"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Νοεμβρίου 2014

«Ως εν τω ουρανώ και επί της γης»

Τα σοσιαλιστικά - αντιιμπεριαλιστικά  κινήματα, αποτελούν στην ουσία
τις μοναδικές εκκλησίες πιστών μέσα σε ένα κόσμο που η κυρίαρχη
θρησκεία είναι τα όπλα και το χρήμα.
  • Η επιβίωση της ανθρωπότητας,  η αποφυγή με άλλα λόγια της αυτοκαταστροφής της λόγω της μαζικότητας των μεθόδων που μπορεί πλέον να χρησιμοποιεί, δεν είναι αυτονόητη. Το αντίθετο, τόσο τα οικολογικά δεδομένα, όσο και τα οικονομικά, παρουσιάζουν μια φθίνουσα πορεία που γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη για το μέλλον του πλανήτη και των κατοίκων του.
  • Οι καπιταλιστικές και χρηματοπιστωτικές φούσκες, οι πόλεμοι, οι επιδημίες, η καταπόνηση του περιβάλλοντος και η γενικότερη κρίση αξιών, σκιαγραφούν μια ζοφερή πραγματικότητα και ένα αβέβαιο μέλλον. Μόνοι μας, χωρίς κάποιο εξωγήινο κίνδυνο ή  τα καιρικά και άλλα φυσικά φαινόμενα που άλλαξαν το πρόσωπο της γης στο προϊστορικό παρελθόν, καταφέραμε στο σχετικά σύντομο διάστημα των 5 χιλιάδων χρόνων νεότερης ιστορίας, να φέρουμε την ανθρώπινη ζωή μπροστά σε απειλές για την ίδια της την ύπαρξη.
  • Αιτία η απληστία, η συσσώρευση πλούτου και δύναμης που απαιτούν με τη σειρά τους τον διαχωρισμό του γένους σε ανθρώπους και υπανθρώπους, σε δυνατούς και αδύνατους. Μια αιτία που απαιτεί πολέμους, δουλεία, καταστροφή, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, πόνο και δυστυχία για τους πολλούς.   
  • Χρειαζόμαστε σίγουρα ένα καλύτερο κόσμο. Χρειαζόμαστε ασφάλεια για μας και τα παιδιά μας, τη μέγιστη ιατρική φροντίδα, πολιτισμό και παιδεία. Θέλουμε ειρήνη, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και πρόοδο, τεχνολογική και πνευματική.    
  • Αυτά δεν είναι ευγενικά και δίκαια οράματα που κάποιοι εύκολα θα χαρακτήριζαν και ως ουτοπικά. Είναι οι φυσιολογικές και ελάχιστες ανθρώπινες ανάγκες διαβίωσης και οι οποίες, διαχρονικά, δεν μπορούν να καλυφτούν για τη μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων για όσο επικρατούν οι  υπάρχουσες αντιλήψεις και οικονομικές σχέσεις.
Κόντρα στις αυτοκαταστροφικές αντιλήψεις
  • Η Αριστερά που θέλουμε, δεν παραιτείται από τα οράματα και τον αγώνα. Δεν θεωρεί πως αυτό το σύστημα είναι θέσφατο και αδιαμφισβήτητο. Δεν χάνει την πίστη της στον άνθρωπο και τη συλλογικότητα, δεν καταθέτει τα όπλα απέναντι στην ισχύ και τη μαζική τρομοκρατία των εκμεταλλευτών. Δεν αποδέχεται πως αυτό θα είναι το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας και έχει τα θεωρητικά και επιστημονικά εργαλεία για να το αποδείξει.
  • Τα σοσιαλιστικά-αντιιμπεριαλιστικά κινήματα, αποτελούν στην ουσία τις μοναδικές εκκλησίες πιστών μέσα σε ένα κόσμο που η κυρίαρχη θρησκεία είναι τα όπλα και το χρήμα.   
  • Τα παραδοσιακά θρησκευτικά δόγματα και οι θεολογίες τους, παρότι ευαγγελίζονται την ειρήνη, την κοινωνική δικαιοσύνη και την βελτίωση της σχέσης ανθρώπου-κοινωνίας-φύσης (και ίσως να αποτελούσαν εν τη γενέσει τους λαϊκά και απελευθερωτικά κινήματα με ψηλά ιδανικά), δεν έχουν καταφέρει τίποτα σχεδόν εκτός από το να μετατραπούν σταδιακά σε ατμομηχανές του σκοταδισμού και του κατεστημένου.
  • Μοναδικός δρόμος για τον δίκαιο και τίμιο άνθρωπο ως προς το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του πλανήτη μας, είναι εδώ και ενάμιση σχεδόν αιώνα, ο Σοσιαλισμός. Ο μοναδικός τρόπος σκέψης και για όσους θέλουν να δουν την ανθρωπότητα να ανεβαίνει επιτέλους εκεί που της αξίζει, είναι ο διεθνιστικός και ταξικός.
  • Ακόμα και αν υπάρχει θεός, όπως τον περιμένουν αρκετοί να επέμβει για να διασώσει το ανθρώπινο γένος από την αυτοκαταστροφή του - οικοδομώντας για χάρη μας τον παράδεισο επί της γης, δεν θα κάνει βήμα αν δεν υπάρχει εδώ κάτω μια κρίσιμη μάζα δίκαιων ανθρώπων που δεν θα υποταχτούν στον πόλεμο, το μίσος και την ιδιοτέλεια.
  • Ο Σοσιαλισμός, δεν είναι απλά ένα πολιτικοοικονομικό σύστημα που θα αντικαταστήσει τον ακατάλληλο για την ανθρώπινη ευτυχία καπιταλισμό, την δικτατορία δηλαδή των λίγων που συγκεντρώνουν τον πλούτο και την ισχύ: Είναι η νίκη της αλληλεγγύης, η ήττα του εγώ και η ανύψωση του εμείς. Η νίκη του πνεύματος και της επιστήμης απέναντι στον σκοταδισμό και την συντήρηση του συστήματος εκμετάλλευσης. Ο θρίαμβος του πολιτισμού και του ανθρωπισμού που θα ρίξει στο πηγάδι της ιστορίας όλα τα βαρίδια που μας αφήνουν στάσιμους.
  • Τον παράδεισο, «ως εν τω ουρανώ και επί της γης», θα τον οικοδομήσουν όσοι αναγνωρίζουν τη ρίζα του κακού: την απληστία και τους πολέμους των συμφερόντων. Αυτοί που σκέφτονται διαφορετικά, ταξικά και διεθνιστικά. Αυτοί που δεν έχουν έθνος ή θρησκεία παρά μόνο πίστη στο δίκιο και το μαζί.
  • Αυτούς θα πει ο θεός της ειρήνης και της δικαιοσύνης παιδιά του, σ’ αυτούς θα κληρονομήσει τη βασιλεία του: εκεί που το λιοντάρι θα ξαπλώνει πλάι στον αμνό, κι ο δυνατός θα προστρέχει στον αδύνατο.
Του Στέλιου Στυλιανού στη Γνώμη, 14/11/2014

20 Νοεμβρίου 2014

Όραμα για ανεξαρτησία και κοινωνικές κατακτήσεις

  • «Συνένοχο στο φόνο δε θα μ’ έχετε» - Πρέπει να φύγουν, και μαζί τους να πάρουν τις αποτυχημένες τους στρατηγικές και τις αυταρχικές τους νοοτροπίες.   
  • Αμφισβήτηση του πυλώνα ΝΑΤΟ /Ευρωζώνης – Ρήξη με την τρόικα και την εσωτερική διαπλοκή
  • Στους ώμους του κινήματος της Αριστεράς η ευθύνη για πρόγραμμα ανεξαρτησίας της χώρας και ανόρθωσης του κόσμου της εργασίας.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 14/11/2014
  • Οι ευρωπαίοι «φίλοι και εταίροι», μας απέδειξαν νωρίς την κατεύθυνση που θα έπαιρναν τα πράγματα εφόσον επικράτησαν πλήρως, μέσω των εκλογών του Φλεβάρη,  οι νεοφιλελεύθερες και οι φιλοΝΑΤΟϊκές πολιτικές προτάσεις της πρώην αντιπολίτευσης.
  • Στο κούρεμα και την καταστροφή μεγάλου μέρους της οικονομίας μας στις αρχές του 2013, ήρθε να προστεθεί και η πρόσφατη αμφισβήτηση της κυριαρχίας της Κύπρου από την Τουρκία, σε θαλάσσιες περιοχές έρευνας και εκμετάλλευσης που θεωρούνταν στέρεες βάσει των διεθνών συμφωνιών.
  • Ο Αναστασιάδης τότε, παραδεχόταν πως οι φίλοι του μας μετέτρεψαν σε πειραματόζωα. Τώρα ο Κασουλίδης παραδέχεται πως δεν είναι ευχαριστημένος από την στάση των στρατηγικών μας συμμάχων.
  • Η Δεξιά ομολογεί ευθαρσώς την αποτυχία της να εκτιμήσει σωστά τα δεδομένα και τις προθέσεις αυτών στους οποίους προσέφυγε. Βλέπει τη στρατηγική της στο Κυπριακό, την οικονομία και το ενεργειακό να σμπαραλιάζεται από τη real politic των Νατοϊκών και ενωσιακών εταίρων μας, επιμένοντας να παίζει το ρόλο του πειθήνιου εκτελεστή της Τρόικας και των Βρυξελλών.
  • Ο μονόδρομος που επικαλούνται οι ηγέτες της Δεξιάς και οι κύκλοι που τους υποστηρίζουν, δεν είναι παρά μόνο ο δρόμος που θα κάνει ακόμα πιο πλούσιους τους λίγους, εις βάρος της κοινωνίας και του τόπου.
  • Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, τα αλληλοφαγώματα, το άγριο ρουσφέτι, η μικροπολιτική και η ανακολουθία των λόγων και των έργων της Κυβέρνησης Αναστασιάδη, δεν μπορούν να βαραίνουν σαν αμαρτίες τον τόπο μας επ’ αόριστον. 
  • Πρέπει να φύγουν, και μαζί τους να πάρουν τις αποτυχημένες τους συνταγές και τις αυταρχικές τους νοοτροπίες.  
Ο λαός μπροστά στη γυμνή αλήθεια
  • Κάθε μέρα που περνά η ελεύθερη Κύπρος και η μοίρα ολόκληρου του τόπου υποθηκεύεται στ’ αρπακτικά. Ο λαός μένει εμβρόντητος με τον αυταρχισμό, την τσαπατσουλιά αλλά και την ξετσιπωσιά της συναγερμικής εξουσίας. Όσο και να τους συγκαλύπτουν τα ΜΜΕ των μεγάλων συμφερόντων, η κοινωνία αντιλαμβάνεται τη μεγάλη γκάφα και το συνεχιζόμενο δούλεμα.
  • Πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Μας συντροφεύουν τηλεοπτικά θεάματα, ποδοσφαιρικά παρασκήνια και ότι άλλο μηχανευτούν οι έμποροι για να μας πουλήσουν αποχαύνωση και αηδία. 
  • Σίγουρα, για παραταξιακούς και άλλους εντελώς προσωπικούς λόγους, πολλοί δεν θα παραδεχτούν πως η δαιμονοποίηση της διακυβέρνησης της Αριστεράς και η υστερία που επικράτησε την περίοδο 2010-2013, ήταν το όχημα που ανέβασε στην εξουσία τους πλέον ανίκανους να διαχειριστούν τις τύχες της πατρίδας μας.
  • Και είναι ανίκανοι, όσο κι επικίνδυνοι, γιατί όλες τους οι θεωρίες, τα ιδεολογήματα και οι δεσμεύσεις, έχουν γίνει φτερά στον άνεμο, 24ωρα μετά την ανάληψη καθηκόντων από το Νίκο Αναστασιάδη και τους υπουργούς του. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο από όσα υποσχέθηκαν στο λαό. Παραδίδουν μια χώρα κομματιασμένη και αποκαρδιωμένη, έρμαιο στις ορέξεις όσων την επιβουλεύονται.
  • Όσοι δεν συμβιβάζονται με την κοροϊδία και τη φτωχοποίηση, όσα λάθη και παραλήψεις κι αν έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν, ήρθε η ώρα να παραμερίσουν τις διαφορές τους και να δουν πως καθαρίζει αυτός ο τόπος από την πολιτική σαπίλα και την οικονομική διαπλοκή. Η τίμια Κύπρος δεν είπε ακόμα την τελευταία της λέξη.         
Η επόμενη μέρα – Πρόγραμμα ανεξαρτησίας και προόδου

Επείγει να προταθεί στο λαό ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα διακυβέρνησης, μια διέξοδος με συγκεκριμένα βήματα που να απαντά στο πρόβλημα που δημιουργήθηκε, ειδικότερα μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωζώνη το 2008, αλλά και νωρίτερα, με την ανεξέλεγκτη χρηματιστηριακή και κτηματομεσιτική φούσκα που εξέθρεψε την τραπεζιτική ασυδοσία.

Χρειαζόμαστε ένα πρόγραμμα που να
  • Αμφισβητεί  με μαχητικό αλλά και τεκμηριωμένο τρόπο την ευρωζώνη και την προσέγγιση με το ΝΑΤΟ.
  • Τονίζει  πως συμφέρον του λαού επιτάσσει  ίσες αποστάσεις από τους μεγάλους γεωπολιτικούς παίκτες.
  • Επιμένει σε επανεκκίνηση της κοινωνικής πολιτικής και των δημόσιων επενδύσεων.
  • Ξεκαθαρίζει προς όλες τις κατευθύνσεις πως δεν γίνεται ανεκτή η τραπεζοκρατία. και η διαπλοκή των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων με τη διακυβέρνηση.
  • Απαιτεί να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη όσοι συμμετείχαν στο τραπεζιτικό και χρηματιστηριακό πλιάτσικο, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται. 
Πρέπει να τολμήσουμε και να μιλήσουμε για το μεγάλο κοινωνικό κράτος, το φιλειρηνικό και αδέσμευτο κράτος που δεν θα σέρνεται σε περιπέτειες όποτε το επιτάσσουν οι στρατηγικές ορέξεις της Άγκυρας και των Αμερικανών. Να έρθουμε σε ρήξη με τα ιδεολογήματα και τις υπόγειες συναλλαγές που έχουν φέρει τον τόπο στο απροχώρητο.

Ο τόπος χρειάζεται διακυβέρνηση απεξάρτησης από τους κερδοσκόπους, σχέδιο κοινωνικής προόδου, ενίσχυση των εργατικών δικαιωμάτων, οικονομική και θεσμική διαφάνεια. Ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο όραμα για την Κύπρο και το λαό της.

Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου θα συσπειρωθούν πίσω από ένα πρόγραμμα, που θα αφορά και θα εκφράζει
  • Αυτούς που επιμένουν να αμφισβητούν το παγκόσμιο και τοπικό κατεστημένο, που δεν ανέχονται το ρατσισμό και την αναβίωση του εξτρεμισμού
  • Τους αλληλέγγυους με όλα τα τοπικά και επαγγελματικά κινήματα διεκδίκησης και αντίστασης.
  • Όσους θέλουν μια Κύπρο ανεξάρτητη, ομόσπονδη, χωρίς στρατούς, χωρίς δικαιώματα σε ξένους, ένα καθαρό και ευυπόληπτο κράτος που να απονέμει δικαιοσύνη και να πολεμά τη διαφθορά και τις σχέσεις εκμετάλλευσης.
Η ευθύνη πέφτει στους ώμους του κινήματος της Αριστεράς. Ευθύνη για πρωτοπορία και καθοδήγηση, κόντρα στα στημένα, κόντρα στη παλιά και νέα αποικιοκρατία.

Είναι η οφειλή στους γονείς και τα παιδιά του δημοκράτη λαού μας.

14 Νοεμβρίου 2014

Δημοκρατικές αντιστάσεις και κοινωνική προστασία: Θεωρία και πράξη

Πάλη με τον ιμπεριαλισμό και τα κατεστημένα για ανεξαρτησία και σοσιαλισμό
  • Δεν είναι κόλλημα, ούτε και εμμονή το γεγονός ότι στο μυαλό μου υπερισχύει η διαπάλη των τάσεων μέσα στην Αριστερά για τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί.
  • Στη συγκεκριμένη διαπάλη ιδεών και στρατηγικής, μα κυρίως φιλοσοφίας και τρόπου σκέψης, καταλήγω κάθε φορά που βρίσκω τον εαυτό μου να ασχολείται με το σύγχρονο δοσιλογισμό της Δεξιάς σε Κύπρο και Ελλάδα.
  • Στο ερώτημα πως φεύγουν και πως σηκώνει κεφάλι ο απλός άνθρωπος, μπαίνει σφήνα το ζήτημα των δρόμων της Αριστεράς. Πρέπει να βρούμε τα νέα μας πατήματα, να συντονιστούμε και να ενωθούμε κάτω από κάποιες βασικές και συγκεκριμένες επιδιώξεις.
Για ποια Αριστερά μιλάμε…
  • «Εμείς δεν είμαστε Αριστερά, είμαστε κομμουνιστές» θα επαναλάβουν κάποιοι. Τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς που δηλώνουν Αριστεροί αλλά την ίδια ώρα και αταλάντευτοι εταίροι των ιμπεριαλιστών σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, θα προτάξουν οι σύντροφοι, και θα χουν μάλλον δίκιο.
  • Η Αριστερά, έτσι όπως εγώ τουλάχιστον έχω διαχωρίσει τα ιδεολογικά ρεύματα, δεν έχει να κάνει με την «αριστερά της δεξιάς». Η Αριστερά είναι φύσει και θέσει σοσιαλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιφασιστική και σε κάθε περίπτωση φιλοκομμουνιστική: αναγνωρίζει δηλαδή το άλμα προς τα μπρος της Οκτωβριανής επανάστασης, ανεξάρτητα από τις εκτιμήσεις της για το τι ακολούθησε. 
  • Αυτή η Αριστερά που έχω προσωπικά υπόψη μου, δεν έχει να κάνει ούτε με το παλιό ή νέο ΠΑΣΟΚ και γενικά τη σοσιαλδημοκρατία της Δυτικής Ευρώπης, ούτε και με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτής της δεκαετίας. Δεν έχει να κάνει με μια πιο δίκαιη έστω διαχείριση της αστικής δικτατορίας, αλλά με βαθιές δημοκρατικές τομές σε κράτος και στρατό, καταγγελία του ιμπεριαλισμού και των ξένων επεμβάσεων, συμμαχία και συνεργασία με άλλα ανεξάρτητα κράτη.
  • Είναι η Αριστερά που ξέρει πως δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις καπιταλιστικές δομές και την ιδιοκτησία στο εσωτερικό από τη μια μέρα στην άλλη (οπότε θα συνυπάρξει αναγκαστικά με την αγορά), και ούτε φυσικά έχει τη ψευδαίσθηση πως μπορεί ένας λαός να επιβιώσει στο σύγχρονο κόσμο έξω από το παγκόσμιο σύστημα εμπορίου.
  • Είναι η παράταξη παρ όλα αυτά, που δεν παραιτείται από τα σοσιαλιστικά της οράματα και τα προγράμματα για αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων προς όφελος των μαζών, κι αυτή που μπορεί να γίνει η κινητήρια δύναμη της αλλαγής τόσο μέσα στην κοινωνία και τους χώρους εργασίας, όσο και μέσα στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα.
  • Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της είναι να μην επικρατήσει στους κόλπους της ο σεχταρισμός, ο ελιτισμός και ο τυχοδιωκτισμός ή ο συμβιβασμός και η προσχώρηση στο αντίπαλο  στρατόπεδο δια της διολίσθησης και της αστικοποίησης.
Σεχταρισμός Vs συμβιβασμός: σημειώσατε Χ
  • Σεχταριστικά είναι τα φαινόμενα, έτσι όπως αντιλαμβάνομαι το πολιτικό γίγνεσθαι, που παρουσιάζονται στο ΚΚ της Ελλάδας. Οι σύντροφοι εκεί, παρά το γεγονός πως παραμένουν πρωτοπόροι στις εργασιακές διεκδικήσεις και κάνουν πολλές προσπάθειες να προβάλουν το σοσιαλιστικό αύριο, δεν βρίσκουν τους τρόπους να ανταποκριθούν στις ανάγκες των καιρών. Έχουν στην ουσία απομονωθεί –και με δική τους ευθύνη- κι από αυτή την ευρύτερη Αριστερά. 
  • Η στρατηγική τους και οι πολιτικές τους τακτικές δεν αποδίδουν. Και το ζητούμενο, τώρα και πάντα, είναι η κοινωνία να συμπορευτεί με τους κομμουνιστές σε αγώνες, τόσο στο εργασιακό, όσο και στο πολιτικοκοινωνικό πεδίο.
  • Το γεγονός ότι το κόμμα δεν διεκδίκησε και δεν πήρε καμιά ενίσχυση από τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ και τον απεγκλωβισμό εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων, είναι ενδεικτικό της αποτυχίας του να ταυτιστεί με τον μέσο προοδευτικό άνθρωπο που υπερασπίζεται τους δημοκρατικούς αγώνες και τις παραδόσεις των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αργότερα της ΕΔΑ.
  • Αντί να τοποθετηθούν μ’ αυτή τη συγκυρία στην πρωτοπορία, καθοδηγώντας το λαό, την Αριστερά και τη χώρα έξω από τα αδιέξοδα που πρώτοι και μόνοι προέβλεπαν, βρέθηκαν τον Ιούνη του 12’ αντιμέτωποι με τους μισούς από όσους τους είχαν ψηφίσει ένα μήνα νωρίτερα.
  • Αυτό, στα ελληνικά και σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου, λέγεται ήττα και αποδιοργάνωση. Τα μηνύματα πάντως, δεν φαίνεται να τα παίρνουν οι σύντροφοι στην Ελλάδα. Επιμένουν σε μια στρατηγική που προσωπικά δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω πως θα μας πάρει ένα βήμα πιο κάτω.
  • Ο σεχταρισμός κι ο αριστερισμός όμως, δεν είναι λιγότερο επικίνδυνος για την Αριστερά (όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω) από τον συμβιβασμό και την προσχώρηση στις πολιτικές της «εθνικής τάξης». Από αυτό το σύνδρομο, απειλείται για κάποιες δεκαετίες τώρα, το ΑΚΕΛ.
  • Το κυπριακό κόμμα, αποτυγχάνοντας να ισορροπήσει σε μια σειρά από συνεργασίες του με το κέντρο με στόχο τον αποκλεισμό της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς, «ξεχείλωσε» ιδεολογικά, κοινωνικά και πολιτικά σε σημείο που άνθρωποι που δηλώνουν για παράδειγμα μαρξιστές, να μην βρίσκουν λόγους να το στηρίξουν σε εκλογικές διαδικασίες.
  • Ούτε το ΚΚΕ, με τη φόρμα που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια, μπορεί να δώσει προοπτική και λύσεις στον κόσμο της εργασίας, ούτε όμως και το ΑΚΕΛ, αν πάρουμε αυστηρά ως τεκμήριο τα έργα και τις δυνατότητές του ως κόμμα εξουσίας. 
  • Σημειώσατε, λοιπόν, Χ. Η ωφέλιμη στάση φαίνεται να βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο...
Το παράδειγμα της Λατινικής
  • Σαν κυπριακό λαϊκό κίνημα πρέπει να κινηθούμε αριστερότερα. Δεν υπάρχει αμφιβολία, αν και δεν μπορώ να δηλώσω πολύ αισιόδοξος για την ετοιμότητα του κύριου φορέα του, του ΑΚΕΛ, να προχωρήσει ριζοσπαστικά.
  • Το ΚΚΕ από την άλλη, θεωρώ πως έχει σηκώσει τόσο πολύ τον πήχη, που δεν θα αδικούσα όσους διαβλέπουν σ’ αυτή την τακτική μια συγκεκαλυμμένη οπισθοχώρηση. Πρέπει να επανακάμψει με επαναφορά συγκεκριμένων προγραμμάτων «μίνιμουμ συναντίληψης» με τις ταξικές (και άρα πολιτικές) διαστρωματώσεις. Να θέσει ξεκάθαρους στόχους και να κτίσει συμμαχίες (στο εσωτερικό και το εξωτερικό) ώστε να τους υλοποιεί, βήμα προς βήμα.  
  • Πιο κοντά στο μπολιβαριανό παράδειγμα, στις χώρες της Λατινικής όπου η Αριστερά και οι κομμουνιστές δίνουν την πάλη με τον ιμπεριαλισμό  και τη ντόπια καταπίεση μπροστά και ανάμεσα στις πλατιές λαϊκές μάζες, βρίσκεται το ΑΚΕΛ. Παρ όλες τις αδυναμίες της βάσης και της ηγεσίας του κόμματος, υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν προς αυτή τη κατεύθυνση.
  • Για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και αρκετούς προπαγανδιστές του στο διαδίκτυο, η προοπτική του «δρόμου της Λατινικής» θεωρείται εκ προοιμίου συμβιβασμός και ρεφορμισμός.
  • Κι όμως, δεν είναι. Τα αριστερά κινήματα σε Βενεζουέλα, Βολιβία, Ισημερινό, Νικαράγουα, σε συνεργασία με τη Σοσιαλιστική κυβέρνηση της Κούβας (ALBA), δείχνουν τη μόνη  χειροπιαστή, χρήσιμη και ελπιδοφόρα επιλογή για την παγκόσμια Αριστερά.
  • Οι εθνικοποιήσεις φυσικών πόρων και κοινωφελών επιχειρήσεων, τα κοινωνικά προγράμματα, ο απεγκλωβισμός από ιμπεριαλιστικές ενώσεις, οι κοινωνικές και διεθνείς συμμαχίες για την ειρήνη και το σοσιαλισμό, είναι βήματα μπροστά που εκπαιδεύουν τις κοινωνίες και ανοίγουν το δρόμο για τους κομμουνιστές.
  • Ο ευρωπαϊκός νότος και ειδικότερα τα λαϊκά-αντιμπεριαλιστικά του κινήματα, δεν καλούνται να εφεύρουν τον τροχό που θα μας προχωρήσει στο επόμενο στάδιο - ή που έστω θα μας εξασφαλίσει την προστασία της σοσιαλιστικής προοπτικής.
  • Υπάρχει δοκιμασμένη πολιτική φιλοσοφία και πρακτική που καταφέρνει να υπερασπιστεί χώρες και λαούς από τις νεοαποικιακές επιβουλές και τα πραξικοπήματα των αστών και των εθνικιστών. Ή τουλάχιστον, το κάνει με αξιώσεις…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...