"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

27 Οκτωβρίου 2014

Καιρός να γίνουμε πρακτικοί και να απαντιούνται τα ερωτήματα

Ίνταλως σε φορτωθήκαμε εσένα; Α ναι, επειδή έπρεπε να τιμωρηθεί το ΑΚΕΛ, εξήασα...
  • «Εγελάστηκα» που λέτε εχτές να γράψω κάτι που είχα στο νου μου, για τους υποκριτές όλων των αποχρώσεων, έτσι για να φύει που πάνω μου, τζιαι μας εκατέβηκεν η Disdaimona, θιγμένη προφανώς, με τρία απανωτά σχόλια-χωρίς ανάσα που λέμε, να πάρει το λόγο. 
  • Πάλε τα ίδια τζιαι τα ίδια. Έχουμε έπαρση λέει, γιατί τολμούμε να πούμε τα σύκα-σύκα και να υποδείξουμε πως κάποιοι δεν είναι ούτε αλάνθαστοι αλλά ούτε και «υπεράνω υποψίας»... 
  • Στα διαδικαστικά, το μόνιμό μου παράπονο και καταγγελία, είναι πως η Dis σχολιάζει πράγματα που δεν γράφω, μου αποδίδει δηλαδή (δια της επαγωγής) σκέψεις, προτάσεις και πολιτικές απόψεις τις οποίες σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζω. Το κάνει και σε άλλους φυσικά, αλλά αυτό είναι δική τους υπόθεση, ας κάμουν καλά.
  • Έχει η φίλη παράλληλα, την τάση να με θεωρεί, δεν ξέρω γιατί, κάτι σαν εκπρόσωπο ας πούμε του ΑΚΕΛ (πονηρή τακτική), ενώ παράλληλα έχει και τη μόνιμη συνήθεια να διαστρεβλώνει (συνειδητά πιστεύω αφού ξέρει τα σωστά δεδομένα) τις θέσεις του κόμματος. Έχασε, νομίζω,  τέλεια το μέτρο και τη συναίσθηση των μεγεθών, εδώ και καιρό.
  • Ούτε θέλω ούτε και μπορώ να κάμνω συζητήσεις του αέρα ή να αναλώνομαι σε εξάρσεις τζιαι υπερβολές ή να συζητώ με τις «ευαγγελικές περικοπές» που αρέσκονται κάποιοι να βάζουν μπροστά για να κρύψουν τη γύμνια τους. 
  • Ζητώ να απαλλαγώ το λοιπόν από τους διάφορους κατσιαρίστρες του διαδικτύου που η μόνη τους δουλειά είναι να σηκώννουν σκόνη τζιαι να πουλούν μούρη. Δεν τους κάμνω χάζι τζιαι δεν θέλω να μου τρων ενέργεια με τες εξαλλοσύνες τους. Να κοπιάσει κόσμος που θέλει να φκάλει άκρη με τα δεδομένα που έχει μπροστά του και όχι με φανταστικές προϋποθέσεις, διαστρεβλώσεις στοιχείων τζιαι ενίοτε, κατινιές. Καιρός λοιπόν να γίνουμε πρακτικοί, αρκετά με τη θολούρα και τη μιζέρια αυτών που δεν χωράνε πουθενά.
Οι πλάτες στη Δεξιά διαμέσου της…επανάστασης!  
  • Ο ντόρος έγινε φυσικά για να αποφευχθεί η απάντηση στο ερώτημα: Στέκει ιδεολογικά και διαλεκτικά η αποχή σε εκλογές, απέναντι από ένα φορέα του εκφασισμού της κοινωνίας (Αναστασιάδης) και ένα δημοκρατικό στοιχείο που δεν είναι της διαπλοκής (Μαλάς), και που, αν μη τι άλλο, θα προσπαθήσει να κρατήσει κάποιες ισορροπίες στα διάφορα ζητήματα; 
  • Είναι ή όχι εκτεθειμένοι όσοι υιοθέτησαν αυτή τη στάση; Είναι χρήσιμη η λογική του ή όλα ή τίποτα; Και για να μην το περιορίσουμε στην Κύπρο το ζήτημα, ας πάμε στην Ελλάδα και τις αυτοδιοικητικές εκλογές στο Δήμο του Βόλου. Δεν θα πω περισσότερα, ας ψάξει όποιος θέλει να δει τι έγινε εκεί και ποιος τελικά είναι ο δήμαρχος της πόλης και με αποχή ποιων στο Β' γύρο.
  • Αν θέλει κάποιος να γίνει συγκεκριμένος ως προς τα ερωτήματα αυτά, ας γίνει. Δεν θα αποσυρθεί το ζήτημα γιατί σε κάποιους και κάποιες δεν βολεύει να τίθεται. Στο κάτω-κάτω, πόσο διαλεκτικός είναι ο καθ' ένας, το αποδεικνύει στην πράξη, μπροστά σε επιλογές και σταυροδρόμια. Και είναι κρίσιμο το ερώτημα γιατί ακριβώς δείχνει και το βαθος που μπορεί να φτάσει μια συνεργασία με αυτούς που προτιμούν «το τίποτα από το κάτι». 
  • Ο Αναστασιάδης έγινε πρόεδρος και ο Συναγερμός καβάλησε στο σβέρκο μας με όλα τα παρελκόμενα των επιλογών τους, διαμέσου και της αποχής, και όχι μόνο της ψήφου. Και την αποχή την καλλιέργησαν συγκεκριμένοι κύκλοι. Ο καθ' ένας με τον τρόπο και το ακροατήριό του.
  • Όσοι έπεσαν στην καλοστημένη αυτή παγίδα, και ειδικά όσοι προπαγάνδιζαν μέχρι την τελευταία στιγμή για να την ταΐσουν σε όσο το δυνατόν περισσότερους, τουλάχιστον, ας έχουν την ευθιξία και την εντιμότητα να παραδεχτούν την αστοχία τους πριν αναλάβουν να μας διδάξουν μαρξιστική και λενινιστική συνέπεια.
  • «Δεν έχουν υπόθεση», λέω γω, όσοι κρύβονται πίσω από τα λάθη, τις αδυναμίες ή και το όποιο ξεστράτισμα του ΑΚΕΛ (που το συζητώ χωρίς κανένα ταμπού), για να το εξισώσουν με την κυπριακή δεξιά, δικαιολογώντας την αποχή τους.
  • «Δεν έχουν υπόθεση», όσοι δεν βλέπουν τις μεγάλες ποιοτικές διαφορές τζιαι δεν αναγνωρίζουν τον θετικό ρόλο του ΑΚΕΛ σε μια σειρά από κοινωνικά τζιαι πολιτικά ζητήματα, σε σύγκριση πάντα με τους άλλους πολιτικούς χώρους τζιαι κινήματα του τόπου ή τζιαι άλλων χωρών.
  • Κι όπως έγραψα χτες, είναι τζιαι μεγάλοι υποκριτές. Σαν να μεν εξέραν ποιος είναι ο Αναστασιάδης τζιαι ποιες ήταν και είναι οι δεσμεύσεις, τα όρια τζιαι οι προθέσεις του…
  • Οπότε, η κριτική για τη στάση τους θα παραμείνει, όσο κι αν τους ενοχλεί. Όχι γιατί θα έκαναν, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι και όσους επηρεάζουν, τη μεγάλη διαφορά, αλλά γιατί επέδειξαν (και επιδεικνύουν) σοβαρές αδυναμίες στην ερμηνεία των πολιτικών και κοινωνικών φαινομένων -  παίρνοντας, ως εκ τούτου, λανθασμένες κι ανώφελες θέσεις.
  • Τουλάχιστον, με τέτοιο βάρος στην καμπούρα τους, ας μεν μας το παίζουν τζιαι καθοδηγητές ή τιμητές των πάντων. Έλεος πιον, εν τζιαι περάσαν εκατόν χρόνια. Εχτές τους είδαμε τζιαι τους επράξαμε.
  • Για τους «δρόμους της Αριστεράς», τα αριστερά προγράμματα στα δοσμένα πολιτικοοικονομικά περιβάλλοντα, θα τα πούμε εκτενέστερα στην επόμενη ανάρτηση. Αυτά τα θέματα είναι που με ενδιαφέρουν. Και το δημοκρατικό μέτωπο (το οποίο διασπά η αποχή και ο τυχοδιωκτισμός), είναι ο θεμέλιος λίθος για όλες μας τις ελπίδες και τα οράματα. 

26 Οκτωβρίου 2014

Ολίγα για τους ζαβροδέξιους υποκριτές και τους δρόμους της Αριστεράς

Λατινική: Εκεί όπου τα κινήματα κερδίζουν συνειδήσεις και αγώνες.
  • Ορισμένοι μπλόγκερς, πολιτικολόγοι, οικονομολόγοι, ιδεολόγοι και δεν συμμαζεύεται, θα έπρεπε κανονικά να κρύβονται μετά τα όσα εκτυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια μας όλο το 13’ και συνεχίζουν για όσο 2014 καταφέραμε να επιζήσουμε.
  • Αντί αυτού, συνεχίζουν να μας πουλούν διαλεκτική, πατριωτική, δημοκρατική  ή και επαναστατική μούρη!
  • Από πού ν’ αρχίζω και που να τελειώσω με τις διάφορες τάσεις και μιντιακές ή διαδικτυακές περσόνες…
  • Απ’ αυτούς εκ επανενωτικής (λέμε τώρα) δεξιάς, που από το 2009 πιπιλούσαν την καραμέλα της «ατολμίας» Χριστόφια-ΑΚΕΛ στο Κυπριακό – αλλά δεν βρίσκουν τώρα τις κατάλληλες λέξεις για να χαρακτηρίσουν το βάλτο που έχει βουλιάξει το θέμα μας ο Αναστασιάδης με τους δυτικούς του φίλους και συμμάχους;
  • Και αλήθεια, θα πρέπει κιόλας να μας εξηγήσουν αν η αντίδραση της Ρωσίας στις προκλήσεις των Τούρκων στην ΑΟΖ και η παράλληλη σιωπή των δυτικών, είναι ακόμα ένα δείγμα του διπλού παιχνιδιού της Μόσχας και της ρεάλπολιτικ των Αμερικανών! Σιχαμεροί...
  • Στις ηφαιστειολογίες, τα ενιαία αμυντικά δόγματα και τους εξοπλισμούς (τα κόλπα της περασμένης του διακυβέρνησης) καταφεύγει και πάλι ο Συναγερμός για να θολώσει τα νερά. Κι αυτοί, οι κοσμοπολίτες, οι «θέλω λύση χτες», κάνουν τις πάπιες, οι υποκριτές, μπροστά στη δικαίωση του πραξικοπήματος από τη μια και τη διπλωματική και στρατηγική ανυποληψία της Κύπρου σήμερα, από την άλλη.   
  • Ή λέτε να ασχοληθώ με τους άλλους, της πατριωτικής (ξαναλέμε τώρα) δεξιάς, που ακόμα αναμασούν τα περί «δώρων» στην Τουρκία την περασμένη πενταετία μα δεν νιώθουν αυτή τη στιγμή την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν έντονα για το γεγονός ότι η Τουρκία έχει μπει με αξιώσεις στα τεμάχια 1 και 2 της ελεύθερης, ας σημειωθεί, Κύπρου.  Μιαν τσας αγανάκτηση;  Μια λαμπαδηφορία ρε παιδιά; Υποκριτές και θεομπαίχτες και του λόγου τους.
  • Αλλά είναι και οι υπόλοιποι, οι εξ αριστερών υποτίθεται. Αυτοί που δεν έβρισκαν λόγους να πάρουν θέση ανάμεσα σε Αναστασιάδη και Μαλά στις περασμένες προεδρικές εκλογές, και τρέχουν τώρα πρώτοι-πρώτοι και αλαφιασμένοι  να αποκαλύψουν τη ΝΑΤΟϊκή μονοδρόμηση που επιβάλλει η κυβέρνηση της Δεξιάς, το πλιάτσικο στο δημόσιο πλούτο, την ημετεροκρατία και το ξήλωμα της κοινωνικής πολιτικής!
  • Αυτοί, που θεωρούν προϋπόθεση για κινηματική ανάκαμψη τη διάλυση του ΑΚΕΛ και το παλεύουν συστηματικά και με κάθε ευκαιρία και αφορμή, βυθιζόμενοι αυτάρεσκα στις φουσκάλες της ιδεολογικής τους καθαρότητας. 
  • Οι επαναστάτες του γλυκού νερού, οι λαφαζάνηες τζιαι οι αμπελοφιλόσοφοι. Μα πάνω απ όλα, κι αυτοί, υποκριτές.
Σιγά μην κλάψω – σιγά μην φοβηθώ
  • Έχω που λέτε πολλά ράμματα για τις γούνες ολονών τους, κι αριστερά, και δεξιά, και ζαβροδέξια, για τη δειλία τους να προχωρήσουν σε αυτοκριτική κι επανατοποθέτηση, βάζοντας στην ουσία  τον εγωισμό τους πάνω από την επιστήμη, την αλήθεια αλλά και τις προοπτικές του αγώνα.
  • Παρόλα αυτά, δεν εκτιμώ πως αξίζει τον κόπο ή θα βγάλει πουθενά μια τέτοια αντιπαράθεση. Ούτε και πιστεύω πως θα προσελκύσω μια έντιμη, ώριμη και προ παντός τεκμηριωμένη ανάλυση χωρίς λοβιτούρες και υπερβολές, που να απαντά στη δική μου κριτική σκέψη. Η εμπειρίες μου στον χώρο, δεν μου το επιτρέπουν…  
  • Θα σιωπήσω λοιπόν, όχι φυσικά γιατί δεν έχω κάτι να πω (γίνεται χαμός στα πέριξ και εντός), αλλά γιατί αυτό που θα βγει από μέσα μου θα είναι άκρως συγκρουσιακό… και θα μείνει και αναπάντητο…
  • Θα ήθελα, όταν θα είμαι έτοιμος,  να επανέλθω με πιο ολοκληρωμένες σκέψεις και πολιτικές απόψεις:  Για τους δρόμους της Αριστεράς και του διεθνιστικού κινήματος της νέας εποχής, για το ΝΑΤΟϊκό κράτος και παρακράτος στην περιοχή μας και τον κόσμο, για τις πραγματικές επιλογές που έχει μπροστά του ο προοδευτικός άνθρωπος.
  • Η μοναδική ίσως περίπτωση κατάθεσης αριστερού σχεδίου στις παρούσες συνθήκες για τους λαούς της περιοχής μας αλλά και γενικότερα, ανήκει στον έλληνα οικονομολόγο και πολιτικό αναλυτή, Κώστα Λαπαβίτσα (Ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την Ελλάδα).  Αξίζει νομίζω να δώσουμε σημασία στο έργο αυτού του συντρόφου γιατί ακριβώς μπαίνει στη διαδικασία να προσφέρει αυτό που μας λείπει: ένα σχέδιο δράσης προσαρμοσμένο στις αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, μια κάποια προοπτική.
  • Στη φάση που μπαίνουμε, θεωρώ πως δεν αρκεί ο σχολιασμός των γεγονότων της επικαιρότητας και το τρέξιμο πίσω από τις εξελίξεις. Πρέπει να έχουμε σχέδιο και πολιτική πρόταση.
  • Η αντιπαράθεση με τη σαπίλα της δεξιάς από την μια, τον αριστερισμό και τον ψευτοπατριωτισμό από την άλλη, μπορεί να έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας μόνο αν βασίζεται σε συγκεκριμένο πολιτικό σχεδιασμό και πρόγραμμα.
  • Γιατί, μη μου πει κανείς πως κατάλαβε με ποιό πρόγραμμα το ΑΚΕΛ θα ξανασυμμετέχει στη διακυβέρνηση αυτού του τόπου, πώς θα κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή και πώς θα πάρει ζωή η λαϊκή εξουσία που προτάσσει το ΚΚΕ στην Ελλάδα…
  • Για όσο επικρατεί αυτή η θολούρα, όσοι από εμάς επιμένουν να πολιτικολογούν και να κάνουν ταξική ανάλυση των εξελίξεων, είναι καταδικασμένοι να ράβουν και να ξηλώνουν το ίδιο πουλόβερ ξανά και ξανά…
  • Και δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Ας γίνουμε επιτέλους συγκεκριμένοι. 

4 Οκτωβρίου 2014

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει

Hasta la victoria siempre 
  • Συχνά βρίσκομαι σε συζητήσεις που θέτουν το αξίωμα πως η πολιτικοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου, εκτός από μια «αρνητική» πρωτοπορία της Κύπρου ανά το παγκόσμιο, είναι και οπισθοδρόμηση!
  • Άλλοι, στην ίδια λογική, ισχυρίζονται πως διαμέσου της πολιτικοποίησης του σωματειακού αθλητισμού «προβατοποιούνται»  οι μάζες και οδηγούνται σε τυφλές και άγονες αντιπαραθέσεις.
  • Η ιστορική αλήθεια είναι πως τα σωματεία έχουν πολιτικοποιηθεί εξ αρχής από την άρχουσα-εκκλησιαστική τάξη και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της κάθε περιοχής. «Project» της αρχιεπισκοπής ήταν ο ΑΠΟΕΛ στα μέσα της δεκαετίας του 20’, και του Γρίβα ο Απόλλωνας το 1954 λίγο πριν την επίσημη έναρξη της δράσης της ΕΟΚΑ.
  • Τα κυπριακά σωματεία, με εξαίρεση ίσως την ΑΕΛ και τον Άρη Λεμεσού, είχαν καπελωθεί από τα εθνικά και κατά βάση αντικομουνιστικά ιδεώδη. Η πολιτικοποίηση του αθλητισμού ήταν γεγονός πολύ πριν το 1948 και τις δηλώσεις φρονημάτων που επέβαλαν σύλλογοι και σωματεία κατά παραγγελία του «εθνικού κέντρου».
  • Πυρήνας του κυπριακού παραρτήματος της φασιστικής οργάνωσης «Χ», ήταν από τη δεκαετία του 40’ το οίκημα του Ολυμπιακού Λευκωσίας. Αργότερα, το ίδιο σωματείο έπαιρνε πρωταθλήματα ως η «ομάδα του Γιωρκάτζιη».
  • Τα εθνικόφρονα σωματεία έστελναν κάθε 21  τ’ Απρίλη συγχαρητήρια τηλεγραφήματα στη χούντα των συνταγματαρχών, και αρκετά από αυτά υποδέχθηκαν ως «εθνική σωτηρία» την πραξικοπηματική κυβέρνηση Σαμψών.
  • Είναι αυτά, που εν πλήρη απαρτία αποφάσιζαν στο δεύτερο γύρο των Προεδρικών του 2008 να καλέσουν τα μέλη και τους οπαδούς τους σε καταψήφιση του αριστερού υποψηφίου. Αυτά που συντηρούν και ενθαρρύνουν τις εθνικιστικές, ακροδεξιές και σε αρκετές περιπτώσεις νεοναζιστικές αναφορές στις κερκίδες τους.
  • Επιβεβαιώθηκε και δικαιώθηκε λοιπόν η δημιουργία των σωματίων της Αριστεράς του 48’ ως μια δημοκρατική διέξοδος. Οι διεθνιστικά σκεπτόμενοι άνθρωποι, έχουν κάθε δικαίωμα αλλά κυρίως την ιδεολογική υποχρέωση, να οργανώνονται σε σύνολα τα οποία αμφισβητούν την ισχύουσα τάξη.
  • Και με τον ίδιο τρόπο, έχουμε κι εμείς οι προοδευτικοί, οι διεθνιστές, οι αντιφασίστες, χρέος να υποστηρίζουμε τα δικά μας σωματεία. Αυτά που δεν ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιό είναι το πιο «εθνικό» και πιο «ελληνικό».
  • Για μας, είναι πρόοδος το γεγονός πως υποστηρίζουμε σωματεία που βγήκαν από τα σπλάχνα του λαϊκού κινήματος, που άντεξαν στο χρόνο, και ανταγωνίζονται με αξιώσεις τα εθνικόφρονα σωματεία σε ένα φανερά αντίξοο περιβάλλον, εχθρικό για να λέμε την αλήθεια.
  • Είναι κατάκτηση τα σωματεία μας. Είναι χαραμάδα ελπίδας. Ό,τι κατάφερε το λαϊκό κίνημα του τόπου και του κόσμου αποτελεί μια παρακαταθήκη, μια καλή βάση για να ξεκινήσει μια γενιά τους αγώνες της.
  • Ανεξάρτητα από την προσχώρηση στο καπιταλιστικό περιβάλλον, ο χώρος που χαρακτηρίζεται από την σχετική άνεση στη διακίνηση αριστερών ιδεών, είναι ένα χώρος πολύτιμος για κάθε νέα προσπάθεια. Έστω και στο επίπεδο του συμβολισμού.
  • Και είναι μαγκιά μας, αν όχι καθήκον μας, να διαχωρίζουμε τη θέση μας και να τραβάμε το δρόμο μας. Αλκαίοι, με Ομόνοια, για μια Νέα Σαλαμίνα, μια νέα αρχή.  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...