"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

30 Μαρτίου 2014

Ο φασισμός δεν έρχεται απ το μέλλον

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα
  • Το ιστολόγιο αυτό έχει ασχοληθεί από το 2010 και το 2011 επισταμένα με το ΕΛΑΜ, την θυγατρική του σχέση με τη Χρυσή Αυγή, τη στήριξή του από τον Αρχιεπίσκοπο  αλλά και την εξόφθαλμα παράνομη δράση του η οποία όμως δεν προβλημάτιζε μέχρι την περασμένη Πέμπτη τη Δεξιά και την κυβέρνησή της
  • Όταν η Αριστερά ακουμπούσε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, καταγγέλλοντας τις ιδέες και τις δράσεις του ΕΛΑΜ, κάποιοι μιλούσαν για προσπάθεια πόλωσης εκ μέρους του ΑΚΕΛ και για προσκόλληση του με το παρελθόν!
  • Το ΕΛΑΜ ήταν στην πρωτοπορία της κοινωνικής αναταραχής για την παραίτηση του Δημήτρη Χριστόφια με αφορμή το μυστήριο θανατικό στο Μαρί καθώς και στην πολεμική ενάντια στους μετανάστες.
  • Το χρησιμοποίησαν ως δύναμη κρούσης, το ντάντεψαν στα μνημόσυνα του Γρίβα και του Σαμψών, του επέτρεψαν να στρατολογεί μέσα στις κερκίδες των σωματείων τους, και τώρα «ανακαλύπτουν» πως η δράση του «μοιάζει με φασιστική»!
  • Άργησαν. Το αυγό έχει ήδη εκκολαφτεί κάτω από τον φιλόξενο κόρφο τους…
***
  • Τα γεγονότα στη Λεμεσό με τους τραμπουκισμούς στην συγκέντρωση που ήταν ομιλητής ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ενόχλησαν, επιτέλους θα έλεγε κάποιος, ΔΗΣΥ και συνεργάτες. Είναι όμως ειλικρινής αυτή η ενόχληση που αισθάνονται οι Συναγερμικοί και το συνδικάτο των εργοδοτών και των βιομηχάνων που βρίσκεται από πίσω τους;
  • Ο Γενικός Εισαγγελέας αποδίδει στα νέα φυντάνια του Γριβισμού, τους απόγονους των ταγματασφαλιτών και των χουντικών, «άγνοια του νόμου». Είναι εφευρετική η καθεστωτική τάξη, όταν μπουν τα δυο της πόδια σ’ ένα παπούτσι. Όταν πρέπει να παραδεχτεί πως τα παιδιά της, η φασίζουσα νεολαία, δεν έμαθαν να κρύβουν τις πραγματικές τους απόψεις, όπως κάνουν οι μεγαλύτεροι και «σοφότεροι» της παρατάξεως…
  • Η υποκρισία των Κυβερνώντων δεν έχει φυσικά μόνο εσωτερικές διαστάσεις: Για την Ουκρανία και την επανένωση της Κριμαίας με την Ρωσία που ήρθε ως αποτέλεσμα του πραξικοπήματος στο Κίεβο, ο Νίκος Αναστασιάδης και η κυβέρνησή του, συντάχθηκαν, όπως αναμενόταν άλλωστε, με τη φασιστική παλινόρθωση. Εκεί όπου και πάλι χρησιμοποιήθηκε η ακροδεξιά και οι νοσταλγοί των SS, για να γίνει το «θέλημα» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
  • Οι φασίστες στην Ουκρανία, την Κύπρο και την Ελλάδα, η συμμαχία Δεξιάς-Ακροδεξιάς στη Λατινική, οι χουντικοί στην Αίγυπτο, οι φονταμενταλιστές, οι λήσταρχοι και οι επαγγελματίες δολοφόνοι στην Λιβύη, τη Συρία και αλλού, χρησιμοποιούνται από τους δυτικούς ενάντια στην εθνική ανεξαρτησία των λαών και τη προοδευτική-δημοκρατική προοπτική.
  • Τους ενοχλούν μόνο όταν «ξεφεύγουν» από τους κοινούς στόχους κι όταν δεν τους εξυπηρετεί η δράση και ο χαρακτήρας τους σε μια συγκεκριμένη στροφή των εξελίξεων.
  • Τους καλύπτουν λοιπόν, είναι ολοφάνερο, γιατί είναι παιδιά της ίδια φύτρας και εξυπηρετούν τους ίδιους πολιτικοοικονομικούς σχεδιασμούς.
***
  • Ο φασισμός είναι μια ταξική υπόθεση. Δεν μπορεί να καταδικαστεί με ειλικρίνεια και να περιοριστεί πρακτικά από τους αστούς και τα «εθνικά» κόμματα, από τη στιγμή που στην ουσία αποτελεί την πρώτη γραμμή της άρχουσας τάξης και των συμμάχων της μέσα και έξω από τη χώρα, στον ευρύτερο ταξικό πόλεμο.
  • «Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον». Αυτό δεν είναι μόνο στίχος και σύνθημα, είναι η ιστορική και ταξική αλήθεια.
  • Είναι πάντα εκεί και μπαίνει μπροστά από την άρχουσα τάξη όταν νιώθει πως πρέπει να ενεργήσει βίαια για να ανατρέψει την «προδιαγραφόμενη διολίσθηση» προς τ’ αριστερά.
  • Βρίσκεται στον στρατό, στην κρατική μηχανή, στα σωματεία της Δεξιάς, στα σχολεία, στις ιδέες και τη νοσταλγία άλλων εποχών, όταν περνούσαν από στρατοδικεία του κομμουνιστές, τους εκτελούσαν, τους οδηγούσαν στην εξορία ή την αναγκαστική μετανάστευση, την πολιτική και οικονομική προσφυγιά.
  • Κι αν για κάποιους «ο Γρίβας ζει και τους καθοδηγεί», για μας, στην αντίπερα όχθη, ζει ο Μπελογιάννης του οποίου σήμερα θυμόμαστε τη θυσία για το «ψωμί, τη δημοκρατία και την ειρήνη», μας καθοδηγούν ο Μισιαούλης και ο Καβάζογλου, ο Ττοφαρής, ο Πέτρου, ο Μένοικος, οι πεσόντες από το φασιστικό πραξικόπημα του 74’ και οι νεκροί της εισβολής που ακολούθησε...

28 Μαρτίου 2014

Από τον Γρίβα στον Αναστασιάδη: Κολλημένοι στο «ανήκομεν στη Δύση»

Ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη
  • Θα περίμενε κάποιος πως με την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Ρωσία και τον υπόλοιπο πρώην σοσιαλιστικό κόσμο, η Δεξιά ίσως θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις επιλογές των Δυτικών και να κτίσει σταδιακά πιο ισοβαρείς οικονομικές και πολιτικές σχέσεις. Τελικά, αποδεικνύεται να  οδηγείται από ιδεολογικές αγκυλώσεις και κολλήματα στο παρελθόν, παρά το γεγονός πως κατηγορεί άλλους γι αυτό.
  • Ο κόσμος γίνεται πολυπολικός. Αγορές, βιομηχανίες και υποδομές αναπτύσσονται ραγδαία εκτός Δύσης, την ώρα που οι κυβερνώντες και οι συνεργάτες τους επιμένουν να συντονίζουν το βηματισμό τους με τον πιο αδίσταχτο και αιμοσταγή πόλο, το ΝΑΤΟ. Έστω κι αν αυτό τους φέρνει ενίοτε στην «άβολη θέση» να δουλεύουν μαζί με φασίστες, νεοναζί και τα τελευταία κατακάθια της κοινωνίας προκειμένου να βγάλουν «νοκ άουτ» την Αριστερά και τα λαϊκά αιτήματα για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη.
  • Η πανούκλα που πέφτει στον κόσμο από τη συντονισμένη δράση Αμερικανών και Ευρωπαίων, προσομοιάζει με τις προπολεμικές συνθήκες της δεκαετίας του 1930.
  • Σαν ευρωπαίοι και «ανήκοντες εις την δύση», θα πρέπει να αποδεχτούμε σαν νόμιμη εξέλιξη τα πραξικοπήματα στην Αίγυπτο και την Ουκρανία γιατί απλά ευνοούνται από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και αργότερα της ίδιας της Σερβίας, την καταστροφή της Λιβύης και της Συρίας, του Ιράκ και του Σουδάν προηγουμένως, την ποδηγέτηση του Αφγανιστάν, τις απανωτές «αναφλέξεις» στη Λατινική.
  • Θα πρέπει να πούμε «έτσι είναι ο κόσμος» ή να μουρμουρίσουμε σκυμμένοι για «το δίκιο του ισχυρού», την ίδια στιγμή που διεκδικούμε τάχα τη δικαίωση της μαρτυρικής μας νήσου…
«ΦΤΑΙΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ»
  • Στην Κυπριακή Δεξιά, κυκλοφορεί και πείθει ο αστικός μύθος πως «ο Μακάριος δεν έδωσε βάσεις στους Αμερικάνους, γι αυτό χάσαμε την Ένωση και μας κατέβηκαν οι Τούρκοι». Η κακοδαιμονία της Κύπρου, οφείλεται, σύμφωνα πάντα με την διαλεκτική που υποβάλλει διαχρονικά στον κυπριακό λαό η «εθνική παράταξη», στη «ρώσικη διαπλοκή» της νεαρής μας Δημοκρατίας. «Πράκτορες» αυτούς του «εθνικού εγκλήματος» που δυσαρεστούσε τους ΝΑΤΟϊκούς, ήταν αρχικά το ΑΚΕΛ και ακολούθως κι ο ίδιος ο Μακάριος.
  • Ο Γρίβας, στο ημερολόγιό του ήταν σαφής: Τα κτυπήματα κατά της Αριστεράς ήταν «σήμα» στους Αμερικανούς γα το είδος του «απελευθερωτικού» αγώνα που διεξαγόταν στην Κύπρο. Ήθελε να δώσει τα διαπιστευτήριά του και να ξεκαθαρίσει τη θέση και τη στάση του απέναντι στα «σπέρματα» της Οκτωβριανής.
  • Παλιά του τέχνη κόσκινο. Δεν είναι και ο πρώτος φασίστας ταγματασφαλίτης συνεργός των SS, που μπήκε στη δούλεψη των Δυτικών και έσβησε τα ναζιστικά χνάρια του με αίμα Αριστερών. Οι υπηρεσίες των ναζί ήταν και είναι άλλωστε, πάντα «χρήσιμες» μεταπολεμικά για το κατεστημένο. Με τους απόστρατους του Χίτλερ έκτισε την ηγεμονία της στην Λατινική, την Ελλάδα, την Κύπρο και αλλού, η Αμερική.
  • Κι τώρα πάλι, η Δεξιά του Αναστασιάδη στην ουσία μέμφεται την ισοζυγισμένη πολιτική που ακολούθησε πρόσφατα η Κυβέρνηση του ΑΚΕΛ, για την κακοδαιμονία της χώρας. Την κατηγορεί για την διασάλευση των σχέσεων με τις ΗΠΑ λόγω του φορτίου που τελικά αποθηκεύτηκε στο Μαρί, για τα ρώσικα δάνεια και την άρνηση εφαρμογής αντιλαϊκών προγραμμάτων.
  • Το «κόλλημα» από τον Γρίβα στον Αναστασιάδη, είναι το ίδιο. Αγωνιούν από το 45’ που τέλειωσε ο προηγούμενος παγκόσμιος πόλεμος, να μετατρέψουν την Κύπρο σε ένα προτεκτοράτο του ιμπεριαλισμού με εξαφανισμένη από προσώπου γης την Αριστερά.  Ή έστω πολυκερματισμένη και συμβιβασμένη με την ιμπεριαλιστική και νεοφιλελεύθερη προοπτική που σχεδιάζουν για τη χώρα.  

25 Μαρτίου 2014

Δεξιά, φασίστες και δυτικοί ιμπεριαλιστές: Κτίζουν πραξικοπήματα σε ύποπτα θανατικά

  • Η ίδια μέθοδος σε όλες τις χώρες που επιχειρήθηκε δυτική επέμβαση και ακροδεξιά στροφή- Οι «μυστήριοι» θάνατοι που προκαλούν ανατροπές κυβερνήσεων.
  • Οι νεκροί της έκρηξης του Μαρί και οι ακροβολιστές δολοφόνοι στο Κίεβο και το Καράκας.
  • Τα κινήματα των «αγανακτισμένων» η πλατφόρμα για την επανεμφάνιση της νεοναζιστικής τρομοκρατίας.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 21/3/2014
  • Οι φασίστες στην Ουκρανία, χέρι-χέρι με τη Δεξιά, τις φιλοευρωπαϊκές και φιλοδυτικές δυνάμεις, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, έχουν πραγματοποιήσει ένα βίαιο και αιματηρό πραξικόπημα στο Κίεβο. Η ίδια τακτική φαίνεται να επαναλαμβάνεται ταυτόχρονα και στη Βενεζουέλα, συναντώντας τη σθεναρή αντίσταση του Μπολιβαριανού σοσιαλιστικού κινήματος.
  • Οι νεοναζί και όσοι τους ακολουθούν στον δρόμο του χαμού, δικαιολογούν τη βία τους με την «εθνική οργή» για τον χαμό των πρώτων νεκρών της «εξέγερσης». Κτίζουν την στρατηγική τους πάνω στο θανατικό στους δρόμους του Κιέβου και του Καράκας στα πρώτα συλλαλητήρια.  
  • Από όσα μαρτύρησε τηλεφωνικώς ο Εσθονός ΥΠΕΞ στην Ευρωπαία Επίτροπο για εξωτερικά θέματα, Κάθριν Άστον, οι δολοφονηθέντες και από τις δύο πλευρές στην Ουκρανία έπεσαν θύματα ακροβολιστών που όλα δείχνουν πως εργάζονταν για την αντιπολίτευση. Με λίγα λόγια κατασκεύασαν ήρωες, και είναι λίγοι όσοι θα μπορούσαν να χρεώσουν στον Εσθονό αξιωματούχο που έκανε αυτή την παραδοχή, φιλορωσικά ή αντιευρωπαϊκά αισθήματα.
  • Η είδηση αυτή, δεν ταιριάζει φυσικά με το σκηνικό που στήνουν τα δυτικά δίκτυα. Χαλά τη «επικοινωνιακή συνταγή» που δίνει κάλυψη στη φασιστική βία και το πραξικόπημα.
  • Η βιαιότητα με τη οποία εξελίχθηκε η εξέγερση της αντιπολίτευσης στην Ουκρανία, στηρίχθηκε στον «άδικο χαμό πατριωτών» και την ενοχοποίηση της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς γι αυτή την εξέλιξη. Είναι δοκιμασμένη η φόρμουλα και επιτυχημένη. Το σενάριο είναι καλά δουλεμένο, έχει εφαρμοστεί και θα συνεχίζει να εφαρμόζεται. Είναι, θα έλεγε κανείς, ο κρυμμένος άσος στο μανίκι του «θείου Σαμ».
  • Για ακροβολιστές που δολοφονούν στοχευμένα έτσι ώστε να προκαλέσουν όξυνση της αναταραχής, μιλά και η Κυβέρνηση της Βενεζουέλας εξηγώντας το θανατικό στους δρόμους του Καράκας και παρουσιάζοντας παράλληλα πειστικά τεκμήρια.
  • Με τη στημένη, όπως αποδείχτηκε, κατηγορία της χρήσης χημικών σε αμάχους, προσπάθησαν οι δυτικοί να εισβάλουν «δικαιολογημένα» στη Συρία τον περασμένο Αύγουστο.
  • Στην Παραγουάη επίσης, το καλοκαίρι του 2012, ο Πρόεδρος της χώρας Φερνάντο Λούγο αποπέμφθηκε με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, κατηγορούμενος για τον θάνατο πολιτών και αστυνομικών σε εξέγερση.
ΟΜΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΜΑΡΙ
  • Έτσι δοκίμασαν, αλλά τελικά το κατάφεραν με εκλογές ενάμιση χρόνο αργότερα,  να ξεμπερδέψουν και με το κυπριακό λαϊκό κίνημα που βρέθηκε στη διακυβέρνηση της Κύπρου από το 2008. Αυτή την αίσθηση έχουν πια πολλοί, παρατηρώντας τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν κι αλλού από τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα και όσους τα εξυπηρετούν σε κάθε χώρα ξεχωριστά.
  • Οι θάνατοι στο Μαρί, ήταν η βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η «κυπριακή αγανάκτηση» ενάντια στην κυβέρνηση της Αριστεράς και το ΑΚΕΛ, με πρώτο στόχο τον Δημήτρη Χριστόφια και παράλληλους στόχους τον Κώστα Παπακώστα και τον Μάρκο Κυπριανού.
  • Η προοπτική της συνέχισης της συνεργασίας της Αριστεράς με ένα «υγιές κέντρο» που λειτουργούσε ακομπλάριστα σε ότι αφορά το Κυπριακό και ήθελε να στηρίξει φιλολαϊκές πολιτικές, αποτελούσε το μεγαλύτερο εμπόδιο για τα σχέδια που είδαμε και βλέπουμε να υλοποιούνται σήμερα. Έπρεπε να σπάσει η συμμαχία με τον πρώην πια «μακαριακό χώρο» και να απομονωθεί το ΑΚΕΛ, πέφτοντας «υπό το βάρος των εγκλημάτων του».
  • Το θανατικό στο στρατόπεδο την 11η Ιουλίου, έδωσε την τέλεια αφορμή σε πολλούς εντός και εκτός της χώρας, να δείξουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα και να αποκαλύψουν το ρόλο τους. Το σενάριο ήταν το ίδιο, στην βασική του φόρμα, με όλα τα «προγράμματα» που έχουν «τρέξει» παγκόσμια.
  • Η «Φωνή της Αμερικής» (Voice of America, όργανο της αμερικάνικης κυβέρνησης), μιλούσε το καλοκαίρι του 2011 για «εξέγερση» στη Λευκωσία, για συνεργάτες του Άσσαντ, για «φιλοϊρανική» ηγεσία που δεν «συμμορφώθην με τις υποδείξεις». Τα ίδια έλεγαν Αναστασιάδης και Αβέρωφ.
  • Ο τελευταίος μάλιστα είχε σε κάποια φάση προειδοποιήσει για «ατυχήματα όπως στο Μαρί» σε περίπτωση που η Κύπρος δεν «δείξει αφοσίωση» στους «συμμάχους» μας. Επιπλέον, ο νυν Πρόεδρος, προεκλογικά, αλλά και ο ΥΠΕΞ Γιάννης Κασουλίδης, έχουν κάνει αρκετές αναφορές σε «αποκατάσταση των σχέσεων με τις ΗΠΑ».
Η «ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ» ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
  • Προφανώς, για να χρειάζεται «αποκατάσταση» η σχέση με τις ΗΠΑ, σημαίνει πως έχει διαταραχτεί ή έτσι τουλάχιστον ένιωθαν οι Αμερικανοί και οι εδώ εντολοδόχοι τους. Το «δαιμονικό» φορτίο δεν ήταν φυσικά η μόνη «παρασπονδία» του Δημήτρη Χριστόφια και της κυβέρνησής του.
  • Από τα ρώσικα δάνεια και τα «πείσματα» στο ΔΝΤ και την Τρόικα, μέχρι την αποστολή Βενεζουελάνου επιτετραμμένου στη Λευκωσία επί Τσάβες, όλα παίζουν το ρόλο τους. Όλα ενοχλούν και τίθενται στις συζητήσεις των «στενών επαφών» με τους αξιωματούχους της Αμερικάνικης πρεσβείας στην Κύπρο, όπως έχει αποκαλυφθεί από τα τηλεγραφήματα που έβγαλε στη φόρα το Wikileaks και τα οποία συγκαλύπτονται εδώ και χρόνια από τα αστικά ΜΜΕ.
  • Οι ενεργειακές προοπτικές της Κύπρου, το επερχόμενο τραπεζιτικό κραχ και ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός στα γερμανικές αντιλαϊκές πολιτικές, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των Κυπρορωσικών σχέσεων και την ουδετερότητα της χώρας σε σχέση με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή μας, ήταν τα πραγματικά κίνητρα πίσω από την «δυσαρέσκεια» των Δυτικών με την Κυπριακή Αριστερά.
  • Η κατάσταση που δημιουργήθηκε στο εσωτερικό της χώρας μετά την τραγωδία το Μαρί, ήταν ακριβώς μια ακόμα εφαρμογή του ίδιου δόγματος, του κτισίματος μιας υποκριτικής, λαϊκής δήθεν, αντίδρασης και αγανάκτησης.
  • Δεν μπορεί επίσης να θεωρείται αμελητέο το γεγονός πως τόσο η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, όσο φυσικά και το κυπριακό της παράρτημα, το ΕΛΑΜ, «κέρδισαν» τη θέση τους στο κομματικό σκηνικό, με τη συμμετοχή τους στα κινήματα των αγανακτισμένων σε Αθήνα και Λευκωσία.      
  • Τα κινήματα των «αγανακτισμένων» και της «αραβικής άνοιξης» είναι η πλατφόρμα για την επανεμφάνιση της νεοναζιστικής και εθνικιστικής τρομοκρατίας που λειτουργεί απροκάλυπτα πια, ως το «πεζικό» του ΝΑΤΟ στις χώρες που μπαίνουν στο στόχαστρο. 

23 Μαρτίου 2014

Στην αυλή του Αρταξέρξη

Κάρογιαν και συνεργάτες: πολιτικοί επαίτες χωρίς αντίκρισμα στη δημοκρατική κοινωνία
  • Σε είδα, Μάριε, στη γιορτή της δημοκρατίας, στο συλλαλητήριο ενότητας και αγώνα ενάντια στο νέο φασισμό, μέσα στο Προεδρικό τις κρίσιμες εκείνες μέρες του Ιούλη του 2011.
  • Σε χάρηκα. Εκεί στην καταδίκη του προδοτικού πραξικοπήματος και της εισβολής του 74’ που μποϋκόταραν οι πάντες, τασσόμενοι με την ακρότητα και τον φανατισμό. Μαζί με τον Κύκκου Νικηφόρο, σώσατε τη δημοκρατική τιμή και υπόληψη του Μακαριακού χώρου και της εκκλησίας. Δείξατε σθένος και φρόνημα.
  • Δύο μήνες περίπου πριν από την παρουσία σου στην ηρωική εκείνη νύχτα, σε «αποκαθήλωσαν» από την Προεδρία της Βουλής. Ξέρεις ποιοι, ξέρεις πως, ξέρεις και γιατί.
  • Έξω από το Προεδρικό, οι «αγανακτισμένοι» σου είχαν αφιερωμένο και πανό, Μάριε, αν θυμάσαι. Είχες την «τιμητική» σου, έγινες στόχος των στημένων και των αλλότριων, παίρνοντας δημοκρατικά παράσημα. Όπως αυτά που καρφιτσώσαμε στο πέτο σου όταν επέβαλλες στον «ενδιάμεσο» την αναφορά στη συμφωνημένη βάση λύσης.
  • Παράσημα όμως, που δεν ήθελες. Εσύ ήθελες άλλα, απ αυτά που δίνει ο Νίκος Αναστασιάδης και οι κύκλοι που τον υποστηρίζουν. Αυτοί που θα «έρχονταν στα πράματα».
  • Ούτε εσύ Μάριε, ούτε και οι άμεσοι συνεργάτες σου, αντέξατε στις πιέσεις. Πουλήσατε τους αγώνες  του ευρύτερου δημοκρατικού χώρου και της κεντροαριστεράς για να αγοράσετε ελπίδες συμμετοχής στην εξουσία.
  • Σας προειδοποιήσαμε από νωρίς πως θα χάσετε και τ’ αυγά και τα καλάθια. Προβλέπαμε πως θα είστε εσείς οι χαμένοι είτε εκλεγεί ο Νίκος Αναστασιάδης ή όχι. Πως θα μείνετε επί ξύλου κρεμάμενοι, πολιτικοί επαίτες χωρίς αντίκρισμα στη δημοκρατική κοινωνία.
  • Η μοναδική διέξοδός σας ήταν η επιμονή στα κεντροαριστερά μέτωπα και τη λύση στη βάση της ΔΔΟ, σε συνεργασία με το ΑΚΕΛ και τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.
  • Αναγνωρίζουμε πως η συμπόρευση με το ΑΚΕΛ, χωρίς μάλιστα τη συμμετοχή της ΕΔΕΚ σ’ ένα ευρύτερο σχήμα, ήταν κάτι που δεν θα σας συγχωρούσε ποτέ η αστική κι επιχειρηματική τάξη.
  • Ας χάνατε λοιπόν από τότε το ΔΗΚΟ, παλεύοντας όμως για τα δίκια του λαού και τη νομιμότητα, και όχι αυτόν τον εξευτελισμό που σας επιφύλαξε το «καθεστώς». Ας πέφτατε μαχόμενοι. Το πολιτικό σας μέλλον θα ήταν εξασφαλισμένο εφ όρου ζωής, θα δικαιωνόσασταν από την ιστορία και τις εξελίξεις.
  • Επιλέξατε στρατόπεδο εν μέσω ακήρυκτου ταξικού πολέμου. Λυγίσατε Μάριε Κάρογιαν και συνεργάτες. Ο αγώνας έπρεπε να δοθεί τότε, το καλοκαίρι του 12’, για να περάσει η δημοκρατική συνεργασία και όχι η «εθνική σωτηρία» που κατέληξε, όπως ήταν αναμενόμενο άλλωστε, σε εθνική τραγωδία.
  • Τώρα, θα γίνεται με τη σειρά σας οι «εχθροί της ενότητας του ΔΗΚΟ», οι νεροκουβαλητές του Αναστασιάδη και της Δεξιάς, οι απολογητές ίσως αύριο, της ΝΑΤΟποίησης της Κύπρου.
  • Ιδού τα έργα σας και οι αποφάσεις σας. Ιδού οι επιλογές και οι αντοχές σας.
  • Τώρα, στην αυλή του Αρταξέρξη που βρίσκεστε, λογικό είναι να αναμένετε την φιλευσπλαχνία του.
  • Ελπίζουμε μόνο, να μην λάβετε τη «στήριξη και την αλληλεγγύη» που απολαμβάνει τώρα ένας άλλος πρώην αξιωματούχος του ΔΗΚΟ και συνεργάτης της Συναγερμικής εξουσίας.
  • Επί καιρό πυραύλων φυσικά, και όχι φρεγάδων…  
Δημοσιεύθηκε στη Γνώμη, 14/3/2014

11 Μαρτίου 2014

Η μάχη της Βενεζουέλας και η στάση των κομμουνιστών: Μια πρακτική αντιμετώπιση και ένα φλέγον ερώτημα


Αυτό το βίντεο δείχνει τον αγώνα των πολιτών της κοινότητας Pie del Tiro στη Μέριδα να αποτρέψει σκληροπυρηνικούς της αντιπολίτευσης από το να αποκλελισουν τη κοινότητά τους με οδοφράγματα. Η πρώτη γυναίκα που δίνει τη μαρτυρία της είναι η Gisela Rubilar Figueroa. Το βράδυ μετά από την καταγραφή του βίντεο, πυροβολήθηκε και πέθανε αργότερα στο νοσοκομείο…

***
Η ψυχή της λατινικής αντίστασης
  • Στην Βενεζουέλα, από τον περασμένο μήνα, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης με φανερή την υποστήριξη και το προμοτάρισμα της «αυτοκρατορίας», διεξάγεται μια καταφανέστατα πραξικοπηματική , βίαιη και αιματηρή προσπάθεια ανατροπής της Αριστερής Κυβέρνησης της χώρας. Της «Μπολιβαριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης» όπως την ονομάζουν οι εμπνευστές και οι υποστηρικτές της.
  • Σίγουρα, σαν λαοί της Ευρώπης, είναι φυσικό να έχουμε στραμμένα τα βλέμματα στην Ουκρανία όπου και πάλι η συμμαχία Δεξιάς-Ακροδεξιάς έχει καταφέρει, με τις ευλογίες ΕΕ και Δυτικών, να ανατρέψει τη νόμιμη Κυβέρνηση, προκαλώντας την αντίδραση της Ρωσίας και του ρώσικου πληθυσμού της χώρας.
  • Την ίδια ώρα, είναι και πάλι αναμενόμενο να συζητούμε και να μελετούμε τις «δικές μας» ακραίες πολιτικές και οικονομικές καταστάσεις σε Κύπρο και Ελλάδα.
  • Στη Βενεζουέλα όμως, «παίζεται» ένα γεωπολιτικό και ιδεολογικό «μπρα ντε φερ»  τεράστιας σημασίας. Η Μπολιβαριανή κυβέρνηση είναι η ψυχή της Λατινικής αντίστασης στον ιμπεριαλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό και το βασικό στήριγμα του Σοσιαλισμού στη Κούβα. Η ανατροπή της είναι μια κομβική υπόθεση για τους Αμερικανούς αλλά παράλληλα η στήριξή της είναι μια υπόθεση που αφορά όλους μας. Όσους δηλαδή θέλουν «να λέγονται άνθρωποι» κατά τον ποιητή.
  • Η κυβέρνηση στη Βενεζουέλα, παρά τους ξεκάθαρους ταξικούς-σοσιαλιστικούς στόχους που έθεσε και στα προηγούμενα προγράμματα διακυβέρνησης, αλλά κυρίως στο πρόγραμμα για τη περίοδο 2013-19, δεν φιλοδοξεί να ανατρέψει τον κομματικό πλουραλισμό.
  • Αναγνωρίζει μεν πως διεξάγει μια ταξική πάλη, πως δεν έχει καταφέρει να πάρει την οικονομική εξουσία και την επικοινωνιακή ηγεμονία από το κατεστημένο και πως χρειάζεται να γίνουν πολλά για να ανατραπούν οι συσχετισμοί υπέρ της εργατικής τάξης, αλλά σχεδιάζει τη στρατηγική της με πολιτικούς και πλειοψηφικούς όρους. Με συνταγματικούς μετασχηματισμούς στο εσωτερικό και δημιουργία συμμαχιών στο εξωτερικό.
  • Βρίσκεται στο στόχαστρο και των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υποστηρικτών τους. Και αυτό είναι μια απόδειξη πως και μ’ αυτό τον τρόπο γίνεται «βραχνάς» στους αστούς και τα διεθνιστικά καπιταλιστικά συμφέροντα. Υπερασπιζόμενη τους «θεσμούς» και τον κοινωνικό και πολιτικό διάλογο (Venezuela’s Maduro Renews Dialogue Offer as Violence Drags On).     
***
  • Στην  περασμένη μου ανάρτηση με κύριο θέμα τους αστικούς θεσμούς και την Αριστερά, ο σχολιογράφος Fristuti διερωτάται “…εάν το καπιταλιστικό σύστημα γεννά το φασισμό (που μάλλον συμφωνείς αγαπητέ Νέε) πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι την προάσπιση των αστικών θεσμών;”, ενώ επίσης απορεί “πως είναι δυνατόν να επιζητείς αντιφασιστική δράση χωρίς να στοχεύεις πρωτίστως σε αυτό που γεννά το φασισμό;”
  • Σίγουρα, το να υποστηρίζεται από κομμουνιστές η προάσπιση αστικών θεσμών ή και αστικών επαναστάσεων σε κάποιες περιπτώσεις (μια τέτοια ήταν άλλωστε και η Κουβανική επανάσταση στη πρώιμη φάση της αλλά και η επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 στη Ρωσία, η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η Μπολιβαριανή κατά κάποιο τρόπο κ.ο.κ.), είναι αντιφατικό.
  • Το κείμενο στην προηγούμενη ανάρτηση δεν προσπαθεί να κρύψει αυτή την αντίφαση αλλά να εξηγήσει, στο μέτρο των δικών του δυνατοτήτων που σίγουρα δεν είναι μεγάλες, πως υπάρχει διαλεκτική και ιστορική αναγκαιότητα να γίνεται αυτό κάτω από κάποιες προϋποθέσεις.
  • Ο φίλος, μου αποδίδει επίσης στο σχόλιό του την «κατηγορία» πως προσπαθώ να ορίσω «τι είναι κομμουνιστής». Αυτό, να μου επιτρέψει ο Fristuti αλλά και άλλοι που υπερασπίζονται παρόμοια γραμμή, να το επιστρέψω! Άλλοι είναι που με χαρακτηριστική επιμονή προσπαθούν να υποδείξουν σε όλους τους υπόλοιπους «τι είναι κομμουνιστής» και τι όχι.
  • Ο κομμουνιστής στη Βενεζουέλα κι ο κομμουνιστής στην Κούβα για παράδειγμα, «τα βρίσκουν» με τον Τσαβισμό. Κι ο Τσαβισμός τα βάζει με τους φασίστες, τους νεοφίλ και τον ιμπεριαλισμό. Άλλο κοινοβουλευτισμό, στα πλαίσια μιας πλουραλιστικής πολιτικής ζωής, θέλει προφανώς το κίνημα στη Βενεζουέλα, κι άλλο η αντιπολίτευση και όσοι βρίσκονται από πίσω της.
  • Την κεϋνσιανική κοινοβουλευτική δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία, όπως τις γνωρίσαμε στην Δυτική Ευρώπη και αλλού, τις καταργεί η αστική τάξη και οι συνεργάτες της γιατί δεν τους εξυπηρετούν πλέον. Κυβερνούν με διατάγματα και μικρά ή μεγάλα θεσμικά πραξικοπήματα, όταν χρειάζεται να μπουν στο «γύψο» τα εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα, να φραχτεί ο δρόμος προς το σοσιαλισμό και να υποχρεωθεί ο κάθε λαός να εξυπηρετεί τις ιμπεριαλιστικές δεσμεύσεις. 
  • Με τη λογική της μη διάκρισης ανάμεσα στις διαβαθμίσεις μιας αστικής δημοκρατίας, οι κομμουνιστές στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν θα έπρεπε να υπερασπιστούν την έστω αστική νομιμότητα το 67’ ή το 74’, ή τώρα οι Ουκρανοί κομμουνιστές θα έλεγαν «τι γιάννης, τι γιαννάκης» μπροστά στην απομάκρυνση ενός εκλεγμένου Προέδρου με ένα πασίδηλο φασιστικό και δυτικοκινούμενο πραξικόπημα. Ε, δεν είναι έτσι τα πράματα φυσικά.
  • Ο καπιταλισμός γεννά τον φασισμό, αυτό είναι σίγουρο, αλλά ο καπιταλισμός ξεκάθαρα, ειδικά μπροστά σε κρίσεις και ανακάτεμα της τράπουλας, προτιμά τον ολοκληρωτισμό από τον πλουραλισμό.
  • Στο κάτω-κάτω της μαρξιστικής γραφής, ο καπιταλισμός, εκτός από τα τέρατα που ξεγεννά εδώ και δύο αιώνες, είναι προορισμένος κάποτε να ξεγεννήσει και τον κομμουνισμό…
***
  • Η παρανομία των ΚΚ στην Ευρώπη δεν είναι μακριά. «Ψήνεται», το δείχνει και η Ουκρανική εξέλιξη, οι κατάσταση στις Βαλτικές και οι τάσεις των οργάνων της ΕΕ. Δεν θα συζητούσε ποτέ για παράδειγμα ένα εθνικό ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την απαγόρευση των κομμουνιστικών ιδεών και κομμάτων σε άλλες δεκαετίες. Κι αυτό είναι ενδεικτικό της διαβάθμισης και της διάκρισης.  
  • Τον αστικό κοινοβουλευτισμό (και τον υποκριτικό πλουραλισμό του) τον αμφισβητούν οι κομμουνιστές γιατί ξέρουν ακριβώς από πού πηγάζει και ποιους προορίζεται να εξυπηρετήσει. Μπορούν όμως να τον διαβρώσουν, να τον εκτροχιάσουν, να τον μετατοπίσουν ως ένα βαθμό, συγκροτώντας μαζικά λαϊκά πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα.
  • Όταν αναγνωρίζουν οι κομμουνιστές πως δεν μπορούν να επιβληθούν στην αστική τάξη για διάφορους λόγους που άπτονται των εσωτερικών και εξωτερικών ισοζυγίων, ή όταν ακόμα διαπιστώνουν πως σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης βρίσκεται στην αντίπερα όχθη, πως ο αντικομμουνισμός, ο εθνικισμός και η «κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» δεν επιτρέπουν στην τάξη μας να ριζοσπαστικοποιηθεί, πρέπει να θέτουν  πιστεύω μίνιμουμ και όχι μάξιμουμ στόχους.
  • Σε μπανανίες και ΝΑΤΟϊκά προτεκτοράτα σαν κι αυτά που ζούμε στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο νότο, η αναγκαία κατάκτηση που θα πρέπει να προϋπάρχει του αιτήματος για λαϊκή-εργατική εξουσία, είναι ο εκδημοκρατισμός των θεσμών, του στρατού, της αστυνομίας, της παιδείας, της κρατικής μηχανής. Ο εκδημοκρατισμός της ίδιας της κοινωνίας.
  • Δεν είναι μυστικό πως η Μπολιβαριανή Κυβέρνηση, στηρίζεται σε μια διαδικασία εκδημοκρατισμού του στρατού που οικοδομήθηκε διαχρονικά από το  απελευθερωτικό κίνημα της χώρας. Ο ίδιος ο Τσάβες προερχόταν από το στράτευμα. Και το πια πλευρά παίρνει ο στρατός σε μια ταξική σύγκρουση, είναι μάλλον ο πιο καθοριστικός μοχλός που θα μπορούσε να κινήσει τα πράγματα μπροστά.  
  • Σε συνθήκες στρατιωτικής χούντας, μια δημοκρατική-λαϊκή επανάσταση δεν θα μπορούσε μάλλον να επιτύχει τους στόχους της χωρίς μετατοπίσεις στο στράτευμα. Αλλιώς θα γραφόταν η ιστορία δηλαδή αν στον ελληνικό και κυπριακό στρατό υπήρχαν δημοκρατικά ισχυρά κινήματα έτοιμα να αντιμετωπίσουν τις «άνωθεν διαταγές» το 67’ και το 74’.
  • Και αυτό είναι μια εξήγηση γιατί η «εθνική τάξη» εδώ και δεκαετίες βάζει σαν στόχο την «αποκομμουνιστικοποίηση» του στρατού, της δημόσιας υπηρεσίας και της παιδείας. Φοβούνται τις εσωτερικές μετατοπίσεις και τη «διάβρωση».
  • Παρόλα αυτά, στη Βενεζουέλα, έχοντας και το στρατό στη πλευρά του κινήματος, η δημοκρατική ευρύτερη παράταξη δέχεται σοβαρότατες πιέσεις.
  • Έχει ήδη πετύχει εθνικοποιήσεις των πηγών και των βασικών παραγωγικών δυνάμεων, την Alba, σημαντική πρόοδο στο βιοτικό επίπεδο του λαού. Την «παίρνει» όμως να «επιτεθεί» στα ιδιωτικά ΜΜΕ και τα μεγάλα τραστ;
  • Ή έχει καταφέρει αποτελεσματικά κτυπήματα στην τρομοκρατία και τις έξωθεν παρεμβάσεις, στην εγκληματικότητα;
  • Η απάντηση είναι φυσικά όχι, αλλά θα πρέπει επίσης να απαντηθεί αν θα τα κατάφερνε, αν κήρυσσε ας πούμε τον κομμουνιστικό χαρακτήρα της επανάστασης και τη δικτατορία του προλεταριάτου.
  • Πόσες κυβερνήσεις θα στέκονταν αλληλέγγυες σε ένα τέτοιο εγχείρημα; Θα ήταν ή όχι ο τάφος του κινήματος ένας τέτοιος οπορτουνισμός;
***
  • Δεν είναι νομίζω διαλεκτικό, και είναι μάλλον αριστερισμός θεωρώ, σε συνθήκες καθημερινού εκφασισμού και προέλασης του ΝΑΤΟ, να λέγεται «εγώ είμαι κομμουνιστής, δεν είμαι αριστερός».
  • Ναι, δεν είμαστε «αριστεροί» της «Ενωμένης Ευρώπης» και του Ευρώ, ούτε «αριστεροί» του ΝΑΤΟ και των πολυεθνικών, αυτό είναι σίγουρο. Αλλά σαν κομμουνιστές που θέλουμε να είμαστε, ας πάρουμε επιτέλους τα πράγματα ένα-ένα και με τη σειρά.
  • Ευτυχώς, σκέφτομαι συχνά, οι σύντροφοι του ΚΚ Βενεζουέλας, κάνουν σωστή ανάλυση και συντάσσονται μ’ αυτούς που πρέπει, βλέποντας και αποτελέσματα, τόσο μέσα στην κοινωνία και την οικονομία, όσο και στο ίδιο τους το κόμμα που ανεβαίνει. Όπως ανεβαίνει και η σοσιαλιστική προοπτική παγκόσμια από την επιτυχία του λαϊκού κινήματος της χώρας.
  • Ας απαντήσουμε λοιπόν, καταλήγοντας, σε μια εντελώς πρακτική ερώτηση την οποία πολλοί αποφεύγουν, ίσως και ο φίλος ο Fristuti:
  • Στη θέση των Βενεζουελάνων κομμουνιστών, θα χαράσσαμε την ίδια τακτική ή θα επιμέναμε στην απόρριψη του κοινοβουλευτισμού στη χώρα και την πάταξη της μεγαλοεπιχειρηματικής έστω τάξης, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στο ίδιο το κίνημα αλλά και τη σοσιαλιστική υπόθεση;

3 Μαρτίου 2014

Τα μαθήματα της Ουκρανίας και της Βενεζουέλας: Τα αντιιμπεριαλιστικά και δημοκρατικά μέτωπα

Πολιτικά και κοινωνικά αναχώματα στο φασισμό και την αποικιοκρατία
  • Τα πρώτα συμπεράσματα από τις εξελίξεις στην Ουκρανία, και για τα οποία αυτό το ιστολόγιο επιμένει «εκ της ιδρύσεώς του» στις αρχές του 2010, είναι η αποκάλυψη του φασιστικού χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη μια, και από την άλλη, του ακήρυκτου παγκόσμιου πολέμου που διεξάγεται από το ΝΑΤΟ.
  • Οι εμπειρίες μας σε Κύπρο και Ελλάδα, ο αυταρχισμός Τρόικας-ΕΚΤ, και σίγουρα οι εικόνες και οι ειδήσεις από την Ουκρανία, δεν αφήνουν νομίζω αμφιβολίες για το ύφος και το είδος της «ενωμένης Ευρώπης» που θέλουν να οικοδομήσουν οι Γερμανοί βιομήχανοι και τραπεζίτες, με τους συμμάχους τους.
  • Παράλληλα, οι επεμβάσεις σε τρίτες χώρες, τα πραξικοπήματα, οι εισβολές και η γενική αποσταθεροποίηση σε περιοχές με ενεργειακές προοπτικές, και πριν αλλά ειδικότερα μετά το 2001 και τους δίδυμους πύργους, δεν αφήνουν αμφιβολίες για την ύπαρξη και λειτουργία ενός «μεγάλου στρατηγικού πλάνου» εκ μέρους των ΝΑΤΟϊκών.
  • Δεν νομίζω πως «παίρνει» κάποιους να ξεμπερδεύουν τόσο εύκολα πια, επικολλώντας σ’ αυτή τη διαπίστωση την ετικέτα της συνομωσιολογίας. Δεν υπάρχει καμιά κρυφή συνομωσία. Ξεκάθαρα, ΗΠΑ και ΕΕ, μέσω του ΝΑΤΟ, επιχειρούν διά της βίας την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών που σχηματίστηκαν μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου το 1945.
  • Μπορεί να ξεκίνησαν «ειρηνικά» τη διαδικασία, με την αντεπανάσταση στον σοσιαλιστικό κόσμο και την επανένωση της Γερμανίας στα τέλη της δεκαετίας του 80’, συνέχισαν όμως με σφοδρούς πολέμους στην πρώην Γουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία, στην κεντρική Αφρική και το Σουδάν, απειλούν με συνεχιζόμενα πραξικοπήματα τη Βενεζουέλα και τα άλλα δημοκρατικά κράτη της Λατινικής, εντείνουν την πολεμική κατά της Κούβας, οργανώνουν και εκτελούν αναφλέξεις στη Γεωργία, την Αρμενία, και τώρα την Ουκρανία.
  • Σχεδιάζουν και εκτελούν την αφαίρεση ζωνών επιρροής από Ρωσία και Κίνα και έλεγχο της παγκόσμιας παραγωγής και της διάθεσης της ενέργειας, επιβάλλοντας διά πυρός και σιδήρου την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού και των πολυεθνικών.       
Τέταρτο ράιχ και τρίτος παγκόσμιος – Σε χειρότερη μοίρα οι λαοί σε σχέση με τον Β’ ΠΠ  
  • Πίσω από την ευρωπαϊκή αστερόεσσα, την πολιτική ολοκλήρωση και την τραπεζιτική ένωση, κρύβεται καλά το τέταρτο γερμανικό ράιχ και ο νέος του άξονας.
  • Η ομοιότητα του προηγούμενου πολέμου με τον σημερινό ακήρυχτο τρίτο παγκόσμιο, έγκειται στο γεγονός ότι η νέα «Ενωμένη Ευρώπη» βρίσκεται και πάλι υπό την ηγεμονία της Γερμανίας. Μιας Γερμανίας που προτάσσει ξανά τον αντικομουνισμό και βρίσκει έδαφος στον εθνικισμό και τις άρχουσες τάξεις σε κάθε χώρα ξεχωριστά, για να επιβληθεί στο νότο και να απλώσει χέρι στην ανατολή.
  • Η μεγαλύτερη και κρίσιμη όμως διαφορά, βρίσκεται στο ότι, τώρα, Ευρώπη – ΗΠΑ - «βρετανοκοινοπολιτειακοί» και Ιάπωνες, έχουν ήδη σε λειτουργία μια συμμαχική σχέση έξι και πλέον δεκαετιών μέσα από τις δομές και την επιχειρησιακή ανάπτυξη του ΝΑΤΟ. Ρωσία, Κίνα και τρίτες χώρες έχουν να αντιμετωπίσουν τις ενωμένες βορειοδυτικές – ατλαντικές δυνάμεις, όπως ακριβώς υπονοεί και η ονομασία της συμμαχίας τους.
  • Υπό αυτή την έννοια, η Ρωσία, ως η συνεχιστής του γεωπολιτικού ρόλου που εξασκούσε η ΕΣΣΔ στον προηγούμενο μεγάλο πόλεμο, καθώς και οι χώρες που συνεργάζονται μ’ αυτήν (BRICS, αντιδυτικά και αντιιμπεριαλιστικά κράτη), δεν μπορούν να υπολογίζουν σε διάσπαση του δυτικού κόσμου σε φιλελεύθερο και φασιστικό, όπως την περίοδο 1940-45.
  • Είναι γνωστός φυσικά ο ρόλος των οικονομικών συμφερόντων των ΗΠΑ και γενικά των Δυτικών σε ότι αφορά τη γιγάντωση του τρίτου ράιχ και τις «προσδοκίες» τους από το ανατολικό μέτωπο. Στην τελική όμως, αυτό που τελικά μέτρησε στην ήττα του ναζισμού και του άξονα, ήταν η αντιφατική κατά τ’ άλλα συμμαχία φιλελεύθερων και κομμουνιστών σε ιδεολογικό επίπεδο - ή Δύσης, Ανατολής και τρίτου κόσμου από γεωπολιτική σκοπιά.
  • Στις παρούσες συνθήκες, κάτι τέτοιο είναι φυσικά αδύνατο. Ρωσία, Κίνα και τρίτος κόσμος, έχουμε μπροστά μας, μεταφορικά αλλά και επί της ουσίας, τις «ενωμένες δυνάμεις» της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς. Τη συμμαχία νεοφιλελευθέρων και νεοφασιστών που έχει ως στόχο την τελειωτική εξάλειψη των όποιων σοσιαλιστικών ιδεών και εφαρμογών και την ολοκλήρωση της ηγεμονίας του δυτικού κεφαλαίου και του ΝΑΤΟ σε όλο τον πλανήτη.
  • Τότε, οι ελπίδες των λαών ακουμπούσαν στη νεαρή και πολλά υποσχόμενη Σοβιετική Ένωση. Τώρα έχουμε δύο μη ΝΑΤΟϊκές υπερδυνάμεις με παλινορθωμένο τον καπιταλισμό και μια σειρά από αναδυόμενες οικονομίες χωρίς σοσιαλιστικό προσανατολισμό.
  • Αν χρειάζονταν μία φορά τότε τα αντιφασιστικά μέτωπα, όπως υπήρξαν στην Ελλάδα το ΕΑΜ και στην Κύπρο το ΑΚΕΛ, τώρα είναι χίλιες φορές πιο επιτακτική η ανασύστασή τους αφού δεν υπάρχει σταθερό υπόβαθρο για διεθνιστικές σοσιαλιστικές συμμαχίες σε επίπεδο κρατών.  
Δεν είμαστε παρατηρητές – Παίρνουμε θέση ενάντια στο ΝΑΤΟ και υπέρ όσων προβάλλουν αντιστάσεις
  • Δεν θα πρέπει φυσικά να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως παρατηρητές ή αναλυτές των γεγονότων, ή έστω ως αντιιμπεριαλιστές που βάζουν σε ίδια μοίρα δυτικό και ανατολικό ιμπεριαλισμό. Παίρνουμε θέση ενάντια στο ΝΑΤΟ υποστηρίζοντας την ισορροπία μεταξύ των γεωπολιτικών πόλων, παρά την αντίφαση που δημιουργεί αυτή η τοποθέτηση στο κομμουνιστικό-απελευθερωτικό παγκόσμιο κίνημα.
  • Ως εκ τούτου, στρατευόμαστε με όσους αντιστέκονται στις προελάσεις του ΝΑΤΟ, έστω κι αν αυτό δεν έχει τα ειδικά ταξικά κίνητρα που θα επικροτούσαμε χωρίς επιφύλαξη. Υπάρχουν τα ευρύτερα ταξικά κίνητρα, τα ταξικά κίνητρα των φτωχότερων λαών και κρατών σε σχέση με τη βουλιμία των δυτικών αγορών.
  • Αυτές τις μέρες λοιπόν, αν και στη χώρα μας συμβαίνουν επίσης τρομακτικές αντισυνταγματικές και θεσμικές παρεκκλίσεις για να περάσει ο νεοφιλελευθερισμός (θέμα ιδιωτικοποιήσεων και άλλα), η καρδιά μας βρίσκεται στην Ουκρανία, όπως βρισκόταν προηγούμενα στη Λιβύη και τη Συρία, όπως βρίσκεται συνέχεια στη Βενεζουέλα και την Κούβα, τον Ισημερινό, τη Νικαράγουα, τη Βολιβία, σε κάθε λαό που τα βάζει με τον ΝΑΤΟϊκό ιμπεριαλισμό και την ντόπια Δεξιά και Ακροδεξιά.
  • Δεν έχουμε την πολυτέλεια να υποτιμούμε τους δημοκρατικούς αγώνες κανενός λαού για εθνική ανεξαρτησία, την πάλη του ενάντια στον φασισμό και τον δυτικό επεκτατισμό, είτε γιατί δεν διαθέτει τη δική μας κομμουνιστική οπτική και προοπτική, είτε γιατί υποφέρει από διάφορες συστημικές ασθένειες.
  • Οι τοποθετήσεις που εξισώνουν το Ρώσικο ή τον Κινέζικο ιμπεριαλισμό με τον ΝΑΤΟϊκό, που κρατούν απόσταση από Καντάφι ή Άσαντ σε σχέση με τους αμερικανοκινούμενους φονταμενταλιστές, ή που απαξιούν τον σοσιαλιστικό, υπό τις περιστάσεις, χαρακτήρα των αστικοδημοκρατικών κυβερνήσεων σε μια σειρά από χώρες της Λατινικής με «ναυαρχίδα» την Μπολιβαριανή, δεν μπορούν, θεωρώ, να μπαίνουν στο τραπέζι τόσο εύκολα, μετά και τα αποκαλυπτικά γεγονότα στην Ουκρανία και την κατάσταση που επικρατεί στη Βενεζουέλα.
Οι Δημοκρατικές αστικές κυβερνήσεις ως αναχώματα στο νεοφασισμό και τον ιμπεριαλισμό
  • Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, δεν δίνουν μάθημα σε όσους «επιμένουν κεντροαριστερά» όπως θέλουν να υποδείξουν αρθογράφοι που εκφράζουν τις θέσεις του ΚΚΕ, αλλά, θεωρώ, το αντίθετο.
  • «Δίνουν μάθημα» σε όσους υποτιμούν τη σημασία των κεντροαριστερών, πλατιά δημοκρατικών συμμαχιών και της προσπάθειας για έλεγχο της αστικής δημοκρατίας σε κάθε χώρα ξεχωριστά.
  • «Δίνουν μάθημα» σε όσους προτάσσουν την απομόνωση ουσιαστικά των κομμουνιστών και την εγκατάλειψη των αντιιμπεριαλιστικών-αντιμονοπωλιακών-δημοκρατικών μετώπων,  για χάρη της όποιας ιδεολογικής καθαρότητας και της άρνησης για συμμετοχή στη διαχείριση των εθνικών κυβερνήσεων.
  • Οι κομμουνιστές στην Ουκρανία βρίσκονται υπό διωγμό, επειδή ακριβώς η χώρα έχει υποστεί ένα φασιστικό αιματηρό πραξικόπημα που κατέλυσε το πολίτευμα γιατί στην ηγεσία της χώρας βρίσκονταν δυνάμεις που συνεργάζονταν με το τοπικό ΚΚ και προέβαλλαν αντιστάσεις στην «ευρωνατοποίηση».
  • Υπάρχει λοιπόν σοβαρός πολιτικός αλλά και ταξικός λόγος για τη  διεθνιστική- αντιιμπεριαλιστική αριστερά στην Ουκρανία να στηρίζει τον Γιανουκόβιτς ή στην Βενεζουέλα να στηρίζει τους τσαβίστες και τον Πρόεδρο Μαδούρο.
  • Ο φασισμός στην Βενεζουέλα, την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Χιλή, την Ουκρανία, δεν βολεύεται  με τις αστικές δημοκρατίες. Ούτε και ο νεοφιλελευθερισμός σε μεγάλο βαθμό. Η υπεράσπιση των αστικών θεσμών και της σχέσης της κάθε χώρας ξεχωριστά με μη ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις, αποτελούν σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία, πιστεύω, μια ταξική υπόθεση. Λειτουργούν ως ανάχωμα και δημιουργούν συνθήκες για ενωτικά δημοκρατικά μέτωπα.
  • Αυτό, δεν εμποδίζει τους κομμουνιστές από το να συνεχίζουν να προτείνουν μια ολική ανατροπή των παραγωγικών σχέσεων και της διανομής του πλούτου, και δεν σημαίνει αυτόματα πως αναγνωρίζουν τη δυνατότητα για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό μέσα από το υπάρχων αστικό σύστημα. Χρειάζεται όμως να δίνουν τη μάχη, μαζί με την υπόλοιπη δημοκρατική κοινωνία, υπερασπιζόμενοι κάποια κοινά ζητούμενα.
  • Οι αγώνες για μίνιμουμ στόχους μαζί με τις δημοκρατικές μάζες που δεν έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί, κτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης και συμπόρευσης, φτιάχνουν μεγάλες παρατάξεις και μέτωπα και ενισχύουν την αποτελεσματικότητα της ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης.
Επιστροφή στο Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο
  • Δεν μπορώ πραγματικά να κατανοήσω ούτε τους λόγους που το ΚΚΕ έχει αλλάξει γραμμή πλεύσης σταδιακά την τελευταία δεκαετία, ούτε και πείθομαι από τη διαλεκτική πολλών συντρόφων που επιμένουν πως υπάρχει όντως προοπτική μ’ αυτή τη νέα στρατηγική.
  • Η στρατηγική αυτή έχει, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δώσει την πρωτοκαθεδρία της ελληνικής Αριστεράς στον ΣΥΡΙΖΑ, σπρώχνοντας τον ακόμα δεξιότερα. Το ΚΚΕ έπρεπε, κατά τη γνώμη μου, να ηγηθεί της πολιτικής και κοινωνικής αμφισβήτησης την τριετία 2009-2012, θέτοντας κάποιους μίνιμουμ στόχους μέσα από μια κυβερνητική αριστερή συμμαχία.  
  • Η απαξίωση της αστικής διακυβέρνησης και η πρόταξη προοπτικών για τις οποίες είναι αμφίβολο αν έχουν ωριμάσει έστω και ελάχιστα οι συνθήκες, δεν πείθει τις μάζες που έχουν θετική γνώμη για τον κοινοβουλευτισμό.
  • Αν εμείς, σαν κομμουνιστές, δεν συμμετέχουμε στην προάσπιση των αστικών θεσμών, με όσες αντιφάσεις κι αν μας δημιουργεί αυτό, στην πράξη θα αφήσουμε ελεύθερο το πεδίο στη συμμαχία νεοφιλελεύθερων και νεοφασιστών, εγκαταλείποντας την ίδια ώρα χωρίς συμμάχους τις κεντρώες δυνάμεις που τους προασπίζονται.
  • Και μετά; Όταν η νέα τάξη πραγμάτων σε κάθε χώρα ξεχωριστά πάρει το έλεγχο, πως θα απαιτήσουμε από την κοινωνία την καταδίκη του αντικομουνισμού και των κτυπημάτων κατά της πρωτοπορίας του εργατικού κινήματος;
  • Δεν μπορούμε να «συμμαχούμε», με όσους επιθυμούν για τους δικούς τους λόγους την απαξίωση ή την παραμόρφωση της αστικής δημοκρατίας. Ξέρουμε τις αδυναμίες και τη φύση της, αλλά θα πρέπει επιτέλους να αντικρίσουμε τους αστικοδημοκρατικούς θεσμούς ως το αποτέλεσμα της αντιφασιστικής νίκης του 45’, ως μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των φιλελευθέρων και των κομμουνιστών.
  • Δεν σπάμε εμείς τον ιστορικό συμβιβασμό, αλλά αυτοί, γιατί θεωρούν, βάσιμα, πως έχουν την ικανότητα να το κάνουν με μια Αριστερά στη γωνιά και με δεδομένη την άρνησή της να τους αντιμετωπίσει ως παράταξη και κοινωνικό ρεύμα.  
  • Επιστροφή λοιπόν στο Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο του 15ου συνεδρίου του ΚΚΕ, για να δημιουργηθούν κοινωνικά και πολιτικά προπύργια απέναντι στον εκφασισμό και τον πόλεμο. Είναι το απαραίτητο ακόμα βήμα, πριν το αίτημα για λαϊκή-εργατική εξουσία και σοσιαλισμό.  
  • Αυτά καταλαβαίνω, και είναι ευπρόσδεκτοι όσοι διαφωνούν, με εκλαϊκευμένο, πρακτικό και κατανοητό τρόπο πάντα και χωρίς «τσιτάτα» αν είναι δυνατό, να εκφράσουν τις ενστάσεις ή τις διαφωνίες τους. Σε περίπτωση φυσικά που δεν θεωρούν υποτιμητικό εκ μέρους τους να ασχοληθούν με τη πορεία της δικής μου συλλογιστικής…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...