν την απογοήτευσή τους για το σημερινό αδιέξοδο όσον αφορά τις προσπάθειες να καταλήξουν  (οι δύο ηγέτες) σε κοινή δήλωση και να ξεκινήσουν πάλι τη διαδικασία απευθείας διαπραγματεύσεων. Καταδικάζουν την αρνητική, μη εποικοδομητική στάση της Άγκυρας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας.
  • Καταδικάζουν την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% των εδαφών της Δημοκρατίας της Κύπρου για 38 χρόνια από την Τουρκία. Θεωρούν ότι η σημερινή διαίρεση της Κύπρου είναι παράνομη, απαράδεκτη και επιζήμια για το λαό της Κύπρου στο σύνολό του.
  • Δηλώνουν ότι το κυπριακό πρόβλημα παραμένει ένα διεθνές πρόβλημα παράνομης στρατιωτικής επέμβασης της Τουρκίας και των ξένων παρεμβολών από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, όπως το ΝΑΤΟ. Πρόβλημα που χαρακτηρίζεται από την παραβίαση των βασικών αρχών του διεθνούς δικαίου, του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, του ευρωπαϊκού δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  και των πολιτικών ελευθεριών του λαού της Κύπρου.
  • Καταδικάζουν έντονα τις συνεχιζόμενες προσπάθειες της Τουρκίας να αλλάξει το δημογραφικό χαρακτήρα του νησιού μέσω της εισροής εποίκων από την Τουρκία, και το σφετερισμό της γης και ακινήτων στις περιοχές που δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας από την εισβολή του 1974, κατά παράβαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
  • Επιβεβαιώνουν την υποστήριξή τους για την εξεύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής, συνολικής λύσης που θα βασίζεται στο συμφωνημένο πλαίσιο της δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας με πολιτική ισότητα όπως αυτή καθορίζεται από τα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Μια λύση που προβλέπει τη μετατροπή της Κύπρου σε ένα ομοσπονδιακό κράτος με μια και μόνη κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα και μία ιθαγένεια. Με διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος των προσφύγων να επιστρέψουν στα σπίτια και τις περιουσίες τους και το δικαίωμα των οικογενειών όλων των αγνοουμένων να πληροφορηθούν για την τύχη των αγαπημένων τους προσώπων.
  • Υπογραμμίζουν, ότι η λύση πρέπει να συμμορφώνεται με τα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, τις Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου μεταξύ των ηγετών των δύο κοινοτήτων του 1977 και 1979, τις κοινές δηλώσεις των ηγετών των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο από το 2008, και με τις αρχές του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.
  • Τονίζουν τη σημασία της εργασίας σε επίπεδο βάσης της κοινωνίας και την υιοθέτηση ακόμη περισσότερων πρωτοβουλιών που θα ενισχύσουν την επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων, καθώς και την αποστρατικοποίηση του νησιού.
  • Καλούν την Τουρκία να σταματήσει να απειλεί τη Κύπρο με την ένταση που έχει προκαλέσει στην περιοχή και που προκύπτει από την άσκηση εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας του κυριαρχικού της δικαιώματος  να ερευνήσει για τους φυσικούς πόρους εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής της Ζώνης,  και να συμμορφωθεί με τις διατάξεις και τις αρχές του διεθνούς δικαίου και την UNCLOS. Την καλούν επίσης να σταματήσει να εκμεταλλεύεται το κατεχόμενο έδαφος της Δημοκρατίας στο βόρειο τμήμα του νησιού που διατηρεί παράνομα.
  • Καταδικάζουν την προσέγγιση της Τουρκίας προς την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, κατά τη διάρκεια της Προεδρίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, και την προτρέπουν να τροποποιήσει τη στάση της. Τονίζουν ότι ο σεβασμός προς όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ είναι προϋπόθεση sine qua non για μια υποψήφια χώρα προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
  • Καταδικάζουν το αποικιακό ρόλο της Τουρκίας και την καταπιεστική συμπεριφορά της έναντι της τουρκοκυπριακής κοινότητας, καθώς και απαράδεκτα επιθετικές πολιτικές που στοχεύουν ειδικότερα τα προοδευτικά τμήματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας.
  • Καλούν τη διεθνή κοινότητα στο σύνολό της, να ασκήσει την επιρροή της στην Τουρκία για να εγκαταλείψει τη σημερινή απαράδεκτη πολιτική της έναντι της Κύπρου. Είναι επιτακτική ανάγκη η Τουρκία να προχωρήσει άμεσα στη λήψη συγκεκριμένων και πραγματικών βημάτων προκειμένου να επιτευχθεί μια συνολική λύση το συντομότερο δυνατόν. Η διαιώνιση του στάτους κβο είναι κατά της προοπτικής της λύσης.
  • Εκφράζουν την πεποίθησή τους ότι, ελλείψει των ξένων επεμβάσεων οι δύο κοινότητες μπορούν να ζήσουν μαζί, όπως έχουν κάνει στο παρελθόν και να οικοδομήσουν ένα ειρηνικό, κοινό μέλλον σε μια ενωμένη, δικοινοτική, διζωνική και αποστρατικοποιημένη ομόσπονδη Κύπρο.
Υπογραφές:
  1. PADS, Αλγερία
  2. Κομμουνιστικό Κόμμα της Αυστραλίας
  3. Κόμμα Εργατών Βελγίου
  4. Κομμουνιστικό Κόμμα της Βραζιλίας
  5. Κομμουνιστικό Κόμμα Βρετανίας
  6. Κομμουνιστικό Κόμμα του Καναδά
  7. Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας και Μοραβίας
  8. Κομμουνιστικό Κόμμα της Φινλανδίας
  9. Ενιαίο Κομμουνιστικό Κόμμα Γεωργίας
  10. Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα
  11. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
  12. Προοδευτικό Κόμμα των Λαών της Γουιάνας
  13. Κόμμα Τουντέχ του Ιράν
  14. Ιρακινό Κομμουνιστικό Κόμμα
  15. Εργατικό Κόμμα Ιρλανδίας
  16. Κόμμα των Ιταλών Κομμουνιστών
  17. Λιβανικό Κομμουνιστικό Κόμμα
  18. Κομμουνιστικό Κόμμα Λουξεμβούργου
  19. Κομμουνιστικό Κόμμα της Μάλτας
  20. Κομμουνιστικό Κόμμα του Μεξικού
  21. Νέο Κομμουνιστικό Κόμμα των Κάτω Χωρών
  22. Κομμουνιστικό Κόμμα του Πακιστάν
  23. Κομμουνιστικό Κόμμα της Πολωνίας
  24. Πορτογαλικό Κομμουνιστικό Κόμμα
  25. Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας
  26. Ένωση Κομμουνιστικών Κομμάτων - ΚΚΣΕ
  27. Νοτιοαφρικάνικο Κομμουνιστικό Κόμμα
  28. Κομμουνιστικό Κόμμα των Λαών της Ισπανίας
  29. Κόμμα των Κομμουνιστών της Καταλονίας
  30. Κομμουνιστικό Κόμμα του Σουδάν
  31. Συριακό Κομμουνιστικό Κόμμα
  32. Κομμουνιστικό Κόμμα της Τουρκίας
  33. Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας
  34. Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ
*Η μετάφραση έγινε από τον αυτόματο μεταφραστή της Google με ελάχιστες δικές μου συντακτικές παρεμβάσεις που δεν επεμβαίνουν στο κείμενο. 

9 Φεβρουαρίου 2014

Πόσο λίγο με ξέρεις… ή κρίνοντας εξ ιδίων τ’ αλλότρια…

  • Η κριτική του ΑΚΕΛ ενάντια στον Νίκο Αναστασιάδη και την Κυβέρνησή του σε ότι αφορά το Κυπριακό, έχει να κάνει με την καταστροφή των συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ και ειδικά την απόσυρση των κοινών τους ανακοινωθέντων.
  • Προειδοποίησε η Αριστερά πως με αυτή την τακτική, που προφανώς είχε στόχο να ικανοποιήσει διάφορους απορριπτικούς κύκλους εντός και εκτός ΔΗΣΥ ενόψει εκλογών και διαμοιρασμού της εξουσίας, θα έβγαζε τον Έρογλου και την Άγκυρα από τη δύσκολη θέση και θα έβαζε εμπόδια στη σύνταξη ενός νέου εναρκτήριου εγγράφου.
  • Και ο λόγος που γινόταν και γίνεται αυτή η κριτική, είναι γιατί ακριβώς η Αριστερά θέλει λύση! Θέλει συνομιλίες και θέλει κατάληξη. Μια κατάληξη που δυστυχώς δεν ήταν εφικτή κατά τη διάρκεια της πενταετίας Χριστόφια, παρά τη μεγάλη πρόοδο που επιτεύχθηκε.
  • Κάποιοι, εκ δεξιών ορμώμενοι, εκπλήττονται τώρα με τη συνεπή και ξεκάθαρη θέση του ΑΚΕΛ ως προς την υποστήριξη της έναρξης συνομιλιών!
  • «Τσιάκκος ο Άντρος», ακούω και διαβάζω από δω κι από κει. Και πραγματικά είναι άξιο απορίας: Τόσο λίγο ξέρουν το ΑΚΕΛ ή κρίνουν εξ ιδίων τ’ αλλότρια;
  • Δεν μπορώ να καταλάβω, ειλικρινά, τι περίμεναν από το ΑΚΕΛ να κάνει μπροστά σε ένα διαφαινόμενο αδιέξοδο και ένα κείμενο που απαντά, παρά τις «εποικοδομητικές του ασάφειες», στα γενικά ζητούμενα μιας επανέναρξης του διαλόγου.
  • Το ΑΚΕΛ είναι το πλέον συνεπές κόμμα σε ότι αφορά τις βασικές αρχές λύσης του Κυπριακού, την επαναπροσέγγιση, τη Διζωνική Ομοσπονδία, την ισχυρή κεντρική εξουσία, την αποστρατικοποίηση. Αυτά υπηρέτησε από το 77’ τουλάχιστον όταν ξεκαθάρισε η βάση λύσης, και ως αντιπολίτευση, και ως συμπολίτευση και φυσικά ως Προεδρία.
  • Το άτοπο και το οξύμωρο θα ήταν, μπροστά σε μια πρωτοβουλία που κινείται σε σωστές κατευθύνσεις, απ όπου κι αν αυτή προέρχεται, το κατ εξοχήν κόμμα της επαναπροσέγγισης και της επανένωσης να υπέπιπτε στον λαϊκισμό και τις επιτηδευμένες εμμονές και φοβίες για χάρη της αντιπολιτευτικής του τακτικής.
  • Να έκανε δηλαδή αυτά που έκανε ο ΔΗΣΥ ως αντιπολίτευση και πρόσφατα ως Κυβέρνηση…
  • Σαν Αριστερά αγωνιστήκαμε στις περασμένες προεδρικές εκλογές για να μην έχουμε το δίλημμα Αναστασιάδη-Λιλλήκα και δεν ενδώσαμε σε άνευ όρων συνεργασίες με το Κέντρο βάζοντας τη ΔΔΟ ως το κυρίαρχο ζητούμενο στις πολιτικές συγκλίσεις.
  • Δεχτήκαμε πυρ-ομαδόν για τις προτάσεις Χριστόφια και ειδικά αυτές που αφορούσαν τις συζεύξεις των δύο κοινοτήτων σε διάφορα επίπεδα. Και το κοινό ανακοινωθέν που τελικά φαίνεται να επιτυγχάνεται, αποτελεί ουσιαστικά δικαίωση για την Αριστερά, έστω κι αν δεν είναι προϊόν ενδοκυπριακού διαλόγου ή αν υπολείπεται των προηγούμενων.
  • Παρόλα αυτά, έχουμε κι εμείς τους δικούς μας, βάσιμους φόβους. Τους φόβους που πηγάζουν από την εμπειρία του 2004 σε ότι αφορά τις πιέσεις που εξασκήθηκαν και στον λαό και στην πολιτική ηγεσία. Τους φόβους για μια επανάληψη τόσο του Μπούρκενστοκ, όσο και των Γιούρογκρουπ του περασμένου Μάρτη.
  • Δυστυχώς, η αλήθεια να λέγεται, η ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας αυτή τη στιγμή, δεν είναι αυτή που θα υπερασπιστεί χώρα και λαό με ειλικρίνεια και συλλογικότητα μπροστά στις πιέσεις. Ούτε και είναι αυτή που θα επιμένει σε μια ισχυρή κεντρική εξουσία του ομόσπονδου κράτους. Δεν αιθεροβατούμε λοιπόν. 
  • Και ο κυριότερος φόβος είναι πως με σχετική ευκολία, αυτή η Κυβέρνηση θα χρησιμοποιήσει το χαρτί της ένταξης της ενωμένης χώρας στο ΝΑΤΟ ως γεφυρωτική προοπτική για το θέμα των εγγυήσεων.
  • Εκεί, θα μας βρουν αντίθετους, κι ας μην μας πουν πως δεν τους προειδοποιήσαμε…

7 Φεβρουαρίου 2014

Θα είμαστε εκεί! Αντιδρούμε και διεκδικούμε

  • Μπορεί να απέχω από το γράψιμο λόγω κούρασης και πολλών οικογενειακών και άλλων υποχρεώσεων που έχω αναλάβει, αλλά σίγουρα εκδηλώσεις όπως την αυριανή έξω από το Υπουργείο Οικονομικών… δεν μπορώ να τις χάσω με τίποτα!
  • Το κίνημα κατά των πολιτικών λιτότητας πρέπει να δυναμώσει. Η κοινωνία πρέπει να αντιδράσει για να αντιστραφούν οι όροι.
  • Δεν είναι μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις, τα κουτσουρέματα μισθών και συντάξεων, οι αυξήσεις στους φόρους…
  • Είναι για την ίδια μας την αξιοπρέπεια, τον καθημερινό βιασμό της λογικής και της νοημοσύνης μας που συντελείται από όσους βάλθηκαν να πείσουν την κοινωνία ότι υπάρχει προοπτική για το λαό με τις κοινωνικά ανάλγητες πολιτικές που εφαρμόζονται.
  • Προοπτική σίγουρα υπάρχει, για τα ολιγοπώλια, τις πολυεθνικές, τους μεγάλους ομίλους εταιρειών, αλλά όχι για μας.
  • Ας αντιδράσουμε, κι ας διεκδικήσουμε λοιπόν.
  • Και τώρα, και πάντα…   
Η κοινή διακύρηξη των 19 οργανώσεων που συμμετέχουν
  • Η μεγάλη ομάδα συνδικαλιστικών και κοινωνικών οργανώσεων που την απαρτίζουν οι πιο κάτω οργανώσεις και σύνολα, απευθύνει προς όλους τους συμπολίτες μας προσκλητήριο μαχητικής κοινωνικής ενεργοποίησης και κινητοποίησης με το ίδιο σταθερό μήνυμα “Η κοινωνία αντιδρά και διεκδικεί”.
  • Με την ευκαιρία της εδώ παρουσίας των εκπροσώπων της Τρόικας για την αξιολόγηση της πορείας του κυπριακού μνημονίου και υπό το φόβο, όχι μόνο να συνεχίσουν τα απαράδεκτα μέτρα κατά του κυπριακού λαού, αλλά και να εφαρμοστούν επιπρόσθετα χειρότερα μέτρα, διοργανώνουμε νέα κοινωνική κινητοποίηση με δυναμική εκδήλωση διαμαρτυρίας.
  • Βιώνουμε όλοι τη σκληρή λιτότητα η οποία έχει επιβληθεί μέσα από το μνημόνιο, καθώς και την απουσία έγκαιρης και ουσιαστικής κοινωνικής διαβούλευσης, με αποτέλεσμα να συρρικνώνονται επικίνδυνα οι συνδικαλιστικές και κοινωνικές κατακτήσεις οι οποίες ήταν αποτέλεσμα αγώνων και κόπων πολλών δεκαετιών. Οι τραγικές συνέπειες της εφαρμογής του Κυπριακού Μνημονίου όχι μόνο συνεχίζουν να ταλαιπωρούν το λαό μας, αλλά χειροτερεύουν καθημερινά τη θέση του, με πολύ δυσοίωνες τις προοπτικές για το μέλλον.
  • Η ανεργία καλπάζει, ένας στους δυο νέους δεν έχουν δουλειά ενώ οι χρόνια άνεργοι αυξάνονται δραματικά.
  • Οι συνταξιούχοι υποφέρουν από την συρρίκνωση των εισοδημάτων τους, οι ευάλωτες κοινωνικές ομάδες όπως οι πολύτεκνοι, οι ανάπηροι, οι μονογονιοί, οι φοιτητές, οι μαθητές κινδυνεύουν άμεσα με φτώχεια. Το κοινωνικό κράτος της Κύπρου ξηλώνεται σταδιακά με πρόσχημα την επίτευξη δημοσιονομικών στόχων.
  • Η οικονομία συνεχίζει να υποχωρεί και να καταστρέφεται αφού το 2014 αναμένεται να είναι χειρότερο από το 2013. Οι καταστηματάρχες, οι μικροβιοτέχνες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες, βρίσκονται σε δεινή κατάσταση, ενώ οι αγρότες ολοένα και περισσότερο αδυνατούν να συνεχίσουν την καλλιέργεια της γης.
  • Η Δημόσια Παιδεία δέχεται συνεχή κτυπήματα, τα οποία αποδυναμώνουν την παρεχόμενη εκπαίδευση, πράγμα που υπονομεύει το μέλλον της νέας γενιάς.
  • Η Δημόσια Υγεία, λόγω των συνεχών περικοπών, ολοένα και δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο ρόλο της απέναντι στον κύπριο πολίτη, παρά την επιβολή νοσηλίων, ακόμα και στις πλέον χαμηλόμισθες τάξεις του πληθυσμού.
  • Τα επισφαλή και μη εξυπηρετούμενα δάνεια συνεχώς πληθαίνουν αφού χιλιάδες άνθρωποι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις δόσεις τους και βρίσκονται αντιμέτωποι με την πιθανότητα να μείνουν άστεγοι.
  • Οι ένοχοι και υπαίτιοι που με την διαφθορά τους οδήγησαν το τόπο στην οικονομική τραγωδία κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι και ανενόχλητοι.
  • Η νέα κινητοποίηση μας στοχεύει να αναδείξει για ακόμη μια φορά την αντίδραση και την αντίσταση μας στις σκληρές και ανάλγητες πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται στην κυπριακή κοινωνία και στα αδιέξοδα που δημιουργούνται από την ύφεση, την ανεργία και την φτώχεια που αναπαράγονται ως φαύλος κύκλος.
  • Απορρίπτουμε το σταδιακό ξήλωμα του κοινωνικού κράτους και την άδικη κατανομή των βαρών και του κόστους της οικονομικής κρίσης.
  • Απορρίπτουμε την εκποίηση δημόσιου πλούτου μέσα από διαδικασίες που όχι μόνο δεν υπηρετούν το κοινωνικό αίτημα για πραγματικό εκσυγχρονισμό των Ημικρατικών οργανισμών, αλλά οδηγούν σε ιδιωτικοποίηση που θυμίζει ξεπούλημα, με τραγικές συνέπειες για το Κύπριο καταναλωτή.
  • Διεκδικούμε πολιτική ανάπτυξης με την ενεργητική συμβολή του κράτους και του ευρύτερου δημόσιου τομέα ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες ανάκαμψης και δουλειές για τους ανέργους.
  • Διεκδικούμε Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και μια Ευρώπη των λαών όχι των αριθμών και οικονομικών δεικτών.
  • Καταγγέλλουμε τις πολιτικές της Τρόικας, οι οποίες επιβάλλονται εκβιαστικά αγνοώντας τις καταστροφικές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις στους εργαζόμενους και στις κοινωνίες.
  • Οι πολιτικές αυτές αμφισβητούνται σήμερα ολοένα και περισσότερο για την αποτελεσματικότητα τους και στοχοποιούνται ως οι αιτίες της αποδόμησης των κοινωνιών μέσα στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Τρόικα ως θεσμός, αμφισβητείται πλέον ανοικτά και από το ίδιο το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο σχετικά με τη δημοκρατική και θεσμική της υπόσταση.
  • Είναι η πεποίθηση μας ότι η πλήρης ευθυγράμμιση με τις επιταγές της Τρόικας και η αξιοποίηση της παρουσίας της για την υιοθέτηση και εφαρμογή μονοδιάστατων και σκληρών πολιτικών, δεν οδηγεί τον τόπο σε πορεία προόδου και ανάκαμψης αλλά δημιουργεί συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων και αναπαραγωγής των αδιεξόδων.
  • Οι οργανώσεις μας απευθύνουν κάλεσμα στους εργαζόμενους και την κοινωνία για μαζική παρουσία στην κινητοποίηση η οποία θα πραγματοποιηθεί την Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2014, η ώρα 10:00 πμ, έξω από το Υπουργείο Οικονομικών και θα πάρει τον χαρακτήρα συμβολικής περικύκλωσης και αποκλεισμού του Υπουργείου Οικονομικών, του Υπουργείου Εργασίας, της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας και του Σπιτιού της Ευρώπης ώστε να σταλούν με οργανωμένο τρόπο τα μηνύματα μας προς όλες τις κατευθύνσεις, στο εσωτερικό, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
  • Όσο θα συνεχίζονται αυτές οι πολιτικές, με συνέπεια οι εργαζόμενοι και οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού να υποφέρουν, η κοινωνία θα αντιδρά και θα διεκδικεί την ποιότητα και το επίπεδο ζωής που αξίζει στους ανθρώπους της.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...