"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

24 Μαΐου 2014

Τελευταίες σημειώσεις πριν από τις ευρωεκλογές: Το ΑΚΕΛ και η ΔΡΑΣυ-EYLEM

Αριστερά και στην Ευρώπη
  • Κάνοντας κάποιες τελευταίες σκέψεις πριν από τις αυριανές εκλογές, έχω «σκαλώσει» στο θέμα της συμμετοχής της ΔΡΑΣυ-EYLEM, της δικοινοτικής αυτής αριστερής πολιτικής έκφρασης που κατεβαίνει για πρώτη φορά σε εκλογική διαδικασία, φιλοδοξώντας να δώσει μια προοδευτική-ριζοσπαστική εναλλακτική πέραν του ΑΚΕΛ.
  • Πολλοί, ανάμεσά τους κι εγώ φυσικά, έχουν ξανά μιλήσει για την ανάγκη ενότητας της Αριστεράς και την υπεράσπιση του ΑΚΕΛ απέναντι στην ακρότητα του κατεστημένου σε Κύπρο και Ευρώπη, τον αποπροσανατολισμό, τη στοχοποίηση των εργαζόμενων και την δαιμονοποίηση του λαϊκού κινήματος. 
  • Από την άλλη όμως, πρέπει να παραδεχτούμε πως σε κάποια φάση, θα έπρεπε και όσοι αισθάνονται πως πρέπει να κάνουν πιο διακριτή την παρουσία τους και τον πολιτικό τους λόγο, να το αποτολμήσουν.
  • Δεν γίνεται δηλαδή, από τη μια να προτρέπουμε, σχηματικά ή όχι, όσους διαφωνούν ή διαφοροποιούνται από τις πολιτικές, το ύφος και την παρουσία του ΑΚΕΛ, να δημιουργήσουν τις δικές τους συσπειρώσεις και να μετρήσουν τις δυνάμεις τους, και από την άλλη, όταν το κάνουν, να τους απευθύνουμε την κατηγορία ότι διασπούν το χώρο. Όπως και να το κάνουμε, είναι υποκριτικό.
  • Η ανάγκη για ενότητα της Αριστεράς είναι συνεχής. Είτε το μαζικό της κόμμα βρίσκεται στην εξουσία (...), είτε στην αντιπολίτευση. Είτε βάζει πλώρη για μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες, είτε αγωνιά για συγκράτηση των ποσοστών του. Κι αυτή η ανάγκη δεν μπορεί να είναι συνεχώς η δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια όσων διαφοροποιούνται.
***
  • Οι δύο βασικοί συντελεστές και υποψήφιοι της ΔΡΑΣυ, ο Κωστής ο Αχνιώτης και ο Σταύρος ο Τομπάζος, σύντροφοι που έχω γνωρίσει, έχω ανταλλάξει απόψεις και έχω συντονιστεί σε αρκετές περιπτώσεις, δεν μπορούν να θεωρηθούν σε καμιά περίπτωση ως διασπαστές του χώρου μας. Στις Προεδρικές του 13’, εκεί όπου παρουσιαζόταν μια ευκαιρία κοινωνικών προοδευτικών συμμαχιών απέναντι στην επερχόμενη νεοφιλελεύθερη και νεοφασιστική λαίλαπα, οι άνθρωποι αυτοί ήταν μαζί μας και δίπλα μας. Και συνεχίζουν να είναι.
  • Απέδειξαν σε εκείνη τη φάση πως έχουν τα σωστά αντανακλαστικά και πως αντιλαμβάνονται την σημασία των ευρύτερων προοδευτικών μετώπων, σε αντιδιαστολή με άλλους που κατά την ταπεινή μου άποψη απέτυχαν να συλλάβουν το νόημα και να εκτιμήσουν σωστά τις καταστάσεις, μένοντας εκτεθειμένοι.
  • Τους αφήνει εκτεθειμένους ο Αναστασιάδης και οι υπουργοί του, το κούρεμα, η ανάλγητη πολιτική του υπουργείου Εργασίας, η φορολόγηση της πρώτης κατοικίας, τα νομοσχέδια για τις ιδιωτικοποιήσεις, η απόσυρση των συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ στο Κυπριακό, η συμπεριφορά, το ήθος και οι πρακτικές των Χάσικου και Ιωνά Νικολάου. Γεγονότα και φαινόμενα που κάνουν διακριτές τις διαφορές μεταξύ των δύο παρατάξεων εξουσίας που αναμετρήθηκαν στις εκλογές του 13’.
  • Είναι άλλο να διαχωρίζει κάποιος τη θέση του σε Προεδρικές εκλογές, εκεί όπου παλεύουν τα πολιτικά ρεύματα και οι φιλοσοφίες, θέτοντας στην ουσία εαυτόν σε μια  ίση απόσταση από τους πόλους εξουσίας, κάτι εντελώς λαθεμένο και που αποτελεί και δείγμα πολιτικής ανωριμότητας αν με ρωτάτε, και είναι φυσικά άλλο να διεκδικεί αντιπροσώπευση σε εκλογές κοινοβουλευτικού τύπου.  
  • Αν νιώθουν κάποιοι σύντροφοι την ανάγκη να διαφοροποιηθούν σε σχέση με το ΑΚΕΛ σε εκλογικές αναμετρήσεις, δεν είναι θέμα που αφορά μόνο τους ίδιους, αλλά και το κόμμα μας. Ένα κόμμα που δεν δίστασε και δεν διστάζει να συνεργαστεί με οργανωμένα σύνολα ή ακόμα και κόμματα από τον φιλελεύθερο χώρο, αλλά που αντιμετωπίζει φοβικά, θεωρώ, τις πολιτικές συνεργασίες με αριστερά σύνολα που κινούνται αυτόνομα.
***
  • Η ύπαρξη και η δραστηριότητα αριστερών σχηματισμών πέραν του ΑΚΕΛ, δεν είναι κατ’ ανάγκη μια αρνητική εξέλιξη για τον ευρύτερο δημοκρατικό-προοδευτικό χώρο γιατί ακριβώς, αν ειδωθούν και εκτιμηθούν σωστά, μπορούν να σπρώξουν το κίνημα ακόμα αριστερότερα. Είναι μια ένδειξη πως μια μερίδα συντρόφων μένει ακάλυπτη από τις πολιτικές και τις διακηρύξεις του κόμματος και πως κάτι πρέπει να γίνει προς αυτή την κατεύθυνση.
  • Στο κάτω-κάτω της γραφής, είναι χρήσιμο για όλους μας να μετρηθεί η αποδοχή, η επίδραση και η συσπείρωση αυτού του χώρου. Και στην τελική, αν δεν μπορούν αυτοί οι σύντροφοι να εκφραστούν αυτόνομα σε σχετικά ανεπαίσθητες εκλογικές διαδικασίες όπως αυτή των ευρωεκλογών, πότε θα το πράξουν;
  • Τα ποσοστά της ΔΡΑΣυ-EYLEM, όποια κι αν είναι αυτά, θα συναθροιστούν με τα ποσοστά του ΑΚΕΛ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ-Νέες Δυνάμεις στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων. Η δύναμη της ΔΡΑΣυ δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ως συνιστώσα του σοσιαλιστικού, διεθνιστικού και επανενωτικού χώρου.
  • Θα πρέπει επίσης να λεχθεί πως αρκετοί από τους δυνητικούς ψηφοφόρους της ΔΡΑΣυ, αν όχι οι περισσότεροι, ίσως και να μην τιμούσαν το ΑΚΕΛ με τη ψήφο τους για τον ένα ή τον άλλο λόγο. Κάποιοι μάλιστα, και το λέω με πάσα υπευθυνότητα γιατί είμαι σε θέση να γνωρίζω πράγματα και καταστάσεις, ήταν έτοιμοι να προκρίνουν συνεργασίες με την λεγόμενη «επανενωτική πτέρυγα» του ΔΗΣΥ για χάρην της λύσης του Κυπριακού, και υπό αυτό το πρίσμα, το δικοινοτικό σχήμα της ΔΡΑΣυ τους έσωσε από τα χειρότερα.    
  • Κλείνοντας να αναφέρω πως ένα άλλο σημαντικό κομμάτι της εξωΑΚΕΛικής Αριστεράς και της ΕΡΑΣ, η Αριστερή Πτέρυγα, δεν έχει ακολουθήσει τους συντρόφους της ΔΡΑΣυ στην προσπάθειά τους αυτή, εκτιμώντας πως οι προοδευτικές δυνάμεις της κοινωνίας πρέπει να στηρίξουν το ΑΚΕΛ  ενόψει της προσπάθειας του κατεστημένου να το συμπιέσει και να το αποδυναμώσει, κάτι που θα απελευθερώσει ακόμα περισσότερο τη συντήρηση στις πολιτικές της επιλογές ενάντια στους εργαζόμενους.
  • Και σ’ αυτή τη λογική κινείται και το δικό μας ιστολόγιο: Δυναμώνουμε το ΑΚΕΛ ως το ανάχωμα, τη δύναμη ελπίδας και προοπτικής για τους εργαζόμενους και το δημόσιο συμφέρον.
  • Βλέπουμε με συμπάθεια τη ΔΡΑΣυ-EYLEM και ευελπιστούμε πως στις επόμενες βουλευτικές εκλογές του 2016, θα βρεθούν οι τρόποι η Αριστερά να παρουσιαστεί με κοινά ψηφοδέλτια που να εκπροσωπούν και να αφορούν όλες τις τάσεις. Κάτι που θα αποτελούσε κατά τη γνώμη μου και την πιο υγιή έκφραση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. 

23 Μαΐου 2014

Όταν η Δεξιά μιλά για επανένωση και λύση

Εδώ το φως, εδώ ο γιαλός...
  • Δεν «χώρεσαν» στα κανάλια οι πρωτομαγιάτικοι δικοινοτικοί εορτασμοί χιλιάδων κυπρίων – Η μεγάλη αντίθεση με την επαναλειτουργία του Άγιου Γεώργιου «Ξορινού»
  • Τα κατεστημένα των δύο κοινοτήτων επιμένουν διαχρονικά στους χωριστούς θεσμούς και τις παράλληλες κοινωνικές-πολιτικές πραγματικότητες.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 16/5/2014
  • Από το 1957 είχε να τελεστεί λειτουργία στην εκκλησία του Άγιου Γεώργιου, επονομαζόμενου και «Ξορινού», εντός των τειχών της Αμμοχώστου. Το γεγονός που έχει επισυμβεί την Παρασκευή πριν το Πάσχα, έγινε το πρώτο θέμα στα κανάλια και τις εφημερίδες.
  • Από το 1958 έχουμε να γιορτάσουμε κοινή πρωτομαγιά με τους τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας και ειδικά την πιο αδικημένη και βασανισμένη μερίδα της κυπριακής κοινωνίας: την τουρκοκυπριακή αριστερά.
  • Αυτό όμως το γεγονός, που εξελίχθηκε σε πραγματικό λαϊκό συναπάντημα για αρκετούς περισσότερους κύπριους σε σχέση με την επαναλειτουργία της εκκλησίας της Αμμοχώστου, και μάλιστα από τις δύο κοινότητες, δεν καλύφθηκε, ούτε και προβλήθηκε από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, συμπεριλαμβανόμενου και του κρατικού ιδρύματος.
  • Η αναντιστοιχία μεταξύ της κάλυψης των δύο γεγονότων που επισυνέβησαν σε απόσταση μόλις δύο εβδομάδων, είναι αποκαλυπτική για τα όρια και τις πραγματικές προθέσεις της «εθνικής παράταξης», είτε αυτή δηλώνει επανενωτική, απορριπτική ή απροκάλυπτα εθνικιστική και διχοτομική.
  • Το 57’ και το 58’ δεν είναι φυσικά τυχαίες χρονιές, και ούτε βρίσκονται σε διαδοχή για λόγους άσχετους με τις ιστορικές εξελίξεις στο νησί. Από το 56’ και με κορύφωση το 58’, η τουρκοκυπριακή κοινότητα εκδιώχθηκε βίαια από χωριά και πόλεις, ενώ η Αριστερά των δύο κοινοτήτων δέχθηκε τη δολοφονική βία των ένοπλων εθνικιστών της ΕΟΚΑ και της Βολκάν-ΤΜΤ, με αποτέλεσμα να παρεμποδιστεί σημαντικά ο δικοινοτικός χαραχτήρας του λαϊκού κινήματος.
«Επικίνδυνες» οι κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα
  • Η μη τηλεοπτική κάλυψη μιας τεράστιας σημασίας δικοινοτικής εκδήλωσης, της μαζικότερης από τη δεκαετία του 50’, αποδεικνύει πως όταν μιλούν κάποιοι για επανένωση, δεν εννοούν την επανένωση του λαού.
  • Ένα τέτοιο κοινωνικό γεγονός, ειδικά σε περίοδο συνομιλιών και μπροστά στην κρίσιμη καμπή που διέρχονται, θα έπρεπε κανονικά να συγκινεί έστω τους κυβερνώντες και τα επικοινωνιακά τους φερέφωνα. Αντίθετα, το αντιμετώπισαν με λογοκρισία. Οι κόκκινες σημαίες και τα σφυροδρέπανα, δεν μπορούν να αποτελούν μέρος της «εθνικής αφήγησης».
  • Λύση και επανένωση, οι δεξιοί των δύο κοινοτήτων εννοούν την επιστροφή-απόδοση εδαφών και τη ρύθμιση του περιουσιακού, τις επενδύσεις του κεφαλαίου και τις προοπτικές «ανάπτυξης». Όχι μόνο δεν τους ενδιαφέρει η επανένωση του λαού και του τόπου, τα κοινά ιδανικά και οι δικοινοτικές εκδηλώσεις, αλλά πολεμούν άμεσα ή έμμεσα αυτή την προοπτική.
  • Η μη αποδοχή και χρήση των συγκλίσεων Χριστόφια-Ταλάτ από τους Αναστασιάδη και Έρογλου, καθώς φυσικά και η υστερία ενάντια σε πρόνοιες όπως η σταθμισμένη και διασταυρούμενη ψήφος από όλους εκτός της δικοινοτικής Αριστεράς (ΑΚΕΛ-ΡΤΚ και μικρότερα κόμματα-οργανώσεις), εξυπηρετούν ακριβώς το διαχρονικό ζητούμενο για τις αστικές τάξεις ελληνοκυπριών και τουρκοκυπρίων: τη χωριστή πολιτειακή πραγματικότητα, τη παράλληλη ζωή κι οικονομία.
  • Ο κοσμοπολιτισμός και η ανεκτικότητα της Δεξιάς, φτάνει μόνο ίσα με τη μύτη της. Όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή, δεν μπορεί να ανεχτεί την πραγματική ελληνοτουρκική φιλία. Κι αυτή η φιλία, δεν ζει και δεν χωράει στις εκκλησιές και τα τζαμιά, αλλά σε πάρκα λαϊκά, σε πανηγύρια εργατικά, κάτω από τ’ αστέρια.
  • «Επικίνδυνα πράματα», ακόμα και για όσους δηλώνουν επανενωτικοί, μετριοπαθείς και «δημοκράτες»…

21 Μαΐου 2014

Στο στόμα του λύκου: Μετατρέπουν την Κύπρο σε προτεκτοράτο

Ο λύκος και ο Νίκος...
  • Μελετούν τη προσχώρηση της Κύπρου στο ΝΑΤΟ ως εγγύηση της νέας δοτής λύσης και για τη διεύρυνση της αντιρωσικής συμμαχίας.
  • Σχεδιάζουν ένταξη των ενεργειακών αποθεμάτων στους αμερικανοτουρκικούς σχεδιασμούς – «Στρατηγικός εταίρος» των ΗΠΑ τώρα η Κύπρος δηλώνει ο Τζων Κέρρι.
  • Ο Μπάιντεν σε ευρωπαϊκή «ειδική» περιοδεία για να εξασφαλίσει τον αποκλεισμό της Ρωσίας – Σταθμοί σε Βουκουρέστι και Λευκωσία για να καθησυχάσει τους φόβους για τις επιπτώσεις του πολέμου και να υποσχεθεί ανταλλάγματα και ασφάλεια.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 16/5/2014
  • Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, τα ενεργειακά και οι συνομιλίες για το Κυπριακό, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα.
  • Σε σχέση με το Κυπριακό, από το 2012 διαφαίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα η πιθανότητα να παρουσιαστεί από τους Αγγλοαμερικανούς μια διευθέτηση που θα τοποθετεί το ΝΑΤΟ ως καταλύτη της λύσης.
  • Στην ουσία, το μοναδικό αγκάθι μεταξύ των Αναστασιάδη-Έρογλου είναι το θέμα των στρατιωτικών εγγυήσεων, και με δεδομένη την φιλική προς το ΝΑΤΟ πολιτική και των δύο ηγετών εκτιμάται πως δεν θα είναι δύσκολο, με τη σύμφωνη γνώμη Ελλάδας και Τουρκίας, να μπει το θέμα της ΝΑΤΟποίησης της Κύπρου στο τραπέζι της λύσης.
  • Ειδικά σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για ενδυνάμωμα του κλοιού γύρω από τη Ρωσία, η ένταξη μιας ενωμένης Κύπρου στο ΝΑΤΟ ή σε πρώτο στάδιο στον «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη», θα έλυνε σε μεγάλο βαθμό τα χέρια των Αμερικανών ώστε να προχωρήσουν με ασφάλεια στα επόμενά τους επεμβατικά σχέδια.
  • Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, έρχεται σε Λευκωσία και Βουκουρέστι την επόμενη εβδομάδα, για να «κλειδώσει» ακριβώς τη συμμετοχή Κύπρου και Ρουμανίας στην αντιρωσική συμμαχία που δημιουργούν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη.
  • Η χώρα μας καθώς και η Ρουμανία, έχουν εκφράσει φόβους και διστακτικότητα για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης της έντασης, και η «ειδική αποστολή» του ισχυρού άντρα της Ουάσιγκτον στις δύο πρωτεύουσες είναι ο καθησυχασμός της πολιτικής ηγεσίας και η προσφορά ανταλλαγμάτων ή υποσχέσεων που στην δική μας περίπτωση ίσως να αφορούν την κλειστή περιοχή της Αμμοχώστου.  
«Στρατηγικός εταίρος» η Κύπρος για τους Αμερικανούς
  • Σε σχέση με τα ενεργειακά, οι πρόσφατες δηλώσεις του Αμερικανού πρέσβη στη Λευκωσία καθώς και μια σειρά από επίσημες τοποθετήσεις απεσταλμένων της Ουάσιγκτον στην περιοχή τα τελευταία δύο χρόνια, σκιαγραφούν την ένταξη των κυπριακών κοιτασμάτων στη σφαίρα επιρροής ΗΠΑ-Τουρκίας, εμπλέκοντας παράλληλα το όλο ζήτημα με τη λύση του Κυπριακού.
  • Το βασικό πλάνο εργασίας των διπλωματικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, είναι η διευθέτηση όλων των προβλημάτων ανάμεσα στις συμμάχους τους της ανατολικής Μεσογείου, κάτι που θα επέτρεπε τη δημιουργία ενός ενιαίου φορέα διαχείρισης των ενεργειακών αποθεμάτων της περιοχής κάτω από τη διεύθυνση των Αμερικανών.
  • Και υπό αυτή την έννοια επιθυμούν τη λύση του Κυπριακού και την εξομάλυνση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα και το Ισραήλ, με όρους φυσικά που να εξασφαλίζουν το αντιρωσικό μέτωπο και την ηγεμονία των ΗΠΑ, σε σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά τη Γερμανία που θα πρέπει να περιοριστεί σε δεύτερο ρόλο.
  • Ο «προβιβασμός» της Κύπρου σε «στρατηγικό εταίρο» από τον Υπουργό Εξωτερικών Τζων Κέρρι κατά την συνάντησή του με τον «πραγματιστή», όπως τον χαρακτήρισε, Ιωάννη Κασουλίδη στις αρχές της εβδομάδας, αντανακλά με έντονο τρόπο αυτούς τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ σε σχέση με την Κύπρο.
  • Θέλουν μια Κύπρο προτεκτοράτο, και βρήκαν –επιτέλους- την πολιτική ηγεσία που έχει ήδη αποδείξει πως δεν έχει αναστολές και δεν αμφιταλαντεύεται μπροστά στα Δυτικά συμφέροντα.

20 Μαΐου 2014

Ψηφίζουμε για την ειρήνη και τα δίκια των εργαζόμενων

Το ίδιο συνδικάτο...
  • Με τη τακτική του ΚΚΕ ως προς τις συνεργασίες και τα ανοίγματά του σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς και ταξικές διαστρωματώσεις που εκφράζονται πολιτικά, το ιστολόγιο αυτό έχει διαφωνήσει με μια σειρά από επιχειρήματα.
  • Υπάρχουν ζητήματα, όπως η αντιφασιστική πάλη, η αποκάλυψη της κρατικής διαφθοράς ή και η πάλη κατά του οργανωμένου εγκλήματος, που η κοινωνία θα ανέμενε μια πιο πλατιά συνεργασία και παρουσία της Αριστεράς.
  • Την ίδια ώρα, προσπάθησα να κάνω σαφές πως δεν με εκφράζει ούτε και η «ξεχειλωμένη αριστερά» που παρουσιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, επιμένοντας σε ένα κεντρικό σημείο: την απουσία αντιιμπεριαλιστικής και συγκεκριμένα αντιΝΑΤΟϊκής πολιτικής κατεύθυνσης εκ μέρους του.
  • Κατά τη γνώμη μου, δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με το ριζοσπαστισμό, ούτε φυσικά με την αριστερά και το σοσιαλισμό δηλώσεις του τύπου «…ισχυρίζομαι και το λέω με όλη τη δύναμη της φωνής μου ότι η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε., στο ΝΑΤΟ, αυτό δεν αμφισβητείται, όμως δεν μπορεί να είναι μια χώρα ασήμαντη της Δύσης που θα ακολουθεί άκριτα τις επιλογές των ισχυρών της δύσης».
  • Οι δηλώσεις αυτές ανήκουν στον Αλέξη Τσίπρα σε πρόσφατή συνέντευξή του στον ΑΝΤ1 Ελλάδας, ενώ σε μια άλλη συνέντευξή του, στο Βήμα, ισχυρίζεται πως υπάρχουν οι δυνατότητες για αλλαγές στις πολιτικές που ακολουθεί η δύση, κάνοντας αναφορά σε αντίθεση των λαών σε ένα ενδεχόμενο πόλεμο κατά του Ιράν!
  • Το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι σε έξαρση ένας ΝΑΤΟϊκός πόλεμος ενάντια στη Ρωσία και  τους δορυφόρους της, δεν φαίνεται να έχει υποπέσει στην αντίληψη του ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ.
  • Ο Αλέξης Τσίπρας δεν θέλει να ακούσει ούτε για τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ΕΕ και την καταδυνάστευση των λαών μέσω της Ευρωζώνης, αλλά ούτε και για προγράμματα που θα πατήσουν τον κάλλο του συστήματος και που θα μπορούσαν να αφορούν σε μια πρώτη φάση την επανακρατικοποίηση επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί τα τελευταία χρόνια, ως αποτέλεσμα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται.
  • Θέλει με λίγα λόγια να αποτελέσει μια ασφαλή διέξοδο για το καπιταλιστικό σύστημα της χώρας, χωρίς παράλληλα να θέτει σε αμφισβήτηση τις δομές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
  • Με τέτοια εχέγγυα, δηλώσεις που παραπέμπουν σε καταγγελία των μνημονίων, όπως κι αν εννοείται μια τέτοια διαδικασία από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ηγεσία του, μάλλον δεν θα πρέπει να πείθουν κανένα.
  • Οι ενδοιμπεριαλιστικοί-ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο, που αποτελεί κοροϊδία να ισχυρίζεται κάποιος πως θα αλλάξουν συσχετισμοί και πολιτικές επειδή στην Ελλάδα κατέρρευσε ένα παραδοσιακό κόμμα της κεντροαριστεράς, το ΠΑΣΟΚ, για να αντικατασταθεί από την «ανανεωτική αριστερά».
ΑΚΕΛ για αντίσταση και προοπτική
  • Στην Κύπρο τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα. Το κόμμα εδώ έχει σαφή θέση ενάντια στην προοπτική ένταξης στο ΝΑΤΟ ή τις παραφυάδες του, ενώ θέτει ως προγραμματικό στόχο την απεμπλοκή από την Ευρωζώνη, ως εργαλείο απαλλαγής από τα μνημόνια.
  • Το ΑΚΕΛ αποτελεί στην ουσία το μοναδικό μαζικό ανάχωμα στο νεοφιλελευθερισμό και τον εθνικισμό, είναι στόχος του κατεστημένου, της εκκλησίας, των ΜΜΕ και των κομμάτων που εκφράζουν τη διαπλοκή και το λιγότερο κράτος.
  • Σίγουρα υπολείπεται σε σοσιαλιστική-κομμουνιστική ρητορική ενώ έχει χάσει σε κάποιο βαθμό την ταξική του εγρήγορση, στοιχεία που επιτρέπουν την ανάδυση άλλων αριστερών σχηματισμών, όπως το δικοινοτικό ψηφοδέλτιο της ΔΡΑΣΥ-EYLEM.
  • Κανείς όμως νομίζω, δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός πως οπισθοχώρηση και συρρίκνωση του ΑΚΕΛ σημαίνει ταυτόχρονα και προέλαση της Δεξιάς, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αυτό έδειξαν και οι περασμένες προεδρικές εκλογές. Τα αποτελέσματα είναι πλέον ορατά για τον κάθε εργαζόμενο αλλά και για την ίδια την οικονομία της χώρας.
  • Κάθε εκλογική μάχη είναι και μια ταξική αναμέτρηση, μια αντιπαράθεση της δημοκρατίας και του πολιτισμού απέναντι στα ιδεολογήματα και τις πρακτικές της συντήρησης, του κρυφού και φανερού φασισμού που ελλοχεύει σε κάθε εθνικιστική έξαρση, σε κάθε πολιτική πράξη ενάντια στο δημόσιο συμφέρον.
  • Η κοινωνία μας γίνεται όλο και πιο αντιδραστική, έχει χάσει την πίστη της στα ιδανικά και τα οράματα ενός καλύτερου κόσμου. Ενός κόσμου που βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη, μιας ζωής που δεν καταλήγει να είναι απλά επιβίωση.
  • Και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, όσα κτυπήματα και να δέχονται αυτά τα ιδανικά, οι άνθρωποι με τα κόκκινα γαρύφαλλα καλούνται να κάνουν με τις ψήφους τους αντίσταση στον ξεπεσμό και την απανθρωπιά. Γυρίζουμε την πλάτη στους συκοφάντες, τη διαβολή και τους μηχανισμούς του κατεστημένου. Δίνουμε δύναμη, στη δύναμή μας.
  • Στις ευρωεκλογές, ισχυροποιούμε το ΑΚΕΛ για να στείλουμε μήνυμα αξιοπρέπειας και αγώνα. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και όλα τα εργατικά-αριστερά-κομμουνιστικά-αντιιμπεριαλιστικά κόμματα και κινήματα που διεκδικούν τη ψήφο των ευρωπαίων ψηφοφόρων, διεκδικώντας μια άλλη Ευρώπη, ένα άλλο κόσμο.  

18 Μαΐου 2014

Η κυβέρνηση που ήθελε να μας βάλει πιο βαθειά στην Ευρώπη… Μας έβγαλε από τη Eurovision!

  • Άσχετα με τα παρατράγουδα της Eurovision, τα μούσια, τα τέρατα και τα άλλα εξεζητημένα του διαγωνισμού από καιρού εις καιρόν, η απουσία της Κύπρου από το φετινό σόου, λόγω οικονομικής περισυλλογής στο ΡΙΚ όπως ανακοινώθηκε, δεν στέλνει και τα καλύτερα μηνύματα για μια τουριστική κατά βάση χώρα που προσπαθεί να ξαναφτιάξει την εικόνα της στη διεθνή κοινή γνώμη.
  • Σίγουρα, ο διαγωνισμός αυτός κατάντησε ένας αγώνας δρόμου εντυπώσεων, δημοσίων σχέσεων, διαφημιστικών, δισκογραφικών και άλλων λόμπυ. Παρόλα αυτά, είχαμε ως παραδείγματα τις συμμετοχές της σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας στο παρελθόν, και στις μέρες μας της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και άλλων, που σώζουν κατά κάποιο τρόπο την τιμή της μουσικής σ’ αυτό το πανηγύρι.
  • Πως θα παρουσιαστεί δηλαδή μια χώρα στον διαγωνισμό, ποια μηνύματα θέλει να περάσει και ποιον πολιτισμικό χαρακτήρα φιλοδοξεί να αποδείξει ανεξάρτητα από τις πιθανότητές της να διακριθεί, είναι μια υπόθεση που αφορά μόνο την ίδια. Δεν μας υποχρεώνει κανείς να γίνουμε κιτς, υπερβολικοί ή ρηχοί και προσβλητικοί προς τον πολιτισμό μας και την ίδια τη μουσική.   
  • Δεν ξέρω πόσα λεφτά ακριβώς χρειάζονται γι αυτή την εκπροσώπηση και αν αυτά δεν θα μπορούσαν να εξευρεθούν από χορηγούς και διαφημιζόμενους, αλλά σίγουρα, η παρουσία της Κύπρου σε τέτοιου είδους θεάματα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για προσέλκυση τουριστικού ενδιαφέροντος, το λιγότερο. Και σε μια χώρα σαν τη δική μας, αυτό δεν μπορεί να είναι αμελητέο. Ειδικά σε περίοδο κρίσης και όταν η τουριστική βιομηχανία ανακτά την παλιά της σημασία.
  • Επιπλέον, η παρουσία της Κύπρου στον διαγωνισμό αυξάνει λογικά τη τηλεθέαση και τις διαφημιστικές χρεώσεις, ενώ δημιουργεί και προοπτικές εκμετάλλευσης του θεσμού από το ΡΙΚ με προκριματικές εκπομπές ανάδειξης ταλέντων ή επιλογής τραγουδιών, κινήσεις που θα έβαζαν τον σταθμό στο παιχνίδι του ανταγωνισμού με την ιδιωτική τηλεόραση σε αυτό το πεδίο.
  • Εύκολα λοιπόν θα μπορούσαν να επιχειρηματολογήσουν ειδικοί στον χώρο των θεαμάτων, πως το οικονομικό ισοζύγιο της εκπροσώπησης θα μπορούσε να είναι ακόμα και θετικό, ενισχύοντας παράλληλα τόσο τη διαφημιστική καμπάνια του ΚΟΤ, όσο και τη γενικότερη προβολή μιας χώρας που θέλει να δείχνει υγιής και έτοιμη να φιλοξενήσει τους Ευρωπαίους. 
  • Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, η απόφαση της διεύθυνσης του ΡΙΚ για αποχή από την φετινή Eurovision, εκτιμούμε υποβαλλόμενη εκ του υπεύθυνου Υπουργού-καναλάρχη Σωκράτη Χάσικου, ίσως να μην είχε τελικά ως στόχο την προστασία του ιδρύματος, αλλά την αποδυνάμωσή του μέσω της αφαίρεσης προνομιακών πεδίων δράσης.
  • Μεγάλη εντύπωση μας προκαλεί την ίδια ώρα και η σχετική απάθεια με την οποία έχουν αντιμετωπίσει οι εργαζόμενοι στο ΡΙΚ, απ όσα τουλάχιστον βλέπουμε, το σπάσιμο αυτής της τηλεοπτικής παράδοσης.
  • Αν το κόψιμο της Κύπρου από τη Eurovision γινόταν επί προηγούμενου Διοικητικού Συμβουλίου, τα πράγματα θα ήταν πολύ ξεκάθαρα και όλοι θα ήξεραν σε ποιόν να επιρρίψουν την ευθύνη μέσα στο γενικότερο κλίμα αγανάκτησης. Τώρα όμως, κατά ένα μυστήριο τρόπο, κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει τις επιλογές της κυβέρνησης Αναστασιάδη που κατά τ’ άλλα, ήθελε να μας βάλει βαθύτερα στην Ευρώπη.
  • Έχουν οι ίδιοι πεισθεί πως με αυτή τη νοοτροπία και τη στενόμυαλη νεοφιλελεύθερη λογική θα βελτιωθούν τα οικονομικά του σταθμού και του τόπου; Και τι θα γίνει αν αύριο το ίδιο επιχειρηθεί το ίδιο και για αθλητικά και άλλα θεάματα στα οποία έχει τον πρώτο λόγο το ΡΙΚ;
  • Στην Ελλάδα, μέσω της διάλυσης της ΕΡΤ, έχουν περιέλθει τα δικαιώματα πολλών μεταδόσεων στα ιδιωτικά κανάλια. Ας έχουν λοιπόν το νου τους εκεί στο ΡΙΚ αλλά και όλη η κοινωνία που εκτιμά το έργο του. Τα χειρότερα μάλλον έπονται για το ίδρυμα.  

12 Μαΐου 2014

Η Ουκρανία, η Κύπρος και οι αντιστάσεις στο ΝΑΤΟϊκό φασισμό

  • Και τώρα τι γίνεται με την ανατολική Ουκρανία και τη «Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ»; Ο κόσμος ψήφισε, στεκόταν σύμφωνα με τα ρεπορτάζ για ώρες στις ουρές για να εκφράσει τους φόβους και τις αγωνίες του, εν μέσω πυροβολισμών και εφόδων με τανκς.
  • Αυτό που είχαμε δει κάποιοι μετά το φασιστικό πραξικόπημα του Φλεβάρη στο Κίεβο, το διαμελισμό δηλαδή της Ουκρανίας σε δυτική και ανατολική, τείνει να επαληθευτεί. Αυτό που μας εκπλήσσει όμως, ευχάριστα θα έλεγα, είναι η επανεμφάνιση των σοβιετικών-κομμουνιστικών αναφορών και συμβολισμών. 
  • Ο Ρώσος Πρόεδρος δεν φάνηκε όλη την περασμένη εβδομάδα να θέλει να στηρίξει μέχρι τέλους του αυτονομιστικό κίνημα στην ανατολική Ουκρανία, και ίσως τα λαϊκά -γνήσια αντιφασιστικά- χαρακτηριστικά του, να είναι ένας λόγος ανάμεσα στους πολλούς που συνθέτουν το πρόβλημα επέμβασης για τη Ρωσία. Ίσως πάλι να κινείται με διπλωματική τακτική μπροστά στη φανερή πια ανάμειξη του ΝΑΤΟ στην επιχείρηση καταστολής και την απειλή νέων οικονομικών κυρώσεων.
  • Οι αυτονομιστές πάντως, δεν φαίνονται να είναι και πολύ υπάκουοι στο «εθνικό κέντρο» και αποτελούν, ως εκ τούτου, ένα αστάθμητο παράγοντα. Ο μεγαλύτερος όμως αστάθμητος παράγοντας στην υπόθεση της Ουκρανίας και τον κίνδυνο σοβαρής ανάφλεξης, είναι οι πραγματικές διαθέσεις των ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ μοιράζουν τα χαρτιά του πολέμου
  • Όπως γράφω στη Γνώμη που κυκλοφορεί, οι ΗΠΑ ευνοούν μια καταστροφική αντιπαράθεση μεταξύ της ΕΕ (και ειδικά της Γερμανίας) και της Ρωσίας. Οι προοπτικές που ανοίγονται για τους Αμερικανούς με μια τέτοια εξέλιξη, θα ήταν τεράστιες. Ο Τζων Κέρρι έχει ήδη κάνει σαφές στους Ευρωπαίους πως πρέπει να σταθούν αταλάντευτοι στα πλαίσια της συμμαχίας, χωρίς παράλληλα να ανησυχούν για τα ενεργειακά τους προβλήματα και την ανάπτυξη.
  • Με λίγα-λόγια, οι υπερατλαντικοί σύμμαχοι και προστάτες της δυτικής Ευρώπης που μετά το 90’ προεκτάθηκε πέρα από τα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ, σπρώχνουν την Ευρώπη σε πόλεμο. Καλούν τους συμμάχους τους να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες,  υποσχόμενοι πως θα καλύψουν τα νώτα τους στο οικονομικό και το ενεργειακό σκέλος των επιπτώσεων μιας τέτοιας σύγκρουσης.
  • Στην ουσία, παίζουν τα ρέστα τους, μπροστά στο ενδεχόμενο να απολέσουν την παγκόσμια ηγεμονία, το global leadership, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο αμερικανός ΥΠΕΞ,μιλώντας σε φόρουμ του ΝΑΤΟ στην Ουάσινγκτον μόλις πριν από δέκα μέρες:
  • "Ολόκληρο το μοντέλο μας για την παγκόσμια ηγεμονία είναι σε κίνδυνο. Αν σταθούμε μαζί, αν θέλουμε να αντλήσουμε δύναμη από τα παραδείγματα του παρελθόντος χωρίς να εφησυχάζουμε στο παρόν, τότε είμαι βέβαιος ότι το ΝΑΤΟ, η ισχυρότερη συμμαχία του πλανήτη, μπορεί να ανταποκριθεί στις προκλήσεις, μπορεί να επωφεληθεί απόλυτα από τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται από την κρίση”.
  • Οι εξελίξεις λοιπόν, εξαρτώνται από την επιθετική διάθεση των αμερικάνικων «αγορών» που σπρώχνουν την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Φαίνονται αποφασισμένοι να δημιουργήσουν μια νέα «αυτοκρατορία του κακού», αυτή τη φορά τη Ρωσία του Πούτιν, βάζοντας εμμέσως χέρι, μέσω του ΝΑΤΟ, στην «αποθρασυνόμενη» τελευταία, Γερμανία. Θέλουν να αποδείξουν σε όλους ποιός κάνει κουμάντο και ποιός μοιράζει την τράπουλα, ο γέρο-μπάρμπα Σαμ.
Η Κύπρος στη δύνη των ανταγωνισμών
  • Περιττό να πούμε πως η Κύπρος θα πληρώσει ακριβά αυτό τον πόλεμο, έστω κι αν αυτός παραμείνει περισσότερο σε οικονομικό και θεσμικό επίπεδο, με δεδομένη την εξάρτηση από την εισροή συναλλάγματος από τη Ρωσία, και έχοντας υπόψη τις ενεργειακές προοπτικές της χώρας.
  • Η κοινωνία εδώ και η πολιτική ηγεσία της, δεν θα πρέπει με κανένα τρόπο να συναινέσουν σε αναβάθμιση της αντιπαράθεσης ΕΕ-Ρωσίας και να αποφύγουν την οποιαδήποτε ανάμιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας με τις δουλειές του ΝΑΤΟ.
  • Αυτό όμως μπορεί να εκφραστεί μόνο πολιτικά. Και στο νησί μας υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία που αμφισβητεί τόσο την ΕΕ και τους θεσμούς της, όσο και τη ΝΑΤΟϊκή προοπτική, τη διασάλευση των σχέσεων με τη Ρωσία και την αντιπαράθεση με τους λαούς και τα κινήματα των χωρών που δέχονται τις ιμπεριαλιστικές πιέσεις και επιθέσεις.
  • Οι εξελίξεις με τη Ρωσία, τα ενεργειακά και οι συνομιλίες για το Κυπριακό, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μίγμα. Η πρόβλεψη του ιστολογίου σε σχέση με το Κυπριακό από το 2012, είναι πως θα παρουσιαστεί μια διευθέτηση που θα τοποθετεί το ΝΑΤΟ ως καταλύτη της λύσης αφού στην ουσία, το μοναδικό αγκάθι μεταξύ των Αναστασιάδη-Έρογλου είναι το θέμα των στρατιωτικών εγγυήσεων.
  • Θεωρώ επίσης δεδομένο πως αυτή η κυβέρνηση θα απολέσει το μεγαλύτερο μέρος του δημόσιου συμφέροντος στα ενεργειακά αποθέματα του τόπου, προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση.
  • Η Προεδρία Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ-Αρχιεπισκόπου-ΟΕΒ και λοιπών φίλων και συμπεθέρων πρέπει να συναντήσει τη μέγιστη κοινωνική και πολιτική αντίσταση. Δεν έχει ούτε όρια, ούτε πάτο, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα στενά συμφέροντα μιας συγκεκριμένης μερίδας της κοινωνίας μας.
  • Δεν έχουν διστάσει ούτε και στο παρελθόν, να μας ξεπουλήσουν εν μία νυκτί, σε μια παρτίδα. Κι ας μας πούνε κάποιοι άθλιους, ακραίους και τσογλάνια, που λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη για τα έργα και τις ημέρες της νεοφιλελεύθερης «εθνικής σωτηρίας» μας, και της μιντιακής χούντας που την συγκαλύπτει σε κάθε της βήμα.  

9 Μαΐου 2014

Πόλεμος, υποταγή και ξεπούλημα για τα κέρδη των ανταγωνιστών

  • Ο φαύλος κύκλος του καπιταλισμού – Δεν υπάρχει μόνιμη λύση μέσα στο σύστημα
  • Μόνο λαϊκή κι εργατική μπορεί να είναι η αντίσταση - Μόνο τα κοινωνικά οράματα και ο πολιτισμός μπορούν να εμπνεύσουν τους νικητές του μέλλοντος.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 2/5/2014
  • Τα μνημόνια δεν εφαρμόζονται για να λύσουν κανένα πρόβλημα χρέους. Το επιτρεπόμενο όριο δημόσιου χρέους και του ελλείμματος μιας χώρας είναι ελαστικό και εφαρμόζεται κατά το δοκούν. Βρισκόμαστε στην ουσία στη δύνη ενός οικονομικού-ταξικού πολέμου εκ μέρους του συσσωρευμένου κεφαλαίου και των χρηματιστηρίων, ενάντια σε «εύκολους στόχους».
  • Η πολιτική της λιτότητας δεν υλοποιείται για να μειωθεί ο δημόσιος δανεισμός. Αυτός έχει αποδειχτεί ότι αυξάνεται, χωρίς μάλιστα να ενοχλεί πλέον κανένα. Το ζητούμενο είναι η αρνητική αναδιανομή του πλούτου, τόσο σε διεθνές, όσο και σε εθνικό επίπεδο και η ανεμπόδιστη εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού. Έτσι θέλουν να φτιάξουν τις κοινωνίες και τις οικονομίες του μέλλοντος, προκειμένου να επιβιώσουν οι δυνατοί, γινόμενοι ακόμα πιο δυνατοί.
  • Σε καλύτερη μοίρα βρίσκονται αυτή τη στιγμή  σίγουρα τα κράτη που δεν έχουν απολέσει το εθνικό τους νόμισμα και συντηρούν οικονομικές σχέσεις και με άλλους οικονομικούς και πολιτικούς πόλους εκτός από τους «παραδοσιακούς» Ευρωπαϊκούς και Αμερικανικούς.
  • Παρόλα αυτά, η ανάπτυξη κάποτε θα ολοκληρωθεί και στις αναδυόμενες καπιταλιστικές οικονομίες. Το συσσωρευμένο κεφάλαιο δεν θα έχει πλέον την ανάγκη των εργαζόμενων, το «οικονομικό θαύμα» θα έχει ήδη συντελεστεί και η αστική τάξη, παραδοσιακή ή νεοσύστατη, θα στραφεί αποκλειστικά στην εκμετάλλευση του λαού.
Προδιαγεγραμμένη η πορεία του «ανατολικού καπιταλισμού»
  • Οι νέοι καπιταλιστικοί πόλοι, η Ρωσία, η Κίνα και οι υπόλοιπες χώρες των BRICKS, αναπόφευκτα θα «αναγκαστούν» σε κάποια στροφή των εξελίξεων να εφαρμόσουν παρόμοια προγράμματα με αυτά που επιβάλλονται τώρα από το ΔΝΤ και την Τρόικα, ως αποτέλεσμα του εσωτερικού τους ανταγωνισμού στα πλαίσια της «ελεύθερης αγοράς».
  • Ήδη, στην Κίνα είναι έντονα τα σημάδια της εκμετάλλευσης και της χειραγώγησης των εργαζόμενων μετά και την προσχώρηση στο καπιταλιστικό στρατόπεδο, ενώ ίδιες και χειρότερες εργασιακές συνθήκες επικρατούν στις ανερχόμενες Ινδία και Βραζιλία. Στη Ρωσία δε, η αφαίμαξη του δημόσιου πλούτου από καιροσκόπους και απατεώνες στη μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ εποχή, υπήρξε πρωτοφανής στα καπιταλιστικά χρονικά.
  • Τα μαθηματικά της εργατικής τάξης είναι απλά: Αν θέλουν να έχουν το λαό με το μέρος τους, οι κυβερνήσεις θα πρέπει να ενισχύσουν με κάθε τρόπο τον δημόσιο χαρακτήρα των βασικών μέσων παραγωγής, κυρίως της ενέργειας αλλά και άλλων δομών «εθνικής σημασίας», ούτως ώστε να ελαχιστοποιήσουν την ευχέρεια ανάπτυξης ιδιωτικών μονοπωλίων και ολιγοπωλίων.
  • Θα πρέπει να σκεφτούν, με άλλα λόγια, σοσιαλιστικά, να αποτολμήσουν να δημιουργήσουν πραγματικές σχέσεις κοινωνικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης, στο εσωτερικό τους ΚΑΙ μεταξύ τους.
  • Σε κάθε άλλη περίπτωση, η αστική-επιχειρηματική τάξη σε κάθε μεγάλη χώρα που τώρα προβάλλει αντιστάσεις στις επεκτατικές διαθέσεις ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης, με μαθηματική ακρίβεια θα προδώσει κράτος, λαό και συμμάχους, για να διατηρήσει και να αυξήσει τα κεκτημένα της.
  • Ο φαύλος καπιταλιστικός κύκλος τελειώνει μόνο με μια σοσιαλιστική πραγματικότητα που βάζει τον άνθρωπο πάνω από τα κέρδη και το κράτος στο πλευρό του εργαζόμενου. Ας μην υπάρχουν αυταπάτες για τα όρια αντίστασης μιας καπιταλιστικής υπερδύναμης απέναντι σε μιαν άλλη.
  • Μόνο λαϊκή κι εργατική μπορεί να είναι η αντίσταση, μόνο τα κοινωνικά οράματα και ο πολιτισμός μπορούν να εμπνεύσουν τους νικητές του μέλλοντος.

5 Μαΐου 2014

Λίγα περισσότερα για τους αριστερούς και τους "αριστερούς"

  • Στην προηγούμενη ανάρτηση που αφορούσε, κατά τη γνώμη μου, την ουσία της καθεστωτικής υστερίας τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έγιναν κάποια τελευταία σχόλια από τον σύντροφο και συναγωνιστή «π» στα οποία αξίζει να ασχοληθώ με ένα νέο κείμενο, μιας και η έκταση του αντισχολιασμού μου προβλέπεται να είναι κάπως μεγάλη.
  • Ακούγονται σαν ξύλινες και κλισέ οι προσφωνήσεις μου στον «π» και ίσως να παραπέμπουν σε κομματικές καταστάσεις, αλλά εμείς οι δύο και οι φίλοι μας το ξέρουμε πολύ καλά πως είναι ουσιαστικές και πραγματικές, καθόλου τυπικές δηλαδή και ούτε κατά διάνοια θεσμικές.   
  • Άλλωστε, είναι πεποίθησή μου πως η συντροφικότητα φτιάχνεται με κοινούς αγώνες, με συγκλίσεις σε μια κοινή βάση αντίληψης, όχι σε σεχταρισμούς και μαξιμαλισμούς που στο τέλος διασπούν το ευρύτερο δημοκρατικό κίνημα.
  • Το τι είναι δημοκρατικό και τι όχι, φυσικά, αμφισβητείται από πολλούς. Ήταν κάποτε και μια «επιτροπή για αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Κύπρο» με έτος ίδρυσης τον δεύτερο χρόνο της Προεδρίας Χριστόφια. Θα τα πούμε γι αυτήν αργότερα…
Για την υπεράσπιση της αλήθειας
  • Δημοκρατικό, είναι πρώτα και κύρια το αληθινό, για να παραφράσουμε τον «εθνικό ποιητή». Και αληθινό σε ότι αφορά τα αίτια της κρίσης και τις ευθύνες των Χριστόφια/ ΑΚΕΛ/ Αριστεράς για το σοκ που δέχεται η κυπριακή κοινωνία από τη περίοδο 2010-2011 μέχρι και σήμερα, δεν είναι αυτό που παρουσιάζεται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και κόμματα της συγκάλυψης.
  • Αυτό, έχει αρχίσει ήδη να διαφαίνεται και να κατακτά όλο και μεγαλύτερες εκτάσεις μέσα στην κοινή γνώμη.  Ο αγώνας του συντρόφου «π», της Γνώμης, της «Δέφτερης Ανάγνωσης» και γενικά όλων όσοι έστησαν πόδι στην επικοινωνιακή τρομοκρατία και το λιντσάρισμα της αντίθετης άποψης, δικαιώνεται με αργά αλλά σταθερά βήματα.
  • Άσχετα αν κάποιοι συνεχίζουν να αναμασούν την καραμέλα των «ευθυνών της κυβέρνησης Χριστόφια» σε σχέση με την οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει ο τόπος, ο κόσμος ξεκινά να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ζημιάς που φόρτωσαν στις πλάτες μας οι τράπεζες και ειδικά οι δύο μεγαλύτερες ιδιωτικές.
  • Φτιάξαμε το λοιπόν, από το 2010 και πιο σταθερά και πεισματικά, από το καλοκαίρι του 2011, τη δική μας «επιτροπή για αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Κύπρο», νιώθοντας ή μάλλον βλέποντας, πως κάποιοι είχαν βαλθεί να την καταλύσουν.
  • Ενδεικτικό το σχόλιο του συντρόφου: “εν μπορει να ξηχαστει το 2011-13 χωρις να ειπωθει η αληθκεια..χωρις να τοποθετηθει στο πλαισιο της πιο υστερικης επιθεσης που εξαπολυθηκε εναντια στην αριστερα μετα το 1974 - για μικροκομματικες σκοπιμοτητες αλλα τζαι για να συγκαλυψουν καποιοι την κριση των τραπεζων..τζαι σε τζηνο το πλαισιο μερικοι τυποι που ταχα μου αγχωνουνται για την λυση, τζαι ηταν απολυτα ανετοι με τους νεοφασιστες τζηνες την μερες..οποτε τι να εμπιστευθεις; αν αυριο δηλαδη ειχαμε λυση ποιοι θα ηταν μπροστα να υπερασπιστουν τους τ/κ;”
  • Δεν μπορούμε λοιπόν να ξεχάσουμε  τη σύγχρονη καθεστωτική υστερία απέναντι στην Αριστερά, αν δεν ειπωθεί η αλήθεια.Και η αλήθεια είναι ότι το κυπριακό τραπεζιτικό σύστημα υπέστη μια λεηλασία δισεκατομμυρίων ενώ ξεφορτώθηκαν πάνω του και άλλα τόσα σε τοξικά χαρτοφυλάκια (ελληνικό χρέος, Εγνατία κλπ). Αυτά τα γεγονότα ήταν η αφορμή (βοήθα) και η αιτία για ξεχαρβάλωμα του συστήματος και πειθαναγκασμό της χώρας στις ντιρεκτίβες της εσωτερικής και εξωτερικής τρόικας.
  • Ποιός ευρωπαίος αξιωματούχος και εντεταλμένος των δανειστών μας, έμεινε που να μην μας το έχει πει ξεκάθαρα; Παρόλα αυτά, κάποιοι χολωμένοι ακόμα επιμένουν στο παραμύθι. Τόσο για εσωτερική κατανάλωση και στρίμωγμα της Αριστεράς, όσο και για ξεστρίμωγμα των υπευθύνων και όσων τους έκαναν πλάτες ή τους κρατούσαν τσίλιες.
Η περίπτωση του «αγανακτισμένου» Γιώργου Πήττα και το Christofias-Watch
  • Ο σύντροφος «π» στον σχολιασμό του στην προηγούμενη ανάρτηση, κάνει ιδιαίτερες αναφορές και επισημάνσεις για την περίπτωση του Γιώργου Πήττα που ακουμπούν, πιστεύω, επί τον τύπο των ήλων.
  • Δεν ξέρω αν γνωρίζουν οι φίλοι και ειδικά ο «π» που μιλά για «γυάλινα σπίτια», αλλά ο Γιώργος Πήττας την περίοδο που εκφραζόταν η υστερία κατά της Αριστεράς με στόχο τον Δημήτρη Χριστόφια και αφορμή το θανατικό στο Μαρί, δεν ήταν απλώς ένας από τους πολλούς μέσα στο πλήθος των «αγανακτισμένων».
  • Με τον γραπτό του λόγο, τις παραινέσεις του από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ΜΜΕ που εργαζόταν εκείνη την περίοδο, αλλά κυρίως με την «συντονιστική» του παρουσία έξω από το Προεδρικό, έδειχνε να θέλει να είναι κάτι περισσότερο. Ας αρνηθεί τη δράση του.
  • Τώρα, πως κατάφερε και πάλι να βρεθεί με εκπομπή μουσικού έστω περιεχομένου στον Άστρα 92.8, ένας θεός κι ένας Παυλίδης ξέρουν. Ίσως να είναι κι αυτό ένα «άνοιγμα» προς την «ευρύτερη αριστερά» ή τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη», ποιός ξέρει…
  • Ο εκφωνητής των ηχητικών του ΟΧΙ το 2004, υπάλληλος της διαφημιστικής του Λιλλήκα γαρ μέχρι και πριν από 2-3 χρόνια, έχει βαθύτερη σχέση με την αντιΑΚΕΛική υστερία, και αυτό αποδεικνύεται από τα ίδια τα γραπτά των στελεχών του Chtristofias-Watch, της γιαλαντζί «επιτροπής» που λέγαμε…
  • Σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, εντόπισα αναφορές των «επιτροπάριων» που με ξεκάθαρο τρόπο αποκαλύπτουν πως βρίσκονταν σε επαφή με τον Γιώργο Πήττα στην αρχή της δράσης τους, και πως μετά ένιωσαν να τους προδίδει.
  • Έχουμε ας πούμε αυτό που γράφτηκε από την «επιτροπή» ως «απόφαση» για τη διαγραφή υβριστικού σχολίου εναντίον του κ. Πήττα: (σχόλιο στο http://christofias-watch.blogspot.com/2009/12/blog-post_05.html, 5 Δεκεμβρίου 2009 - 12:39 μ.μ., Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο είπε…)
  • “Με το Γιώργο Πήττα διαφωνήσαμε έντονα και μας λύπησε ιδιαίτερα η στάση του προς εμάς (εκείνος ξέρει καλύτερα).  Όμως ο Γιώργος Πήττας, σε καμία περίπτωση δεν είναι το ίδιο με τον Κόκκινο Ιαβέρη (σημ. Μιχάλης Μιχαήλ) και τον Ηλικιακό Ρατσιστή (σημ. Anef_Oriwn). Και η φωνή του είναι αυτόνομη και αυθεντική, όσο κι αν πολλές φορές μας απογοητεύει. Το χυδαίο σχόλιο για το Γ. Πήττα διαγράφεται. Ντροπή!”
  • Μπράβο εκτίμηση!!! Πάμε και στο επόμενο που γράφτηκε σε ανάρτηση και όχι σε σχόλιο, στο blog που έπαιξε ένα ρόλο προπομπού της υστερίας που ακολούθησε:
  • “Δυστυχώς όμως, οι ακραίοι ψυχανώμαλοι bloggers, βρίσκουν ανταπόκριση σε καλόπιστα άτομα, όπως ο αριστερός (αλλά άτολμος) πατριώτης Γ. Πήττας, ο οποίος, προφανώς λόγω του ότι εργοδοτείται στον ASTRA και στον ΠΟΛΙΤΗ, δεν τολμά να διαχωρίσει τη θέση του από αρκετούς εξ’αυτών και προτιμά να στέκεται απέναντι από αυτούς που τόσο τον στήριξαν και τόσο τους στήριξε στο παρελθόν. Και δε μιλάμε μόνο για την Επιτροπή.
  • Αποκαλυπτικό έτσι; Αν επισκεφθείτε τον σύνδεσμο θα διαβάσετε κι άλλα πικάντικα της εποχής (http://christofias-watch.blogspot.com/2009/12/blogger-blogging.html), με αναφορές σε Λιλλήκα και Τάσσο Παπαδόπουλο.
  • Ο Γιώργος Πήττας λοιπόν, ήταν παρόν στο στήσιμο του Christofias-Watch, στήριξε και στηρίχθηκε από την «επιτροπή» και όχι μόνο. Αυτό είναι το συμπέρασμα που εγώ βγάζω από αυτές τις αναφορές. Για το γεγονός ότι ήταν κοντά στην «επιτροπή» στα πρώτα της βήματα, είναι και εκτίμηση φίλου δημοσιογράφου που παρακολούθησε την όλη κατάσταση τότε. Ας το αρνηθεί κι αυτό ο κ. Πήττας.
Αντικειμενικότητα και βάθος αριστερής ανάλυσης...
  • Το εν λόγω blog, όπως έχω ήδη αναφέρει ακροθιγώς, δεν ήταν ένα απλό διαδικτυακό στέκι κακορίζικων, όπως αυτά που στήνει ο Στροβολιώτης και η παρέα του στο facebook και το γνωστό του ιστολόγιο. Ήταν ο πρόδρομος της αισχρότητας που ακολούθησε, το μέσο που έσπασε τα ταμπού σε ότι αφορά τους χαρακτηρισμούς ενάντια σε ένα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που άνοιξε τον δρόμο απενοχοποιώντας την ύβρη.
  • Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τα κείμενα του Γιώργου Πήττα που αναφέρονται στη περίοδο Χριστόφια, αναπαράγουν αυτό το κλίμα, προσέξτε: (η έντονη μορφοποίηση ανήκει στον ίδιο, εδώ με υπογράμμιση http://cyprusnews.eu/george-pittas/950217--2013------1960---.html)
  • Ο κος Χριστόφιας απογοήτευσε. Στα μάτια πολλών πολιτών (και ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ) αποδείχθηκε τραγικά ανεπαρκής, καθώς η στρατηγική του περί «Λύσης Κυπριακής Ιδιοκτησίας», μεταφράστηκε σε αμέτρητους καφέδες με τον κο Ταλάτ και διαπραγματεύσεις επιπέδου καφενείου με χτυπήματα στην πλάτη.
  • Η αποδόμηση του κου Χριστόφια, ξεκίνησε αρκετά νωρίτερα και από την άφιξη της οικονομικής κρίσης στη μεγαλόνησο, αλλά και από την εξωφρενική διαχείριση της τραγωδίας στο Μαρί το 2011.Για να καταλήξει σήμερα να είναι δακτυλοδεικτούμενος ως ο χειρότερος Πρόεδρος που είχε ποτέ η Κυπριακή Δημοκρατία.
  • Εμμονές, αδυναμία ανάγνωσης του διεθνούς περιβάλλοντος, ρουσφέτια, κατασπατάληση των οικονομιών του κράτους σε διάφορα επιδόματα χωρίς στόχευση (βρέθηκαν πολίτες που τα επέστρεψαν διαμαρτυρόμενοι γιατί δεν τα είχαν ανάγκη!!!!) διεθνή ρεζιλίκια με την επιμονή του να μιλά αγγλικά που δεν γνωρίζει (αμέτρητα ανέκδοτα δημιουργήθηκαν από τις φράσεις του) περιφρόνηση στους πολιτικούς του αντιπάλους αλλά και στις συμβουλές κοντινών του πολιτικών προσώπων, απόλυτη ανυπαρξία στοιχειώδους οξυδέρκειας αναφορικά με τους κινδύνους μόλυνσης της οικονομίας από την διεθνή κρίση, του χάρισαν επίθετα όπως «Αχριστόφιας» και «Καταστρόφιας» ενώ έγινε η χαρά των σκιτσογράφων και των συγγραφέων σάτιρας”.
  • Αυτή την ανταπόκριση έστελνε στην Ελλάδα μέσω του TVXS ο κ. Πήττας μόλις στις αρχές του 2013. «Αμέτρητοι καφέδες, διαπραγματεύσεις επιπέδου καφενείου και χτυπήματα στην πλάτη» ήταν για τον δημοσιολόγο κ. Πήττα οι συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ που χαρακτηρίζονται, και δικαίως, από πολλούς, ως οι πληρέστερες όλων των εποχών σε ότι αφορά το Κυπριακό. Αλήθεια ή ψέμα λοιπόν. Ελλιπής ενημέρωση ή στοχευμένη προπαγάνδα;
  • «Κατασπατάληση των δημόσιων οικονομικών» και «απόλυτη ανυπαρξία στοιχειώδους οξυδέρκειας»… Τι λε ρε μεγάλε! Έχεις γίνει ήδη ρεζίλη των σκυλιών αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα…
Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;
  • Από πού να αρχίσει λοιπόν κάποιος και που να τελειώσει με αυτό τον τύπο που όντως, όπως παραστατικά γράφει ο σύντροφος «π» στα σχόλιά του, θυμίζει πρωτευουσιάνο κομπογιαννίτη που κατέβηκε στην επαρχία για να πουλήσει στους ιθαγενείς φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
  • Προσωπικά, δεν έκρυψα από την πρώτη στιγμή την (αρνητική) έκπληξη και την απορία μου για την επανάληψη της συνεργασίας μεταξύ του ραδιοφωνικού μας σταθμού, του σταθμού της δημοκρατίας και της αλήθειας, με αυτό τον θλιβερό τύπο. Μετά το καλοκαίρι του 11’ τα πράγματα δεν είναι καθόλου τα ίδια, έχουν αποκαλυφτεί πολλά και πολλοί, και θα ανέμενε κάποιος πως η διεύθυνση του σταθμού θα κρατούσε έστω τα προσχήματα.
  • Αλλά φευ! Ο ίδιος ο διευθυντής του Άστρα χρησιμοποιεί τον Γιώργο Πήττα στη παρουσίαση του νέου του βιβλίου! Δηλώνει μάλιστα συγκινημένος στο Facebook για τις διθυραμβικές κριτικές του βιβλίου του στο TVXS από τον ίδιο… (http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/tis-prosmonis-kai-tis-apognosis-toy-giorgoy-pitta)
  • Ρε παιδιά, συγχωρέστε με δηλαδή, αλλά ακριβώς επειδή δεν έχω καμία δέσμευση με τίποτα εκτός από τους κοινούς μου αγώνες με την Αριστερά και τους συμμάχους της, δεν υπόκειμαι σε κανένα έλεγχο και δεν έχω να χάσω και τίποτα (εκτός ίσως από μια κοκά-κόλα και μια τασιηνόπιττα) εγώ αυτό το λέω συναλλαγή και προδοσία των αγώνων μας όλη αυτή την περίοδο.
  • Τι λιμπιστήκαμε σ’ αυτόν τον άνθρωπο, που όταν γράφει για το ΑΚΕΛ βάζει το αριστερά σε εισαγωγικά; Έναν άνθρωπο που συμμετείχε έντονα και διακριτά σε αυτό που εμείς αντισταθήκαμε, που έριχνε (και ρίχνει) λάσπη σε όσα εμείς παλεύουμε να υπερασπιστούμε;
  • Οι θέσεις για το πρόσφατο προγραμματικό συνέδριο του ΑΚΕΛ, έκαναν λόγο για αυτούς που δεν δίστασαν να τσαλακώσουν τη δημόσια εικόνα τους απέναντι στην υστερία και τη δαιμονοποίηση που έχει υποστεί το κίνημα. Απέναντι σε ποιους δεν δίστασαν αυτοί οι φίλοι και σύντροφοι; Μήπως και ενάντια σε κάτι τύπους, σαν τον κ. Πήττα και τις παρέες του, που βάλθηκαν να μας αποτελειώσουν όταν πίστεψαν πως μας είχαν επιτέλους στη γωνιά;
  • Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, οι φελλοί επιπλέουν, κρύβουν τα ίχνη τους και συνεχίζουν να παρασιτούν εις βάρος της Αριστεράς.
  • Κάποιοι όμως δεν ξεχνούν, δεν χαρίζονται και δεν νιώθουν καμιά ανάγκη να διευρύνουν τις δημόσιες σχέσεις τους ή να κτίσουν καριέρα στο χώρο, γλείφοντας εκεί που έφτυναν και το αντίθετο... 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...