"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

31 Δεκεμβρίου 2014

Μερικά ερωτήματα και οι ευχές μου για τη νέα χρονιά

Ο σκαλαπούνταρος...Τιτσί-τιτσί λουκάνικο να φάτε τζιαι να φύετε!
  • Έχω πολλά να γράψω αυτές τις μέρες. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα κατάφερνα πριν το τέλος του χρόνου, να ολοκληρώσω κάποια σημειώματα για τρία ιδεολογικοπολιτικά ερωτήματα που με προβληματίζουν, ως τροφή για σκέψη και διάλογο με τους φίλους αναγνώστες της Αριστεράς.
Στα γρήγορα, και για την ιστορία, αυτά τα ερωτήματα είναι:
  1. Γιατί -αφού τα παραδείγματα των Κάστρο και Τσε στην Κούβα θεωρούνται πως βρίσκονται στον αντίποδα των προσπαθειών Αγιέντε και Τσάβες σε Χιλή και Βενεζουέλα αντίστοιχα- τόσο ο Κάστρο, όσο και ο Τσε όσο ζούσε, καλωσόρισαν με ενθουσιασμό και συμπεριφέρθηκαν με συμμαχική διάθεση απέναντι στις δημοκρατικές κυβερνήσεις των χωρών αυτών;
  2. Γιατί, ενώ γνωρίζουμε πως οι αστικοί θεσμοί αργά ή γρήγορα θα στραφούν έμμεσα ή άμεσα ενάντια στα λαϊκά-εργατικά συμφέροντα, θεωρούμε την υπεράσπιση της (αστικής) νομιμότητας το 74’ στην Κύπρο, ως μία από τις ηρωικότερες στιγμές του κινήματος;
  3. Και γιατί, ενώ κάποιοι θεωρούν πως τα κόμματα της ταξικής πάλης δεν θα πρέπει να αναλαμβάνουν τη διαχείριση κρατών που βρίσκονται στα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά πλαίσια και εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές , την ίδια ώρα διεκδικούν και κερδίζουν σε αυτοδιοικητικές εκλογές μεγάλους ή μικρότερους δήμους (που βρίσκονται σε κράτη μέσα σε καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά πλαίσια που εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές);
Για την κατάσταση σε Κύπρο και Ελλάδα
  • Με τη νέα χρονιά θα ασχοληθώ πιο επισταμένα μ’ αυτά τα ερωτήματα, δίνοντας, και ελπίζω παίρνοντας, κάποιες πειστικές απαντήσεις…
  • Με την κατάσταση της κυπριακής δικαιοσύνης και γενικά των θεσμών, έχω ασχοληθεί σε αρθρογραφία μου που θα δημοσιευτεί αύριο Πέμπτη, 1η του χρόνου, στη Γνώμη. Θα αναρτήσω κάποια απ αυτά τα κομμάτια κι εδώ από βδομάδας.
  • Κάποιοι μας θεωρούν πλέον επικίνδυνους για την αστική νομιμότητα στην Κύπρο επειδή αμφισβητούμε τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Και αυτό είναι που εννοούσαμε τον Φλεβάρη του 2013 όταν λέγαμε πως εκλογή Αναστασιάδη σημαίνει σταδιακός εκφασισμός της κοινωνίας και των θεσμών.
  • Μπήκαμε κατά τη γνώμη μου κι επίσημα πια σ’ αυτή την κατάσταση εκφασισμού που ξεκίνησε από το καλοκαίρι του 2011 και ποιος να ξέρει που θα μας βγάλει. Θα τα συζητήσουμε κι αυτά εν καιρώ, παραπέμποντάς σας προς το παρόν στα σημειώματα της Δέφτερης Ανάγνωσης και του Anef_Oriwn.
  • Θα σας αφήσω να κάνετε πρωτοχρονιά, με μια απάντηση σε ένα μήνυμα - ερώτημα που λαμβάνω από γνωστούς και φίλους στο facebook σχετικά με το ποιό κόμμα υποστηρίζω στην Ελλάδα, με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές, μετά και την αδυναμία της ακροδεξιάς κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και πρώην ΛΑΟΣ να «μαζέψει» 180 βουλευτές για εκλογή Προέδρου.
  • Για όσους λοιπόν ενδιαφέρονται και για να είναι σαφής η τοποθέτησή μου, θα αναφέρω για μια ακόμα φορά πως το ΚΚΕ όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, και ιδιαίτερα μετά την εγκατάλειψη του προγράμματος για αντικαπιταλιστικό-αντιμονωπολιακό δημοκρατικό μέτωπο, με μια κατά τη γνώμη και την αντίληψή μου αριστερίστικη και σεκταριστική στροφή,  δεν με πείθει.
  • Και φυσικά, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ του «ανήκουμε αδιαμφισβήτητα στη δύση, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ» μπορεί να εκφράζει ή να ενθουσιάζει τον κάθε αριστερό.
  • Με πείθουν στην Ελλάδα, ταυτίζομαι δηλαδή σε μεγάλο βαθμό με τη διαλεκτική, την επιχειρηματολογία και τις τοποθετήσεις τους, συγκεκριμένες συσπειρώσεις και πρόσωπα.
  • Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσοχή τον Εργατικό Αγώνα, το σύλλογο μαρξιστικής σκέψης Γ. Κορδάτος, την ISKRA του Λαφαζάνη που είναι ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την αριστερότερη τάση στο κόμμα, τον οικονομολόγο και πολιτικό αναλυτή Κώστα Λαπαβίτσα και το δημοσιογράφο Νίκο Μπογιόπουλο. Με τον τελευταίο διαφωνώ σε σχέση με τις εκφρασμένες απόψεις του για το Κυπριακό. Δηλώνω επίσης λάτρης του Άρη Χατζηστεφάνου.
  • Νομίζω η παράθεση αυτών των αναφορών, περιγράφει και που στέκομαι ιδεολογικά και πολιτικά. Με το ζόρι να δηλώσουμε αυτό το ΚΚΕ ή αυτό το ΣΥΡΙΖΑ;
Ευχές για πόλεμο!
  • Οι ευχές μου αγαπητοί φίλοι και φίλες, είναι για πόλεμο. Πόλεμο ταξικό και ιδεολογικό.
  • Πόλεμο που να στρέφεται κατά του εκφασισμού της κοινωνίας και των θεσμών, κατά της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, της βιομηχανοποίησης του λιμανιού της Λάρνακας, της βρωμιάς και της σαπίλας του πολιτειακού, του ποδοσφαιρικού και του εκκλησιαστικού συστήματος.  Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη ευχή για τη νέα χρονιά.
  • Λευτεριά στον Κώστα Παπακώστα και Βενιζέλο Ζαννέτο που καταδικάστηκαν με πολιτικά κίνητρα και κριτήρια.
  • Αλληλεγγύη στο διαιτητή Μάριο Παναγή και την τουρκοκύπρια πολιτικό Ντοούς Ντεριά για την «τρέλα» τους να τα βάλουν με κατεστημένα και διαπλοκή δεκαετιών.
  • Αυτά και ραντεβού το 2015 πλέον, με τις αναλύσεις, τις σκέψεις, τις προτάσεις και τα ερωτήματα που μας απασχολούν. 

10 Δεκεμβρίου 2014

Τίποτα δεν πάει χαμένο...

Το δίκιο του αγώνα
  • Συνεχίζω τις «αναρτήσεις ιστολογίου» με ένα καυτό για την περίοδο που διανύουμε θέμα, τη διαφθορά. «Αναρτήσεις ιστολογίου» ονομάζω αυτές που απευθύνονται στους φίλους αναγνώστες του μπλοκ και γράφονται εν είδει προσωπικού ημερολογίου.
  • Το βασικό ερώτημα που με απασχολεί, προέρχεται από κάτι στο οποίο επιμένει ο φίλος μου ο Ναθαναήλ. Υποστηρίζει ο φίλος, πως όλα όσα παρακολουθούμε να αποκαλύπτονται για τις υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής στην Πάφο και αλλού, είναι εγγενή χαρακτηριστικά του καπιταλισμού. Πως έτσι πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε, υπογραμμίζοντας τη φύση, τις αιτίες και τα αποτελέσματά τους.
  • Όπως και στην επιχειρηματολογία για τα αίτια της ανατροπής του Αγιέντε στη Χιλή το 73’ και την οποία προσπάθησα να κριτικάρω στην προηγούμενη ανάρτηση, έχω κι εδώ τις ενστάσεις μου.
  • Σίγουρα, η φύση του συστήματος αλλά ιδιαίτερα οι αξίες του, η χρησιμοποίηση κάθε μέσου για πλουτισμό και ανάδειξη, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό αυτά τα φαινόμενα. Δύσκολα, όσοι βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, αποφεύγουν την «κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας» και λένε όχι στον εύκολο ή τον αθέμιτο πλουτισμό.
  • Η αποϊδεολογικοποίηση και ο καιροσκοπισμός παρόλα αυτά (κάποιοι θα τα πουν και ανηθικότητα), δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που δρουν και εξελίσσονται σε πολιτικοκοινωνικά περιβάλλοντα τύπου «φαρ ουέστ». Παρόμοια φαινόμενα έχουν επισυμβεί και συνεχίζουν να αποτελούν τη γάγγραινα της σοσιαλιστικής εξουσίας και οικονομίας, όπου κι αν αυτές βρίσκουν πλέον εφαρμογή.
  • Μπορεί το «ένας πάνω από όλους» ή το «uber alles», να βρίσκονται στην καρδιά των δεξιόστροφων ιδεολογικών τάσεων (που τείνουν νομοτελειακά στον φασισμό), αλλά δεν παύουν να αποτελούν παράλληλα και τις αιτίες υποχώρησης του σοσιαλισμού.
  • Η άρχουσα σοβιετική τάξη μετατράπηκε σε ολιγαρχία. Πούλησε το λαό, υποβάλλοντάς τον σε εξευτελισμό, σε εκμετάλλευση και σε ανοικτές φασιστικές χούντες όπως αυτών του Γέλτσιν στη Ρωσία για μια δεκαετία, και τώρα του «δεξιού μετώπου» στην Ουκρανία.
  • Ο εθνικισμός κρυφόκαιε μέσα στη Μέκκα του διεθνισμού για δεκαετίες, παρά την πολυπολιτισμική και διεθνιστική κουλτούρα που οικοδομήθηκε στην ΕΣΣΔ. Το χρήμα και η πολιτική εξουσία ξεκίνησαν να συσσωρεύονται επικίνδυνα σε μια νέα τάξη γραφειοκρατών που έχασε νωρίς -αν είχε ποτέ- τον ταξικό προσανατολισμό της.
  • Κι όμως, όπως παρατηρείται ξεκάθαρα στις αντοχές του πατριωτικού και αντιφασιστικού κινήματος στην ανατολική Ουκρανία αλλά και την επαναφορά των σοβιετικών αναφορών και συμβόλων στη Ρωσία, δεν πήγαν όλα χαμένα.
  • Ο σοσιαλιστικός τρόπος σκέψης, η κόκκινη σημαία και το σφυροδρέπανο, συνεχίζουν τα προσελκύουν αυτούς που δεν είχαν την πίστη τους στο εμείς, την αλληλεγγύη και το δίκιο του αγώνα.
  • Παραμένουν το αποκούμπι κι η παρηγοριά, σε χρόνους δύσκολους... 
Ο δικός μας εθνικός ύμνος - Εγέρθητι! 

7 Δεκεμβρίου 2014

Πραξικοπήματα, σοσιαλισμός και CIA

Σαλβαντόρ Αγιέντε και Ερνέστο Γκεβάρα
  • Στριφογυρνά στο μυαλό μου αυτές τις μέρες ένα ζήτημα με το οποίο θα ήθελα να συνεχίσω την περασμένη μου ανάρτηση: Αφορά το χιλιοειπωμένο από κομμουνιστές και φιλοκομμουνιστές επιχείρημα για την πτώση της αριστερής κυβέρνησης του Αγιέντε στη Χιλή το 73’.
  • Ακούω λοιπόν εδώ και χρόνια φίλους να υποστηρίζουν πως το πραξικόπημα του Πινοσέτ, αποδεικνύει πως δεν μπορεί να οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός χωρίς ταξική σύγκρουση και βίαιο ξήλωμα των αστικών θεσμών. Στο τελευταίο φυσικά δεν θα διαφωνήσω, αλλά ας μου επιτραπεί να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου για τους λόγους που πνίγηκαν μέσα στο αίμα τους τα σοσιαλιστικά οράματα των χιλιανών αγωνιστών.
  • Ο βασικός λόγος που έφερε την αιματηρή δικτατορία στη Χιλή, την Αργεντινή και άλλες τόσες χώρες ανά τον κόσμο, είναι γιατί οι δημοκρατικές κυβερνήσεις και τα προοδευτικά κινήματα που κατάφεραν να κερδίσουν χώρο μέσα στα αστικά πολιτεύματα, δεν διέλυσαν εγκαίρως και αποτελεσματικά τις φιλοΝΑΤΟϊκές δομές μέσα στα εθνικά στρατεύματα, και δεν αποκάλυψαν τους πράκτορες της CIA σε όλο το φάσμα της κρατικής μηχανής, ειδικότερα στα λεγόμενα σώματα ασφαλείας.
  • Για να γίνει αυτό το ξήλωμα, δεν είναι προαπαιτούμενο να μπει η οποιαδήποτε χώρα σε κομμουνιστική πορεία. Και ομοίως, για να προκαλέσει και να στηρίξει ένα πραξικόπημα η CIA, δεν είναι απαραίτητο να διαισθανθεί άμεσο κομμουνιστικό κίνδυνο.
  • Οι ΗΠΑ διευθύνουν και στηρίζουν πραξικοπηματικές κυβερνήσεις όπου θεωρούν πως κινδυνεύουν τα συμφέροντα των πολυεθνικών τους, των ντόπιων αντιπροσώπων τους και των περιφερειακών συμμάχων τους. Τους ενοχλούν ακόμα και μετριοπαθείς δεξιές κυβερνήσεις οι οποίες ακολουθούν μια γενικότερη ανεξαρτησιακή πολιτική και δίνουν ελευθερία κινήσεων στην αριστερά. Δεν ρίχνουν δηλαδή μια κυβέρνηση γιατί έχει σώνει και καλά σοσιαλιστικά προγράμματα. Κλασικά παραδείγματα είναι η Ελλάδα του 67’ και η Κύπρος του 74’.
  • Το επιχείρημα αυτό λοιπόν, είναι σε μεγάλο βαθμό επιπόλαιο. Ναι, ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να οικοδομηθεί χωρίς σύγκρουση και βία ενάντια στους εκμεταλλευτές, αλλά το πραξικόπημα της CIA στη Χιλή δεν παύει να είναι όπως όλα τα άλλα πραξικοπήματα της CIA σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη.
  • Και κάτι τελευταίο: Αν το πραξικόπημα κατά του Αγιέντε είναι η απόδειξη για κάποιους πως δεν υπάρχει «συνταγματικός δρόμος» προς τον σοσιαλισμό (που σίγουρα δεν υπάρχει), τότε τι θα μπορούσε να λεχθεί για το πραξικόπημα του Γέλτσιν και της νομενκλατούρας της ΕΣΣΔ, κατά της σοβιετικής εξουσίας;
  • Η δικτατορία του προλεταριάτου ήταν τελικά ικανή να αποσοβήσει τα κατά συρροή πραξικοπήματα που επισυνέβησαν μέχρι να ξηλωθούν τα σφυροδρέπανα από το Κρεμλίνο;
  • Γιατί μην μου πείτε, πραξικόπημα είχαμε κατά κάποιο τρόπο και στη Μόσχα το 91’, και ειδικότερα το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη του 1993. Το περιγράφει καλύτερα απ’ τον καθένα η καναδέζα Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο και ντοκιμαντέρ της, «Το δόγμα του σοκ» (λεπτά 40 έως 47).
  • Αξίζει νομίζω να επισκεφτούμε ξανά αυτές τις ιστορικές περιοχές και να βγάλουμε τα σωστά και πραγματικά χρήσιμα συμπεράσματα που θα μπορούν να μας καθοδηγήσουν μακριά από παγίδες και γενικεύσεις. 
Το δόγμα του νεοφιλελεύθερου φασισμού

1 Δεκεμβρίου 2014

Εθνικός στρατός: Ο ύπουλος εχθρός του λαού

Κάτω η χούντα σημαίνει έξω το ΝΑΤΟ και οι φασίστες απ' τον στρατό, και η χούντα πάντα στέκει... 
  • Στη Κούβα, διαβάζω στην ανταπόκριση του Cuba de Corazon, τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων είναι υποχρεωμένα να χαιρετούν στρατιωτικά τον πολίτη, γιατί ιεραρχικά «ο λαός είναι  ανώτερος από τον στρατό».
  • Οι νέοι αξιωματικοί υπόσχονται κατά την ορκωμοσία τους «να κρατάνε ψηλά την σημαία του ταξικού χαρακτήρα των ενόπλων δυνάμεων» ως «πιστοί υπερασπιστές των συμφερόντων της εργατικής τάξης», σύμφωνα με την «ηθική του Μαρτί και των αρχών του μαρξισμού-λενινισμού».
  • Ο εκδημοκρατισμός του στρατού και της αστυνομίας, η απαλλαγή τους δηλαδή από εθνικιστικά στοιχεία, πράκτορες, υπονομευτές της λαϊκής ενότητας, σφετεριστές και άλλους πατριδοκάπηλους μπαγαπόντες, είναι η πιο βασική ίσως προϋπόθεση για να προχωρήσει η υπόθεση του σοσιαλισμού.
  • Στην Κύπρο, στην Ελλάδα και την Τουρκία, με μια «εθνική φρουρά» και δυο στρατούς έρμαια των Νατοϊκών καθώς και με πλούσιο ιστορικό βίαιης υπονόμευσης της λαϊκής εντολής, το πρώτο ίσως πραγματικά ριζοσπαστικό σύνθημα και στόχος εκ μέρους των προοδευτικών κινημάτων, θα έπρεπε να είναι η αποκάλυψη του ρόλου τους.
  • Ο συμβιβασμός μας, και στις τρεις χώρες που μελετούμε προκειμένου να φτάσουμε σε κάποια συμπεράσματα και θέσεις, ξεκινά από το γεγονός πως δεν καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο και με συνέπεια, το κράτος εν κράτει των στρατευμάτων μέσα σ’ αυτά ακόμα τα αστικά πολιτεύματα.
  • Ελληνικός στρατός και κυπριακή εθνική φρουρά, συγκοινωνούντα δοχεία τόσο μεταξύ τους όσο και με τα πιο σημαντικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, αποτελούν το νούμερο ένα εχθρό του εργαζόμενου λαού και των δημοκρατικών κινημάτων. Το ίδιο φυσικά ισχύει για τον τούρκικο στρατό και τις «δυνάμεις ασφαλείας» στα κατεχόμενα.
  • Στην Κούβα, και στην Βενεζουέλα σε αρκετά σημαντικό βαθμό μετά τη διάχυση του Τσαβισμού στις ένοπλες δυνάμεις, οι όροι είναι αντίστροφοι. Και επειδή είναι τέτοιοι, αποτυγχάνουν μέχρι τώρα τα πραξικοπήματα και οι επιβουλές των ιμπεριαλιστών και των ντόπιων υποτακτικών τους, σε αντίθεση με την Ονδούρα του 2009, την Παραγουάη του 2012, τη Χιλή του 73’ και σε τόσες άλλες περιπτώσεις, ας μην πάμε μακριά...  
  • Δεν μπορούμε το λοιπόν να μιλάμε για ριζοσπαστισμό και αναγέννηση των σοσιαλιστικών μας οραμάτων, όσο σκύβοντας το κεφάλι και παραδεχόμενοι την ιστορική μας ήττα, αναγάγουμε τους στρατούς του κατεστημένου σε υπερασπιστές δήθεν της εθνικής ανεξαρτησίας και προασπιστές του λαού.
  • Αυτό το μεγάλο ψέμα βίωσαν οι φοιτητές του πολυτεχνείου και οι μαχητές της (αστικής) νομιμότητας στην Κύπρο το 74’.
  • Τη φασίζουσα αστυνομία, το στρατό και τους συνεργαζόμενους νεοναζί θα βρουν μπροστά τους οι καταληψίες και οι απεργοί, οι διαδηλωτές και οι εξεγερμένοι. Αυτούς, και όχι τους πολιτικούς εκπροσώπους της πλουτοκρατίας, θα έχουν να αντιμετωπίσουν όσοι θελήσουν να αμφισβητήσουν το βαθύ κράτος της Δεξιάς και τους στρατηγικούς τους συμμάχους.
  • Αν θέλουμε να μιλήσουμε με λόγια αληθινά για τα όρια της χρηματιστηριακής και τραπεζιτικής δικτατορίας, για τη μοντέρνα αποικιοκρατία και τους πολέμους της, ας πούμε τα σύκα-σύκα για τη μεγάλη γάγγραινα της εργατικής τάξης: το στρατό και τις ιμπεριαλιστικές του εξαρτήσεις.
  • Όσο μετράμε και προσέχουμε τα λόγια μας, συγκαλύπτουμε στον βαθμό που μας αναλογεί το πιο ισχυρό όπλο των αστών και των ξένων συμμάχων τους. Αυτό που θα μας κτυπήσει ευθέως ή πισώπλατα, την ώρα που θα πάμε να σηκώσουμε κεφάλι.
Ο στρατιώτης...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...