"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

30 Αυγούστου 2014

Κοινωνικός διχασμός: Το εργαλείο των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων

Πως δέθηκε ο κύπριος πολίτης πισθάγκωνα και οδηγήθηκε υπνωτισμένος στην οικονομική σφαγή
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 22/8/2014
  • Άμυνα απέναντι στις απροκάλυπτες επιθέσεις της ξένης και ντόπιας ελίτ, είναι η λαϊκή-εργατική ενότητα. Μια ενότητα που προϋποθέτει ταξική συνείδηση και γνώση των διδαγμάτων της ιστορίας - και που ελλείψει των προαπαιτούμενών της, δεν μπορεί να επιτευχθεί στον βαθμό που να μπορεί να γέρνει αποφασιστικά την πλάστιγγα.
  • Ο απλός λαός είναι έρμαιο των τροϊκανών και των υποτακτικών τους δεχόμενος το ένα μετά το άλλο τα κτυπήματα του παλιού και του νέου ιμπεριαλισμού, της παλιάς και νέας αποικιοκρατίας, γιατί ακριβώς, ένα σημαντικό μέρος του πείθεται να συντάσσεται και να υπηρετεί τα συμφέροντα και τα ιδεολογήματα της αντίδρασης.
  • Εργαλεία για τη διάσπαση της κοινωνίας των εργαζόμενων ήταν και είναι ο εθνικισμός, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και ο αντικομουνισμός, που στα κυπριακά δεδομένα μεταφράζεται σε κυρίως σε αντιΑΚΕΛισμό.
  • Για όσο το σημαντικό μέρος των απλών ανθρώπων, και όχι μόνο στην Κύπρο φυσικά, είναι  προσηλυτισμένο στα «ιδεώδη» της άρχουσας τάξης ακολουθώντας ως υπνωτισμένο τη γραμμή που υποδεικνύεται από τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, η αντίσταση, η πρόοδος και ο εκδημοκρατισμός μετατίθενται σε επόμενες ιστορικές περιόδους.
  • Δεν ήταν άραγε μια μορφή κοινωνικής ύπνωσης η προπαγάνδα περί των δήθεν προσωπικών ευθυνών του τέως Προέδρου σε ότι αφορά το στρατιωτικό ατύχημα στο Μαρί ή την οικονομική κρίση που έπληξε τη χώρα ως αποτέλεσμα, κυρίως, της γενικής ατασθαλίας των τραπεζιτών;
  • Δεν ήταν προϊόν προσηλυτισμού και πλύσης εγκεφάλου η άρνηση μεγάλης μερίδας συμπατριωτών μας να αναγνωρίσουν τις καταφανέστατες ευθύνες της στρατιωτικής ηγεσίας και των καθ’ ύλην αρμόδιων λειτουργών στην αιματηρή τραγωδία του 2011;
  • Ή δεν αποτελούσε ομαδική παράκρουση η περιρρέουσα που ήθελε την διακυβέρνηση Χριστόφια να προκαλεί με την «ατολμία» και τις «ιδεολογικές αγκυλώσεις» της, την κατρακύλα της κυπριακής οικονομίας;
  • Με αφορμή το Μαρί και υπό το άγχος των εξελίξεων στο Κυπριακό και την οικονομία, η πλειοψηφία οδηγήθηκε άβουλη σε ένα απονενοημένο διάβημα, σε μια κοινωνική αυτοχειρία, αφήνοντας μια σάπια κατάσταση να ηγηθεί του τόπου.
  • Χαρακτηριστικότερο δείγμα αυτής της αυτοχειρίας ήταν η αποστροφή του κεντρώου χώρου σε μια νέα συνεργασία με το ΑΚΕΛ: Όσες ψήφοι δημοκρατικών ανθρώπων κατευθύνθηκαν τελικά στον Αναστασιάδη ή τις «ίσες αποστάσεις» του λευκού και της αποχής, στράφηκαν στην ουσία ενάντια στα συμφέροντα των μικροαστών και της μεσαίας τάξης των κυβερνητικών υπαλλήλων που παραδοσιακά αποτελούν το λεγόμενο «ενδιάμεσο» και την κεντροδεξιά.
ΝΑ ΔΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝ
  • Η πλάνη ήταν και συνεχίζει να είναι τεραστίων διαστάσεων, παρά το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και Κυβέρνηση Αναστασιάδη έχουν ήδη δείξει και αποδείξει τις προθέσεις και τις αυταρχικές πρακτικές τους.
  • Δεν είναι φυσικά και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για όσους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επέλεξαν ή επέτρεψαν στο Νίκο Αναστασιάδη και τον Συναγερμό να αναρριχηθούν στην εξουσία, να παραδεχθούν σε ενάμιση μόλις χρόνο μετά την μεγάλη ήττα που υπέστηκαν λαός και δημόσιο συμφέρον, πως στάση τους την τελευταία πενταετία ήταν κατώτερη των περιστάσεων.
  • Η κοινωνία των πολιτών, οι μισθωτοί, οι μικροκαταστηματάρχες, η νεολαία, πρέπει επιτέλους να δουν καθαρά το ταξικό τους συμφέρον, να υπολογίσουν και αναρωτηθούν που οδήγησε τελικά η δαιμονοποίηση της Αριστεράς. Οι καιροί απαιτούν από τον απλό άνθρωπο να γίνει καχύποπτος προς τα ΜΜΕ και τις στημένες εικόνες τους, τις εθνικές κορώνες των λαϊκιστών και τις παρεμβάσεις του Αρχιεπισκόπου.
  • Ο λαός υποκύπτει γιατί ακριβώς τον εξεβίασαν να επιρρίψει στον εαυτό του και το εργατικό κίνημα τις ευθύνες για την οικονομική του κατάσταση. Και θα σηκώσει ανάστημα μόνο αν απορρίψει αυτό το κατηγορητήριο, επιστρέφοντας τις ενοχές εκεί όπου ανήκουν: στην απληστία και την απανθρωπιά των αγορών, ξένων και ντόπιων.

28 Αυγούστου 2014

Ούτε σπιθαμή γης στα αρπακτικά, ούτε Ευρώ στους τοκογλύφους: Χίλιες φορές Αργεντινή!

  • Κάθε μνημονιακό νομοσχέδιο και καρφί στο σώμα της Κύπρου και του λαού της.
  • Αντίσταση και πάλη: Ο μόνος δρόμος για ανεξαρτησία και ευημερία.
  • Θύμα δυτικών εκδικητικών κινήσεων η Αργεντινή, γιατί ξεφορτώθηκε το ΔΝΤ και την αμερικάνικη αποικιοκρατία.  
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 8/8/2014
  • Η Αργεντινή, η πατρίδα του Τσε Γκεβάρα, εδώ και μια δεκαετία νικά το νεοφιλελευθερισμό και τη νέα αποικιοκρατία κατά κράτος. Η «επιλεκτική χρεωκοπία» της Αργεντινής δεν αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Το αντίθετο, διδάσκει πως η «θρησκεία» της χρηματοπιστωτικής απληστίας και της πολιτικής αλητείας,  έχει αντίδοτο. Μπορούν οι λαοί να αντισταθούν και να παλέψουν, δεν είναι μονόδρομος η υποταγή.
  • Η επίθεση των αμερικάνικων δικαστηρίων, των «αρπακτικών ταμείων» και των «οίκων αξιολόγησης» ενάντια στην Αργεντινή, αποτελούν ουσιαστικά «κυρώσεις» και εκδικητικές κινήσεις των Δυτικών για τις πολιτικές της χώρας. Πολιτικές που «ξεκολλούν» τελειωτικά τη δεύτερη μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής από το άρμα της Δύσης.
  • Η Αργεντινή έχει επιλέξει να απογαλακτιστεί εντελώς από τις ΗΠΑ και τις αγορές που ελέγχουν, ερχόμενη όλο και πιο κοντά στις χώρες που αποτελούν τους BRICS: τη Βραζιλία, τη Ρωσία, την Ινδία, την Κίνα και τη Νότιο Αφρική.
  • Στην ουσία, μετά από τις πρόσφατες εξελίξεις και στη βάση των μεγάλων συμφωνιών αξίας πολλών δισεκατομμυρίων που επιτεύχθηκαν τον Ιούλιο μεταξύ της Αργεντινής, της Ρωσίας και της Κίνας, η «χώρα του ταγκό» προσχωρεί επίσημα στο νέο πόλο.  Πολιτικοί σχολιαστές, κάνουν λόγο ακόμα και για μετονομασία των BRICS σε BRICS-A, προσθέτοντας το αρχικό γράμμα της Αργεντινής στο αρκτικόλεξο του οργανισμού.
ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΕΙ ΜΑΖΙΚΑ Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ «ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ» 
  • Αποδεικνύεται στην πράξη, πως οι αξιολογήσεις, οι ποινές και οι χρεοκοπίες που μεταχειρίζονται τα καπιταλιστικά κέντρα της Δύσης, δεν έχουν καμιά αξία, ούτε και εφαρμογή, αν οι λαοί και οι ηγεσίες τους αποφασίσουν να αντισταθούν στη νέα αποικιοκρατία και να βαδίσουν το δρόμο της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
  • Ο μονόδρομος των μνημονίων και των δυτικών αγορών, είναι ένα μεγάλο ψέμα, μια μεγάλη απάτη εις βάρος της κοινωνίας. Αποτελεί, ωμά, μια επιλογή της αστικής τάξης και των οικονομικών συμφερόντων της. Δεν εξυπηρετεί τους εργαζόμενους και το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον, ούτε και μπορεί να υποσχεθεί καλύτερες μέρες.
  • Μας θέλουν χωρίς περιουσίες, χωρίς επαγγελματική ασφάλεια, χωρίς κρατική προστασία, χωρίς δικαιώματα και αντιστάσεις, γιατί έτσι μεγιστοποιεί τα κέρδη της η ξένη και ντόπια επιχειρηματική τάξη. Έτσι μπορούν να «κάνουν λάστιχο» τους εργαζόμενους και να θεσμοθετούν την εκμετάλλευση στο όνομα της «εθνικής σωτηρίας», της σωτηρίας δηλαδή των τραπεζιτών και των μεγαλοεπιχειρηματιών, των χρηματιστηριακών και πιστωτικών κερδοσκόπων.
  • Να μη σωθεί καμιά τράπεζα αφού δεν μπορεί να κάνει τα αυτονόητα: Να διαπραγματευτεί ρεαλιστικούς στόχους με τους πελάτες της, να κουρέψει τα πανωτόκια, να χαμηλώσει αισθητά τα επιτόκια, να προχωρήσει σε εκποιήσεις μεγάλων υποθηκευμένων τουριστικών και άλλων έργων αξίας πολλών δισεκατομμυρίων.
  • Να μην επιβιώσει καμιά τράπεζα με το αίμα του κοσμάκη, των νοικοκυραίων, των μισθωτών και των συνταξιούχων, υποθηκεύοντας το μέλλον της νεολαίας και των γενεών που έρχονται.
Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΥΦΕΣΗΣ
  • Οι τράπεζες και ειδικότερα ο όμιλος «φρανκενστάιν» που δημιουργήθηκε μετά την ενοποίηση Κύπρου και Λαϊκής, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα είσπραξης οφειλών γιατί μειώθηκαν σημαντικά τα εισοδήματα του μέσου νοικοκυριού, απόρροια των πολιτικών που εφαρμόζονται και που σύμφωνα με τους νυν κυβερνώντες, έπρεπε να «τα κάναμε μόνοι μας» εδώ και καιρό.
  • Είναι ένας φαύλος κύκλος. Χαμηλότερα εισοδήματα και ανεργία, φέρνουν μικρότερη κατανάλωση και αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων. Τα μνημόνια της λιτότητας δεν λύνουν κανένα εθνικό πρόβλημα, αντίθετα το διαιωνίζουν, με αποτέλεσμα ο κρατικός δανεισμός να αυξάνεται δραματικά και τα πραγματικά οικονομικά μεγέθη να συρρικνώνονται.
  • Με κάθε μνημονιακό νομοσχέδιο, μας ζητούν να αποχωριστούμε μέρος της ζήσης και της αξιοπρέπειάς μας. Με κάθε νέα απαίτηση, Τρόικα και Κυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού, μας μετατρέπουν σε πρεζάκια που θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να πάρουν «τη δόση» τους.
  • Παρόλα αυτά, ούτε με το κούρεμα καταθέσεων, ούτε με το «χάρισμα» των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, ούτε με τον υψηλότοκο δανεισμό που πέτυχαν προ δύο μηνών οι κυβερνώντες πανηγυρίζοντας πως δήθεν «βγήκαμε στις αγορές», και ούτε και με τα σπίτια μας θα λύσουν το τραπεζιτικό πρόβλημα.  
  • Τα κοράκια έχουν γαντζώσει  τα νύχια τους βαθειά και θέλουν να πετάξουν με τα μεγαλύτερα φιλέτα που μπορούν να σηκώσουν. Ιδιωτικοποιήσεις, εκποιήσεις, εκδουλεύσεις στα μεγάλα συμφέροντα, μειώσεις μισθών, εξαθλίωση των ανθρώπων που λαμβάνουν κοινωνικά επιδόματα.
  • Ο πάτος δεν θα έχει τέλος, αν δεν επιλέξουμε, ως κοινωνία και ως πολιτική ηγεσία, να αμφισβητήσουμε τους μονόδρομους που επικαλούνται Δεξιά και Δυτικοί. Για να επιβιώσει ο λαός και να διατηρήσει αποφασιστική ισχύ πάνω στην Κυπριακή Δημοκρατία, θα πρέπει να επιστρέψει η χώρα στις πολιτικές των ίσων αποστάσεων από τους γεωπολιτικούς πόλους, αλλά και στην ενίσχυση της κρατικής παρέμβασης και της επιχειρηματικότητας. 

26 Αυγούστου 2014

Ο φίλος μου ο Ναθαναήλ, ο νέος άνθρωπος και ο Τσε


"Ο Κομμουνισμός είναι ένα φαινόμενο συνείδησης και όχι μόνο ένα φαινόμενο παραγωγής. Δε μπορείς να φτάσεις στον κομμουνισμό με την απλή μηχανική συσσώρευση ποσοτήτων προϊόντων που τίθενται στην διάθεση του λαού. Έτσι, σίγουρα θα φτάσουμε κάπου, σίγουρα σε κάποια ειδική μορφή του σοσιαλισμού. Αυτό όμως που καθορίζεται από τον Μαρξ ως κομμουνισμός και αυτό που φιλοδοξούμε γενικά να είναι ο κομμουνισμός, σε αυτό δεν μπορούμε να φτάσουμε αν ο άνθρωπος δεν είναι συνειδητός. Δηλαδή, αν δεν αποκτά μια νέα συνείδηση απέναντι στην κοινωνία"

[Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Δεκέμβρης 1963]
  • Ο φίλος μου ο Ναθαναήλ, δε νιώθει άνετα να αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστής. Είναι μεγάλη υπόθεση, λέει, να δηλώνει κάποιος κομμουνιστής, ειδικά στις μέρες μας. Δηλώνει «αριστερός» και «φιλοκομμουνιστής».
  • Αποφεύγει και να προσφωνεί όλους εμάς που τον ακολουθούμε και τον εκτιμούμε, ως συντρόφους. Δίνει μια τέτοια βαρύτητα και ειδική σημασία στις λέξεις «κομμουνιστής» και «σύντροφος», που λες και δεν έχει έρθει ξανά ή ώρα τους.
  • Είναι βαρύ το φορτίο μιας τέτοιας ομολογίας, για να λέμε την αλήθεια. Να δηλώνεις επαναστάτης και να θεωρείς πως έχεις συντρόφους, θα προϋπόθετε την ανάλογη δράση, ζωή και αποστολή.   
  • Ο Τσε μιλά ακριβώς για την ανάγκη τα κινήματα να δουν πίσω από το υλικό μέρος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και να λάβουν σοβαρά υπόψη το μεγάλο προαπαιτούμενο: «τη νέα συνείδηση απέναντι στην κοινωνία».
  • Μια συνείδηση που θα επιτρέψει να γίνουν τα μεγάλα, σταθερά και ανυποχώρητα βήματα προς το «νέο κόσμο». Κι ο νέος αυτός κόσμος, μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο από το «νέο άνθρωπο».
“Για να οικοδομήσουμε τον κομμουνισμό, είναι αναγκαίο ταυτόχρονα με τις υλικές βάσεις,  να οικοδομείται  και ο νέος άνθρωπος … Με αυτό τον τρόπο, ο άνθρωπος θα φτάσει σε ολοκληρωμένη συνείδηση του εαυτού του ως κοινωνικού όντος, κάτι που είναι ισοδύναμο με την πλήρη πραγμάτωση του προορισμού του”
[Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, Μάρτης 1965]
  • Ο κομμουνιστής, τόσο κατά τη διάρκεια του αγώνα, όσο ιδιαίτερα όταν καταφέρει να ανατρέψει την εξουσία των ντόπιων και ξένων εκμεταλλευτών, πρέπει να χαρακτηρίζεται από το ήθος του. Να είναι πάντα έντιμος κι αδέκαστος, λιτός και εγκρατής, να έχει βαθειά πολιτική σκέψη και να ζει μέσα στην κομματική και κινηματική οργάνωση.
  • Ο κομμουνιστής έχει καθαρό μυαλό, δεν παρασύρεται, δεν αστικοποιείται, δεν ανταλλάσει την προσωπική ή οικογενειακή του αναβάθμιση με τον εργατικό αγώνα. Είναι αυστηρός απέναντι στα παρακμιακά και τα εύκολα, αναπνέει μόνο μέσα σε μορφωτικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα, στις τέχνες, τα βιβλία, την ιστορία - χωρίς όμως να είναι στριφνός και απόμακρος, δυσπρόσιτος ή απρόβλεπτος.
  • Έχει πανανθρώπινα ιδανικά και οράματα, έχει την έγνοια της γης και του οικοσυστήματος. Αγωνίζεται για την πνευματική και τεχνολογική πρόοδο της ανθρωπότητας ως τη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια άλλη ζωή, πιο ελεύθερη και πιο δημιουργική, που να διασώζει και να προστατεύει κάθε μορφή ζωής στον πλανήτη.
  • Ο κομμουνιστής λατρεύει τη ζωή, τη φύση, την ανθρώπινη πρόοδο και ευτυχία. Δίνει τον καλύτερό του εαυτό στο κοινωνικό σύνολο που ανήκει. Πρωτοπορεί, οργανώνει, υπομένει και θυσιάζεται για την καλυτέρευση των συνθηκών για τον απλό άνθρωπο.
  • Είναι έντιμος και διαλεκτικός στις συζητήσεις και τις τοποθετήσεις του, χρησιμοποιεί μόνο πραγματικά στοιχεία και ντοκουμέντα, δε συκοφαντεί, δεν κατασκευάζει κατηγορητήρια. Ξέρει καλά τη Μαρξιστική και Λενινιστική προπαίδεια, όχι φυσικά σαν τυφλοσούρτη και παπαγαλία, αλλά σαν εργαλείο σκέψης και ανάλυσης.
  • Ξέρει πως ο πιο πολύτιμος σύμμαχος για μια ριζοσπαστική εναλλακτική πορεία της ανθρωπότητας, είναι ο πολιτισμός και η επιστήμη: Η μορφωτική και τεχνολογική ανόρθωση που με τη σειρά της θα ενθαρρύνει και θα στηρίξει τη συλλογική δράση και τον τελικό θρίαμβο του δημόσιου συμφέροντος απέναντι στο ιδιωτικό.
  • Εργάζεται για την ειρήνη, για τον αφοπλισμό, την ευημερία, την υγεία και την ανάπτυξη και της πιο απομακρυσμένης κοινότητας ανθρώπων. Έχει ως κανόνα την ισοτιμία και την ισοπολιτεία, απεχθάνεται την κοινωνική αδικία, τις διακρίσεις, το ρατσισμό, την ανθρώπινη δυστυχία και τα οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω τους.
Ο Τσε πίστευε στον άνθρωπο. Αν δεν πιστεύουμε στον άνθρωπο, αν θεωρούμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα αδιόρθωτο ζωάκι, που μπορεί να πάει μπροστά μόνο αν το ταΐζεις χορτάρι ή το δελεάζεις με ένα καρότο ή το δέρνεις με μια μαγκούρα – όποιος το πιστεύει αυτό, όποιος είναι πεισμένος γι αυτό, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει επαναστάτης δεν πρόκειται ποτέ να γίνει κομμουνιστής”
[Φιντέλ Κάστρο]
  • Ο επαναστάτης αφιερώνει τη ζωή του στην αντίσταση κατά της σκλαβιάς του ανθρώπινου πνεύματος. Μιας ανελευθερίας και χειραγώγησης της σκέψης που εκπορεύεται διαχρονικά από τις εκάστοτε άρχουσες τάξεις, τους φεουδάρχες, την εκκλησία, τους ιμπεριαλιστές και τους υπηρέτες τους, και έχει σαν στόχο και αποτέλεσμα τη συντήρηση του συστήματος εκμετάλλευσης.
  • Είναι ο άγιος και ο προφήτης της εποχής του, ανήκει στην εποχή του, μιλά και σκέφτεται για την εποχή του, υπερασπιζόμενος ένα πανάρχαιο ζητούμενο για την πολιτισμένη ανθρωπότητα: την ελευθερία του πνεύματος που με τη σειρά της θα επιτρέψει την απελευθέρωση από όσα καταδικάζουν ιστορικά τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων αυτού του πλανήτη σε μια απάνθρωπη ζήση.
  • Πιστεύει στον άνθρωπο, στις δυνατότητες του, στην ικανότητά του να υπερβεί το εγώ του και να γίνει ένα με ότι πιο καθαρό και πολύτιμο έχουν κυοφορήσει οι αιώνες: το σοσιαλιστικό-διεθνιστικό κίνημα.
  • Αρχίζω λοιπόν να κατανοώ σιγά-σιγά, πως φίλος ο Ναθαναήλ, διαισθανόμενος τη βαρύτητα και την ευθύνη μιας δήλωσης που θα τον κατέτασσε στους κομμουνιστές, από σεμνότητα, ταπεινοφροσύνη και μετριοπάθεια, δεν την αποτολμά. Έχει την επίγνωση πως «αν θέλεις να λέγεσαι κομμουνιστής» ισοδυναμεί με το «αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος».
  • Και θα έλεγα, κλείνοντας, πως στις μέρες μας θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο να είχαμε περισσότερους «Ναθαναήλ» και λιγότερους αυτόκλητους και αυτο-αναγορευμένους επαναστάτες και κομμουνιστές.  
  • Ας γίνουμε πρώτα καλύτεροι άνθρωποι, άξιοι επιβίωσης και πνευματικής ανύψωσης. Άνθρωποι του πνεύματος, γνήσια κοινωνικά κι αλληλέγγυα όντα.
  • Δε θα μπορούσαμε έτσι κι αλλιώς, να χτίσουμε το νέο κόσμο με τα παλιά υλικά…

21 Αυγούστου 2014

Και τώρα το κτύπημα που θα μας αποτελειώσει: Η εχθρός Ρωσία!

Όχι στους ΝΑΤΟϊκούς πολέμους - Κύπρος ανεξάρτητη 
  • Ιδού τα αποτελέσματα των αγκυλώσεων και των ιδεοληψιών της Δεξιάς περί δυτικού και ΝΑΤΟϊκού μονόδρομου: Κλαψουρίζουμε στους Ρώσους διπλωμάτες για εξαίρεση από το εμπάργκο.
  • Η Κύπρος θα υποστεί ίσως το βαρύτερο πλήγμα ανάμεσα στις χώρες μέλη της ΕΕ από την γενίκευση του οικονομικού πολέμου Δύσης-Ρωσίας.
  • Απεμπλοκή τώρα από τις φιλοΝΑΤΟϊκές και μνημονιακές εμμονές της Κυβέρνησης Αναστασιάδη-Συναγερμού για να σωθεί ο τόπος και ο λαός.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 15/8/2014
  • Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ έχουν εμπλέξει για να καλά την Ευρώπη στη διελκυστίνδα τους με τη Ρωσία του Πούτιν, τη χώρα που θεωρεί, μάλλον σωστά, πως έχει την ικανότητα να επανακτήσει ένα μεγάλο μέρος της πρώην Σοβιετικής επιρροής.
  • Οι Αμερικανοί βλέπουν στη νέα Ρωσία μια απειλή. Η συνεργασία της με την Κίνα και άλλες σημαντικές ανερχόμενες οικονομικές δυνάμεις, βάζει σε κίνδυνο τα συμφέροντα των δυτικών αγορών. Οι πόλεμοι που διεξάγονται υπό το σχεδιασμό του ΝΑΤΟ σε περιοχές με στρατηγική και ενεργειακή αξία, έχουν ακριβώς ως κύριο στόχο τους να περιορίσουν την επιρροή του διδύμου Ρωσίας-Κίνας και των δικών τους στρατηγικών συμμαχιών.
  • Την ίδια στόχευση εξυπηρετούν οι οικονομικοί αλλά και οι πολιτικοί πόλεμοι που έχουμε για τα καλά συνηθίσει εδώ στην Κύπρο από το 2011. Οι επιθετικές κινήσεις των ΗΠΑ σε Κούβα, Βενεζουέλα, Αργεντινή και μια σειρά από λαούς της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής που προσπαθούν από τις αρχές του νέου αιώνα να οργανωθούν και ν’ απογαλακτιστούν από την επιρροή των γιάνκηδων, κρύβουν πίσω τους την αγωνία των αποικιοκρατών που βλέπουν τη ζώνη της οικονομικής και πολιτικής τους επιρροής να συρρικνώνεται επικίνδυνα.   
  • Κύπρος, Λιβύη, Συρία και Ουκρανία έχουν ακριβώς πέσει θύματα του ακήρυκτου πολέμου του ΝΑΤΟ ενάντια στην οικονομική, πολιτική και στρατιωτική επιρροή της Ρωσίας. Το παιχνίδι όμως μπαίνει πια ξεκάθαρα σε μια νέα φάση που εμπλέκει «θέλοντας και μη» όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμα κι αυτές που θεωρούν πως υπάρχουν λόγοι να εξαιρεθούν…
ΙΔΟΥ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΗΛΩΣΗΣ ΣΤΟΥΣ «ΕΤΑΙΡΟΥΣ» ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ» 
  • Ο κλαυθμυρισμός των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου στη Ρωσία για τις επιπτώσεις του εμπάργκο προϊόντων απέναντι στις χώρες μέλη της Ε.Ε., έρχεται να επιβεβαιώσει τις αρνητικές επιπτώσεις της απόλυτης συμπόρευσης με τα ΝΑΤΟϊκά προγράμματα. Δεν μπορούν, Ελλάδα και Κύπρος, να αποδέχονται έτσι ωμά την φασιστική παλινόρθωση στην Ουκρανία και τη χρησιμοποίηση της χώρας ως πεδίο στρατιωτικής αντιπαράθεσης με το ρωσογενή πληθυσμό, και μετά να μυξοκλαίνε στους Ρώσους αξιωματούχους ζητώντας την εξαίρεση των αγροτικών τους προϊόντων.
  • Το χτύπημα κατά της οικονομίας της Κύπρου από ένα ενδεχόμενο πάγωμα των οικονομικών σχέσεων Ρωσίας-ΕΕ, θα ήταν καίριο. Σε συνδυασμό με το μνημόνιο Αναστασιάδη-Eurogroup και τα νομοσχέδια του, θα μας μετατρέψει σε επαίτες και δούλους των δυτικών συμφερόντων. Θα μας πάρουν για ψίχουλα, γιατί τόσο θα αξίζουμε χωρίς το Ρώσικο και Κινέζικο οικονομικό πνεύμονα και την παράλληλη αφαίμαξη της κυπριακής οικονομίας μέσω της λιτότητας και των ιδιωτικοποιήσεων.
  • Η Δεξιά, και μακάρι να μας διαψεύσει, βρίσκεται σε ένα κατήφορο, χωρίς φρένα και χωρίς αντιστάσεις. Οι κυβερνώντες έχουν βάλει όλα τα αυγά τους σε ένα καλάθι και είναι υποχρεωμένοι, εκ των πραγμάτων, να υποστηρίξουν με σθένος τις επιλογές τους.
  • Θα μας παρουσιάσουν πιθανότατα, ως αντίδοτο στη νέα κρίση που θα προκύψει από την όξυνση των οικονομικών κυρώσεων, την αποτυχημένη συνταγή της προσήλωσης στους «συμμάχους μας» και τις «θυσίες που πρέπει να κάνουμε» για να γινόμαστε αποδεκτοί ως στόχος από τα κοράκια που μας πλασάρονται ως επενδυτές.
  • Λειτουργούν, στην ουσία, ως μεσάζοντες και διαμεσολαβητές, ταυτιζόμενοι πλήρως με την Τρόικα και τους Αμερικανούς, ακόμα και όταν οι άμεσες αρνητικές έως καταστροφικές συνέπειες είναι τόσο προφανείς. Κι αυτό είναι, αν τολμήσουμε να πούμε και κάποια πράγματα με το πραγματικό τους όνομα, αν μη τι άλλο, φανατισμός.      
ΟΙ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΛΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ
  • Ο ΝΑΤΟϊκός μονόδρομος πρέπει να αμφισβητηθεί. Η χώρα πρέπει να διατηρήσει την ανεξαρτησία της, να απέχει από διαδικασίες που αποκλείουν και αντιπαρατίθενται με τη Ρωσία ή και άλλες μεγάλες δυνάμεις.
  • Δεν είναι προς το συμφέρον του συνόλου του λαού μας μια τέτοια πολιτική. Μας απομονώνει από αγορές που αποδεικνύονται σωτήριες, αναταράσσοντας ενδεχόμενα και τις θετικές ισορροπίες στο επίπεδο του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ενόψει των αξιολογήσεων της πορείας των συνομιλιών για το Κυπριακό.  
  • Αν κάποτε έκανε κάποιο νόημα για το δυτικό κόσμο η αντιπαράθεση με την κομουνιστική Ρωσία κι ευρύτερα με τις σοσιαλιστικές χώρες, στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης των ανατολικών υπερδυνάμεων, δεν τίθεται ασφαλώς τέτοιο ζήτημα. Θα περιμέναμε πως η κυπριακή Δεξιά θα έβλεπε μαζί με εμάς τους υπόλοιπους, το αυτονόητο: Πως όχι μόνο δεν θα έπρεπε να υποσκάπτονται, αλλά αντίθετα επείγει σήμερα να ενισχύονται οι οικονομικές αλλά και πολιτικές σχέσεις της Κύπρου με την Ανατολή. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ο δυτικός καπιταλισμός αρχίζει να τρώει τα παιδιά του.
  • Τελικά, άλλοι είναι που έχουν τα «κολλήματα στο παρελθόν». Άλλοι είναι που θεωρούν το ΝΑΤΟ χρήσιμο στην ανθρωπότητα, μετά και από την ανατροπή του σοσιαλισμού, εκ των έσω, εδώ και 25 χρόνια. Και άλλοι είναι που φαντασιώνονται εχθρούς, επειδή το επιτάσσουν -πόσο πιο ξεκάθαρο μπορεί να γίνει τώρα πια- τα δυτικά συμφέροντα.
  • Κρίνοντας από τα οικονομικά δεδομένα των τελευταίων δεκαπέντε ετών σε σχέση με τη Ρωσία, το τουριστικό και επενδυτικό ρεύμα, τη δραστηριοποίηση υπεράκτιων εταιριών και τις ρώσικες καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες, μια ενδεχόμενη απόσυρση του ενδιαφέροντος των Ρώσων για τη χώρα μας θα επιφέρει στην Κύπρο ένα πλήγμα που αναλογικά θα ήταν το βαρύτερο πανευρωπαϊκά.
  • Ας αναλογιστεί λοιπόν ο Νίκος Αναστασιάδης και οι προεδρικοί του σύμβουλοι, τις επιπτώσεις μιας Κύπρου χωρίς τη ρώσικη παρουσία. Ας φανταστεί η επιχειρηματική τάξη, οι ξενοδόχοι και οι μεγαλέμποροι, το νησί μας σε μια κατάσταση γενικευμένου εμπάργκο μεταξύ της Ρωσίας και των δυτικών.
  • Οι «εθνικόφρονες» έκλεισαν τα μάτια και δέθηκαν αυτοβούλως στο άρμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Παίρνουν, ξανά, τη χώρα και το λαό στο λαιμό τους. Επείγει όσο ποτέ η ανατροπή των μονοδρόμων της Δεξιάς. Η Κύπρος πρέπει να επανακτήσει την ουδετερότητα και τον κοινωνικό χαρακτήρα της. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

9 Αυγούστου 2014

Η Κύπρος και ο ακήρυκτος πόλεμος: Γιατί βρέθηκε η χώρα υπό την πίεση των Δυτικών από το 2011

Για "Γέφυρα πρακτόρων της πρώην KGB" και "Ρώσικο δάκτυλο στο Κυπριακό" 
έκανε λόγο ο Μακάριος Δρουσιώτης στον Πολίτη το 2012
  • ΑΚΕΛ: Η «κόκκινη απειλή» για την Αμερικάνικη ηγεμονία στην περιοχή και το Γερμανικό νεοφιλελεύθερο μοντέλο
  • Οι πραγματικοί λόγοι της δαιμονοποίησης της κυβέρνησης της Αριστεράς: Οι σχέσεις με τη Ρωσία, η αντίθεση στο ΝΑΤΟ και η κοινωνική πολιτική Χριστόφια 
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 8/8/2014
  • Μπαίνοντας βαθύτερα μέσα στη διακυβέρνηση Αναστασιάδη-Συναγερμού, με το μνημόνιο του περασμένου Μάρτη, το «κούρεμα», την επίθεση κατά του κοινωνικού κράτους και των εργασιακών κεκτημένων, τις ιδιωτικοποιήσεις και τώρα τις εκποιήσεις, μπορεί ο υποψιασμένος πολίτης να κατανοήσει βαθύτερα τους λόγους και τις αιτίες πίσω από το «λευκό πραξικόπημα» του 2011 και την αισχρή αντιπολίτευση στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια μέχρι και το 2013.
  • Το οικονομικό κατεστημένο, οι επιχειρηματικοί και τραπεζιτικοί κύκλοι μέσα στους οποίους εντάσσεται αναντίλεκτα και η εκκλησιαστική ηγεσία, αλλά ταυτόχρονα οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μας και οι νέοι μας «στρατηγικοί σύμμαχοι», οι Αμερικανοί, είδαν στο ΑΚΕΛ το ισχυρότερο πολιτικό και κοινωνικό εμπόδιο για την εφαρμογή των πολιτικών τους.
  • Η δυτική ηγεμονία, όπως γίνεται αντιληπτό από την κατάσταση παγκόσμια, αντιμετωπίζει με αμείλικτο τρόπο όσους προσπαθούν να αντισταθούν, να φέρουν αντιρρήσεις και να δοκιμάσουν εναλλακτικές λύσεις, τόσο στα οικονομικά ζητήματα, όσο και στα ευρύτερα γεωπολιτικά.
  • Τα πραγματικά δεδομένα είναι εκεί: Συνεχιζόμενες προσπάθειες ανατροπής της λαϊκής κυβέρνησης στη Βενεζουέλα, «εγκεκριμένα» από τους ΝΑΤΟϊκούς πολιτικο-στρατιωτικά πραξικοπήματα σε Αίγυπτο, Ουκρανία και Ταϊλάνδη, διάλυση της Λιβύης, προσπάθεια καταστροφής της Συρίας, διαμελισμός της Σερβίας και του Σουδάν, στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Μάλι, αναταραχές στη Νιγηρία, απειλές για ρήμαγμα της Αργεντινής από τα χρηματιστηριακά γεράκια της Γουόλ Στρητ, Γάζα, Ιράκ, Αφγανιστάν.
  • Με πρόφαση τη «δημοκρατία» και την «ελευθερία», την «ασφάλεια» και την «ειρήνη», βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενική επίθεση των μεγάλων δυτικών συμφερόντων, απέναντι σε επιλεγμένους στόχους και σύμφωνα με ένα ευρύτερο σχεδιασμό.
  • Η επανεμφάνιση της Ρωσίας ως υπερδύναμης και η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, σε συνδυασμό με την ανάδυση περιφερειακών καπιταλιστικών κέντρων που προσπαθούν να απογαλακτιστούν από το αμερικάνικο δολάριο, κάνουν τη Δύση ακόμα πιο επιθετική. Τόσο, που έχουν φτάσει στο σημείο να μεταφέρουν τη στρατιωτική ένταση μέσα στα ιστορικά σύνορα των Ρώσων, την ανατολική Ουκρανία.
ΚΥΠΡΟΣ: ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΑΚΗΡΥΚΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
  • Η λίστα των οικονομικών και στρατιωτικών επιδρομών μακραίνει επικίνδυνα μέρα με την ημέρα, αναγκάζοντας πολλούς να κάνουν λόγο για ένα ακήρυκτο, τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Στη δύνη αυτού του πολέμου έχει ενταχθεί και η Κύπρος από το 2011, ευάλωτη από την υπερέκθεση των κυπριακών τραπεζών σε μια σειρά από κινδύνους και με πρώτα κτυπήματα τις υποβαθμίσεις των αμερικάνικων «οίκων αξιολόγησης» και τον αποκλεισμό της χώρας από τις δυτικές χρηματοπιστωτικές αγορές.
  • Οι πραγματικοί όμως λόγοι του τρίτου, οικονομικού αυτή τη φορά, «Αττίλα» που θα αφήσει πολλούς από μας στους πέντε δρόμους όπως το 1974, δεν ήταν οι δήθεν κακές επιδόσεις της χώρας ή η τρύπα του τραπεζιτικού τομέα. Αυτός θα μπορούσε να διασωθεί και να εξυγιανθεί, αν οι προθέσεις του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου ήταν γνήσιες και ειλικρινείς. Αντίθετα, την κατρακύλα του κυπριακού τραπεζιτικού τομέα είναι που επιδίωξαν εξαρχής, κάτι που αποδεικνύεται με το πρωτοφανές για τα παγκόσμια δεδομένα, κούρεμα καταθέσεων.
Η Κύπρος μπήκε στο στόχαστρο για δύο βασικούς λόγους:
  1. Τη συνεργασία της με τα Ρώσικα συμφέροντα και ειδικότερα την Κυβέρνηση του Κρεμλίνου σε διμερή και περιφερειακά ζητήματα.
  2. Το μοντέλο μικτής οικονομίας που εξακολουθούσε να εφαρμόζει παρά το νεοφιλελεύθερο κύμα που σάρωσε τα τελευταία 20 τουλάχιστον χρόνια την υφήλιο και ειδικότερα την Ευρώπη.
  • Η επιμονή στο μοντέλο του «κράτους επιχειρηματία» και της κοινωνικής πρόνοιας, θορύβησε ακόμα περισσότερο τους Δυτικούς, ενόψει των εξορύξεων φυσικού αερίου που θα μπορούσαν με τη σειρά τους να ενισχύσουν την ανεξαρτησία της χώρας και την παραγωγή φιλολαϊκής οικονομικής πολιτικής. Αυτό, ήταν ένα ενδεχόμενο που δεν μπορούσαν να το επιτρέψουν. Θα ήταν το «κακό παράδειγμα» και η «εξαίρεση» σε ένα κόσμο που έχει μπει στο τούνελ του νεοφιλελευθερισμού.
  • Τι μηνύματα θα έστελνε η μικρή Κύπρος στους άλλους λαούς της καπιταλιστικής σφηκοφωλιάς που μπλέξαμε ελέω των «οραμάτων» της αστικής τάξης, αν επικρατούσαν απόψεις όπως αυτές του Προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς που κατά την επίσκεψή του στην Κύπρο τον Μάη του 2012 αναγνώριζε πως «σε αυτήν τη χώρα η κοινωνική συνοχή εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη προτεραιότητα, σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο», προσθέτοντας μάλιστα ότι «πρέπει να επιστρέψουμε στις αρχές που πάντοτε υπερασπίζεται η Κύπρος […], τη κοινωνική συνοχή και τη κοινωνική δικαιοσύνη ανάμεσα στις χώρες και ανάμεσα στα μέλη της ΕΕ»;1.  
  • Αντίθετα, ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο «τελευταίος κομμουνιστής πρόεδρος στην Ευρώπη», όπως συχνά τον αποκαλούσαν τα ξένα ΜΜΕ, θα έπρεπε να εμφανίζεται στη δυτική κοινή γνώμη αλλά και στο εσωτερικό, ως το «μαύρο πρόβατο» που προβληματίζει τους ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων με την άρνησή του να ευθυγραμμιστεί με τις οικονομικές και στρατηγικές αποφάσεις και πολιτικές τους, και όχι ως πρότυπο και παράδειγμα.
  • Το Μάρτη του 2012, ο Μακάριος Δρουσιώτης πληροφορούσε το αναγνωστικό κοινό του «Πολίτη» πως «φερέφωνο της Ρωσίας στην ΕΕ θεωρούν την Κύπρο στις Βρυξέλλες», χαρακτηρίζοντας τον Δημήτρη Χριστόφια ως «το "μαύρο πρόβατο" στην Προεδρία», εξηγώντας πως «στην ΕΕ και γενικά στη Δύση υπάρχει καχυποψία για τις μη διαφανείς σχέσεις της Κύπρου με τη Ρωσία» αφού όπως ισχυρίζεται «έχει αποδειχτεί ότι υπάρχει πρακτικός και αποτελεσματικός μηχανισμός άσκησης επιρροής από τη Μόσχα προς τη Λευκωσία, σε ένα ευρύτατο φάσμα θεμάτων»2.
  • Οι ΝΑΤΟϊκοί ήταν άκρως ανήσυχοι με την κυπριακή κυβέρνηση σε ότι αφορά τις στρατηγικές της συμμαχίες με τη Ρωσία, και την άρνηση του Δ. Χριστόφια να συγκατανεύσει σε μια σειρά από δικές τους απαιτήσεις στα θέματα της Λιβύης, της Γεωργίας, της Συρίας και του Ιράν.
  • Οι οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα, το τουριστικό και εμπορικό ρεύμα που οικοδομήθηκε μεταξύ των δύο χωρών και το διακρατικό δάνειο του Δεκέμβρη του 2011, θα πολλαπλασίαζαν αυτές τις ανησυχίες. Το ΑΚΕΛ είχε αρχίσει να γίνεται επικίνδυνο.
----------------------------------------------------------------
Μάρτιν Σουλτς, Δηλώσεις στο Κελλάκι, 19/5/2012
Μακάριος Δρουσιώτης, Το "μαύροπρόβατο" στην Προεδρία, εφ. Πολίτης, 10/3/2012 

6 Αυγούστου 2014

Το ακροδεξιό παρακράτος σε Ελλάδα και Κύπρο: Η διείσδυση στο στράτευμα και οι ιστορικές σχέσεις με τη CIA

Η διασύνδεση Χρυσής Αυγής και Ειδικών Δυνάμεων
Ευρωβουλευτής με τους νεοναζί αντιστράτηγος
πρώην διοικητής των ΛΟΚ
  • Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 1/8/2014

  • Το Σεπτέμβρη του 13’, με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από στέλεχος της Χρυσής Αυγής, βγήκαν στο φως καταγγελίες και μαρτυρίες που αφορούσαν περιπτώσεις εκπαίδευσης μελών της νεοναζιστικής οργάνωσης από άντρες των ειδικών δυνάμεων, των ΛΟΚ και των ΟΥΚ.
  • Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Δημήτρης Αβραμόπουλος ζήτησε μάλιστα επιτακτικά από τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, να εξακριβώσει με έρευνα «αν υπάρχουν εν ενεργεία αξιωματικοί από τις Ειδικές Δυνάμεις που εκπαίδευαν μέλη της Χρυσής Αυγής».
  • Η συγκεκριμένη έρευνα, όπως και πολλές παρόμοιες προσπάθειες να εξακριβωθεί ο βαθμός διείσδυσης ακροδεξιών κινημάτων στα σώματα ασφαλείας, δεν παρουσίασε αποτελέσματα.
  • Την ίδια εποχή, το ΑΚΕΛ έδινε στη δημοσιότητα φωτογραφικό υλικό που παρουσίαζε μέλη του παραρτήματος της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο, του ΕΛΑΜ, να κάνουν στρατιωτική εκπαίδευση σε εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο των ΛΟΚ. Η Κυβέρνηση Αναστασιάδη και ο αρμόδιος Υπουργός, Ιωνάς Νικολάου, επέλεξαν να προσπεράσουν την υπόθεση, μετά ακόμα και από το χτύπημα της οργάνωσης σε ομιλία του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στη Λεμεσό το Μάρτη του 2014.
Χρυσή Αυγή-ΕΛΑΜ: Οι «ειδικές δυνάμεις» του βαθέως κράτους της Δεξιάς
  • Για τη σχέση Ακροδεξιάς και ειδικών δυνάμεων μιλούν χωρίς περιστροφές οι συμβολισμοί που επιλέγουν Χρυσή  Αυγή και ΕΛΑΜ. Το κυπριακό εθνικιστικό παράρτημα επέλεξε ένα έμβλημα που προσομοιάζει σε μεγάλο βαθμό με αυτό των ΛΟΚ. Οι στρατιωτικού τύπου πορείες, οι εκπαιδεύσεις σε πεδία μάχης των ορεινών καταδρομών και η γενικότερη εικόνα που θέλουν να εκπέμψουν τα ακροδεξιά κινήματα σε Ελλάδα και Κύπρο, παραπέμπουν ξεκάθαρα στις ειδικές δυνάμεις.
  • Όπως καταμαρτυρεί στέλεχος της Χρυσής Αυγής στο Βήμα των Αθηνών στις 22/9/2013, εκπαιδευτές των μελών του φασιστικού κόμματος υπήρξαν «πρώην και ενεργεία μέλη των ΟΥΚ, των ΛΟΚ και άλλων ειδικών μονάδων», και πως επίσης «πολλοί από αυτούς που πλαισιώνουν τις φάλαγγες της Χρυσής Αυγής προέρχονται, κατά προτεραιότητα, από τις ειδικές μονάδες του στρατού»1.
  •  Στις πρόσφατες Ευρωεκλογές του Μαΐου, ο ελληνικός τύπος κατέγραψε με εκλογικά ευρήματα την μαζική υπερψήφιση της Χρυσής Αυγής από τους λεγόμενους «ένστολους». Αλλά δεν είναι μόνο η στατιστική, και οι μαρτυρίες των «από μέσα». Είναι και τα αποτελέσματα στην κάλπη: Οι δυο από τους τρεις ευρωβουλευτές που εξελέγησαν με τη Χρυσή Αυγή, είναι απόστρατοι στρατηγοί. Ο αντιστράτηγος ε.α. Συναδινός Ελευθέριος, πρώην επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων και ο αντιστράτηγος ε.α. Επιτήδειος Γεώργιος, πρώην Διευθυντής Χειρισμού Εθνικών Κρίσεων του ΓΕΕΘΑ.
  • Είναι χαρακτηριστικό ότι αξιόλογοι ανώτατοι στρατιωτικοί υπήρχαν και στα ψηφοδέλτια των άλλων μεγάλων παρατάξεων, αλλά δεν προσέλκυσαν ούτε στο ελάχιστο το ενδιαφέρον του εκλογικού σώματος. Αντίθετα, ο απόστρατος διοικητής των ΛΟΚ Ελευθέριος Συναδινός, πρώτευσε του ψηφοδελτίου του με 25 χιλιάδες σταυρούς, ενώ ο Γεώργιος Επιτήδειος ήρθε τρίτος με 23.000. Ασύλληπτα νούμερα για τους πρώην συναδέλφους τους στα υπόλοιπα κόμματα.
Ακροδεξιά, ΛΟΚ και CIA
  • Ο αντικομουνιστικός αλλά κυρίως ο φιλοδυτικός ρόλος των ελληνικών ειδικών δυνάμεων και των αξιωματικών τους, αποτυπώνεται στα ιστορικά γεγονότα. Τα ΛΟΚ είχαν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο τόσο στο πραξικόπημα των Συνταγματαρχών στην Αθήνα το 1967, όσο και στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου το 1974. Λοχαγός των ΛΟΚ ήταν και ο Δημήτρης Παπαποστόλου που οργάνωσε τη δολοφονική απόπειρα κατά του Μακαρίου το 1970, και ακολούθως τη δολοφονία του Πολύκαρπου Γιωρκάτζη.
  • Κατά μία έννοια, τα ΛΟΚ και ευρύτερα οι «μάχιμες» δυνάμεις των σωμάτων ασφαλείας, αποτελούν από τη δεκαετία του 50’, το μακρύ χέρι της Ακροδεξιάς. Και πίσω από την Ακροδεξιά, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου, από την Ουκρανία μέχρι τη Βενεζουέλα, βρίσκεται η CIA.
  • Στις 9 Νοεμβρίου 1990, ο τέως Υπουργός Άμυνας της Ελλάδας Γιάννης Βαρβιτσιώτης της Νέας Δημοκρατίας και επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, δήλωνε δημόσια πως: «έλληνες κομάντος (ΛΟΚ) και η CIA οργάνωσαν ένα βραχίονα του δικτύου το 1955, για να προβληθεί αντάρτικη αντίσταση σε οποιονδήποτε κομμουνιστή εισβολέα»2.
  • Μία δεκαετία σχεδόν μετά, το 1999, ο πρώην Αρχηγός ΓΕΕΘΑ επί Ανδρέα Παπανδρέου, Νίκος Κουρής, ισχυρίζεται στο βιβλίο του «Αιγαίο, η μακροχρόνια διαμάχη και ο ρόλος των Αμερικανών» ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 50’, είχε συναφθεί μεταξύ του  ΓΕΕΘΑ και της CIA «μια απόρρητη συμφωνία για τη χρησιμοποίηση των Ελληνικών Δυνάμεων Καταδρομών» που δεν περιήλθε ποτέ σε γνώση της στρατιωτικής και πολιτικής ιεραρχίας, πόσο μάλλον του κοινοβουλίου της χώρας3.
  • Εκτιμούμε πως δε θα υπάρξει ιστορικός μελετητής που να αμφισβητήσει τεκμηριωμένα το γεγονός πως από την επανασύσταση του ελληνικού στρατού επί εμφυλίου πολέμου από τους αγγλοαμερικανούς, και από τη πρώτη μέρα της «θυγατρικής» του, κυπριακής Εθνικής Φρουράς πίσω το 1964, τα κριτήρια κατάταξης των κληρωτών στις ειδικές δυνάμεις ήταν πρώτα και κύρια ιδεολογικά.
  • Το βασικότερο «προσόν», είτε για το φαντάρο, είτε ασφαλώς για τους έφεδρους και μόνιμους αξιωματικούς, ήταν, και είναι σε σημαντικό βαθμό μέχρι και σήμερα, ο εθνικισμός και ο αντικομουνισμός. Αυτό το ιστορικό γεγονός, αυτό το κοινωνικό βίωμα, δεν αποτελεί ούτε «σοβιετική προπαγάνδα», ούτε και «σύνδρομο καταδίωξης».
  • Οι δυσμενείς μεταθέσεις και οι εξορίες αριστερών κυπρίων και ελλήνων κληρωτών, καθώς και ο αποκλεισμός της Αριστεράς από μόνιμες ή τις κρίσιμες θέσεις στο στράτευμα μέχρι και την τούρκικη εισβολή τουλάχιστον, ήταν ο κανόνας στη σχέση στρατού και ιδεολογίας. Και αυτό γινόταν εις γνώση, για να μην πούμε με την ενθάρρυνση, τόσο της επίσημης Δεξιάς, όσο φυσικά και της CIA
-----------------------------------------------------------------------------
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...