"Ούτε το μικρό μας δακτυλάκι για την ένωση"
ΟΛΕΣ ΜΑΣ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

29 Νοεμβρίου 2015

Ο Συλλούρης τζι ο Παΐσιος

Ο λαός θα διώξει τα κόμματα και θα φέρει τον βασιλιά!
  • Ο Συλλούρης εχτές, τον άκουα σε ένα σταθμό μες το αυτοκίνητο, ισχυριζόταν πως οι διαφορές ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα έχουν σμικρύνει!
  • Λυπόταν, μας είπε, γιατί και η παράταξη από την οποία προέρχεται, ο ΔΗΣΥ, πλησιάζει το ΑΚΕΛ …σε ολοκληρωτισμό!
  • Κοίτα να δεις! Να τραβώ τα μαλλιά μου; Εν τζαι λλία γαμώτο! Να δώκω μιαν του ανεμοθώρακα να βουρώ στον Τρίκκη πάλε;
  • Ο καθ’ ένας ότι θέλει λαλεί, τζι ο καθένας ότι θέλει ακούει. Εμειδίασα, επήρα την έκφραση του αηδιασμένου, του απηυδισμένου τζαι του απογοητευμένου που θέλει να δώκει μιαν του τοίχου με τα’ αυτοκίνητο τζι όποιον πάρει ο χάρος.
  • Κινδυνεύει το μικρομάγαζο του Δημητράκη τζ έφκαλε τη γλώσσα του στη φόρα. Η Δεξιά εν η ελεύθερη παράταξη στην Κύπρο, τζαι το ΑΚΕΛ η ανελεύθερη τζι η ολοκληρωτική!
  • Τζιαι ρωτώ: τούτη η φιλοσοφία δεν είναι παρούσα τζαι εγκαθιδρυμένη σε ολόκληρη τη Δεξιά τζιαι μεγάλο μέρος του ενδιάμεσου, λεγόμενου χώρου;
  • Την Βουλή εν οι λαϊκιστές των μικρών κομμάτων ή η «κυβερνώσα» Αβέρωφ-Παπαδόπουλου-Ομήρου που την έκαμε χάνι του ππάτζιαρου;
  • Το καραγκιοζιλίκκι στην πολιτική, ο τραμπουκκισμός τζι ο αντιΑΚΕΛισμός της τελευταίας περιόδου είχε τις πηγές του στους μικρούς ή τους μεγάλους; Ποιοι στην τελική εβάλαν φυλακή με στημένες δίκες το μακαρίτη τον Παπακώστα, το Ζαννέτο τζαι τον Τσουρή;
  • Είναι σίγουρα επικίνδυνο για την πολιτεία το χαμηλό όριο. Ένα κλασικό πλέον παράδειγμα είναι το ΑΔΗΚ του Ντίνου Μιχαηλίδη (καταδικασμένου από τα ελληνικά δικαστήρια για διακίνηση εξοπλιστικών μιζών), το οποίο μονοεδρικό κόμμα, όπως φάνηκε από τις μαρτυρίες, δημιουργήθηκε με μαύρο χρήμα.
  • Από την άλλη όμως, ποιά είναι αλήθκεια η διαφορά ανάμεσα στις συνθήκες ίδρυσης του οποιοδήποτε κόμματος της Δεξιάς; Με μαύρο, γκρίζο ή πλυμμένο χρήμα της άρχουσας τάξης δεν είναι που κατασκευάζονται όλοι οι σχηματισμοί της «εθνικής παράταξης»;
  • Τζαι στο κάτω-κάτω της γραφής, εμείς θα βάλουμε τάξη στο αστικό μας κοτέτσι; Τζαι μάλιστα σε συνεργασία με το κατεξοχήν κόμμα τη διαπλοκής τζαι της κατάργησης της δημοκρατίας τζαι των θεσμών;
  • Εν με πείθει εμένα το σκεπτικό του ΑΚΕΛ στο ζήτημα. Άστε που είναι τζαι προκλητικό για το κοινωνικό αίσθημα η αλλαγή του εκλογικού νόμου έξι μήνες πριν από τις βουλευτικές. Νομίζω πως θα μας γυρίσει μπούμερανγκ.
***
  • Φυσικά, αυτό το γεγονός δεν μπορεί να συγκριθεί σε σημασία με τις εξελίξεις στον αρχινημένο παγκόσμιο πόλεμο ενάντια στον τρίτο κόσμο και τη Ρωσία.
  • Όπως γράφω σε σχόλιό μου στου Anef_Oriwn που ασχολείται με τα τελευταία… «Το βασικό είναι να μείνουμε εκτός πολέμου. Τόσο εμείς, όσο τζι η Ελλάδα». Η Τουρκία έτσι τζι αλλιώς εν μέσα με τα μπούνια…
  • Τζι απορώ στο ίδιο σχόλιο, πως θα κάμουμε λύση με τούντους ανθρώπους, τους εξουσιαστές της Τουρκίας, που όπως αποδεικνύεται δεν κωλώνουν πουθενά τζαι για τίποτε προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα μικτά τους συμφέροντα με τους Δυτικούς.
  • Δύσκολο το έργο του Ακκιντζή. Ο «δικός μας» έτσι τζι αλλιώς εν εξυπηρετεί τα κυπριακά συμφέροντα τζαι την πραγματική ειρήνη.
  • Μέσα σε τούτα ούλλα έχουμε τζαι τον Παΐσιο! Μάλιστα κύριε, η Ρωσία θα διαλύσει την Τουρκία αλλά θα χάσει τον πόλεμο με τους υπόλοιπους τζαι θα καταστραφεί.
  • Το αποτέλεσμα; Η Ελλάδα θα πάρει την Πόλη! Για την Κύπρο δεν ξέρουμε, αλλά, σκέφτονται οι κουτοπόνηροι, με τριχοτομημένη την Τουρκία τζαι με την Ελλάδα στο Βόσπορο, κάτι καλό θα ξημερώνει για τους ελληνοκύπριους!
  • Το ζήτημα είναι, εννοείται, αν επιτέλους θα κατανοήσει η ανθρωπότητα πως ο καπιταλισμός ισούται με πόλεμο τζιαι πως στην επόμενη μέρα μιας παγκόσμιας σύρραξης εν μπορούμε να σκεφτόμαστε τι θα μείνει δικό μας τζαι τι όχι.
  • Η ανθρωπότητα εν ενιαία, όπως τζαι η ιστορία της, αλλά που να περάσουν τέτοιες σκέψεις που τα μυαλά των θρησκόληπτων…

21 Νοεμβρίου 2015

Για τον εκλογικό νόμο: Λανθασμένη η αύξηση του ορίου

Ο φασισμός κι ο χυδαίος λαϊκισμός βρίσκουν το δρόμο τους για τη Βουλή
με οποιοδήποτε όριο και εκλογικό σύστημα...
  • Η Αριστερά στην Κύπρο, μέσω του οργανωμένου φορέα της, του ΑΚΕΛ, υπήρξε διαχρονικά η ισχυρότερη φωνή υπέρ του εκδημοκρατισμού του πολιτικού συστήματος της Κύπρου. Η απλή αναλογική ήταν και είναι ένα λαϊκό στην ουσία αίτημα, αφού διασφαλίζει πως η εκπροσώπηση θα κατανέμεται όσο το δυνατό δικαιότερα και θα αντικατοπτρίζει σχεδόν απόλυτα τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.
  • Ακόμα κι όταν ο ΔΗΣΥ, το κόμμα που στέγασε την ΕΟΚΑ Β’ και τον Γριβισμό με ό,τι αυτός συνεπάγεται, αποτύγχανε να εκλέξει έστω και ένα βουλευτή με το πλειοψηφικό σύστημα στις Βουλευτικές του 1976, παρότι εξασφάλιζε το 27%, το ΑΚΕΛ παρέμενε σταθερό στις απόψεις του για προοδευτική μετεξέλιξη του εκλογικού νόμου.
  • Η απλή αναλογική και το αναλογικό όριο του 1.79% ( ένα πεντηκοστό έκτο – μία εκ των 56 βουλευτικών εδρών) εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στις Βουλευτικές του 1996.
  • Προηγήθηκαν τρεις εκλογικές διαδικασίες με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής, το 1981, το 1985 και το 1991. Το σύστημα αυτό στην ουσία απέτρεπε τη δημιουργία και την μακροημέρευση μικρών πολιτικών σχηματισμών αφού τοποθετούσε το όριο για κατάληψη έδρας στο 10% ή στο 8% παγκύπρια, αν το μικρό κόμμα κατάφερνε να εκλέξει βουλευτή από την πρώτη κατανομή.
  • Κόμματα όπως την Ένωση Κέντρου του Τάσσου Παπαδόπουλου που πέτυχε ένα ποσοστό γύρω στο 2.5% στις Βουλευτικές του 81’, το ΠΑΜΕ του Χρυσόστομου Σοφιανού που ακούμπησε το 3% στις ίδιες εκλογές, η ΝΕΔΗΠΑ του Αλέκου Μιχαηλίδη, καθώς και άλλα μεταγενέστερα σχήματα όπως το Κόμμα των Φιλελευθέρων του Νίκου Ρολάνδη και το ΑΔΗΣΟΚ, κτυπώντας στο βράχο του εκλογικού νόμου, αναγκάστηκαν στην πορεία να ενταχθούν σε μεγαλύτερα κόμματα και συμμαχίες για να επιβιώσουν πολιτικά.
  • Ο Τάσσος Παπαδόπουλος προσχώρησε στο ΔΗΚΟ παίρνοντας τότε και την αντιπροεδρία του κόμματος, οι Αλέκος Μιχαηλίδης και Νίκος Ρολάνδης προσχώρησαν στον ΔΗΣΥ, ενώ στελέχη του ΑΔΗΣΟΚ βρέθηκαν το 1998 να συγκυβερνούν με το Συναγερμό. Την ίδια περίοδο, ο Γλαύκος Κληρίδης διόριζε τον Χρυσόστομο Σοφιανό ως προσωπάρχη του Προεδρικού…
Απλή αναλογική: Ο βραχνάς του κατεστημένου
  • Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως η απλή αναλογική είναι βραχνάς για την αστική τάξη και τα κόμματα εξουσίας της κεντροδεξιάς, αφού επιτρέπει συνθήκες διαφοροποίησης και διάσπασης στους κόλπους της.
  • Τα μεγάλα κόμματα του κατεστημένου επιθυμούν, είναι λογικό από τη μεριά τους, όσο το δυνατό ψηλότερα εκλογικά όρια έτσι ώστε να λειτουργεί η λογική της χαμένης ψήφου και να παρουσιάζονται τα ίδια ως οι κύριοι εκφραστές της κυρίαρχης ιδεολογίας και της νομής της εξουσίας.
  • Η Αριστερά όμως, δεν έχει τις ίδιες ανησυχίες και επιθυμίες με τα κόμματα της άρχουσας τάξης. Αντίθετα, είναι στρατηγικός της στόχος η διάσπαση των παραδοσιακών αστικών και μικροαστικών κομμάτων σε πολλούς σχηματισμούς, έτσι ώστε να δημιουργούνται συνθήκες που να υποβοηθούν τη δράση του λαϊκού παράγοντα.
  • Στη συγκεκριμένη φάση που βρισκόμαστε σήμερα, ο Συναγερμός, θέλοντας να προλάβει φυγόκεντρες δυνάμεις που παρουσιάζονται στην παράταξη, βάζει θέμα εκλογικού νόμου και μάλιστα σχετικά πλησίον των επόμενων Βουλευτικών που θα διεξαχθούν, καλώς εχόντων των πραγμάτων, το Μάη του 2016. Αν πετύχει την αύξηση του ορίου για τη δεύτερη κατανομή εδρών, ο ΔΗΣΥ, και σε δεύτερο πλάνο το ΔΗΚΟ, θα εξασφαλίσουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα σε σχέση με τα μικρότερα όμορα κόμματα, αναγκάζοντας σε δεύτερες και τρίτες σκέψεις τους φιλόδοξους πολιτικούς τους παράγοντες.
  • Ήδη, όπως αποκάλυψε η ΓΝΩΜΗ σε περασμένη της έκδοση, συγκεκριμένες τάσεις από το κίνημα των οικολόγων φαίνεται να προσανατολίζονται προς το ΔΗΣΥ, ενώ ανάλογη θα είναι όπως αναμένεται και η στάση πολλών στελεχών του ΕΥΡΩΚΟ και ιδίως του Δημήτρη Συλλούρη που δεν θα είχε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα να βρεθεί στα έδρανα της Βουλής μέσω του κυβερνώντος κόμματος.
  • Τα ίδια ισχύουν και για το κόμμα του Γιώργου Λιλλήκα αλλά ίσως και για στελέχη της ΕΔΕΚ που ανησυχούν για τις επιδόσεις του κόμματος στις επερχόμενες Βουλευτικές, ιδιαίτερα αν παγιωθεί μια λογική χαμένης ψήφου μέσω της αλλαγής του εκλογικού νόμου.
  • Μια τέτοια εξέλιξη, το ανέβασμα δηλαδή του πήχη για είσοδο στη δεύτερη κατανομή των εδρών, θα ευνοήσει ξεκάθαρα τους μεγάλους σχηματισμούς της Δεξιάς και ιδιαίτερα το ΔΗΣΥ, που θα λειτουργήσει ως πολυσυλλεκτικός-πολυτασικός σχηματισμός.
  • Το νυν κυβερνητικό κόμμα με τη σειρά του, θα αξιοποιήσει τα συμμαχικά ποσοστά του ερχόμενου Μάη για να προκρίνει το αποτέλεσμα των επόμενων Προεδρικών, αφού θα έχει ήδη οικοδομήσει μια πετυχημένη εκλογική συνεργασία με τάσεις που υπό άλλες συνθήκες θα είχαν μια πιο αυτόνομη παρουσία και περισσότερες επιλογές.
Όχι στην αύξηση του ορίου
  • Παρότι η απλή αναλογική έχει μια σειρά από αδυναμίες -κυριότερες των οποίων είναι η εκ των πραγμάτων δυσλειτουργία των μονοεδρικών κομμάτων στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αλλά και η ανάδειξη κάποιων φαιδρών ή και ακραίων καταστάσεων που χρησιμοποιούν το χαμηλό όριο εισδοχής- αποτελεί ως εκλογική ρύθμιση ένα εμπόδιο για τα παγιωμένα κόμματα εξουσίας και μια κατάκτηση για το λαό.
  • Κρίνουμε πως η Αριστερά και το κόμμα της δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τη διατήρηση του υφιστάμενου εκλογικού νόμου. Αντίθετα, θα έπρεπε να πρωτοστατούν για τη διατήρησή του και να αποκαλύπτουν τους πραγματικούς λόγους που το κατεστημένο, μέσω του ΔΗΣΥ, θέλει να τον ράψει στα μέτρα του, λίγες εβδομάδες πριν την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου.
  • Η αύξηση του εκλογικού ορίου αναμένω πως θα αυξήσει τα ποσοστά της αποχής, θα ενδυναμώσει το Συναγερμό και –το χειρότερο- θα ενισχύσει τη φιλολογία περί «συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ» και το παγιωμένο πλέον σύνθημα «όλοι είναι το ίδιο».
  • Το ενδεχόμενο να μπει η κυπριακή Χρυσή Αυγή, το ΕΛΑΜ, στη Βουλή ή να συνεχίσει ο μικροαστικός χυδαίος λαϊκισμός τη δράση του από τα έδρανά της, δεν είναι αρκετοί παράγοντες που θα ανάγκαζαν το κόμμα μας σε μια οπισθοχώρηση από βασικές του αξίες αλλά και πολιτικές τακτικές.
  • Η ακροδεξιά και ο λαϊκισμός (ΕΛΑΜ, Περδίκης, Κουλίας, Συλλούρης, Λιλλήκας, Ελένη Θεοχάρους κ.α.) είναι έτσι κι αλλιώς στοιχεία της κυπριακής κοινωνίας. Αν θέλουμε η Βουλή να είναι πραγματικά αντιπροσωπευτική, θα πρέπει να αποδεχτούμε και το γεγονός πως οι ψηφοφόροι επιλέγουν τους πολιτικούς και τα κόμματα που τους εκφράζουν. Ο φασισμός, ο αντικομμουνισμός και ο εκφυλισμός της πολιτικής και της δημοκρατίας, δεν θα σταματήσουν να υπάρχουν με χαμηλότερα ή ψηλότερα ποσοστά εισδοχής. 
  • Από τη στιγμή που υπάρχει σήμερα ένας Αντρέας Θεμιστοκλέους στη Βουλή των Αντιπροσώπων με τα «χρώματα» του μεγάλου δεξιού πόλου εξουσίας, κι ένας Ζαχαρίας Κουλίας εκλεγμένος με «το κόμμα των δημοσίων υπαλλήλων», τι χειρότερο θα μπορούσε να μας συμβεί; Σε μια χώρα όπου πεθαίνει έγκλειστος ο Κώστας Παπακώστας και κυβερνά απροκάλυπτα ο Γριβισμός, τα εκλογικά όρια δε νομίζω πως έχουν και μεγάλη σημασία.
  • Αλλά και πάλι, η όποια δημοκρατική μου συνείδηση δεν μου επιτρέπει να χωνέψω με ευκολία το ενδεχόμενο ένα κόμμα που θα λάβει ένα ποσοστό κοντά στο 2, 2.5 ή και 3%, να μένει εκτός Βουλής. Αθροιστικά, αν τα κόμματα αυτά είναι τρία ή τέσσερα, το ποσοστό των ψηφοφόρων που θα μένουν χωρίς φωνή, θα πλησιάζει ή και θα ξεπερνά το 10%.
  • Το όριο που προτείνει το ΑΚΕΛ (3.6%) ως αντιστάθμισμα στην πρόταση του ΔΗΣΥ για 5%, είναι πολύ ψηλό. Πρόκειται στην ουσία για νόθευση της απλής και επιστροφή σε μια σχετικά ισχυρή αναλογική. Η αποτυχία της Λαϊκή Ενότητας (ΛΑ.Ε) στην Ελλάδα στις πρόσφατες εκλογές να μπει στη Βουλή σπάζοντας το όριο του 3%, δεν μπορεί να θεωρείται δημοκρατική εξέλιξη. Έχω την εντύπωση πως είναι ένα καλό παράδειγμα συστήματος… προς αποφυγήν. Τι θα σκεφτούμε αν αύριο-μεθαύριο και το ΚΚΕ κινδυνεύσει από μια τέτοια κακοτοπιά;
  • Έστω και την υστάτη, εκτιμώ πως θα πρέπει να γίνουν δεύτερες σκέψεις από το κόμμα μας. Θα είναι λάθος η αύξηση του ορίου, και τα λάθη της, ως γνωστόν, η Αριστερά τα πληρώνει διπλά και τρίδιπλα... και σε βάθος χρόνου.
>> Το σκεπτικό του ενάντια στην αύξηση του εκλογικού μέτρου, ανέλυσε κι ο Anef σε ανάρτησή του προ ενός σχεδόν μηνός, εδώ

3 Οκτωβρίου 2015

Στο πάνθεο των ηρώων μας

Αντιστασιακός μέχρι τέλους...
  • Ασχολήθηκα μέσα στο 2015, εκτός κάποιων περιπτώσεων, με το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και τη σημασία του για ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και την παγκόσμια Αριστερά:  Το διεθνιστικό ταξικό κίνημα για την Ειρήνη, την οικολογία και τη κοινωνική δικαιοσύνη, με μία λέξη το Σοσιαλισμό, στο οποίο εναποθέτει τις ελπίδες του ο σκεπτόμενος και αγωνιζόμενος άνθρωπος.
  • Τα συμπεράσματα από την όλη αυτή κατάσταση και τις προεκτάσεις της για όλα τα Αριστερά κινήματα και ειδικότερα για το δικό μας κίνημα εδώ στην Κύπρο, θα τα συζητήσουμε στις επόμενες αναρτήσεις.
  • Το πιο σημαντικό γεγονός το μήνα που μας πέρασε, με τους δικούς του συμβολισμούς και πολιτικά μηνύματα, ήταν ο θάνατος του Κώστα Παπακώστα σε συνθήκες κράτησης.
  • Ο αγωνιστής της Δημοκρατίας πέθανε εκτίοντας την άδικη ποινή που του επιβλήθηκε σε ηλικία 75 χρόνων, βαριά άρρωστος κι αφού οι κυβερνώντες του αρνήθηκαν τη χάρη που αιτήθηκε για λόγους υγείας. Όπως μαρτύρησαν πρόσφατα συγγενείς των θυμάτων της έκρηξης, του ζητήθηκε να «δώσει εξηγήσεις» για να αφεθεί κατά χάρην ελεύθερος, τουτέστιν να καταδώσει (με ή χωρίς εισαγωγικά) το Δημήτρη Χριστόφια ως τον κύριο υπεύθυνο της τραγωδίας. Αυτός φυσικά αρνήθηκε και ως εκ τούτου εξέπνευσε έγκλειστος και φρουρούμενος σε ένα δωμάτιο του νοσοκομείου. Οι συγγενείς του μιλούν, και όχι άδικα, για πολιτική δολοφονία.
  • Ο πρώην διοικητής του εφεδρικού που αντιπάλεψε την ΕΟΚΑ Β’, κατόπιν προϊστάμενος της Αστυνομίας Κύπρου, Βουλευτής με το ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες Δυνάμεις και Υπουργός Άμυνας της διακυβέρνησης Χριστόφια, καταδικάστηκε με μια δίκη-παρωδία για τη θανατηφόρο έκρηξη στο Μαρί το 2013. Μια δίκη που σηματοδότησε και το τέλος της «κυπριακής μεταπολίτευσης».
  • Στην ουσία, ο Κώστας Παπακώστας τιμωρήθηκε για ένα έγκλημα που βαραίνει αποκλειστικά το στράτευμα και πιο ειδικά τους ανώτατους αξιωματούχους του, οι οποίοι όμως απαλλάχθηκαν πανηγυρικά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο άμεσα υπεύθυνος για τα φορτία που τελικά εξερράγησαν, συνταγματάρχης Γιώργος Γεωργιάδης, ο άνθρωπος που με τις ενέργειες του απαγόρευσε τις κινήσεις που θα απέτρεπαν την τραγωδία, χρησιμοποιήθηκε από το δικαστήριο ως μάρτυρας κατηγορίας.
  • Τόσο σε αυτή τη περίπτωση, του Μαρί, όσο και στην υπόθεση της Δρομολαξιάς όπου και πάλι καταδικάστηκαν με δίκη παρωδία ένα σημαίνων στέλεχος της Αριστεράς, ο Βενιζέλος Ζαννέτος, και ο δημοκράτης Χαράλαμπος Τσουρής,  μέλος ΔΣ ημικρατικών οργανισμών που αντιστάθηκε στις ιδιωτικοποιήσεις, «χέρι» είχε ο ακροδεξιός, πρώην πλέον Βοηθός Εισαγγελέας, Ρίκκος Ερωτοκρίτου.
  • Κι εδώ, χρησιμοποιήθηκε ως μάρτυρας κατηγορίας ο βασικός υπεύθυνος της όλης ιστορίας, Νίκος Λίλλης, για να αποδειχθεί στην πράξη πως όταν οι αστικοδημοκρατικοί θεσμοί περάσουν στα χέρια της ακροδεξιάς και του σάπιου παρακράτους της, η Αριστερά παίρνει το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου.
  • Οι καταδίκες των τριών ήταν ξεκάθαρα πολιτικές και μεθοδεύτηκαν από το συγκεκριμένο βρώμικο στοιχείο, τον Ερωτοκρίτου, υπό τις διαταγές των αναλόγου ποιότητας και ήθους πολιτικών, του προέδρου Νίκου Αναστασιάδη και του Υπουργού Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικου.
  • Έχει σημασία λοιπόν, έστω και σε καπιταλιστικές συνθήκες, μια ενωμένη, μαζική και λαοπρόβλητη Αριστερά σε συνεργασία με άλλες υγιείς δυνάμεις, να διεισδύει στο αστικό (και στρατιωτικό) εποικοδόμημα και να το εκδημοκρατικοποιεί, απαλλάσσοντας το από αντικομμουνιστικές και κατά βάση φασίζουσες νοοτροπίες.
  • Ο δρόμος για το Σοσιαλισμό περνά μέσα από την ήττα του πελατειακού κράτους, του νεοφιλελευθερισμού και του εθνικισμού. Του βαθιού κράτους της Δεξιάς. Περνά μέσα από ανεξαρτησιακά, αντιπολεμικά και αντιιμπεριαλιστικά προτάγματα, από την υπεράσπιση και τη διεύρυνση των κοινωνικών κατακτήσεων μέσα σε αστικοδημοκρατικό έδαφος.
  • Πως αλλιώς δηλαδή θα εκτιμήσει, θα αξιολογήσει και θα προωθήσει ο λαός τα σοσιαλιστικά κινήματα, τους μετασχηματισμούς και τις ριζοσπαστικές αλλαγές που θα επιχειρήσουν, αν δεν τα δει στην πράξη να κάνουν τη διαφορά και να αλλάζουν τους συσχετισμούς μέσα στα αντίξοα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά περιβάλλοντα που μας επιφυλάσσει η καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση;
  • Ο Κώστας Παπακώστας ήταν ένας κερδισμένος σύμμαχος της εργατικής τάξης και της Αριστεράς που τιμωρήθηκε σκληρά από τη Δεξιά και την Ακροδεξιά ως «αποστάτης» του εθνικισμού.
  • Αιωνία του η μνήμη. Η Κυπριακή Αριστερά τον ανεβάζει στο πάνθεον των ηρώων της. 

19 Σεπτεμβρίου 2015

Για τις κρίσιμες εκλογές στην Ελλάδα, την Αριστερά και τα δημοκρατικά της μέτωπα

Λαϊκά μέτωπα, και τώρα και πάντα...
  • Παρακολουθώ στενά, τόσο τις εξελίξεις στην Ελλάδα, όσο φυσικά και στην Κύπρο μας. Η έλλειψη χρόνου παρόλα αυτά, δεν μου επιτρέπει να παρεμβαίνω περισσότερο απ’ αυτό που καταφέρνω. Μια φορά δηλαδή τον μήνα, και αν…
  • Στην Κύπρο της Δεξιάς, στη μικρή και διχοτομημένη-στρατοκρατούμενη ημικατεχόμενη οικονομική αποικία των Δυτικών, Αγγλοσαξόνων και Γερμανών, τα πράγματα είναι πάνω-κάτω όπως τα ξέραμε.
  • Ο δοσιλογισμός, στην Ελλάδα και την Κύπρο των ευρωμνημονίων, καλά κρατά. Κυβερνά με εξωθεσμικές και αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις, με μόνο σύνθημα το «δεν υπάρχει εναλλακτική», ικανοποιώντας τα μεγάλα συμφέροντα την ίδια στιγμή που κάνει ότι μπορεί για να ευλογήσει τα γένια του.
  • Το ζήτημα, και σ’ αυτό επιμένω, δεν είναι μόνο να αποκαλύπτουμε την κατάργηση της έστω και λειψής δημοκρατίας που χαρακτήριζε την Ευρώπη τις περασμένες δεκαετίες, αλλά να προτείνουμε εφικτές εναλλακτικές πορείες που να οδηγούν τους λαούς βήμα-βήμα στην ανεξαρτησία και το σοσιαλισμό.
  • Νομίζω πως οι σκεπτόμενοι άνθρωποι συμφωνούν πλέον σ’ ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα, σ’ αυτό που το ιστολόγιο επιμένει από το 12’: Μέσα στην ΕΕ και ιδιαίτερα στη νομισματική ένωση, αναβιώνει, ειδικά μετά την μεταφορά της χρηματοπιστωτικής κρίσης στην Ευρώπη, το Γερμανικό ράιχ.
  • Οι λύσεις για τους εργαζόμενους, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τα δημόσια συμφέροντα, πρέπει να αναζητηθούν αλλού. Αν θέλουμε να μιλάμε για δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία, αν πραγματικά στοχεύουμε στη καλυτέρευση των συνθηκών για τον απλό άνθρωπο και για το περιβάλλον, θα πρέπει και να δούμε πως απεγκλωβιζόμαστε από τους μηχανισμούς των δυτικών, ανοίγοντας παράλληλα τους δρόμους για το σοσιαλιστικό αύριο.
Εκλογές αντίστασης ή υποταγής
  • Οι εκλογές της Κυριακής στην Ελλάδα γίνονται για δύο βασικούς λόγους: Το σβήσιμο του νικηφόρου αντιστασιακού αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και το ξεκαθάρισμα του Σύριζα από τις αριστερές δυνάμεις που τον συναποτελούσαν. Γίνονται στην ουσία υπό τις διαταγές του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου για να «ομαλοποιηθεί» η κατάσταση μετά το «ξεστράτισμα» των τελευταίων 7 μηνών.  
  • Η ψήφος αύριο θα έχει μια χρησιμότητα και θα αποτελεί σημείο αντίστασης και εκκίνησης για όλη την Ευρώπη, αν κατευθυνθεί στα κόμματα και τα μέτωπα που αμφισβητούν τα ευρωμνημόνια και το ΝΑΤΟ. Αυτά είναι το ΚΚΕ, η Λαϊκή Ενότητα και η Ανταρσύα.
  • Φυσικά, είμαστε εξ αυτών που επιμένουν πως «για να γίνει η δουλειά» της ανατροπής και της μεγάλης αλλαγής, χρειάζεται να δημιουργηθούν και να στηριχτούν τα μεγάλα δημοκρατικά, αντιιμπεριαλιστικά και αντιμονοπωλιακά μέτωπα σε κάθε χώρα ξεχωριστά. Μέτωπα που σε συνεννόηση μεταξύ τους και έχοντας ως κοινό πρόγραμμα ένα μίνιμουμ αρχικών επιδιώξεων, θα μπορέσουν να σπάσουν τον πάγο και να στρέψουν τις κοινωνίες σε άλλους δρόμους.
  • Ένα τέτοιο πρόγραμμα περιέχει πολιτικά και κοινωνικά ζητούμενα που αφορούν την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ή την ένταξη σε μια λαϊκή-διεθνιστική νομισματική ένωση, την αποχώρηση από τους ολοκληρωτικούς καπιταλιστικούς (και άρα ιμπεριαλιστικούς) μηχανισμούς, την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών και όλων των καίριων παραγωγικών δυνάμεων της κάθε χώρας, την ανασύσταση και αναγέννηση του συνεργατικού κινήματος, τον εκδημοκρατισμό της κρατικής μηχανής και των λεγόμενων σωμάτων ασφαλείας, τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, της εκπαίδευσης και της παραγωγής.
  • Πρώτο βήμα με λίγα λόγια, είναι η επιστροφή των χωρών μας σε μικτού τύπου οικονομίες με ισχυρή δημόσια παρέμβαση, η μονομερής διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, η πάταξη της φοροδιαφυγής των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και ο αμείλικτος πόλεμος ενάντια στη μαφία της νύχτας που σε συνεργασία με το κεφάλαιο γεννά το νέο φασισμό.
  • Αυτόματη μετάβαση σε ένα πιο ολοκληρωμένο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, δεν μπορεί να υπάρξει. Ούτε και μπορούμε, όπως κάνει το ΚΚΕ για παράδειγμα, να μεταθέτουμε τις λύσεις των προβλημάτων ή έστω τις προσπάθειες για τη λύση τους, στο σοσιαλιστικό αύριο.
  • Δυστυχώς, το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Ελλάδα, εκτός από το ότι συντάσσεται με τον αστικό κορμό στη πρόβλεψη πως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα ήταν μια άσχημη εξέλιξη για τα λαϊκά συμφέροντα - αλλά και τις ίσες αποστάσεις στο δημοψήφισμα τις 5ης Ιουλίου, δεν δείχνει καμία διάθεση για συνεννόηση με σχηματισμούς που θέτουν ώριμα ζητήματα όπως την εθνικοποίηση των τραπεζών, τις επανακρατικοποιήσεις και την έξοδο από τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Μάλλον το αντίθετο διαπράττει, αφού έχει αναγάγει τη ΛΑΕ σε κύριο αντίπαλό του σ’ αυτές τις εκλογές, διαστρεβλώνοντας μάλιστα κατά κόρον τις θέσεις της.
  • Προβληματική είναι και η στάση της Ανταρσύα, που παρόλη την προγραμματική συγγένεια και συνάφεια με τη νεοσύστατη Λαϊκή Ενότητα, δεν έκανε το βήμα παραπάνω σ’ αυτές τις εκλογές.
  • Όπως και να έχει, το ιστολόγιο θα συμψηφίσει τις ψήφους και τα ποσοστά των τριών εκλογικών συνδυασμών. Κρυφή μας ελπίδα, και νομίζω απόλυτα βάσιμη, είναι τα ποσοστά αυτά να φτάσουν και να ξεπεράσουν το 15%.
  • Το άθροισμα αυτό θα αποτελεί το προζύμι για την επόμενη μέρα, φτάνει να συναισθανθούν όλοι την ευθύνη για τη δημιουργία πλατιών μετωπικών σχηματισμών. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Υ.Γ.: Στις 31/8, κάποιες μέρες μετά την προηγούμενη ανάρτησή μου στις 17/8, η ιστοσελίδα Αγκάρρα προανήγγειλε στο Facebook μια απάντηση στις θέσεις και τις επισημάνσεις μου ανάμεσα στις οποίες διέκρινα και την αντίφασή της μεταξύ της υποστήριξης της Μπολιβαριανής και ταυτόχρονα του ΚΚΕ. Πέρασαν τρεις εβδομάδες αλλά δεν είδα τίποτα… Να αναμένω ή να το πάρει το ποτάμι;

17 Αυγούστου 2015

Στη συνέλευση των ποντικών

Τι να μας πουν κι αυτοί για ιδέες, προγράμματα και διεθνιστική αλληλεγγύη...
  • Παρότι σαν αυτές τις μέρες, πριν από 41 χρόνια, ξεκινούσε η 2η φάση της τούρκικης εισβολής που θα μας ξεσπίτωνε οικογενειακώς από την Αμμόχωστο, γεγονός που θα άξιζε μιας πιο εκτενούς αναφοράς σε συνδυασμό με το γεγονός ότι είναι η πρώτη μαύρη επέτειος χωρίς τον πατέρα μου, θα συνεχίσω με τη θεματολογία των τελευταίων αναρτήσεων.
  • Ο πόλεμος, η προσφυγιά, ο ιμπεριαλισμός και στην τελική ο καπιταλισμός με όλα τα παρελκόμενά του, τούντο σαρκοβόρο τέρας που παίζει με τις τύχες των λαών μεσ’ τα χρηματιστήρια τζιαι τα στενά κονκλάβια της αριστοκρατίας τζιαι των πολεμοκάπηλων, δεν αντιμετωπίζεται φυσικά με ευχολόγια ή κατάρες.
  • Ούτε και με παράθεση ιδεατών σοσιαλιστικών προγραμματικών θέσεων αντιμετωπίζεται, ή συνθήματα και προτάγματα για λαϊκή εξουσία και συσπείρωση με τους κομμουνιστές.
  • Πριν φτάσουμε στο σημείο να βάζουμε ως στόχο την ανατροπή της αστικής τάξης και του συστήματός της, την ανεξαρτησία του τόπου και του λαού, την παραγωγική ανασυγκρότηση σε σοσιαλιστικές βάσεις και τον κεντρικό σχεδιασμό, θα πρέπει να εξηγήσουμε στον κόσμο ΠΩΣ ΔΙΑΟΛΟ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ αλλά και ΠΟΙΑ ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΝΤΟΠΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ σε περίπτωση που επιχειρηθεί μια τέτοια ανατροπή.
  • Γιατί αν μοντέλο μας είναι η Οκτωβριανή και ο Λένιν, θα πρέπει μάλλον και να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε ένα πολυετή και καταστροφικό εμφύλιο, μια δολοφονική απόπειρα εναντίον του αρχηγού μας από αριστεριστές, και μια πολυεθνική ξένη στρατιωτική επέμβαση!
Τα ερωτήματα που περιμένουν επιτέλους μια απάντηση 
  • Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου στη στήλη του στο enikos.gr (Ιδού η «εναλλακτική», κύριοι), το οποίο περιέγραφε με ένα πολύ καλό και κατανοητό τρόπο μια αριστερή πρόταση κεντρικού οικονομικού και παραγωγικού σχεδιασμού, σαφώς πολύ ανώτερου και ποιοτικότερου από το «μπάτε σκύλοι αλέστε» σύστημα που ακολουθείται στις αποικίες μας.
  • Πολύ καλό το άρθρο, πολύ καλά και τα συνθήματα του ΚΚΕ ή και ο ενθουσιασμός των συντρόφων που δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώνουν την αποφασιστικότητά τους για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση… χωρίς εκπτώσεις και συμβιβασμούς…  
  • Και θα πρέπει εδώ να γίνει παρενθετικά κι ένας παραλληλισμός με την κατάσταση στην Κύπρο και κάποιους «ανένδοτους» και «σούπερ πατριώτες» που δεν θέλουν να ακούσουν για ένα συμβιβασμό με την Τουρκία, με το σύστημα στην ουσία και τον ιμπεριαλισμό, προκειμένου να δημιουργηθούν οι συνθήκες για επανένωση του τόπου και του λαού.
  • Ιδανικές λύσεις του Κυπριακού, λύσεις που θα εξαφανίζουν την Τουρκία από την εξίσωση και θα εφαρμόζουν στην Κύπρο απόλυτα και ανόθευτα τα ανθρώπινα δικαιώματα, μπορεί να σκεφτεί ο καθ’ ένας μας.
  • Παρόλα αυτά, η κυπριακή Αριστερά δεν έπεσε ποτέ στην παγίδα του μαξιμαλισμού, της άρνησης και της περιχαράκωσης σε σχέση με το πρόβλημα εισβολής και κατοχής, αν και δεν έπαψε ούτε στιγμή να τονίζει το ρόλο του ΝΑΤΟ και των ακροδεξιών του οργάνων σε Κύπρο, Ελλάδα και Τουρκία.
  • Τα ίδια δεν μπορούν παρά να ισχύουν και στα υπόλοιπα συστημικά αδιέξοδα τα οποία αντιμετωπίζουν οι λαοί: Δεν μπορούμε να προτείνουμε προγράμματα και λύσεις που θα έχουν εφαρμογή σε ένα ιδανικό περιβάλλον, χωρίς δηλαδή να μας απασχολεί η πορεία που θα μας οδηγήσει εκεί και το τι θα αντιμετωπίσουμε.
  • Και είναι γεγονός πως στην περίπτωση του ΚΚΕ και όσων υποστηρίζουν τη γραμμή και την τακτική του στις μέρες μας, οι σελίδες που περιγράφουν την περίοδο μεταξύ του αντιλαϊκού σήμερα και του φιλολαϊκού αύριο, παραμένουν κενές!
  • Το μόνο που φιλοτιμούνται να μας υποδείξουν οι σύντροφοι είναι να συσπειρωθούμε γύρω από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ και να κλείσουμε τα αφτιά στα σειρήνες άλλων αριστερών σχηματισμών γιατί αργά ή γρήγορα θα αποδειχθούν απαξάπαντες σε προδότες του λαού…
  • Το κόμμα στην ουσία ισχυρίζεται πως με την οργάνωση στους χώρους δουλειάς και στις συνοικίες μας, με τις πορείες και άλλες εκδηλώσεις, θα ανοίξει ο δρόμος για τη λαϊκή-εργατική εξουσία και τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Και είναι λογικό και μεις με τη σειρά μας να αναρωτιόμαστε μεγαλοφώνως:
  • ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ; ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΠΟΙΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΩΝ ΘΕΣΜΩΝ;
  • ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ, ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΘΕΙ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ;
  • ΠΟΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΩΝ ΜΑΖΩΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΗ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΘΕΙ ΤΑ ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ;
  • ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ- ΝΕΩΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΩΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ (ΙΤΑΛΙΑ, ΚΥΠΡΟ, ΤΟΥΡΚΙΑ Κ.Ο.Κ.) ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΣ ΔΙΕΘΝΗ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ; 
  • Ελπίζω να μη σας πήρα τ αυτιά, αλλά δεν γίνεται φίλοι και σύντροφοι να μιλάμε για την «επόμενη μέρα», χωρίς να εξηγούμε στον κόσμο πως η «προηγούμενη μέρα» θα σημαδευτεί αναπόφευκτα από τη βίαιη αντίδραση του κατεστημένου μέσα και έξω από τη χώρα.
  • Αυτού, που έχει στήσει με πολλή προσοχή ένα ξεκάθαρα αντικομουνιστικό στρατό και «σύστημα ασφάλειας» για εφτά τουλάχιστον δεκαετίες, έτοιμου ανά πάσα στιγμή να επέμβει έτσι ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρέκκλιση.
  • Αυτού που έχει οργανώσει πολυεπίπεδα κοινωνικά, μιντιακά και κρατικά αναχώματα με απώτερο ακριβώς στόχο και σκοπό να διατηρήσει το καθεστώς σε ευνοϊκή θέση απέναντι στην αμφισβήτηση και τη λαϊκή πάλη.
  • Να τα λέμε όλα σύντροφοι. Η κρατική και δημόσια γενικότερα μηχανή –ακόμα και τα κρίσιμα πόστα του ιδιωτικού τομέα- έχουν αλωθεί εδώ και δεκαετίες από τα συστημικά κόμματα που με τη σειρά τους οργάνωσαν μια σχέση αλληλεξάρτησης με μικροαστικά-βολεμένα στρώματα της κοινωνίας, σε συνεργασία με τους εκκλησιαστικούς θεσμούς και τους τοπικούς άρχοντες μέσα και έξω από τα αστικά κέντρα.
  • Αλήθεια, από αυτά τα στρώματα περιμένουμε άραγε να συμμετέχουν σε απεργίες διαρκείας, να στραφούν κατά της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης και των αποικιοκρατών, να παραλύσουν το κράτος και να το καταλάβουν;
  • Από αυτό τον στρατό, τον φύσει και θέση αντικομουνιστικό και αντεργατικό, από αυτή την αστυνομία που έχει πιαστεί στα πράσα ουκ ολίγες φορές να συνεργάζεται με την εμπροσθοφυλακή του φασισμού, περιμένουμε να περάσουν στην άλλη πλευρά του ποταμιού ή να ανεχτούν και να συμβιβαστούν με την ανατροπή; 
  • Κι αν το κάνουν, τι θα σημαίνει αυτό; Πως έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί ή πως απλά επιλέγουν το στρατόπεδο των νικητών έχοντας τη δική τους καθεστωτική ατζέντα;
  • Οι μισές αλήθειες και η αλλοίωση της πραγματικής κι αντικειμενικής κατάστασης πραγμάτων μέσα σε μια κοινωνία, δεν αποτελούν φυσικά γνωρίσματα του ιστορικού υλισμού και της διαλεκτικής.
  • Ας είμαστε ειλικρινείς. Νησίδες καθαρού σοσιαλισμού στον παγκόσμιο χάρτη, δεν μπορούν να υπάρξουν. Θα τις καταπιεί το σκοτάδι, όσες αντιστάσεις κι αν προβάλουν.
  • Ο μόνος δρόμος που βρίσκεται μπροστά στην Αριστερά, τους κομμουνιστές, «ορθόδοξους», τροτσκιστές, μαοϊστές, ελευθεριακούς και όπως αλλιώς προσδιορίζεται ο κάθε σύντροφος ξεχωριστά ή οργανωμένα, είναι ο δρόμος των δημοκρατικών-αντιφασιστικών-αντιμονοπωλιακών και φιλεργατικών μετώπων.
  • Της συμμαχίας και της πολιτικής συνεργασίας με τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη, αυτής που δεν τα κάνει πλακάκια με το φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, και που δεν έχει πρόβλημα να συμπορευτεί με τα σφυροδρέπανα.
Εφικτές λύσεις προσαρμοσμένες στο εδώ και το τώρα
  • Η μοναδική προοπτική προόδου και αντίστασης που θα κρατήσει ανοικτό το πεδίο για το σοσιαλισμό, βρίσκεται, θα το ξαναπώ κι ας γίνομαι βαρετός, στο παράδειγμα δημοκρατικών μετώπων εξουσίας στη Βενεζουέλα και τις υπόλοιπες χώρες που συμμετέχουν στην ALBA.
  • Αν υπάρχει σήμερα μια σοσιαλιστική διεθνής, αυτή είναι η ALBA, η Μπολιβαριανή οικονομική και πολιτική συμμαχία που συνίδρυσαν το 2004 οι Φιντέλ Κάστρο και Ούγκο Τσάβες εκπροσωπώντας την Κούβα και τη Βενεζουέλα αντίστοιχα και που τώρα αριθμεί 11 χώρες, μεταξύ των οποίων η Βολιβία, η Νικαράγουα και ο Ισημερινός. 
  • Κι αν υπάρχει σήμερα μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, αυτή είναι η Κούβα, μια χώρα που κάτω από την οικονομική, στρατιωτική και ιδεολογική πίεση των αποικιοκρατών, βρίσκει καταφύγιο κι ελπίδα στα δημοκρατικά κινήματα της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής.
  • Ευτυχώς, ο Κάστρο και το ΚΚ της Κούβας, όπως και το ΚΚ της Βενεζουέλας, δεν έχουν τα μυαλά των συντρόφων μας του ΚΚΕ και κάποιων εδώ στην Κύπρο που προσβλέπουν σε μια ανάλογη ιδεολογικοπολιτική κατάσταση. Γιατί αν τα είχαν, δεν θα γύριζαν να δουν τον Τσάβες…
  • Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, πότε άραγε αναγνώρισαν οι πολυγραφότατοι κατά τ’ άλλα υποστηρικτές της γραμμής του ΚΚΕ, όπως αυτή παρουσιάζεται τα τελευταία 5-10 χρόνια, τη συμβολή του δημοκρατικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος της Βενεζουέλας στην υπόθεση του σοσιαλισμού και της ειρήνης;
  • Έχω πολλά τέτοια ερωτήματα αλλά έγραψα αρκετά και θα σας αφήσω, εφόσον μου κάνατε παρέα μέχρι εδώ, με ένα αγαπημένο μου των Κατσιμιχέων από τα 80s, τη «συνέλευση των ποντικών».
  • Λοιπόν το τραγουδάκι τελειώνει κάπως έτσι: «Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες τότε και μόνο όταν είναι εφικτές, άμα δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις, άστες καλύτερα καθόλου μην τις λες…»
  • Υ.Γ.1: Το ιστολόγιο χαιρετίζει τις προσπάθειες για σύμπτυξη μετώπου του ΟΧΙ στην Ελλάδα μετά και τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησης Τσίπρα, και όλες τις οργανώσεις ή τα πρόσωπα που προτίθενται να διερευνήσουν τη δυνατότητα για ένα μαζικό κίνημα ανεξαρτησίας και αλλαγής που αμφισβητεί ανοικτά τις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές ενώσεις.  
  • Υ.Γ.2: Η παρούσα ανάρτηση ας θεωρηθεί κι από τους φίλους της φιλομπολιβαριανής αλλά και φιλοΚΚΕ (θεωρώ πως υπάρχει αντίφαση εδώ) ιστοσελίδας Αγκάρρα, ως η δική μου, καθυστερημένη -ανεπίσημη φυσικά αφού τη δημοσιεύω εδώ κι όχι εκεί- τοποθέτηση στο κάλεσμά τους για σχετικά κείμενα.   
  • Υ.Γ.3: Αξίζει, όπως πάντα άλλωστε, να διαβάσετε την τελευταία ανάρτηση του Anef_Oriwn που καταπιάνεται με πολλά και ενδιαφέροντα, και ειδικά με ένα κρούσμα χαφιεδισμού που κάνει βόλτες στη κυπριακή μπλογκόσφαιρα βάζοντας στόχο τον ίδιο αλλά και τον υποφαινόμενο...  

7 Αυγούστου 2015

Οι απαράδεκτοι

Τι έγινε ρε παιδιά;
  • Από τις 22 Ιουνίου έχω να γράψω. Μια βδομάδα περίπου πριν από την εξαγγελία δημοψηφίσματος από την μνημονιακή –και με τη βούλα πλέον- διακυβέρνηση με κορμό το Σύριζα, και δυο πριν από το περήφανο ΟΧΙ της ελληνικής κοινωνίας.
  • Αυτής, που θέλει να πιστεύει ακόμα πως μπορεί να γίνει κάτι ουσιαστικό με την πολιτική και την κινηματική δράση.
Δεν έχω καταλάβει δυο πράγματα από την όλη κατάσταση που ακολούθησε:
  1. Γιατί ο Σύριζα και ειδικά η ομάδα που πλαισιώνει τον Τσίπρα, επέλεξε να πάει σε δημοψήφισμα εφόσον δεν είχε καμιά διάθεση να προκαλέσει τριγμούς σε αυτό που πολλές φορές περιέγραψαν οι ίδιοι ως μια στρέβλωση του ευρωπαϊκού-δημοκρατικού οράματος;
  2. Και γιατί το ΚΚΕ δεν βρήκε τους τρόπους να συνταχθεί στην κάλπη με το -ημιαφυπνισμένο έστω και για λόγους συζήτησης- κομμάτι της κοινωνίας που συνειδητοποιεί από λίγο έως πολύ πως δεν πάει άλλο με το ευρωσύστημα;
Τραγέλαφος εις διπλούν
  • Η εικόνα που τελικά μπορεί να σχηματίσει κάποιος από τη συμπεριφορά του Αλέξη Τσίπρα και της ηγεσίας γενικά στην Αθήνα μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, είναι τραγική και γελοία μαζί.
  • Λες και επιδίωξαν με το δημοψήφισμα να προχωρήσουν στην συνθηκολόγηση πάνω στις πλάτες του λαού. Να ευχόντουσαν ένα μοιρασμένο αποτέλεσμα το οποίο να χρησιμοποιούσαν ως άλλοθι και λαϊκή εντολή για υποταγή.
  • Αδυνατώ όμως παράλληλα να κατανοήσω τι εμπόδιζε το ΚΚΕ να κατέβει μαζί με την κοινωνία που αντιδρά και διεκδικεί, ενισχύοντας το ΟΧΙ με όλες του τις δυνάμεις, τις ίδια ώρα που ανοικτά και θαρρετά θα προειδοποιούσε για τα όρια του Σύριζα και την ενωσιακή (και ΝΑΤΟΪκή) του προσήλωση.
  • Ήταν μια ευκαιρία συμπόρευσης με το σύνολο της σκεπτόμενης μερίδας του λαού, μια βάση πάνω στην οποία θα μπορούσαν να οικοδομηθούν πλατύτερα δημοκρατικά μέτωπα και να έρθει το κόμμα σε επαφή με κόσμο και πολιτικά στελέχη που θέλουν το κάτι παραπάνω.
  • Η στάση του ΚΚΕ απέναντι στην κοινωνία που δείχνει διάθεση να αμφισβητήσει τα καθιερωμένα και τους μονόδρομους, ήταν ακόμα μια φορά αποκαρδιωτική.  
  • Δεν πάμε πουθενά μ’ αυτές τις λογικές και τις τακτικές σύντροφοι, νιώθω υποχρέωσή μου να το επαναλάβω και να επιμείνω σ’ αυτό.
  • Αλλοίμονο αν μπροστά στη δυνατότητα ή την πιθανότητα, έστω και την αμυδρότερη, τριγμών και ρωγμών στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, τα κομμουνιστικά κόμματα να αντιδρούν και να σχεδιάζουν με αυτό τον αυτιστικό τρόπο.
  • Δεν είναι αυτή η ιστορία μας. Δεν θα πετύχουμε τίποτα μ αυτή την περιχαράκωση. Δεν οδηγεί πουθενά.
Για την Αριστερή αντιπολίτευση
  • Για το Σύριζα πλην Αριστερής πλατφόρμας και άλλων εδώ κι εκεί - μέσα και έξω από το κυβερνών και μνημονιακό πλέον κόμμα, από τη στιγμή που δεν έχουν τη διάθεση ή την ιδεολογική ανάγκη να αμφισβητήσουν τη θέση της χώρας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αυτά που μπορούν να λεχθούν είναι πραγματικά λίγα.
  • Λεπτά μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ο Τσίπρας δήλωνε πεπεισμένος πως ο κόσμος που είπε ΟΧΙ δεν έδωσε εντολή για έξοδο από το ευρωσύστημα. Ερμήνευσε δηλαδή το αποτέλεσμα όπως ήθελε, ευαρεστώντας το καθεστώς και τα παπαγαλάκια του.
  • Η αλήθεια είναι άλλη φυσικά: Η κοινωνία, με ξεκάθαρα ταξικά και ιδεολογικά κίνητρα, έδειξε έτοιμη να ρισκάρει μέχρι τέλους, πιστεύοντας πως βρήκε και την αντίστοιχη πολιτική βούληση για μια πορεία ανυποταγής.
  • Κι εκεί ακριβώς έπρεπε να βρίσκεται τώρα το ΚΚΕ, να συλλέγει την απογοήτευση προς το πολιτικό σύστημα του ευρωμονόδρομου. Με την προϋπόθεση, εννοείται, πως βρέθηκε χωρίς αμφιταλαντεύσεις και κολλήματα στο πλευρό του πιο αποφασισμένου κομματιού της κοινωνίας, όταν αυτό βρήκε την ευκαιρία να εκφραστεί στις πλατείες και την κάλπη.
  • Εν τη απουσία του ΚΚΕ από όλη αυτή τη νέα κινηματική ζύμωση – αφού θέτει ως προαπαιτούμενη τη συμπόρευση με το ΚΚΕ και όχι τη συμπόρευση του ΚΚΕ με την ευρύτερη δημοκρατική παράταξη – είναι λογικό να αφεθεί σε άλλους ο χώρος για αυτή την πρωτοβουλία.
  • Την ώρα που συμβαίνει αυτό, όταν δηλαδή η Αριστερή πλατφόρμα του Σύριζα προσπαθεί να υπερασπιστεί το ΟΧΙ της κοινωνίας και να κτίσει πάνω σε αυτό ένα δημοκρατικό μέτωπο με αντιΝΑΤΟϊκό και ανεξαρτησιακό γενικά χαρακτήρα, οι φίλοι του ΚΚΕ στα μπλογκς βλέπουν στο πρόσωπο του Παναγιώτη Λαφαζάνη το νέο συστημικό ανάχωμα που θα παίξει το βρώμικο ρόλο της προδοσίας του λαού.
  • Η Αριστερή πλατφόρμα, ο Κώστας Λαπαβίτσας και άλλοι οργανωμένοι ή όχι που χλευάζονται από την ηγεσία του ΚΚΕ και τους αποδίδονται κακές προθέσεις και αντικομουνισμός, αντιπροσωπεύουν κατά τη δική μου εκτίμηση τον μοναδικό κίνδυνο αυτή τη στιγμή για το κατεστημένο στην Ελλάδα, συνεπακόλουθα στην Ευρώπη αλλά και στην Κύπρο σε κάποιο βαθμό.
  • Ήταν και είναι η πραγματική αντιπολίτευση όπως επεσήμανα από το Φλεβάρη σε κάποιο σχόλιο σε ανάρτηση μέσα σε διάλογο με φίλο του ΚΚΕ («Αριστερή αντιπολίτευση στο Σύριζα δεν θα κάνει το ΚΚΕ όπως υποψιαζόταν ή ανέμενε, αλλά η αριστερή αντιπολίτευση μέσα στο Σύριζα!»), και είναι λογικό να συγκεντρώνουν τα πυρά των συστημικών ΜΜΕ και της Δεξιάς.
  • Δεν ξέρω αν και κατά πόσο εδώ στην Κύπρο, οι φίλοι και μέλη του ΑΚΕΛ αλλά και ο κόσμος της Αριστεράς γενικά, κατανόησαν με αφορμή το δημοψήφισμα και την πολιτικοκοινωνική κατάσταση τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα τη λανθασμένη τακτική του ΚΚΕ, την ίδια ώρα που αναγνωρίζουν την χρησιμότητα της ανυποχώρητης αντιιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής, σοσιαλιστικής του τοποθέτησης.
  • Αυτό, θα το ξαναπώ, όλοι έχουμε άλλωστε το δικαίωμα της άποψης, δεν είναι μαρξισμός-λενινισμός. Ούτε καν σταλινισμός.
  • Δεν γίνεται να αποτελούν άλλοι το φόβητρο των μικρομεγαλοαστών στις συγκεντρώσεις του ΝΑΙ και να τρομάζουν το σταλινισμό του Σύριζα και του Λαφαζάνη πχ, περισσότερο απ το δικό μας!
  • Κάτι δε πάει καλά σύντροφοι… Μήπως τους γινόμαστε υπερβολικά βολικοί;
  • Γιατί εδώ στην Κύπρο κτίζουμε ενωτικές πλατφόρμες μίνιμουμ συναντίληψης και διεκδίκησης με φορείς που αποδειγμένα και πλειστάκις ξεπούλησαν το δημόσιο συμφέρον και τους συνδικαλιστικούς αγώνες…
  • Δεν εγκαταλείπουμε όμως σε καμιά περίπτωση τον αγώνα για την ενότητα των ευρύτερων δημοκρατικών δυνάμεων και της διάχυσης των αντιιμπεριαλιστικών-αντιφασιστικών-ταξικών θέσεων του κόμματος στην σκεπτόμενη κοινωνία.
  • Ή εμείς εδώ με τις ανοικτές πλατφόρμες, είτε εσείς εκεί με τις χωριστές πορείες και συγκεντρώσεις, με την περιχαράκωση και το δόγμα «ελάτε εσείς - εδώ το φως το αληθινόν», τα κάνουμε θάλασσα…
  • Και είναι βασικό να το ξεκαθαρίσουμε πριν κάνουμε οποιαδήποτε σκέψη, πόσο δε συζήτηση για το μέλλον της Αριστεράς και για σοσιαλισμό.
Ο σοσιαλισμός δεν είναι νομοτέλεια  
  • Ο ηγετικός ρόλος του κόμματος στις εξελίξεις δεν μπορεί να τίθεται ως προαπαιτούμενο και εκ των ων ουκ άνευ αλλά να αποδεικνύεται κάθε φορά στην πράξη και σε κάθε κρίσιμη καμπή.
  • Το κόμμα πηγαίνει στις μάζες εκεί όπου εκδηλώνονται μαζικά, δημοκρατικά και πολιτισμένα για δίκαια, έστω και ελλιπή αιτήματα. Δεν περιμένουμε τις μάζες να προσπεράσουν τον κάθε κομπογιαννίτη των λαϊκών αγώνων και να συνταχθεί με το κόμμα μας μετά από άπειρες διαδικασίες δοκιμής και λάθους.
  • Ο κόσμος αυτός δεν θα μας εμπιστευτεί ποτέ αφού στην ουσία δεν εισέπραξε και ποτέ την κομματική κατανόηση για τις περιορισμένες του δυνατότητες μέσα στις συγκεκριμένες αυτές συνθήκες. Συνθήκες που ελαχιστοποιούν την πολιτικοποίηση και ειδικά την ταξική/ διεθνιστική φιλοσοφία και που ευνοούν τη συντήρηση και την αντεπαναστατικότητα.
  • Επιμένω, και κλείνω, στο δρόμο των δημοκρατικών –αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων εξουσίας της Νότιας Αμερικής, στο δρόμο που προσπαθεί να δημιουργήσει το ΑΚΕΛ εδώ στην Κύπρο, σε συμμαχία με κεντρώες πολιτικές δυνάμεις με αντιφασιστικά και αντινεοφίλ αντανακλαστικά.
  • Με πρόσωπα και οργανωμένες ομάδες ή συντεχνίες που θέλουν να οικοδομήσουν αντιστάσεις, σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο, σε συμμαχία με τους ανθρώπους της αξιοπρέπειας, της γνώσης και του οράματος.
  • Τους ανθρώπους της δικαιοσύνης και της ειρήνης που σίγουρα βρίσκονται παντού, σ όλες τις ταξικές και ιδεολογικές διαστρωματώσεις ακόμα και μέσα στους αστούς και τους επιχειρηματίες.
  • Ο σοσιαλισμός είναι πρώτα απ όλα ένα πολιτικό βίωμα ενότητας όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, των υγιών – αντεθνικιστικών συνειδήσεων που τιμούν τους λαϊκούς αγώνες και τη συνεισφορά της Αριστεράς γενικότερα στην πρόοδο του πολιτισμού.
  • Δεν είναι κάτι που θα ‘ρθει ως νομοτέλεια και αναπόδραστα αλλά θα είναι το αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης και της συμπόρευσης του κόμματος και της δημοκρατικής παράταξης.
  • Της παράταξης που παίρνει σε κρίσιμες καμπές ταξικής και ιδεολογικής αναμέτρησης, τη θετικότερη υπό τις περιστάσεις, θέση και στάση.

21 Ιουνίου 2015

Κυπριακά τζιαι σταράτα! Άλλη μια φορά για το σημερινό ΚΚΕ... και τις "στραβάρες" του

  • Ο δοσιλογισμός και ο γερμανοτσολιαδισμός στα φόρτε του τα τελευταία 24ωρα στην Ελλάδα. Όπως ακριβώς ήταν και είναι και στην Κύπρο.
  • Τα φαινόμενα είναι ίδια και απαράλλακτα με την περίοδο 2011-2013 στην Κύπρο. Μια κυβέρνηση, στην ουσία κεντρώα, να διαπραγματεύεται με γνώμονα την υπεράσπιση των πολλών, να αντιστέκεται και να αποκαλύπτει το στημένο χρεοστάσιο, απέναντι σε μια αδίστακτη κατάσταση στο εξωτερικό αλλά και στο εσωτερικό.
Άριστα δέκα στο ψέμα και την υποταγή!
  • Το ιστολόγιο χαιρετίζει και συμπαραστέκεται με όλες τις δημοκρατικές κινητοποιήσεις στην Ευρώπη που διεκδικούν τον τερματισμό των πολιτικών λιτότητας με αφορμή το ελληνικό ζήτημα και τις αντιστάσεις της Αθήνας.
  • Σίγουρα, εμείς της «ορθόδοξης» Αριστεράς, αυτής που χώρισε τα χωράφια της «από του 90 τις αρχές» με την «ανανεωτική» και ευρωπαϊκή Αριστερά (αυτήν του Μάαστριχτ, που δηλώνει μέχρι και τώρα την προσήλωσή της στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ), δεν είχαμε ποτέ καμιά αμφιβολία για τον χαρακτήρα και τις μεθόδους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή των «θεσμών».
  • Ο μύθος της ένωσης που μπορεί να αλλάξει εκ των έσω ή που τα πολιτικά ισοζύγια στο εσωτερικό της θα την κάνουν πιο ανθρώπινη, έχει καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος μπροστά στα μάτια των απογόνων του ευρωκομμουνισμού.
  • Το ομολογούν τα ίδια τα ανώτερα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης: δεν τους επιτρέπουν ούτε καν να καταθέσουν τις προτάσεις τους, όπως διατάσσουν οι μη εκλεγμένοι - ψυχροί εκτελεστές της Κομισιόν, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ.
  • Την  ίδια όμως ώρα που επισυμβαίνει αυτό, όταν η κυβερνώσα πλέον «ανανεωτική αριστερά» βλέπει τη θεωρία της να καταρρέει συθέμελα, όταν όλο και περισσότεροι δημοκράτες αποφασίζουν να πουν «όχι στο ευρώ πάση θυσία» και να αντιπαρατεθούν με την ακροδεξιά και αντικομμουνιστική στην ουσία κινητοποίηση, το ΚΚΕ αδυνατεί και πάλι να πάρει μια χρήσιμη πολιτική στάση. Τόσο για το κίνημα, όσο και για την χώρα και την Ευρώπη.
  • Η θέση του κινήματος αυτή τη στιγμή, και για όλη την προηγούμενη περίοδο, έπρεπε να είναι μαζί με τις κινητοποιήσεις της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης ενάντια στον αυταρχισμό της ΕΕ και των θεσμών.
  • Το λαϊκό αίτημα των σκεπτόμενων ευρωπαίων για τερματισμό των πολιτικών λιτότητας (austerity-αυστηρότητας) δεν είναι σίγουρα ολοκληρωμένο και δεν μπορεί να καλύπτει απόλυτα τους κομμουνιστές. Είναι όμως μια κοινή πλατφόρμα στην οποία μπορούν να μπουν πιο προχωρημένες θέσεις και να οικοδομηθεί μια σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων με δημοκρατική συνείδηση και αγωνιστικότητα, και του κόμματος.
  • Όχι μόνο βαδίζουμε μαζί με τα μη ολοκληρωμένα αλλά δίκαια λαϊκά αιτήματα και για όσο κινούνται στις κατευθύνσεις που θα επιθυμούσαμε, αλλά πρωτοστατούμε στη διακήρυξη και τη διεκδίκησή τους. Αυτός είναι ο (καθαρός) Λενινισμός και τριτοδιεθνισμός, κι όσο και να το παλεύουν κάποιοι (που επειδή έχουν το όνομα, νομίζουν πως έχουν και τη χάρη), δεν μπορούν να διαστρεβλώνουν επ’ αόριστο την επιστήμη και τη διαλεκτική.
  • Όσο το κίνημα ενάντια στη λιτότητα και τους «θεσμούς» φουντώνει, όσο μπαίνει λάδι στην ταξική φωτιά και μεγιστοποιούνται οι αντιθέσεις μεταξύ των αστών και των υπολοίπων, τόσο ανοίγονται προοπτικές για ολοκλήρωση των αιτημάτων.
  • Το θέμα είναι να βρίσκεσαι εκεί, κι όχι αλλού, σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο δεν υπάρξει ταξική και ιδεολογική ρήξη μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε μεταξύ της εσωτερικής τρόικας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι-μεγαλοαστοί, ακροδεξιοί, εθνικιστικοί, αντικομμουνιστικοί κύκλοι, πληρωμένα ΜΜΕ και παπαγαλάκια) και της κυβέρνησης.
Όταν μια φιλελεύθερη  κυβέρνηση απειλεί με σταλινισμό τους έλληνες!
  • Ναι, το ιδεολόγημα «υπάρχει μια καλύτερη Ευρώπη» στα πλαίσια αυτής της αρχιτεκτονικής και ιδεολογικής κατεύθυνσης που εξισώνει το φασισμό και την ΕΣΣΔ, που μετατρέπει την αντιφασιστική νίκη σε «μέρα της Ευρώπης» και δεν διστάζει να στηρίζει ξεκάθαρα νεοναζιστικές κυβερνήσεις προκειμένου να παίξει τα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια του «μεγάλου αδελφού», μας έχει τελειώσει.
  • Τώρα είναι η ώρα της δικαίωσης που πρέπει να μεταφραστεί σε συμμαχία με όλες τις δυνάμεις που λένε και εννοούν το «φτάνει πια».  Στο δρόμο με κάθε ένα και κάθε μια που συνειδητοποιεί την αχρειότητα και τη δολιότητα του ευρωσυστήματος και των υποτακτικών του στο εσωτερικό.
  • Στο δρόμο και στο δίκτυο μαζί του για να του πούμε πως σκέφτεται σωστά, πως έχει κάνει την αρχή αλλά δεν αρκεί. Πως πρέπει να κάνει το βήμα παραπάνω, να ζητήσει περισσότερα, να ρίξει κόκκινο στη νύχτα αν θέλει να δώσει αξία στη ζωή και την ύπαρξη.
  • Το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία είναι, επτά και πλέον δεκαετίες μετά την αντιφασιστική νίκη και τον εμφύλιο στην Ελλάδα, ξανά επίκαιρο.
  • Ούτε το ΕΑΜ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο), ούτε ο ΕΔΕΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός) ούτε και ο ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας) αργότερα, δεν προέταξαν τα τελικά τους ζητούμενα ως προϋποθέσεις συμμαχίας με τους δημοκρατικούς ανθρώπους.
  • Και μόνο από την ονοματολογία που επιλέχθηκε, ο καθ ένας μπορεί να συμπεράνει και την πολιτική τακτική που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία αλλά και το εύρος ή και τις δυνατότητες που απέκτησαν.
  • Πρέπει να κερδηθούν οι δημοκρατικές, ανεξαρτησιακές, απελευθερωτικές μάχες πριν ωριμάσουν οι συνθήκες και οι συνειδήσεις για κάτι ανώτερο. Είναι προϋπόθεση και προαπαιτούμενο.  Και σ’ αυτές τις μάχες, οι κομμουνιστές δεν πρέπει να είναι απλά παρόν, αλλά να βρίσκονται στην πρωτοπορία.
  • Οι παράλληλες πορείες και συγκεντρώσεις, η αδυναμία και η φοβία της συνύπαρξης με τον κόσμο εκτός ΚΚΕ που θέλει, έστω και θολά, μια κάποια διαφοροποίηση, που νιώθει στο πετσί του την κοινωνική αδικία… με ξεπερνούν…
  • Σηκώνω τα χέρια ψηλά σ’ αυτή την απροκάλυπτα αντιΜαρξιστική, αντιΛενινιστική και εν γένει αντιδιαλεκτική προσέγγιση της μορφής του πολιτικού αγώνα που γίνεται από το σημερινό ΚΚΕ και τους οπαδούς του στο διαδίκτυο, η οποία προσπαθεί να εισχωρήσει, χωρίς ιδιαίτερη ευτυχώς επιτυχία, μέσα στον αριστερό κυπριακό διάλογο.
  • Η κουβανική επανάσταση δεν είχε δεδηλωμένο σοσιαλιστικό χαρακτήρα όταν ο Τσε ανδρωνόταν ως η σημαντικότερη κομμουνιστική φυσιογνωμία της Αμερικής και του σύγχρονου κόσμου.
  • Και ούτε ο Τσάβες, δεν έκτισε τις αντιιμπεριαλιστικές αντιστάσεις στη Λατινική και τη σύζευξη συμφερόντων με τη σοσιαλιστική Κούβα, βάζοντας την άμαξα μπροστά από το άλογο.   
Στη Γαλλία σήμερα υπέρ της Ελλάδας για αντίσταση ενάντια στη λιτότητα και το φασισμό
  • Αν η κυβερνώσα πλέον «ανανεωτική» Αριστερά μας απογοητεύει πολλές φορές (που ήταν και αναμενόμενο) με τις αντιφατικές επιλογές και κινήσεις της, το σημερινό ΚΚΕ μας πνίγει στην απόγνωση και την απελπισία.
  • Το κόμμα φυσικά, ευελπιστεί να επισυμβεί το πιθανότερο στον Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, να εξαναγκαστεί σε εξευτελισμό από τους ευρωπαίους και να παραμείνει στην εξουσία για να εφαρμόσει την πολιτική του νεκροθάφτη.
  • Τι θα γίνει όμως αν αρνηθεί να παίξει αυτό τον ρόλο; Αν καταφέρει να ανάψει φωτιές στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό νότο, διαταράσσοντας ταυτόχρονα τα γεωπολιτικά ισοζύγια;
  • Σε ποιον θα ανήκει η επόμενη μέρα στην Αριστερά, αν ο ΣΫΡΙΖΑ, ως μια γνήσια φιλελεύθερη πολιτική δύναμη, αρνηθεί να υπηρετήσει τους νέους αποικιοκράτες, το 4ο  ράιχ;
  • Και ποια θα ήταν η τελική επιρροή του ΚΚΕ αν αύριο-μεθαύριο είχαμε εκλογές με διακύβευμα την αντίσταση ή την υποταγή, με τον ΣΥΡΙΖΑ ως τον βασικό δημοκρατικό πυλώνα απέναντι στην ντόπια (μένουμε Ευρώπη τη λένε τώρα) συντήρηση;
  • Το λαϊκό παγκόσμιο κίνημα μεγαλούργησε και χαίρει της ιστορικής μας εκτίμησης, δεκαετίες μετά από τους μεγάλους του αγώνες, γιατί ακριβώς πρωτοστάτησε στον αντιφασισμό και τη δημοκρατική ενότητα, παίρνοντας έστω και για λίγο με το μέρος του τους αμφιταλαντευόμενους, από απλούς εργαζόμενους, πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες, μέχρι και γεωπολιτικούς συμμάχους απέναντι σε ένα κοινό εχθρό.
  • Η πρόταξη και ο μαξιμαλισμός, είναι όπως και να το κάνουμε αριστερισμός και ψευτοεπαναστατικότητα. Η Τρίτη διεθνής δεν εγκαταλείφτηκε από τον Στάλιν (που κατά τ’ άλλα ενδιαφέρει κάποιους να αποκατασταθεί) χωρίς λόγο και αιτία, μπροστά στο φασιστικό-γερμανικό κίνδυνο.
  • Ούτε φυσικά ήταν λανθασμένη η γραμμή των μετώπων που προηγήθηκε, ως απάντηση στην επικράτηση των ναζί στην Γερμανία.
  • Κάνω έκκληση στους συντρόφους φίλους, οπαδούς και μέλη του ΚΚΕ, να αποδεχτούν πως υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα να έχουν κάνει σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία (από το 2010 ειδικότερα και μετά) σοβαρά λάθη τακτικής και πολιτικής πάλης.
  • Η εκτίμησή μου είναι πως αυτή η στάση θα προκαλέσει αναπόφευκτα την δραματική συρρίκνωση και περιθωριοποίηση του ιστορικού  λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα, τη στιγμή που οι υπερασπιστές και προπαγανδιστές της σημερινής γραμμής του, νιώθουν το ιστορικό βάρος και καθήκον να μας διαπαιδαγωγήσουν και να μας εκπαιδεύσουν σε αποτελεσματικές κομμουνιστικές τακτικές…
  • Στραβάρα μες στα μμάθκια τους! Κυπριακά τζιαι σταράτα.    

19 Ιουνίου 2015

Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για το ΣΥΡΙΖΑ - 2

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη...
  • Εντάξει. Η ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι μια αριστερή κυβέρνηση. Είναι όμως η αριστερότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι μια φιλελεύθερη – «κεϋνσιανή» κυβέρνηση με αριστερή συμμετοχή, που στα μάτια της ευρωχούντας των τραπεζιτών, των πολυεθνικών και των ντόπιων αστών φαντάζει κομμουνιστική.
  • Εμείς προειδοποιήσαμε από τις 31 Γενάρη τους συντρόφους της αριστερής πλατφόρμας που συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα, να έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα: «Το λάθος που δεν πρέπει να κάνει, είναι να θεωρεί πως το ακροδεξιό παρακράτος και τα επιχειρηματικά συμφέροντα θα συμβιβαστούν με την ανάληψη των ανώτατων θεσμικών οργάνων από αριστερούς, παίζοντας τίμια το παιχνίδι της δημοκρατίας. Οι αγορές και οι δανειστές, τα παπαγαλάκια του μονόδρομου και οι οπαδοί της υποταγής, ξέρουν κι άλλα μονοπάτια».
  • Στο ίδιο σημείωμα παρατήρησα επίσης πως «ούτε και η ελάχιστη κεϋνσιανή μεταρρύθμιση στο νότο, δεν μπορεί να περάσει εύκολα από τους πιστωτές, τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ και τους κολαούζους τους. Χρειάζεται να αμφισβητηθούν και να κτυπηθούν πολλά φαινόμενα και συμφέροντα -  η ίδια η τοποθέτηση της χώρας στο πολιτικό και στρατιωτικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ, η ακροδεξιά και οι τραπεζίτες, η διαφθορά και η διαπλοκή με το δημόσιο».      
  • Μια εβδομάδα μετά, στις 7/2, στην ανάρτησή μου με τίτλο «Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για το ΣΥΡΙΖΑ» έκανα τις εξής τρεις επισημάνσεις:
Στα πλαίσια του κοινού νομίσματος και των ενωσιακών θεσμών, δεν μπορούν να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές και ανατροπές της οικονομικής πολιτικής. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούν να συμβιβάσουν τα ασυμβίβαστα και αυτό θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο τις επόμενες μέρες και εβδομάδες.
Οι Γερμανοί δεν θα αποδεχθούν τους όρους της ελληνικής κυβέρνησης γιατί πολύ απλά θα δημιουργήσουν ένα κακό προηγούμενο που θα τεκμηριώνει τα αιτήματα όλων των υπόλοιπων. Θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν τετελεσμένα, θα χρησιμοποιήσουν κάθε προσφερόμενη μέθοδο για να πειθαναγκάσουν τη χώρα σε συνέχιση της προηγούμενης κατάστασης. 
Η μόνη δημοκρατική διέξοδος για τη κυβέρνηση Τσίπρα και για κάθε κυβέρνηση που θέλει να στερεώσει τις αντιστάσεις της, είναι αναγκαστικά η μη αναγνώριση μεγάλου μέρους του χρέους, με παράλληλη στροφή για έκτακτη χρηματοδότηση και διεθνή στήριξη από τη Ρωσία, την Κίνα και χώρες της Λατινικής.
  • Νομίζω πως το ιστολόγιο έχει επιβεβαιωθεί πλήρως ως προς τις εκτιμήσεις και τις επισημάνσεις του και οι οποίες έγιναν πριν καλά-καλά εγκατασταθεί στο Μαξίμου ο νέος Πρωθυπουργός.
  • Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την άρνηση του χρέους, την απεμπλοκή από το κοινό νόμισμα σε πρώτο στάδιο και το άνοιγμα σε άλλα οικονομικά κέντρα.
  • Φυσικά, το ζήτημα είναι η κοινωνική πλειοψηφία, η νεολαία, οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις του τόπου, να θέλουν πραγματικά να ακολουθήσουν μια πορεία αγωνιστικότητας και αξιοπρέπειας.
  • Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Μια γνήσια και πηγαία δημοκρατική αντίσταση μπορεί να ανοίξει κι άλλες προοπτικές που σίγουρα δεν θα έρθουν ποτέ στο προσκήνιο με την τακτική που επέλεξε να ακολουθεί τα τελευταία χρόνια το αυτοπαροπλισμένο και φοβικό ΚΚΕ. 

18 Ιουνίου 2015

Στην Αριστερά η ελπίδα… παντού!

Τουρκία, Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Κύπρος.
Οι προοδευτικές δυνάμεις στην πρωτοπορία για ένα κόσμο διαφορετικό, 
για δημοκρατία και ειρήνη.
  • «Η διεθνιστική Αριστερά αποτελεί το μοναδικό πραγματικό ανάχωμα στο φασισμό, την αυθαιρεσία των τραπεζιτών και των χρηματιστηρίων,  των πολεμοκάπηλων και των νέων αποικιοκρατών. Και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε μέρος της»

Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 12/6/2015
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Τουρκία. Το φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών -HDP, το πρώτο αριστερό κόμμα της χώρας που καταφέρνει να ξεπεράσει το απαγορευτικό όριο του 10% και να εισέλθει στο κοινοβούλιο παρά την καθεστωτική και τη συμμορίτικη τρομοκρατία, τις δολοφονίες και τις βομβιστικές επιθέσεις, δίνει ελπίδα στον τούρκικο και τον κάθε γειτονικό λαό, συμπεριλαμβανόμενου φυσικά και του κυπριακού.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Η ανοιξιάτικη εκλογική νίκη του αριστερού Μουσταφά Ακκιντζί αναπτερώνει τις ελπίδες για μια δημοκρατική λύση του κυπριακού, μακριά από ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές εγγυήσεις, χωρίς στρατούς, χωρίς κηδεμονίες και επεμβατικά δικαιώματα.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ισπανία. Οι συμμαχικές δυνάμεις της Αριστεράς και των κινημάτων, συνεπικουρούμενες από τη δυναμική παρουσία του Podemos («Μπορούμε») στα πολιτικά πράγματα της χώρας, σάρωσαν στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές σε μεγάλους και μικρούς δήμους, απειλώντας πλέον με ήττα τις συντηρητικές δυνάμεις της Ισπανίας στις επερχόμενες εθνικές εκλογές.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ιρλανδία. Το Αριστερό Sinn Fein φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις αλλά ιδιαίτερα από τις κοινωνικές και πολιτικές κινητοποιήσεις που εξελίσσονται στη χώρα, πως αποτελεί πλέον το φόβητρο των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων με τη δική του προοδευτική και αντιμνημονιακή ατζέντα.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην Ελλάδα. Με τις εκλογές του Γενάρη, οι έλληνες ψηφοφόροι αποφάσισαν να αντισταθούν στους φαύλους κύκλους των μνημονίων, τοποθετώντας το ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του οδηγού. Παρότι έγιναν πολλές υποχωρήσεις εκ μέρους της νέας ελληνικής κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις, η αλήθεια είναι ότι η αντίσταση που επιδεικνύεται απέναντι στους «θεσμούς» είναι πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα και ανανεώνει τις ελπίδες για ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο.
  • Στην Αριστερά η ελπίδα και στην ελεύθερη Κύπρο. Το ΑΚΕΛ ανανεωμένο, συσπειρωμένο, δυνατό, πρωτοπόρο στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, αποτελεί χωρίς αμφιβολία την ισχυρότερη  ελπίδα για τον εργαζόμενο λαό, για το δημόσιο συμφέρον, τη λύση του κυπριακού και την επόμενη μέρα σε μια ομόσπονδη επανενωμένη Κύπρο.
  • Η Κυπριακή και η ευρωπαϊκή Αριστερά, εμπνευσμένη από το σύγχρονο αγωνιστικό παράδειγμα των λαών της Νότιας Αμερικής και τις νίκες των δημοκρατικών κινημάτων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, ανοίγει το δρόμο για μια νέα εποχή, μακριά από τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά στεγανά, με στόχο το σοσιαλισμό και την κοινωνική δικαιοσύνη.
  • Η διεθνιστική Αριστερά αποτελεί το μοναδικό πραγματικό ανάχωμα στο φασισμό, την αυθαιρεσία των τραπεζιτών και των χρηματιστηρίων,  των πολεμοκάπηλων και των νέων αποικιοκρατών. Και είμαστε περήφανοι που αποτελούμε μέρος της.

10 Ιουνίου 2015

Αυτή είναι η ενωμένη Ευρώπη: Μια ακραία τραπεζιτική δικτατορία

  • «Η τοκογλυφία και η κερδοσκοπία των δανειστών και των χρηματιστηρίων σε Ευρώπη και Αμερική,  είναι στην ουσία η κινητήριος δύναμη πίσω από την αδιαλλαξία και την αντιδημοκρατικότητα των ισχυρών χωρών».
  • Οι δυνατοί της ευρωπαϊκής λυκοφωλιάς επενδύουν στη δουλικότητα και την υποταγή των «εταίρων» τους.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 5/6/2015
  • Όποια και αν είναι η συνολική εκτίμηση που κάνει ο καθένας για τις πολιτικές κατευθύνσεις που επέλεξε η νέα ελληνική κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα και το ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να τους αναγνωριστεί πως έχουν καταφέρει κάτι πραγματικά χρήσιμο για τους λαούς της Ευρώπης σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία.
  • Με την τακτική τους, Τσίπρας, Βαρουφάκης και η υπόλοιπη διαπραγματευτική ομάδα, έχουν αποκαλύψει τα όρια της δημοκρατικότητας και της δήθεν αλληλεγγύης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των λεγόμενων «θεσμών».
  • Οι εκβιασμοί, τα τελεσίγραφα και οι απειλές των Ευρωπαίων ηγετών και ειδικά του οικονομικού επιτελείου της Γερμανικής κυβέρνησης, η απαξίωση και η επιθετικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν της ελληνική πλευρά, έχουν πλέον κάνει ξεκάθαρο ακόμα και στους θετικά διακείμενους απέναντι στην Ένωση, πως οι δυνατοί της λυκοφωλιάς επενδύουν στη δουλικότητα και την υποταγή των «εταίρων» τους.
  • Ο Τσίπρας κάνει αυτό που δεν έκανε ο Αναστασιάδης το 2013 αλλά έκανε ο Χριστόφιας το 2012. Διαπραγματεύεται πραγματικά, τονίζοντας την ανάγκη η όποια συμφωνία να είναι βιώσιμη και ρεαλιστική, αφήνοντας χώρο για πραγματική ανάπτυξη και στήριξη του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων.
  • Η  νέα ελληνική κυβέρνηση, σε αντίθεση με την νυν κυπριακή αλλά σε αντιστοιχία με τη διακυβέρνηση της κυπριακής Αριστεράς που τόσο πολεμήθηκε από το εσωτερικό και το διεθνές κατεστημένο, υποδεικνύει στις ευρωπαϊκές ηγεσίες ένα πολύ απλό και βασικό κανόνα της αγοράς:
  • Πως χωρίς περιθώρια κρατικών επενδύσεων και με μείωση της αγοραστικής δύναμης για τους πολλούς, η επιδείνωση της ύφεσης στις χώρες που καταφεύγουν στους «μηχανισμούς» και τα «μνημόνια» είναι αναπόφευκτη.
Η ΝΕΑ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ
  • Η τοκογλυφία και η κερδοσκοπία των δανειστών και των χρηματιστηρίων σε Ευρώπη και Αμερική,  είναι στην ουσία η κινητήριος δύναμη πίσω από την αδιαλλαξία και την αντιδημοκρατικότητα των ισχυρών χωρών.  Τα δισεκατομμύρια των ευρωπαίων φορολογούμενων περνούν μέσα από την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του νότου, για να καταλήξουν σχεδόν «απείρακτα» στα ταμεία των μεγάλων τραπεζών.
  • Τα δανειστικά προγράμματα των μνημονίων στις «υποτελείς χώρες» έχουν στην κυριολεξία διασώσει τις γερμανικές και άλλες βορειοευρωπαϊκές τράπεζες που από το 2008, λόγω των δικών τους ανοιγμάτων στην αμερικάνικη αγορά, κινδύνευαν να τιναχτούν στον αέρα.
  • Αποκαλυπτική αυτής της πραγματικότητας, είναι η επισήμανση του μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΝΤ, εκπροσώπου της Βραζιλίας Πάολο Μπατίστα σε ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι τον περασμένο Μάρτη, πως «τα χρήματα δόθηκαν για να σωθούν  οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες όχι η Ελλάδα».
  • Όταν μια τέτοια καταγγελία γίνεται μέσα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τα λόγια μάλλον περιττεύουν.
  • Μεγάλο μέρος της οικονομικής μαύρης τρύπας που δημιουργήθηκε κατά την αμερικάνικη τραπεζιτική κρίση, μεταφέρθηκε στις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες και από εκεί, μέσω των ενωσιακών πολιτικών, στους «φτωχούς νότιους συγγενείς».
  • Οι χώρες μας είναι θύματα μια νέας αποικιοκρατικής επίθεσης με στόχο την οικονομική υποδούλωση της παρούσας και των επόμενων γενεών, την αφαίμαξη των λαών και την αρπαγή δημόσιου πλούτου. 
  • Αυτή είναι η ενωμένη Ευρώπη σήμερα. Μια ακραία τραπεζιτική δικτατορία των πολυεθνικών, στην οποία ακόμα και οι πιο κεντρώες πολιτικές και οικονομικές φιλοσοφίες στέλνονται στο πυρ το εξώτερον ως «κομμουνιστικές».   

28 Μαΐου 2015

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω

Επανένωση-Ανεξαρτησία-Ειρήνη
  • Απροβίβαστος για άλλη μια φορά έμεινε ο Νικόλας Παπαδόπουλος  
  • Εκλογή Ακιντζί: Κάποιοι δεν μπορούν να κρύβονται πλέον με ευκολία πίσω από τους κατοχικούς ηγέτες και την ποδηγέτηση των τουρκοκύπριων.
  • Ήρθε ο καιρός της λύσης για τους Κυπρίους -  Για την ανεξαρτησία, την αποστρατικοποίηση και την επανένωση της Κύπρου.
Του Στέλιου ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στη ΓΝΩΜΗ, 15/5/2015 
  • Το να αποκαλεί κάποιος, ιδιαίτερα αρχηγός κόμματος ή πολιτικό πρόσωπο, το Μουσταφά Ακιντζί ως «κατοχικό ηγέτη», σημαίνει πολύ απλά πως δεν έχει την ικανότητα να εκτιμήσει και να αναλύσει τις εξελίξεις στο Κυπριακό και την τουρκοκυπριακή κοινότητα.
  • Η αναφορά στον Ακιντζί ως κατοχικό ηγέτη έγινε ανήμερα των εκλογών στα κατεχόμενα από το Νικόλα Παπαδόπουλο, Πρόεδρο του ΔΗΚΟ, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συγκεκριμένα ο κ. Παπαδόπουλος αναρωτήθηκε «γιατί ακριβώς πρέπει να δώσει συγχαρητήρια στον Κατοχικό ηγέτη; Μας επέστρεψε τις περιουσίες μας»; 
  • Ο Ραούφ Ντενκτάς ή και ο Ντερβίς Έρογλου, ήταν σίγουρα κατοχικοί ηγέτες γιατί ακριβώς επένδυαν στην κατοχή, την παρουσία του τούρκικου στρατού, τους εποίκους και το τούρκικο βαθύ κράτος για να διαιωνίσουν τη διχοτόμηση.
  • Ο Μουσταφά Ακιντζί και σε ένα μεγάλο βαθμό ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ που βρέθηκε στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας την προηγούμενη δεκαετία, με κανένα τρόπο δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως ηγέτες που προσβλέπουν στην κατοχή και τη διαίρεση.
  • Το αντίθετο.  Η τουρκοκυπριακή δημοκρατική πλειοψηφία που κατάφερε τα τελευταία 15 χρόνια να θέσει το αίτημα απογαλακτισμού και χειραφέτησης από την Τουρκία, επιλέγοντας συνειδητά και  χωρίς αμφιταλαντεύσεις το κυπριακό της μέλλον, είναι στην ουσία η πρωτοπόρα δύναμη για την ειρήνη και τη συνεργασία στην Κύπρο.
  • Η εκλογή του Ταλάτ προηγούμενα και του Ακιντζί τώρα, είναι το αποτέλεσμα κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών στα κατεχόμενα που αναδεικνύουν το σημαντικό ιστορικό ρόλο της προοδευτικής τουρκοκυπριακής παράταξης.
  • Μιας παράταξης που έδωσε στην κυριολεξία και το αίμα της απέναντι στον τούρκικο εθνικισμό και την ποδηγέτηση της Άγκυρας.
ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ
  • Η εκλογή Ακιντζί αναγκάζει στην ουσία τους πολιτικούς χώρους που αντιτίθενται στην ομοσπονδιακή λύση, να μιλήσουν πιο ανοικτά για τα πραγματικά τους ζητούμενα. Μέχρι το 2004 κρύβονταν πίσω από την αδιαλλαξία του Ραούφ Ντενκτάς ενώ την περασμένη πενταετία «ένιωθαν ασφαλείς» με τη φανερή απροθυμία του Ντερβίς Έρογλου να συζητήσει με διάθεση λύσης.
  • Τώρα, με τη νέα ηγεσία στα κατεχόμενα, κάποιοι  βλέπουν πως δεν μπορούν με ευκολία να παίζουν με τις λέξεις και τα διττά νοήματα σε σχέση με τη διζωνική ομοσπονδία, αποφασίζοντας να διαχωρίσουν τη θέση τους. Η περίπτωση του Μαρίνου Σιζόπουλου και της ΕΔΕΚ είναι χαρακτηριστική και φανερώνει την άβολη θέση στην οποία βρέθηκαν τα κόμματα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου.
  • Η αλήθεια είναι πως η νέα διαδικασία που έχει ήδη ξεκινήσει, έχει ίσως τις περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας από οποιαδήποτε άλλη. Οι συνθήκες έχουν ωριμάσει για ένα συμβιβασμό που θα βάζει τον κυπριακό λαό στη θέση του οδηγού των εξελίξεων.
  • Η Αριστερά των δύο κοινοτήτων, οι δημοκρατικές μάζες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, επιμένουν στις συγκλίσεις Χριστόφια-Ταλάτ για διασταυρούμενη και σταθμισμένη ψήφο και στο αίτημα για αποστρατικοποίηση και ανεξαρτησία. Βασικές προϋποθέσεις μιας βιώσιμης λύσης και ενός ειρηνικού μέλλοντος.
  • Η διαφορά είναι πως αυτή τη φορά, τα δημοκρατικά αυτά αιτήματα θα τα υπερασπιστεί με μεγαλύτερη θέρμη ο τουρκοκύπριος διαπραγματευτής και όχι ο ελληνοκύπριος πρόεδρος με τις γνωστές ΝΑΤΟϊκές του αγκυλώσεις.
  • Ας είναι. Εμείς άλλωστε πάντα το λέγαμε, κι ας γινόμασταν στόχος του εθνικισμού και του κατεστημένου, πως προτιμούμε ένα Αριστερό τουρκοκύπριο από ένα Δεξιό ελληνοκύπριο Πρόεδρο.
  • Εμπιστευόμαστε την τάξη και την κοσμοθεωρία μας, την Αριστερά, το διεθνισμό και τον αντιιμπεριαλισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας, περισσότερο από την πολιτικοοικονομικά συμφέροντα, τη δυτικολαγνεία και τον σοβινισμό των ελληνοκυπρίων.

12 Μαΐου 2015

Λύση: Το παιχνίδι της ειλικρίνειας

Αριστερά, όπως κοιτάζουμε...
  • Ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο το Φλεβάρη του 2010, όταν η ΕΔΕΚ αποχωρούσε από το σχήμα της διακυβέρνησης Χριστόφια γιατί … φοβήθηκε μήπως οι συγκλίσεις που επιτεύχθηκαν με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ έφερναν μια συμφωνία στο κυπριακό.
  • Πέντε και κάτι χρόνια μετά, τόσο ο «νεος ελληνοκυπριος», όσο η ΕΔΕΚ, το ΔΗΚΟ, ο Λιλλήκας και οι λοιποί του λεγόμενου απορριπτικού χώρου, συνεχίζουμε κανονικά… σαν να μην μας έχει ακουμπήσει ο χρόνος!
  • Το blog με την επανένωση και το «κανεί πιον, θέλουμε λύση», κι αυτοί με το γνωστό τους ιδεολόγημα ενάντια στη διζωνική ομοσπονδία και για «επανατοποθέτηση του κυπριακού στη σωστή του βάση».
  • Τουλάχιστον, ο Σιζόπουλος, κι αυτή είναι η διαφορά από τα πέντε προηγούμενα χρόνια, κουράστηκε να παίζει με τις λέξεις ο άνθρωπος κι αποφάσισε να εκμυστηρευτεί τα μέχρι τώρα ανομολόγητα. Αυτά, που μόνο οι Συλλούρης, Ρίκκος και Κουτσού, στα πλαίσια του ΕΥΡΩΚΟ, είχαν διακηρύξει επίσημα: την αντίθεσή τους στην ομοσπονδιακή λύση.
  • Ενάντια στη ΔΔΟ είναι φυσικά και η ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ, καθώς και το παράρτημα της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο, το ΕΛΑΜ. Η πρώτη έχει ταυτιστεί στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές με την υποψηφιότητα Λιλλήκα ενώ αρκετά προβεβλημένα στελέχη της ανέλαβαν σημαντικό ρόλο στη συγκεκριμένη προεκλογική καμπάνια.
  • Οι δεύτεροι βρίσκονται σε επικοινωνία με την αρχιεπισκοπή ενώ διατηρούν, μέσω των μνημοσυνών του Γρίβα, των εορτασμών για την ΕΟΚΑ και των εθνικιστικών ποδοσφαιρικών κερκίδων του ΑΠΟΕΛ, του Απόλλωνα, της Ανόρθωσης και της ΑΕΚ, ανοικτούς διαύλους συνεννόησης με τη Συναγερμική παράταξη.  
  • Είναι αυτοί οι δίαυλοι που μπήκαν σε λειτουργία το καλοκαίρι του 2011 με στόχο την εκδίωξη του Χριστόφια από το προεδρικό και που τους βλέπουμε να «παράγουν έργο» κάθε σαββατοκύριακο στα γήπεδα. Ο γριβισμός κι ο αντιακελισμός (ο κυπριακός αντικομουνισμός) άλλωστε, μπαίνουν πάντα πιο ψηλά από τις όποιες διαφορές μέσα στη Δεξιά.  
  • Όπως και να έχει, εμείς εναποθέτουμε ξανά τις ελπίδες μας στη νέα διαδικασία που ξεκινά. Θεωρώ πως υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες από κάθε άλλη φορά. Ποντάρουμε στον Ακκιτζί, και νιώθουμε να εκπροσωπούμαστε σ’ αυτές τις συνομιλίες απ αυτόν και όχι το «δικό μας».
  • Ο Μουσταφά, σε αντίθεση με τον ελληνοκύπριο ΝΑΤΟ-ευρωλάγνο μας πρόεδρο, πιστεύει στον ενδοκυπριακό διάλογο, τη λύση από τους Κυπρίους για τους Κυπρίους, την ανεξαρτησία και την αποστρατικοποίηση.
  • Και κάπως έτσι επαληθεύεται το «ρηθέν διά του προφήτου» Άντρου Κυπριανού, κάπου μέσα στο 12’ αν θυμάμαι καλά, πως εμείς προτιμούμε ένα Αριστερό τουρκοκύπριο πρόεδρο από ένα Δεξιό ελληνοκύπριο.
  • Εμπιστευόμαστε την τάξη και την κοσμοθεωρία μας, την Αριστερά, το διεθνισμό και τον αντιιμπεριαλισμό της τουρκοκυπριακής κοινότητας, περισσότερο από την πολιτικοοικονομική μαφία και τον σοβινισμό των ελληνοκυπρίων.
  • Αφού ξεκίνησε το παιχνίδι της ειλικρίνειας ο νέος πρόεδρος της ΕΔΕΚ, ας τον ακολουθήσουμε… 

25 Απριλίου 2015

Ο νέος τουρκοκύπριος

Καρτερούμε μέρα-νύχτα να φυσήσει ενάς αέρας...
  • Ο νέος τουρκοκύπριος, όπως και ο νέος ελληνοκύπριος, αγωνίζονται για την ενότητα του κυπριακού λαού και της χώρας μας, ενάντια στις αποικιακές διαθέσεις των «μητέρων πατρίδων», τη χειραγώγηση από την εθνικιστική αστική τάξη και τα ιμπεριαλιστικά κέντρα.
  • Το γεγονός ότι ο Μουσταφά Ακιντζί κατεβαίνει αύριο στις επαναληπτικές εκλογές στο βορρά με μεγάλες πιθανότητες επικράτησης απέναντι στο Ντερβίς Έρογλου, οδηγεί με σχετική ασφάλεια στο συμπέρασμα πως η τουρκοκυπριακή κοινότητα έφτασε, μέσα από μια διαδικασία που κορυφώθηκε τα τελευταία 15 χρόνια, σε ένα δημοκρατικό μέγιστο.
  • Ένα άλλο, αυθαίρετο για την ώρα συμπέρασμα αφού δεν μπορεί να στηριχθεί σε μετρήσιμα δεδομένα και αποδεκτά στατιστικά, είναι το γεγονός πως οι μη γηγενείς ψηφοφόροι, οι έποικοι εκ Τουρκίας, δεν παρουσιάζουν έντονη διάθεση ανατροπής αυτής της πορείας. Έχω την αίσθηση πως η μεγάλη σχετικά αποχή στον πρώτο γύρο που ακούμπησε το 40%, αφορά κυρίως τους ψηφοφόρους τούρκικης καταγωγής.  
  • Ίσως, σκέφτομαι, ζώντας αυτοί οι άνθρωποι για χρόνια στο νησί, να αποκτούν σταδιακά συνείδηση χειραφέτησης και ανεξαρτησίας από την Τουρκία. Μπορεί επίσης, αυτά θα μας τα πουν καλύτερα ο Μούδουρος κι ο Κιζίλγιουρεκ, να έχουν σχηματιστεί στο βορρά συσπειρώσεις κεμαλικής αντίστασης ανάμεσα στους έποικους, που να πατούν καιροσκοπικά στο ανεξαρτησιακό αίσθημα των τουρκοκυπρίων αναμένοντας μια αλλαγή στην Τουρκία που θα τους επιτρέψει να επαναφέρουν το παλιό δόγμα.    
  • Η κοινοτική ανεξαρτησία από την Τουρκία, το όραμα και οι πολύχρονοι αγώνες του Ακιντζί και της τουρκοκυπριακής Αριστεράς, βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη δικαίωση. Την ίδια ώρα όμως που συμβαίνουν αυτά στη δεύτερη μεγαλύτερη κοινότητα της Κύπρου, η ελληνοκυπριακή πολιτεία πέφτει με τα μούτρα σε μια επαναφορά του κυπριακού μακαρθισμού των δεκαετιών του 50’ και του 60’.
  • Η αντίθεση είναι μνημειώδης και αποκαλυπτική. Ο νέος τουρκοκύπριος βρίσκεται αρκετά βήματα μπροστά από το σύντροφό του ελληνοκύπριο. Κατάφερε να αναπτύξει πολύμορφα την κυπριακή του συνείδηση και το αίτημα για ανεξαρτησία και χειραφέτηση, τη στιγμή που στις λεγόμενες ελεύθερες περιοχές μείναμε κολλημένοι στο «όλα μπλε», την αρχιεπισκοπή και τον ξαναζεσταμένο γριβισμό.
Η λύση και το βαθύ κράτος της Δεξιάς
  • Όπως και στην περίπτωση του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα σε σχέση με την ΕΕ και τους «θεσμούς», η εκτίμησή μας για τον Ακινζί, σε περίπτωση που καταφέρει να ξεπεράσει τα εκλογικά εμπόδια που βάζει το τουρκοκυπριακό βαθύ κράτος της ΤΜΤ και του τούρκικου στρατού, είναι πως η ρήξη και η σύγκρουση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να πάρει η ιστορία μια θετική τροπή.
  • Ρήξη με την Τουρκία, σύγκρουση με τον εθνικισμό και τα ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης, αντίσταση στους αποικιοκράτες, ευρωπαίους, τούρκους, αμερικάνους. Λύση από τους κυπρίους για τους κυπρίους, λύση που να επανενώνει το νησί και το λαό του, που να ενισχύει την ανεξαρτησία της Κύπρου και να οικοδομεί την ειρήνη και τη συνεργασία.
  • Φυσικά, παρότι η Συναγερμική Δεξιά και ο ηγέτης της, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, εμφανίζονται ως υπέρμαχοι μιας λύσης, όλοι αναγνωρίζουν πως στην ουσία αυτό που επιδιώκουν είναι μια δοτή και διαχωριστική λύση σε ΝΑΤΟϊκά πλαίσια.
  • Η τακτική τους όλο αυτό το διάστημα που βρίσκονται στην εξουσία, είναι ξεκάθαρα η μεταφορά όλων των πτυχών της λύσης σε ένα πακέτο με αμερικάνικη σφραγίδα. Ένα πακέτο που θα παρουσιαστεί σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους με τη μορφή του κατ’ επείγοντος και του αναπόφευκτου, και που η απόρριψή του θα ισούται με διεθνή νομιμοποίηση της διχοτόμησης.  
  • Αναστασιάδης - ΔΗΣΥ, ΗΠΑ και Τουρκία, δεν ενδιαφέρονται για μια λύση που θα απαντά στο ζήτημα του κοινού μέλλοντος ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Κι αυτό το απέδειξαν στην πράξη με την πολιτική της αποστασιοποίησης από τις συμφωνίες Χριστόφια-Ταλάτ.
  • Το εθνικιστικό κατεστημένο στις δύο κοινότητες, είτε παραμένει δέσμιο των παλιών ιδεολογημάτων, είτε εμφανίζεται ως φιλελεύθερο και «νούσιμο», δεν είναι σε θέση να εγκαταλείψει τους φόβους του απέναντι σε μια ενωμένη-δικοινοτική Αριστερή πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία που θα οικοδομήσει, από θέση ισχύος, τη νέα Κύπρο.
  • Επιθυμούν μια λύση που να διατηρεί τη χωριστή πολιτική πραγματικότητα, έτσι ώστε ο εθνικισμός, με το νεοφιλελευθερισμό ή και τον απροκάλυπτο φασισμό που τον συνοδεύουν, να μπορούν να τιθασεύουν το λαό και τα γνήσια δημοκρατικά του κινήματα μέσα στη κάθε κοινότητα ξεχωριστά.

16 Απριλίου 2015

Οι άρχοντες της διαπλοκής... θα πατάξουν εαυτούς!

Πρόεδρε αφού είπα σου κάμε με Γεννικόν ολόϊσια τα μαύρα...
  • Ο Αναστασιάδης θα πατάξει τη διαπλοκή! Ο άρχοντας της νομικής, υπεράκτιας και χρηματιστηριακής μαφίας του τόπου, ο μάστρος του κάθε καιροσκόπου πλουτήσαντα πας τες ράσιες τούντου δεισιδαιμονικού λαού, θα πατάξει το φαινόμενο που τον ανέδειξε στο ψηλότερο πόστο της ψευτοδημοκρατίας μας.
  • Ο άνθρωπος που έκαμε την πελατεία του μες την ΕΟΚΑ Β’ (εφρόντιζεν ο πατέρας του να του τους στέλνει όντας αστυνόμος που υπέσκαπτε που μέσα το κράτος)  τζιαι που επλούτησε που την μεγαλύτερη οικονομική κομπίνα της ιστορίας της Κύπρου πριν το κούρεμα (το χρηματιστήριο τζιαι τα ρώσσικα κεφάλαια)… θα πατάξει τη διαπλοκή! Πως σου φαίνεσται!
  • Το περιπαίξιμο που τρώει ο κόσμος που τη δεξιά τζιαι τα ΜΜΕ της, εν εξοργιστικό. Η κοινωνία δρέπει τους καρπούς του εκφασισμού του πολιτικού σκηνικού και των θεσμών, με πρώτο θύμα τη διακυβέρνηση του ΑΚΕΛ.
Στη Γνώμη το έγραψα μες το Μάρτη κάπως έτσι...
  • Υπάρχει ένα σάπιο σύστημα αλληλοεξυπηρετήσεων με εμπλεκόμενους μεγάλα δικηγορικά γραφεία, υπεράκτιες εταιρίες και τις τράπεζες. Σε πολλές από τις περιπτώσεις, οι νομικοί αυτοί και παράλληλα επιχειρηματικοί κύκλοι που διαχειρίζονταν και συνεχίζουν να έχουν την ευθύνη για δισεκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις και δάνεια, είναι πολιτικοί και μάλιστα μεγαλόσχημοι!  
  • Αναστασιάδης και σία ήρθαν στην εξουσία για να συγκαλύψουν τα οικονομικά εγγλήματα και να ρίξουν αλλού τις ευθύνες, φορτώνοντας στο λαό και το δημόσιο τις ζημιές που προκάλεσε το σύστημα που τους εξέθρεψε και το συντηρούν. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που κάνουν πως δεν βλέπουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια του Προεδρικού.
  • Ο κυπριακός λαός έβαλε τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα, πέφτοντας στην παγίδα της δαιμονοποίησης της Αριστεράς και της διακυβέρνησης Χριστόφια, ανεβάζοντας στο σβέρκο του τους άρχοντες της διαπλοκής.  

24 Μαρτίου 2015

Δεν τους αρκεί η αλληλεγγύη, χρειάζονται μιμητές και συμμάχους

 Η δημοκρατική και διεθνιστική αξία του μπολιβαριανού παραδείγματος
  • Τασσόμαστε αλληλέγγυοι στο λαό της Βενεζουέλας και τη δημοκρατική του κυβέρνηση, ενάντια στη φασιστική απειλή και τον ιμπεριαλισμό. Ο εχθρός είναι ο ίδιος παντού, εντός κι εκτός των τειχών.  
  • Και την ώρα που το κάνουμε αυτό, όλο και κάποια σύναψη θα γίνεται εκεί στα σκοτεινά βάθη του μυαλού μας. Μα είναι δυνατόν να υπάρχουν δημοκρατικές κυβερνήσεις μέσα στον καπιταλισμό;
  • Υπάρχουν, πως δεν υπάρχουν. Η άτιμη η αστική δημοκρατία έχει την αχίλλειο πτέρνα της. Τις εκλογές και τη ψήφο μας. Κι άμα μαζευτούμε πολλοί, όλο και κάποια αντίσταση μπορεί να χτιστεί «ενάντια στη φασιστική απειλή και τον ιμπεριαλισμό». 
  • Και η καλύτερη αντίσταση, η καλύτερη άμυνα, ως γνωστόν, είναι η επίθεση: Η δημοκρατική κατάληψη των αστικών θεσμών και της εκπροσώπησης του κράτους διαμέσου της κλασικής, «συνταγματικής», φιλελεύθερης μεθόδου, των εκλογών.
  • Είναι συγκριτικά πιο δύσκολο για τους ιμπεριαλιστές, τους ολιγάρχες και τους φασίστες, να πείσουν τη διεθνή κοινότητα για «το δίκιο του αγώνα» ενάντια σε μια συνταγματική κυβέρνηση που στηρίζεται σε πολλαπλές αναμετρήσεις στην κάλπη.  
  • Ειδικά στην περίπτωση της Βενεζουέλας, οι δυτικές κοινωνίες βλέπουν με συμπάθεια τη μορφή του Τσάβες και το δημοκρατικό αγώνα του προοδευτικού λαού της χώρας, των απλών ανθρώπων της που τολμούν να ελπίζουν και ν’ αγωνίζονται.
  • Η Αριστερά της Βενεζουέλας έδωσε ώθηση, ξαναέβαλε στο τραπέζι ζητήματα που αφορούν τον καθένα μας. Ακολούθησαν κι άλλοι λαοί της περιοχής, πήρε πολύτιμες ανάσες η Κούβα,  η πιο σθεναρή ίσως φωνή αλληλεγγύης υπέρ της Μπολιβαριανής κυβέρνησης.
  • Κάτι περισσότερο θα ξέρουν αυτοί, οι περικυκλωμένοι κι αποκλεισμένοι απ τον ιμπεριαλισμό, οι σημαιοφόροι του σοσιαλισμού, για τη σημασία των δημοκρατικών, αντιιμπεριαλιστικών, αντιμονοπωλιακών μετώπων στο έδαφος του καπιταλισμού.
Μπορούμε!
  • Μπορούν οι λαοί, με ενωτικό πνεύμα και ιεράρχηση προτεραιοτήτων, να σχηματίσουν κυβερνήσεις που να στρέφονται στην κατεύθυνση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και του σοσιαλισμού.
  • Η συνεχής ένταση με την (ακρο)δεξιά και οι ξένες επεμβάσεις είναι αναπόφευκτες συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης. Αν δεν μπορούν να ρίξουν μια λαοπρόβλητη κυβέρνηση με εκλογές, θα επιστρατεύσουν προβοκάτορες, εκτελεστές απ τις ταράτσες, στημένα τηλεοπτικά θεάματα τρόμου, και φυσικά, ακόμα και στρατιωτικά πραξικοπήματα αν το επιτρέπει η διάβρωση στα «σώματα ασφαλείας».
  • Θα κάνουν τα πάντα για να μην στεριώσει τίποτα πουθενά, είναι αυτονόητο. Η «τελική λύση» είναι η αφαίρεση της οικονομικής και παραγωγικής δύναμης της χώρας καθώς και της εξωτερικής πολιτικής της, από τα χέρια των λίγων και των ξένων, αυτό είναι λογικό και διαλεκτικό. Όπως λογικό είναι πως αυτό δεν μπορεί να γίνει απ’ τη μια μέρα στην άλλη και χωρίς διεθνή στήριξη.
  • Αν η Κούβα χρειάζεται μια δυνατή ALBA και μια ανθεκτική Μπολιβαριανή επανάσταση, τόσο στη Βενεζουέλα όσο κι αλλού, τότε δεν μας μένει παρά να δεχτούμε πως υπάρχει δημοκρατική και διεθνιστική αξία στον Τσαβισμό.  
  • Θέλουμε κράτη που να είναι ανταγωνιστικά και αδέκαστα προς τα τραστ, χωρίς όμως να καταργούν την ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Δεν είμαστε έτοιμοι γι αυτό το βήμα. Κανένας λαός, για όσο τουλάχιστον δεν ισχυροποιείται ένας εναλλακτικός πόλος ανεξάρτητων κρατών και οικονομιών.  
  • Ναι, θέλουμε αμείλικτες κυβερνήσεις απέναντι με τη μαφία και τον φασισμό. Απέναντι στη διαφθορά και την εκμετάλλευση, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις ξένες, στημένες, επεμβάσεις. Κυβερνήσεις όμως που να προκύπτουν από τη δεδηλωμένη της πλειοψηφίας, σύμφωνα με τα αστικοδημοκρατικά πρότυπα. Αυτά που μπορεί να αμφισβητήσει η αστική τάξη δείχνοντας αναγκαστικά το πραγματικό, φασιστικό και πουλημένο της πρόσωπο.
  • Είναι ο μόνος τρόπος, σε αυτές τις συνθήκες, για μια αντίστροφη διάβρωση. Την διάβρωση των αστικών θεσμών, του στρατού, της αστυνομίας και της κρατικής μηχανής, από τα ταξικά και τα διεθνιστικά συμφέροντα. Στο βαθμό που προχωρά η νόμιμη δράση της Αριστεράς, ο κόσμος μπορεί να ελπίζει για ειρήνη και σοσιαλισμό.
Η πρωτοπορία ανήκει στη διανόηση και την επιστήμη
  • Για να μη γυρνάμε και τ’ άλλο μάγουλο στις σφαλιάρες του ντόπιου φασισμού και των ιμπεριαλιστών, δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη θωράκιση του κινήματος της αλλαγής με τη συνταγματική νομιμότητα και τους αστικούς θεσμούς. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, αν θέλουμε να μιλούμε με αντικειμενικά και όχι υποθετικά δεδομένα, δεν θα έχει καμία τύχη να πείσει πλατιές μάζες ή και να αποκρούσει την αντεπανάσταση.  
  • Στην προηγούμενη ανάρτηση έθεσα το ερώτημα αν μπορούμε να βασίζουμε τις προσδοκίες και τους αγώνες μας, στην εργατική τάξη του μέλλοντος. Ποιά θα είναι αυτή η εργατική τάξη στον αιώνα του αυτοματισμού και ποιά μερίδα της μπορεί  να σηκώσει πάνω της το βάρος και την ευθύνη της δολιοφθοράς του συστήματος, έχοντας τη δυνητική ισχύ να το πράξει;
  • Παλιά ήταν ο ένοπλος λαός μέσα ή έξω από το εθνικό στράτευμα, οι βιομηχανικοί εργάτες, οι άκληροι, οπλισμένοι και οργανωμένοι πολιτικά, αγρότες. Ποιός θα πιάσει όπλο στις μέρες μας και στους τόπους μας, αν δεν έχει τουλάχιστον το νόμο με το μέρος του; 
  • Δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για επανάληψη της οκτωβριανής, σε καμιά περίπτωση. Μιλάμε πλέον για καθαρά επαγγελματικά, τεχνολογικά προηγμένα στρατεύματα, πλήρως εκκαθαρισμένα από ταξικές ιδέες και συμπεριφορές.
  • Το δυτικό σύστημα φρόντισε να στεγανοποιηθεί απόλυτα από το ενδεχόμενο στρατιωτικής ανταρσίας υπέρ των λαϊκών συμφερόντων και της ειρήνης. Δεν υπάρχει καμιά τέτοια περίπτωση, η CIA ελέγχει τα πάντα, αυτή είναι άλλωστε η αποστολή της, όπως φυσικά και του ΝΑΤΟ.
  • Η άλλη διέξοδος, οι γενικές απεργίες εκεί που πονάει το σύστημα, και για όσο ακόμα μας έχει ανάγκη ο καπιταλισμός, για να έχουν πιθανότητες επιτυχίας θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να στηρίζονται σε ένα ενωτικό, γιατί όχι και ενιαίο, δημοκρατικό μέτωπο. Αυτό που να διεκδικεί τον εκδημοκρατισμό του κράτους και της κοινωνίας, την πρόοδο απέναντι στη συντήρηση και τον πόλεμο.
  • Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε ή να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε καμιά ομάδα εργαζόμενων, είτε έχει, είτε δεν έχει ακόμα ταξική συνείδηση και σοσιαλιστικά οράματα,
  • Πραγματική πρωτοπορία της εργατικής τάξης είναι η διανοητές της, η επιστημονική ερμηνεία των φαινομένων και η πολιτική πρόταση που διατυπώνεται προς τη νεολαία και τους ανέργους, τους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και αυτοεργοδοτούμενους.
Για το δικό μας ευρωπαϊκό δημοκρατικό μέτωπο
  • Αν και πολλά ιστορικά φαινόμενα τείνουν να επαναλαμβάνονται, οι συνθήκες των αρχών του περασμένου αιώνα δεν μπορούν να εφαρμοστούν με μια μηχανιστική αντίληψη στη νέα εποχή. Οι Γερμανοί δεν ξανάρχονται με μπότες αλλά ως δανειστές και αγοραστές του ιδιωτικοποιημένου εθνικού πλούτου -  και οι Αμερικανοί, άλλοι αυτοί, το έχουν κάνει πατέντα με τους «αγανακτισμένους» και τους συνεπακολουθούμενους αιματηρούς εμφύλιους.  
  • Δεν βλέπω κάτι άλλο, πόσο περισσότερο μετά και την δημοκρατική και διεθνιστική αξία του μπολιβαριανού παραδείγματος που ανακαλύπτουμε εδώ στον ελληνόφωνο χώρο και γενικά στον ευρωπαϊκό νότο, που να άνοιγε ένα δημοκρατικό παράθυρο ελπίδας στην κοινωνία.
  • Ας ανακαλύψουμε αυτό το χρυσάφι και μέσα στα ενωτικά προοδευτικά πολιτικά κινήματα της Ευρώπης. Αυτά που θα σταθούν, ως δημοκρατικές κυβερνήσεις και ισότιμοι αντιπρόσωποι των λαών μας, απέναντι στο πολιτικό προσωπικό και τους τεχνοκράτες των τραπεζιτών και των βιομηχάνων της βόρειας Ευρώπης.
  • Να προτάξουμε αριστερά κινήματα εξουσίας που θα νομιμοποιούνται ξανά και ξανά με εκλογές και δημοψηφίσματα, που οικοδομούν ευρύτερα μέτωπα ειρήνης και συνεργασίας, διαμορφώνοντας συνειδήσεις αντίστασης, κοινωνικής και διεθνιστικής αλληλεγγύης. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...